Ground Zero – de dag dat ik ben gecrasht

Ground Zero – de dag dat ik ben gecrasht

19 november 2018, de dag ga ik nooit vergeten. De dag dat ik ben ingestort. Moest ik daar nu wel over schrijven op mijn blog? Ik twijfelde over alles en dus ook daarover. Maar omdat ik van zoveel mensen te horen kreeg dat ze het begrepen, dat ze dingen herkende en omdat ik merkte dat er blijkbaar taboes over bestaan, heb ik beslist dat wel te doen. Bovendien schijnt het helend te werken. En echt, alles zou ik geven om terug mijn energieke zelf te zijn!
Omdat het hele verhaal zo uitgebreid is en ook ‘zware kost’ heb ik beslist om er een reeks van te maken.
“Ilse klimt eruit”
Ik heb het ‘geluk’ gehad dat ik eigenlijk meteen (20 november) ben beginnen schrijven over alles wat ik meemaakte en voelde. Een kennis van mij, die zelf een half jaar thuis zat door een burn-out, had me gezegd dat schrijven hielp. En om de één of andere reden ben ik beginnen kribbelen, want meer was het echt niet. Tekeningen, woordjes en gekribbel in mijn bullet journal. Mijn poging tot planning en orde in mijn chaos was een krabbelboek geworden! Fail voor het Bujo dus! 😉

Ilse Klimt eruit

De dag dat ik ben gecrasht

Al weken vertrok ik met tranen in mijn ogen naar mijn werk. In de auto veegde ik de tranen weg, zette ik mijn masker op en ging aan de slag. Aan het einde van mijn werkdag stortte ik in de auto in elkaar en begon ik weer te wenen. EL-KE DAG
Mijn man had me verplicht om een afspraak bij de dokter te maken. Ik was zo moe, zo belachelijk moe. En mijn lontje was kort, zo belachelijk kort. Nee, dit was niet oké!

Bij de dokter

Ik dacht nog steeds dat ik bij de dokter een doosje vitaminen zou krijgen en ‘gewoon’ terug kon gaan werken. Maar dat draaide anders uit.
In tranen wandelde ik het onderzoekskabinet binnen, ik kreeg eerst nog niet eens gezegd waarom ik daar zat. Toen ze me dan eindelijk zover had, begon de woordenvloed, nog steeds in tranen.
Ik heb daar meer dan een half uur gezeten. (Sorry, mensen in de wachtkamer!)

Uiteindelijk stapte ik buiten met een voorschrift, een lijst met namen van psychologen en een ziektebriefje voor 5 weken. Bij enkele namen van psychologen had ze cirkeltjes getrokken, want dat zouden wel mensen zijn die een match met mij zouden kunnen hebben. Anderen had ze doorgestreept: ‘Te soft voor jou.’
Ik ben thuisgekomen en ben onder een fleece deken in het boekje van de bank gaan zitten. Daar heb ik stil voor me uit zitten staren tot mijn man met de kinderen thuis kwam. Op dat moment ben ik hartverscheurend beginnen huilen. Een ander woord als gecrasht heb ik er niet voor.
Onze jongste van vier kwam me onderstoppen met haar lievelingsdekentje. <3

Het werk bellen

Mijn school moest worden verwittigd, maar dat kon ik dus echt niet zelf. Mijn man belde naar mijn directie met de melding dat ik meer dan een maand thuis zou zijn met ziekteverlof en dat ze een vervanging moesten gaan zoeken.
En het kon me allemaal ook niets schelen! Bij mijn zwangerschappen had ik het altijd zo moeilijk om het werk uit handen te geven en ‘mijn klasje’ af te geven. Maar dat drong zelfs niet door of zo. Ik liet het allemaal gewoon gebeuren. Het is als in een waas aan me voorbij gegaan.
En eindelijk kon ik toegeven aan die belachelijke vermoeidheid en viel ik in slaap…. ik was nu echt helemaal gecrasht
Wordt vervolgd

8 Replies to “Ground Zero – de dag dat ik ben gecrasht”

  1. Zo herkenbaar, ik ken nog steeds m’n eigen grenzen niet. Het is mooi dat je het zo van je kunt afschrijven, want er zijn zoveel mensen die hier herkenning in zullen vinden.

  2. Zooooo herkenbaar! Jammergenoeg 5 jaar geleden in de vakantie hetzelfde moeten voelen en twee jaar geleden ( telkens in de vakantie 😓) opnieuw. De pijn, de onmacht, het verdriet maar vooral WAAROM?
    Ondertussen ben ik ook van job veranderd ( van kinderverpleegkundige 20 j) naar leerkracht secundair onderwijs. Iedereen verklaart me gek dat ik kies voor het onderwijs maar op dit moment geeft het me energie. Ik blijf waakzaam en alert voor de signalen en neem nog steeds medicatie en volg coaching. Blijven geloven dat het je sterker maakt is mijn mindset (al is het moeilijk om de aard van het beestje te temmen en mijn grenzen te bewaken)
    Liefs
    Kerensa

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.