Categorie: Opvoeden

Een weekschema bord zorgt voor structuur

Een weekschema bord zorgt voor structuur

“Neeeeeeen, dat wil ik ZELF doen!”. Alle kinderen gaan op een gegeven moment door zo een fase waarbij ze het liefst alles zelf doen. Of dat nu veel te gevaarlijk is of ze het misschien totaal nog niet kunnen, dat doet er op dat moment helemaal niet toe! Elk kind heeft die behoefte aan autonomie! Bij onze kinderen is die behoefte super hard aanwezig. Daardoor maakt onze vierjarige al zelf haar brooddoos klaar en had ik vorige week met onze achtjarige een hevige discussie waarom ik vond dat hij nog geen eigen huissleutel nodig had. We voelden dus snel aan dat we moesten te gemoed komen aan die behoefte aan autonomie, maar wisten ook dat daar structuur voor nodig was. Jaren geleden al, kochten wij een weekschema bord.

weekschema bord zelf maken

Een weekschema met magneten

We kochten een bizzyy board. Dat is een whiteboard, dat magnetisch is en waar al een mooie onderverdeling opstaat om de week in structuur te zetten.
Bovenaan kunnen we de leden van het gezin invullen en dan kan je het bord zo opstellen zoals het voor jou het makkelijkste werkt.

Bij het planbord kochten wij ook een heleboel handige magneetjes om visueel duidelijk te maken aan de kinderen wat er die dag staat te gebeuren. Is het school of net vakantie? Welke activiteiten staan er nog op het programma? Welke hobby’s zijn er die dag. Ik heb ook magneetjes voor als ze naar de opvang moeten of een dagje blijven eten. Ik fotografeerde het planbord in de vakantie, dan zitten er dus weinig magneetjes op! Hahaha – ik zal ook eens een foto maken van na de vakantie en in dit artikel bijplaatsen! 😉

Toen de kinderen groter werden, voegden we ook hun taakjes toe die ze moesten uitvoeren. We hebben er bijvoorbeeld om de vaatwasser uit te laden, de kat eten te geven en de kattenbak te scheppen.

En om de dagelijkse vraag: “Wat eten we vandaag!” onnodig te maken, heb ik ook een rijtje menu gemaakt! Zo kunnen ze zelf zien wat er klaargemaakt gaat worden!

Het planbord was duur in aankoop

Ik ben echt super blij met ons weekschema op het magneetbord en ik zou het niet meer kunnen missen, maar eigenlijk was dat ding echt wel duur. Toen ik dus hoorde dat de producent failliet was, kon ik daar niet echt verrast over zijn! Gezinnen willen structuur, maar willen het ook betaalbaar houden en die dingen waren echt niet goedkoop. Ik geloof dat ik meer dan 100 euro heb betaald! (Zou ik nu dus écht niet meer doen!)
Toch was het ook wel jammer dat het bedrijf failliet was, want veel mensen vroegen waar het bord vandaan kwam en waar ik de leuke en toepasselijke magneetjes had gekocht.
Tja, daar kon ik dus geen antwoord meer op geven! Maar ik wist wel een oplossing:

Maak zelf je weekschema bord!

Wil je ook zo een super handig magneetbord om je kinderen structuur mee te geven?

Met een alcoholstift (eventueel in verschillende kleurtjes), een liniaal en een (goedkoop) magneetbord maak je snel en handig jouw eigen weekschema op een betaalbare manier!
Met white bord markers kan je dan gewoon een structuur tussen de vakjes schrijven.
Wil je echter ook leuke magneetjes voor jouw bord? Dan heb ik ondertussen een super toffe webshop gevonden die je daarbij kan helpen! Olifantastisch pictogrammen!

Zij hebben thema setjes, losse magneetjes en zelfs magneten voor scholen!

Bovendien hebben ze ook setjes om de executieve functies in beeld te brengen zoals aan- en uitkleden en een douche nemen! Yes! Ik ben fan!

Een cadeautje voor jouw planbord?!

Toen ik Vanessa van Olifantastisch pictogrammen vertelde dat ik zo blij was dat ik een alternatief had gevonden voor de magneetjes omdat mensen ernaar vroegen, stelde ze voor om een kortingscode te geven voor jullie!

Hoe geweldig is dat?! Wil jij dus ook een leuk planbord, met een duidelijk schema, zodat je kinderen structuur vinden?! Gebruik dan de volgende code om jouw magneetjes met 15 procent korting aan te schaffen: kreanimo15
(Deze korting is geldig tot 2019-04-29)

Hebben jullie ook een weekschema?

Laat het me zeker weten in de reacties!

Take care en tot snel

Liefs Ilse

 

 

Opvoedtips voor hoogbegaafde kinderen

Opvoedtips voor hoogbegaafde kinderen

Opvoeden, het is een uitdaging. Elk kind is een uitdaging. Een hoogbegaafd kind opvoeden is dat zeker ook. Gaandeweg zoek je naar de dingen die werken en stop je met dingen die het absoluut niet doen bij je kind. Het is een weg van samen zoeken. Deze opvoedtips voor hoogbegaafde kinderen wil ik graag meegeven. Ze komen voort uit vallen en opstaan, uittesten en falen en veel lezen en opleiding volgen. Deze tips zijn ook voor leerkrachten een opsteker, trouwens! 😉

Lees ook: Is mijn kind hoogbegaafd. 

5 opvoedtips voor HB kinderen

Opvoedtip 1: Eerlijkheid is troef

Ze voelen het, ze ruiken het, ze vangen het op,… als je niet eerlijk bent of tegen hen liegt. Ze hebben een antenne die leugens haarfijn kan registeren. Beter de waarheid zeggen, dan liegen dus. Ook geen leugentje om bestwil! Gewoon eerlijk uitleggen hoe, wat en waarom.

Leer een kind ook eerlijk te zijn. Dit klinkt misschien een beetje vreemd, want als ze eerlijkheid zelf zo hoog in het vaandel dragen, waarom zouden ze dan gaan liegen? Wel, omdat ze bijvoorbeeld in de klas zien dat een leerkracht het moeilijk heeft met al die verschillende kinderen in de klas. Om niet tot last te zijn zal het kind niet aangeven dat iets te makkelijk is. Een hoogbegaafd kind moet leren eerlijk communiceren. Dit kan je ook duidelijk maken door uit te leggen dat de leerkracht het echt goed voor heeft en echt wel wil helpen, maar dat helpen niet gaat als ze niet weten wat er aan de hand is. Wat mensen niet weten, daar kunnen ze ook niets aan veranderen!

Opvoedtip 2: Noem een koe een koe

Of in dit geval, noem hoogbegaafd ook gewoon hoogbegaafd. Kinderen voelen al snel dat ze ‘anders’ zijn en kunnen dat niet plaatsen. Ze begrijpen niet waarom de kinderen op de speelplaats telkens beginnen vechten, terwijl je dingen beter kan oplossen met een goed gesprek. Uitleggen waarom ze anders zijn kan daar zeker in helpen.

Wij hebben aan onze zoon uitgelegd dat hij anders is. Met de Gauss Curve ernaast hebben we verteld dat er maar weinig kinderen zijn die zo snel kunnen denken als hij. Doordat zijn hersenen snel zijn, leert hij ook anders. En omdat school nu eenmaal gericht is om die grote berg in curve, is het moeilijker voor kinderen zoals hij. Daarvoor krijgt hij  hulp (plusgroep project) bij de zorgjuf. Want net als kinderen die een leerstoornis hebben, hebben hoogbegaafden ook hulp nodig. Vooral bij het leren leren bijvoorbeeld, want dat moeten ze écht leren!

Opvoedtip 3: Praat MET het kind

Een hoogbegaafd kind kan echt wel veel aan je uitleggen. Er is dus niets zo vervelend als een volwassene die over je hoofd praat over jou, terwijl je er gewoon bij staat! Betrek het kind in het gesprek. Toen mijn man en ik dat vroeger ooit deden en hij zat aan tafel, ging hij ook bewust proberen om zich in het gesprek te mengen.
Vraag dus naar de reden waarom het kind zich op een bepaalde manier gedraagt en ga nergens zomaar vanuit. Vraag wat het nodig heeft, waar het tegenaan loopt of waarom het zo boos werd.

Ze zullen je negen keer op de tien verrassen met hun uitleg! 😉

Opvoedtip 4: Werk aan de mindset van het kind

Een kind (hoogbegaafd of niet trouwens) moet leren dat fouten maken oké is en dat het een leerproces is. Laat dus als ouder zeker jouw fouten zien. Leg ze uit en zeg sorry. Geef hoogbegaafde meisjes rolmodellen om naar op te kijken! Leg nadruk op zinnetjes als ‘ik kan het NOG niet’.
Werk dus aan die groeimindset! Hoogbegaafde kinderen hebben vaak een perfectionistisch kantje, op zich hoeft dat geen probleem te zijn, maar dat kan het wel worden.

Lees ook: waarom een groeimindset belangrijk is + kaartjes om af te drukken en te gebruiken.

Opvoedtip 5: Ga mee met de leergierigheid

Het zijn sponsjes met duizend vragen. Ze willen leren en weten. En het is niet erg dat je daarin meegaat. Er is een verschil tussen pushen en meegaan met wat je kind nodig heeft.

Ik kreeg ook te horen: “Hij is nog maar vier, hè” toen ik aan tafel aan het uitleggen was dat de aarde een atmosfeer heeft die ervoor zorgt dat we hier kunnen ademen en op de maan niet.
Tja, euhm – hij was inderdaad vier, maar hij stelde die vraag en dus ga ik die ook beantwoorden! Je ben anderen in je omgeving geen uitleg verschuldigd!
Een kindje interesse in letters als het drie jaar is? Prima, geeft het lettermagneten en een boekje met eerste woordjes. Je hoeft geen leesles te geven, maar dingen waar deze kinderen interesse in hebben mag je wel laten rondslingeren! 😉

Nog een mini-tip:

Laat anderen mensen ook niet zomaar opvoedtips voor hoogbegaafde kinderen aan je geven als ze er niets van weten. 😉
Jij voelt echt wel in je buik wat werkt en wat niet!

Meer lezen?

Wil je meer lezen over het opvoeden van jouw hoogbegaafde kind (in de klas)

Het kleine boekje is ideaal om aan familie, omgeving en leerkrachten te geven die met een hoogbegaafd kind in aanraking komen.

Heb jij zelf een hoogbegaafd kind (in de klas) – welke opvoedtips voor hoogbegaafde kinderen zijn volgens jou onmisbaar of heb je een aanvulling? Ik hoor het graag!

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Pinnen voor later:

opvoedtips hoogbegaafde kinderen

 

Luistersprookjes – een stukje nostalgie aan de kinderen geven.

Luistersprookjes – een stukje nostalgie aan de kinderen geven.

Wie kent ze niet? Die rode boeken van Lekturama met een cassettebandje om te luisteren. Pure nostalgie is het! Uren en uren heb ik geluisterd naar die dingen. Terugspoelen, opnieuw beginnen en af en toe ook met een potlood de “spaghetti” terug in het cassettebandje rollen. Héérlijk was het! Maar tijden zijn veranderd. Cassettebandjes kennen onze kinderen niet meer, laat staan dat ze zouden weten hoe ze die “Spaghetti” er terug in zouden moeten krijgen. Doodzonde vond ik het, dat mijn kinderen geen luistersprookjes meer kennen! Maar toen vond ik iets wat een super mooi alternatief is voor die oude, vervlogen, rode boeken met cassettebandjes!

Waarom verhalen luisteren zo belangrijk is.

Uiteraard is voorgelezen worden voor kinderen erg belangrijk. De taalontwikkeling komt zo op gang en ze leren andere, nieuwe woorden. Wij lezen ongeveer elke avond voor en in de vakanties of in het weekend zelfs ook gewoon overdag.

Toen onze zoon begon met het leren lezen, vlotte dat helemaal niet. Op dat moment super vreemd voor een ventje dat zo welbespraakt was. De boekjes waar teksten in stonden zoals ‘Mol zit in de boot’ interesseerde hem geen bal. Hij wilde dingen lezen over het heelal en machines onderzoeken. Mijn man kwam toen aanzetten met het luisterboek van Harry Potter en hij was om! Uren zat hij met een oude smartphone te luisteren. Fantasie, mooie verhalen, dat wilde hij ‘lezen’ of horen.

Bovendien vind ik het persoonlijk ook belangrijk dat kinderen verschillende manieren van voorlezen horen. Want iedereen legt zijn intonatie ergens anders en de ene persoon leest veel expressiever dan de anderen. Ik wil mijn kinderen ook meegeven dat lezen niet om snelheid gaat! Wel om weten wat er gelezen is en genieten van de tekst. Daarvoor zijn verhalen die voorgelezen worden echt ideaal!

Snoezebol luistersprookjes

En daar kwam de ideale manier om mijn kinderen ook te laten luisteren naar sprookjes voorbij! Snoezebol! Deze luistersprookjes kan je namelijk online vinden!

Snoezebol is de naam van het meisje dat de hoofdrol speelt in de reeks luistersprookjes met dezelfde naam. Het is een meisje dat super mooie en fantasierijke avonturen beleeft. Deze belevenissen zijn hedendaags en dus herkenbaar voor de kinderen.

Wat een rust kwam er over de kinderen heen toen ze gingen luisteren. Ze zaten er echt helemaal in! Zo mooi om te zien! Ik kon mezelf voorstellen, zittend voor de cassettespeler.

2 gratis sprookjes.

Via de website van Snoezebol kan je twee sprookjes gratis luisteren om te zien of het iets voor je kinderen is. Wij hebben een abonnement genomen voor een jaar. het is zo fijn om hen dit aan te kunnen bieden.
Ook op een moment dat er rust nodig is, maar het net even niet past om er zelf bij te gaan zitten omdat het eten toch echt niet vanzelf op tafel komt, vind ik dit een hele mooie oplossing. Laat me wel vertellen dat ik het geen vervanging vind voor zelf voorlezen, maar het is wel een hele mooie aanvulling!

Luistersprookjes YAY or NAY

Wij zijn echt fan. Het is heerlijk om verhalen te luisteren en al zeker als ze zo fantasierijk zijn als deze. De kinderen komen tot rust en leren weer op een andere manier met taal omgaan.
Het is super om je kinderen ook een verhaal te geven om naar te luisteren als je even zelf niet kan gaan zitten.
Snoezebol verhalen zijn héérlijk voor de kinderen! Het zijn de moderne rode boeken met cassettesbandjes, maar dan zonder de irritante ‘spaghetti’ 😉

Lees ook: boekentips van Kreanimo

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Pinnen voor later:

Luisterboeken van Snoezebol

Wij kregen een abonnement om Snoezebol uit te testen. 

 

Niet aan dit boek likken – prentenboek over microben

Niet aan dit boek likken – prentenboek over microben

Microben, ze zijn overal en ze zijn hééééééééééééél klein. Met het prentenboek “Niet aan dit boek likken” leren kinderen op een speelse en interactieve manier over microben.
Graag vertel ik waarom dit boek een aanrader is om met je kinderen te bekijken.

Niet aan dit boek likken

“Huh, waarom staat dat daar nu op? We mogen toch sowieso niet aan een boek likken?!” Drie paar verbaasde ogen keken me aan. Waarom stond er nu op een boek dat je er niet aan mocht likken?! Wel, simpel omdat het de titel van het boek is – hihi. En een beetje verder staan een paar getekende microben die vertellen dat het boek vol vieze beestjes zit! Oh ow, vieze beestjes op een boek! 😉

Miek microbe

In het boek leren we Miek kennen. Ze woont in het boek en is héél klein. De vergelijking met een stip in het boek wordt gemaakt en hoeveel microben er dan op zo’n stip kunnen zitten. Het boek laat kinderen weten dat microben echt overal zijn… En hoe dat je ze dan kan zien.

Foto’s van onder de microscoop

Het boek laat kinderen kennis maken met verschillende microben op verschillende plaatsen. Miek woont in de papiervezels, maar Cari zit op hun tanden. Sjaak woont dan weer in een T-shirt En Herbert zit in de navel. Telkens worden de getekende microben in hun habitat onder de microscoop getoond.

Interactief

De kinderen worden tijdens het lezen gevraagd om handelingen te doen zoals ‘zet je vinger hier’. Zo nemen ze zogezegd de microben mee op reis naar hun tanden, hun shirt en hun navel.
Het was leuk om te zien hoe ze er in meegingen.

Wat leren kinderen met het boek ‘Niet aan dit boek likken?’

  • Microben zitten overal
  • Hoe ziet een T-shirt, een papiervezel, je tand en je huid eruit onder de microscoop
  • Microben heel klein zijn
  • Microben bestaan in verschillende vormen en kleuren
  • Op de voorlaatste pagina worden de echte vormen en de wetenschappelijke namen uit de doeken gedaan en staat er nog wat meer uitleg. Ideaal voor kinderen die graag veel weten! 😉 Ook leren de kinderen dat microben geen ogen, mondjes en poten hebben en niet kunnen praten zoals in het boek wel het geval is.

‘Niet aan dit boek likken’ Yay or Nay’?

YAY! De kinderen zaten er helemaal in, vonden het geweldig om ‘onder de microscoop’ te duiken en zagen de humor van sommige microben in.
Leerrijk, leuk en interactief!

Niet aan dit boek likken

Informatie over het boek

Niet aan dit boek likken. Het zit onder de vieze beestjes
Uitgever: Luitingh-Sijthoff
Leeftijd: 4 tot 10 jaar
40 pagina’s
Echte microscopisch fotomateriaal

Andere boekentips?

Het meisje dat nooit fouten maakte  – over perfectionisme

Sam zegt sorry – over leren excuseren 

 

Zouden jouw kinderen dit een leuk boekje vinden? Laat het zeker weten in de reacties!

 

Dit boek werd ons aangeboden ter review. Dit artikel bevat affiliate links. Dat wil zeggen dat je, als je iets zou kopen via deze link, niets extra moet betalen, maar dat wij een klein percentage krijgen van opbrengst. 

Daar vloog zijn huiswerk door de lucht!

Daar vloog zijn huiswerk door de lucht!

“Nog iets voor school te doen, vriend?”, vroeg ik langs mijn neus weg. Meteen veranderde zijn gezicht in een donderwolk. “Ik vind huiswerk saai! Ik wil dat niet maken! Ik kan dat al! Ik HAAAAAAAT dat! Ik leer daar niks van bij! ARGHHHHHHHH!” was zijn antwoord. Ik stond met grote ogen te kijken, want ‘normaal’ blijft hij best rustig, doet hij gewoon zijn huiswerk (niet met volle goesting, maar hij maakt het) en is de kous af! Wat een brok frustratie kwam daaruit zeg.

Tijd voor een gesprekje

“Als je nu gewoon even begint en denkt ‘Kom op, ik maak het snel, dan ben ik ervan af!” dan kan je sneller aan iets anders beginnen”, zei ik.
Tijd die hij verloor met boos zijn, ging uiteindelijk van zijn ‘vrije tijd’ af, zo legde ik hem uit.
Maar nee, de frustratie zat te hoog. Hij bleef roepen en zeggen dat hij het nutteloos vond en hop, daar vlogen de papieren van zijn huiswerk door de lucht! Ik dacht even hij raapt ze op en scheurt te kapot, maar dat deed hij dan toch net niet.

Waarom moet ik huiswerk maken

“Ik leer niks van dat huiswerk!” zei hij. Dat kon ik dan wel weerleggen, want spelling is niet zijn sterkste kant en er was een blad taal bij.
Ik probeerde nog hem te overtuigen, maar de frustratie bleef.

En toen hoorde ik mezelf zeggen: “Je hoeft het niet te maken! Van MIJ hoef je het niet te maken. Maar je draagt wel de gevolgen die alle kindjes moeten dragen als ze hun huiswerk niet maken. Je kiest maar!”
Met grote ogen keek hij nu naar mij: “Ik moet het niet maken?”
“Neen, van mij niet! Maar als de juf je streepjes geeft en je ervoor moet binnen blijven, zoals de afspraken zijn in de klas, dan is dat zo. Jouw keuze.”

Mokkend begon hij dan toch aan zijn huiswerk.
Drie cijferoefeningen en dan een rij woordjes, dan weer drie cijferoefeningen en een rij woordjes. Zijn manier, zijn keuze!
Om dan na 10 minuten te roepen: “Ik ben klaar!” – uiteraard!

Ik vraag me af of die positive dicipline daar ook wat op te zeggen heeft?!

Hoe gaat het met huiswerk bij jouw kinderen of vroeger bij jou?

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Is opvoeden zonder straffen en belonen een utopie?

Is opvoeden zonder straffen en belonen een utopie?

Mijn kinderen zijn op zijn zachtst gezegd pittig. Ze hebben sterke karakters, zijn super gevoelig en weten wat ze willen. Onze oudste dochter kon zich als tweejarige krijsend op de vloer gooien, vaak wisten we dan totaal niet waarom ze dat deed. Als onze zoon denkt te weten dat hij gelijk heeft, geeft hij niet af en blijft hij doordrammen… Al héél erg snel leerden we dat bij hem roepen of boos worden gewoon niet werkt. Hij werd dan héél erg verdrietig, hij was écht gekwetst. Je leert als ouder je kinderen beter kennen en je zoekt naar manieren die werken en roepen werkt écht niet. Bij onze oudste dochter trouwens ook niet, zij wordt dan enorm kwaad en met haar kan je dan echt niets meer aanvangen, tot ze terug kalm is. Andere mensen geloven dat amper als ik deze dingen vertel, want ‘Jullie hebben toch zo’n flinke kinderen!’ Vorig weekend was ik op een studiedag rond hoogbegaafdheid en daar werd de opvoedstijl ‘Positive discipline’ naar voor gebracht. Het was een korte introductie, maar de ouders die het al aan het gebruiken waren stroomden over van enthousiasme. Opvoeden zonder straffen en belonen… kan dat dan? Is dat dan geen utopie?

De flap van het boek maakte indruk.

Ik sloeg de flap van het boek van Jane Nelson open. Deze Amerikaanse psychologe had zelf zeven kinderen en was op zoek gegaan naar een ‘andere’ manier om het in huis vlotter te laten lopen. Zo ontstond Positive discipline: de opvoedstijl zonder straffen en belonen. Op de flap staat een prachtige quote:

“Waar halen we het rare idee vandaan dat om kinderen het beter te laten doen, ze zich eerst slechter moeten voelen.”

En dat zinnetje deed me wel wat. Want dat is iets waar ik als leerkracht ook van overtuigd ben. Je komt met kinderen veel verder als ze zich goed voelen…

En het ging verder: fouten zijn een mogelijkheid om te leren. Hallo groei mindset! Heb vertrouwen in je kinderen, richt je op verbetering en niet op perfectie. Wees vriendelijk en vastberaden. En nog een hele mooie: “Never do for a child what a child can do for himself”.

En grappig genoeg herkende ik daar wel een aantal dingetjes in. Onze kinderen ‘mogen’ echt heel veel zelf doen, uiteraard in de mate van het mogelijke en met de veiligheid in acht genomen. Maar we hadden hier in huis al door dat die autonomie enorm belangrijk was, dus hebben we dat al aangepast in onze opvoeding.

Schuldig gevoel

Met mama die herstellende is van een burn-out en echt te veel geroepen heeft, is het niet altijd makkelijk! Vorige week nog had ik slaande ruzie met mijn oudste dochter. Het was een echte machtsstrijd geworden en ik herkende weer bijna die tweejarige die zich op de grond ging smijten. Deze keer werd het echter krijsen, heel boos kijken, huilen, slaan met de deuren en stampvoetend weglopen. Pffff – wat een gevoel van falen zeg. Het was dubbel, want uiteraard door die burn-out is mijn lontje korter. Maar dat was zo hard niet hoe ik het had willen doen!

Toen ik vrijdag naar mijn bureau ging, lag er op mijn tafel een hele mooie tekening: ‘Ik heb spijt van alles, mama’ – *slik*
Op donderdag, toen ik de hele dag weg was, had ze die gemaakt en op mijn bureau gelegd.

En weer kwam het besef dat dit anders moet kunnen. Zij voelt zich er niet goed bij en ik ook niet! Dus dit moet anders. Misschien is positive discipline dan wel de uitweg voor ons.

Opvoeden zonder straffen en belonen uitproberen.

Ik heb alvast de boek gekocht en heb er eens door gescand. Maar ik denk dat een oudercursus bijna een must is om dit goed aan te pakken. De andere ouders op de studiedag waren zo enthousiast dat het me overtuigde om dit ook eens te proberen. We zullen zien!

In ieder geval pasten we, zonder dat we het wisten, al wel wat dingetjes toen die passen bij positive discipline… Eerst die boek maar eens uitlezen!

Het boek kan je hier bestellen.

Ken jij positive discipline als ouder of leekracht? (Ja, het werkt dus ook in de klas!)
Laat me zeker weten wat jij denkt over deze opvoedstijl.

Take care en tot snel.

Liefs Ilse

Wat als je kind geen wedstrijden wil doen?!

Wat als je kind geen wedstrijden wil doen?!

Gisteren nam onze oudste voor het eerst deel aan een kata wedstrijd van zijn karateclub. Het was een enorme stap, want hij wist dat hij nooit kon winnen.
Dat klinkt sneu als je het zo leest en misschien denk je wel: “Hoe weet je dat nu? Dat kan toch dat hij wint!”. Helaas weten wij en hij dat zijn niveau echt te laag is om te winnen. En natuurlijk is het dan erg moeilijk om die stap te zetten. Daarom was dit een mijlpaal die we hebben bereikt.

Motorisch

Zo ver voor onze oudste dochter is op vlak van motoriek, zo moeilijk is het voor onze zoon. Fietsen was een ramp geweest, ballen vangen is een hel. Hinkelen ging jaren niet. Zijn zussen staken hem voorbij…
Ook op karatetraining was het duidelijk zichtbaar dat hij daar achter stond op zijn leeftijdsgenootjes. Niet dat hem dat ook maar enigszins aan zijn motivatie knabbelde. Als er één ding is dat je van onze zoon kan zeggen, dan is het dat hij enorme doorzetter is! Honderd keer vallen, honderd keer opstaan. Echt wat ik hem al heb zien doen, ik had het soms al duizend keer opgegeven. Hij bijt zich echt! Andere ouders in de club zeggen dat ook: “Hij geeft niet op, hè!” Neen, hij geeft niet op! Dat woord staat echt niet in zijn woordenboek.

Hij ziet trouwens zelf heel goed het verschil met de anderen en dat maakt het niet gemakkelijker om een wedstrijd te gaan doen.

Lateralisatie therapie

Ondertussen hebben we een aantal weken geleden ontdekt dat hij lateralisatie problemen heeft. Daarvoor start hij met Mesker therapie bij een kinesist. Ik hoorde een aantal straffe verhalen over die therapie. ‘Van AVI 1 naar AVI 9 op vier weken tijd’ bijvoorbeeld. Het lezen gaat ondertussen redelijk op niveau, maar het kan nog beter. Het schrijven gaat, maar het is niet snel genoeg. We hopen dus echt dat de therapie hem zal helpen om een hoop frustratie kwijt te geraken.

En als die therapie helpt, dan zal ook zijn motoriek verbeteren. Misschien dat hij volgend jaar dan wel kans maakt om een keer te winnen! 😉

De club zet in op aanwezigheid

Gelukkig zit hij in een hele fijne club. Ze vinden deelnemen aan wedstrijden belangrijk en blijven hem motiveren! Ik vind dat echt mooi om te zien. En zelfs al verloor hij heel erg tijdens zijn eerste wedstrijd, hij krijgt punten die meetellen voor zijn volgende gordel.

Geen wedstrijden willen doen

Het heeft echt lang geduurd om hem zover te krijgen om toch mee te doen! Hij zei letterlijk: “Maar ik ga toch nooit winnen! Ik wil niet meedoen!”
Maar geen wedstrijden, dan ook geen punten voor zijn gordel! Dus geen wedstrijden doen was eigenlijk niet echt een optie. Hem tegen zijn zin een wedstrijd laten doen en hem dus gaan dwingen, nog veel minder! We zijn nu al jaren bezig met het voor te bereiden op die eerste keer.
We zijn al naar wedstrijden gaan kijken, zodat hij wist hoe het eraan toe zou gaan. We hebben met hem gebabbeld over het feit dat hij nooit opgaf en dat het een hele mooie eigenschap is om dat te hebben. We vertelden hem dat hij zoveel had bijgeleerd (en dat is echt zo, want vorig jaar kon hij die kata geen enkele keer foutloos doen – hij spiegelde of liep de verkeerde kant op!) en dat hij hem nu volledig kon uitvoeren.
De club doet dat echt  heel goed, ik ben ze enorm dankbaar, want bij hoeveel clubs zijn de mindere kinderen bankzitters of mogen ze niet meedoen?!

Trotse mama

Dus toen ik gisteren een filmpje kreeg toegestuurd van de papa was ik bijzonder trots. (Ik kon trouwens zelf  niet omdat ik op studiedag was voor die lateralisatie problemen van hem.) Hij heeft meegedaan, hij heeft de kata volledig in de juiste volgorde en de juiste richting gedaan en hij was maar een beetje teleurgesteld toen er 5 juryleden voor het andere kindje kozen.
Met een dikke knuffel vertelde ik hem deze morgen dat ik bijzonder trots was. Want als je weet dat je niet gaat winnen en je gaat er toch 100 procent voor, dan heb je een echte winnaarsmentaliteit en dat is veel belangrijker!

Hoe gaat jouw kind om met wedstrijden? Ik hoor het graag in de reacties.

Take care en tot snel

Liefs Ilse

De tweede: over het zijn en krijgen van een tweede kind

De tweede: over het zijn en krijgen van een tweede kind

Twee is tegenwoordig de norm als het op aantal kinderen aankomt. Dat ondervond ik zelf toen ik in verwachting was van onze derde. We hadden al een zoon en een dochter, een koningswens. Dat was iets wat letterlijk tegen mij werd gezegd: “Je hebt toch al een zoon en een dochter?!” Ook de vraag: “Het was toch wel de bedoeling?” werd me gesteld. Ikzelf heb dus drie kinderen en ik ben zelf ook de derde. Maar ik heb wel een tweede kind, onze middelste. Lynn Berger schreef een boek over het zijn en krijgen van een tweede kind: De tweede. Ik werd er nieuwsgierig naar!

Het tweede kind

Voor ik het boek begon te lezen, vroeg ik op sociale media kanalen wat mensen konden vertellen over het zijn of krijgen van een tweede kind. Ze mama’s van een tweede zijn meer gerust en hebben meer vertrouwen in zichzelf. Ze durven, volgens hen, hun buikgevoel meer te volgen. Ook werden er minder foto’s en filmpjes gemaakt volgens velen.

Daar herkende ik mezelf ook wel in. Boos stuurde ik de vroedvrouw bij de tweede naar buiten toen ze een opmerking gaf over het aantal voedingen dat ik aan mijn pasgeborene gaf. Ik had het met iets meer tact kunnen doen, maar ik was een vat vol hormonen en was zo zeker van mijn stuk dat ik haar de deur wees. Foto’s en filmpjes heb ik inderdaad minder van de tweede, nog minder van de derde. Maar omdat ik blog, heb ik er echt nog hopen! 😉

Het boek “De Tweede”

Ik wilde toch héél graag het boek lezen, ook al ben ik zelf de derde en heb ik zelf drie kinderen. Want ik wilde ook, net als Lynn, meer begrijpen. Zijn die clichés over de tweede waar? Je kent ze wel die afbeeldingen op facebook, die claimen dat de tweede irritanter is bijvoorbeeld. Ik was echt nieuwsgierig geworden!

Wetenschap overgoten met herkenbaarheid.

Ik heb ondertussen geleerd dat wat algemeen aangenomen wordt onder de mensen, niet noodzakelijk de waarheid is. Lynn gaat in haar boek op zoek naar wetenschappelijke teksten en mensen met kennis ter zake om het hoe en waarom van een tweede kind beter te begrijpen. Waarom willen we een tweede kind? En hoe voelt dat tweede kind zich dan in het gezin?

Het boek geeft echt prachtige inzichten over jaloersheid van de eerste, over broers en zussen en de rivaliteit die er zou bestaan. Het boek laat zien hoe verhalen uit het verleden de toekomst kunnen beïnvloeden.
Er wordt besproken hoe moeilijk het soms is om niet te gaan vergelijken, want het zit in de natuur van de mens om dat wel te doen.
En hoeveel tijd kost zo’n kind nu eigenlijk? Of is het net het kind dat ‘de tijd’ verandert?

Het boek de tweede van Lynn berger leest vlot weg. Ik zat vaak met een glimlach van herkenning op mijn gezicht. En ook een aantal keer voelde ik een gevoel van opluchting… “Oef, het cliché is echt gewoon een cliché en geen wetenschap.”
Hoe zit het bijvoorbeeld met de invloed van de geboortevolgorde?

Dit boek graaft diep, maar op een aangename en hapbare manier. Lynn overgiet alles met een sausje van persoonlijke herinneringen en situaties uit haar eigen gezin. Deze geven het boek een grote dosis herkenbaarheid voor heel veel ouders.

Aanvulling voor je boekenkast?

Ben je een tweede kind? Heb je een tweede kind? Ben je benieuwd naar de waarheid achter de clichés en hoe het nu echt zit met jaloezie en geboortevolgorde en hou je van herkenbaarheid?
Dan is “De Tweede” echt een boek dat in je boekenkast moet staan!

De tweede – Over het zijn en krijgen van een tweede kind van Lynn Berger verscheen bij De Correspondent. Meer lezen? Zie decorrespondent.nl/detweede

Wil jij het boek de tweede ook graag gratis in je boekenkast zetten?

  • Laat een reactie achter met een geldig e-mail adres zodat ik je kan bereiken.
  • Als dit je eerste bezoek is op mijn blog, ga je jouw reactie niet meteen zien, maak je niet ongerust. Vanaf het moment dat ik hem goedkeur, komt het goed!
  • Als je instagram hebt mag je de actie delen in je stories en mij taggen.
  • Op facebook de actie delen geeft je een exta kans.
  • Op 3 maart maak ik de winnaars bekend. Stuur binnen de 48 uur een reactie terug, anders kies ik een nieuwe winnaar.

Take care en tot snel.

Liefs Ilse

Even tot 10 tellen: hét boek voor drukke mama’s

Even tot 10 tellen: hét boek voor drukke mama’s

Het moet maar lukken hè, om al die ballen in de lucht te houden. Mama’s hebben vaak een baan, een huishouden, hobby’s en daar tussen lopen nog een paar kinderen. Nu zeg ik het natuurlijk verkeerd, want wij mama’s vinden allemaal dat onze kinderen op de eerste plaats komen. Maar soms, zo héél soms mislukken we daar toch grondig in. Hét leukste boek boordevol tips om die drukke mama’s te helpen moet het boek ‘Even tot 10 tellen wel zijn!’

“Mama,…..?”

Hoe vaak zeg je nog ‘Momentje, ik ben nog een mailtje aan het lezen!’ of ‘Kan je nog héél even wachten, lieverd, ik moet dit echt eerst even opschrijven!’ als je kind naast je staat om iets te vragen of te tonen?
En ja, kinderen moeten leren wachten, maar soms hoorde ik mezelf dat soort zinnetjes toch net iets te vaak zeggen. 

Even tot 10 tellen

Het boekje ‘Even tot tien tellen’ werd uitgegeven bij uitgeverij Trichis, geschreven door Eva Brouwer. Ze was tien jaar lang televisiepresentator in Nederland. De tekeningen in het boek zijn van Theresa Hartgers.

Het boekje staat boordevol tips van vrouwelijke power-vrouwen.

  • Nicole Offenberg: een expert in keuzes maken en je leven leiden op jouw voorwaarden.
  • Angelique Piternella: een alleenstaande mama die succesvolle ondernemers helpt om hun onderneming te laten groeien.
  • Paulien Timmer schreef ondertussen al twee boeken. Eén over het succes van een gelukkig huwelijk en één met concrete relatietips.
  • Marieke Anthonisse is een topondernemer die zelfstandigen, die ook mama zijn, hoe ze hun bedrijf met structuur kunnen laten groeien.
  • Elma Maaskant: stampte haar eigen make-up merk uit de grond!
  • Astrid Mast: een imago en businesscoach.
  • Hanneke van Zessen: nieuwslezer bij radio 538.
  • Claire van Den Heuvel: bekend van de Easy Peasy kookboeken.
  • Simone Levi: de bekendste businesscoach van Nederland! 
  • Tischa Neve: kinderpsychologe en opvoedkundige.

Allemaal geven ze concrete tips in het boekje waar je echt onmiddellijk mee aan de slag kan als drukke mama! 

Samen tijd doorbrengen met je kinderen

Het boekje laat heel duidelijk merken dat je bewust keuzes moet maken in je leven en hoe je dat dan het best kan aanpakken. 
Ik hou er wel van als de boodschap die iemand probeert uit te sturen ook echt voelbaar is in zijn product. Het boek ‘Even tot 10 tellen’ is een draaiboek. Aan de ene kant vind je al de tips en als je het boekje omdraait kan je met jouw kinderen samen leren tot tien tellen. Er staan dan ook een paar momenten in getekend waar mama mee worstelt. Het geeft een mooie visuele voorstelling voor het kind dat meekijkt in het boek!

Het tellen tot tien is hier nu misschien even wat achterhaald, aangezien ik thuis zit. Maar centjes, ladders in kousen en vallen over speelgoed, komt hier zeker ook nog voor! Hahaha
En dat thuiszitten is ook niet voor eeuwig, dus ik hou het toch maar bij de hand! 😉 

even tot 10 tellen

Heb je er écht wat aan?

Ja, ik heb er wel wat dingen uit gehaald. En ja, sommige dingen wéét je ook wel, maar het lezen helpt je er nog eens aan denken om het ook effectief toe te gaan passen! 

Informatie ‘Even tot 10 tellen’

Titel: Even tot 10 tellen
Uitgeverij Trichis
Schrijver: Eva Brouwer
Illustraties van: Theresa Hartgers
ISBN: 9789492881229
Even tot 10 tellen kopen. (Normaal te koop vanaf vandaag, maar ik zie dat het nog niet beschikbaar is. Een exemplaar reserveren kan wel al) 

Take care en tot snel

Liefs Ilse

lees ook: 21 tofste voorleesboeken voor kinderen die mijn lezers aanraden.

 

Dit boekje werd mijn opgestuurd ter review.

 

Verhalen voor gevoelige kinderen +winactie

Verhalen voor gevoelige kinderen +winactie

Hoogsensitiviteit, sommigen zullen het een modewoord noemen, een nieuw label om te plakken. Maar wat ben ik, als mama van drie hooggevoelige kinderen, blij dat er handvatten komen om deze kinderen beter te begrijpen en om ze te helpen. Al  héél vroeg werd duidelijk dat ze bij ons in huis gevoelig waren, steevast kreeg (en krijg) ik mee op de oudercontacten van onze kinderen dat ze ‘toch wel héél gevoelig zijn’. De ene verstopt het beter (is dat beter?!) dan de andere hier in huis, maar ze zijn echt alle drie super gevoelig. Gemakkelijk is dat niet. Niet voor henzelf,  niet voor de leerkrachten en niet voor ons. Toen ik het boek met verhalen voor gevoelige kinderen in mijn handen kreeg, was ik echt benieuwd.

Verhalen voor gevoelige oortjes

Herkenbaar

Oh wat zijn de verhalen in het boek herkenbaar. Verschillende keren moest ik echt slikken. Want ja, zo is het voor hen, zo beleven zij dat. Ik zag op de gezichtjes ook echt dat ze begrepen wat de personages in het boek voelde en meemaakte. Er staan tien verhalen voor gevoelige kinderen in het boek. Elk verhaal heeft zijn eigen thema.

  • Bij jezelf blijven
  • Verdraagzaamheid
  • Zelfvertrouwen
  • Perfectionisme en hulp vragen
  • Scheiding, rouw, omgaan met nieuwe situaties
  • Pesten
  • Loslaten, omgaan met nieuwe situaties
  • Boosheid, jezelf laten zien, pesten
  • faalangst
  • dankbaarheid, dienstbaarheid, alleen voelen en ander zijn

Oplossingsgericht

De verhalen voor gevoelige kinderen zijn niet alleen heel herkenbaar, maar bieden ook oplossingen aan. De kabouter die last heeft van perfectiemieren leert van de rups hoe hij naar alles moet kijken om zijn perfectiemieren wandelen te sturen.
De roze ijsbeer, die anders is dan de rest, leert dat net het anders zijn haar kracht is en hoe ze er mee aan de slag kan gaan om anderen en zichzelf gelukkiger te maken.
Als het roodborstje beseft dat ze een fout heeft begaan, gaat ze die ook rechtzetten.
Elk verhaal is herkenbaar, maar heeft ook een mooie les.
Na elk verhaaltje zijn er vraagjes die je samen met de kinderen kan doen. Op die manier leer je de kinderen beter kennen.

Muziek

Er zijn heel mooie, bijpassende liedjes gemaakt bij een deel van de verhaaltjes. Je kan ze vinden op YouTube.
Als er in het boek een muzieknootje staat naast de titel, kan je er een bijpassend liedje vinden.

Een hulp bij uitdagingen

Dit boek is echt een topper. Ouders gaan heel gemakkelijk aan de inhoudstafel kunnen zien welk verhaaltje van toepassing is voor de uitdaging waar het kind voorstaat. Hier werd het verhaal van Izzy, de roze ijsbeer, die anders is dan alle andere ijsberen, al een paar keer voorgelezen. Want waarom heeft zij een hoofdtelefoon nodig in de eetzaal en kunnen de andere kinderen dat wel zonder? En waarom begrijpen sommige kinderen niet dat je met vechten niets op kan lossen, dat je het uit moet praten.
Wij zijn echt fan. Het zijn mooie, fantasierijke verhalen voor gevoelige kinderen, met prachtige tekeningen. Maar het boek is echt véél meer dan dat! Ouders met hooggevoelige kinderen in huis gaan zo blij zijn met dit boek in hun boekenkast! WAUW!

Lees ook: Wat Viktor voelt.

Meer informatie en waar kopen?

Schrijfster Wendy heeft een eigen website waar je alle informatie kan nalezen en ook de boekjes kan bestellen.
Bestel je boekjes bij Wendy zelf, dat is 2 euro goedkoper dan bij BOL , maar je moet de verzending bij Wendy nog erbij tellen. Dus bij Bol.com ben je goedkoper uit.
Maar bij boek 2 krijg je een mooi extraatje als je bij Wendy zelf besteld. Ik vond het dus moeilijk om te beslissen waar je het boekje het best koopt, het hangt er een beetje vanaf welk boekje je graag wil en of je liever goedkoop koopt of liever een mooi extraatje erbij hebt.

Bedankt, Wendy dat we het eerste boekje mochten reviewen. Maar vooral bedankt om dit boekje te schrijven, want ik weet héél zeker dat héél veel kinderen, ouders en leerkrachten hier enorm veel aan gaan hebben!

Wil jij ook een boekje winnen voor kinderen met gevoelige oortjes?

  • Laat een reactie achter met een geldig e-mail adres zodat ik je kan bereiken.
  • Als je instagram hebt mag je de actie delen in je stories en mij en Wendy taggen.
  • Op facebook de actie delen geeft je een exta kans.
  • Op 17 februari maak ik de winnaar bekend.–> Winnaar = Agnes. Gefeliciteerd.

Take care en tot snel

Liefs Ilse