Categorie: Opvoeden

Oh ja, hij is anders! Ik was het even vergeten.

Oh ja, hij is anders! Ik was het even vergeten.

Er bestaan labeltjes of combinatie etiketjes genoeg om er een heel voetbalveld mee te beleggen. Ik ben geen voorstander van labels om te labelen, maar de handvaten die je krijgt met het etiketje zijn soms echt wel goud waard. Ze helpen je met begrijpen, plaatsen en opvoeden. Ze zorgen ervoor dat je jezelf niet zo alleen voelt op de wereld als het misloop en je andere ouders aan kan spreken met een dikke vette: “Help!” te schreeuwen. De kinderen hier in huis zijn anders dan de meeste kinderen. Ik wéét dat, ik gedraag me ernaar en ik ben zelfs nu zover dat ik andere ouders en de kinderen van anderen kan ondersteunen. En toch dacht ik deze week op een gegeven moment: “Oh ja, hij is anders!” en besefte ik weer dat wat voor ons héél normaal is en waar ik al vaak niet meer bij nadenk, voor anderen niet zo is. Het blijft soms confronterend.

Hij kwam ‘niet oké’ uit de klas door een filmpje

Op dinsdag rijden mijn oudste zoon en ik al bijna een jaar naar de kinesist (fysiotherapeut voor de Nederlandse volgers) om aan zijn lateralisatieproblemen te werken. Dat is dus de dag dat zijn zusjes nog naar de naschoolse opvang gaan en ik alleen hem ophaal aan de schoolpoort. Deze dinsdag was dat niet anders. Hij weet dat hij moet doordoen, want anders geraken we niet op tijd weg uit het centrum van ons dorp en zijn we te laat. Meestal lukt hem dat erg goed. Deze dinsdag zag ik echter dat hij starend naar de grond naar buiten kwam. Mijn “Alles goed vriend?” kreeg een mompelend antwoord en hij keek niet eens omhoog. “Goh, dat was ook niet overtuigend!’ knipoogde een andere mama me toe.

Even doorvragen

Ik ging in de auto even door op wat ik had gezien. Nee, hij was niet oké, dat was duidelijk! Er was in de klas een filmpje getoond over een kikker. “Dat soort filmpjes wil ik niet zien. Ik ga weer de halve nacht wakker liggen of dromen!” zei hij een beetje boos en er stond ook verdriet in zijn ogen.

Welk filmpje was het dan?

Onder het filmpje staat: ‘Emotional thriller’ – en nee, een gezellig filmpje is het niet. Het is ook geen wetenschappelijk filmpje over een dissectie, dat had hij niet zo erg gevonden. Dit filmpje gaat echt over emoties.

Oh ja, hij is anders

Ik vroeg in de whatsApp groep van klasgenootjes of er andere kinderen iets van het filmpje gezegd hadden. Maar nee, er was niemand die het ‘zo erg’ vond. Er was dus duidelijk geen probleem voor de rest van de klas of voor de ouders. Maar ik zat wel met een knoop in mijn maag. Want ons kind zat er wel mee en hij gaf dat ook duidelijk aan in heel zijn houding en door wat hij vertelde.

Tijd om even met de juf contact te nemen

Ik mailde de juf dat ik thuis met een kind zat dat echt helemaal ondersteboven was van het emotioneel filmpje dat in de klas werd getoond en dat ik het toch even wilde melden.
Blijkbaar had onze zoon het in de klas niet laten merken dat hij er zo mee zat, maar ja dat is natuurlijk ook niet iets wat je aan iedereen wil laten zien, als je door hebt dat niemand anders problemen heeft met het getoonde filmpje. De juf begreep wel dat onze zoon het niet in de klas had durven tonen en ook dat hij er echt wel problemen mee had. Ze was blij dat ik het even liet weten, want ze wilde uiteraard niet dat er één van haar leerlingen slecht zou slapen door iets wat in de klas werd getoond. Juffen doen zo hun best, maar ze zijn niet alwetend en hebben zoveel verschillende kinderen in de klas (al dan niet met (meer dan) één) label.

Hoogsensitiviteit en hoogbegaafdheid

Onze zoon is hoogbegaafd en hoogsensitief. Emotioneel is hij daardoor echt heel kwetsbaar. Doordat hij snel denkt en een enorme fantasie heeft, gaat hij doordenken op dit soort situaties. Hij weet dat het allemaal niet echt is. Maar zijn hoofd het zwijgen opleggen ligt op zo’n momenten enorm moeilijk.
Grote bezorgde ogen keken me aan toen ik hem ging instoppen. Met een diepe zucht zei hij: “Ik ga weer de halve nacht wakker liggen of ik ga dromen dat mijn armen en benen eraf zijn hè mama.”
We hebben nog even gebabbeld, ik heb hem ‘verplicht’ om nog een stuk uit een grappig boek te lezen.
De ochtend erna gaf hij aan dat hij oké geslapen had.

Praat over het anders zijn

Hier blijkt maar weer eens duidelijk dat praten over je kinderen en hun labels erg belangrijk is. Een juf kan er niet bij stilstaan als ze niet wéét wat er aan de hand is. De andere ouders kunnen niet begrijpen hoe erg het is voor onze zoon, ze hebben zijn ogen niet gezien toen ik naast zijn bed stond. En toch voelde ik me heel even persoonlijk geraakt. Want niemand leek te begrijpen hoe het voor onze zoon was…

En dat is ook gewoon écht zo. Mensen die niet met een hoogsensitief hoogbegaafd kind thuis zitten, kunnen zich daar ook geen voorstelling maken van wat een impact een ‘onnozel filmpje’ op zo een kind kan hebben. Dat kan ik hen dus niet kwalijk nemen. Hij is anders… en dat zal altijd zo blijven en dat is ook helemaal oké.
Wat het allerbelangrijkste is voor mij persoonlijk in heel dit verhaal? Hij kwam naar ons toe! Hij voelde dat het oké was om te vertellen over hoe hij zich voelde, hij voelde dat we hem zouden helpen. En dat is toch wel een extra knuffel waard!

Storm in een glas water?

Sommigen zullen denken dat ik het over een storm in een glas water heb nu. Maar terwijl ik dit artikel schreef en ik op YouTube de insluitcode voor het filmpje ging kopiëren, speelde er drie tonen van het muziekje en zag ik een kind van negen met de armen over zijn oren roepen: “Neeeeeee, niet weer dat filmpje mama!”
Ook DAT is de realiteit van een hoogsensitief hoogbegaafd kind.

 

Liefs Ilse

Als je kind zijn sterke kant verliest op de schoolbanken

Als je kind zijn sterke kant verliest op de schoolbanken

Verbaasd zat ik te kijken naar wat er voor mijn ogen gebeurde tijdens de lateralisatie therapie sessie van onze zoon.
Ik werd er even helemaal stil van. Daar, voor mijn ogen, zag ik iets gebeuren wat ik héél erg griezelig vond. De therapeute had het aan mijn gezicht gezien. Wat was dat in hemelsnaam?!

Visueel ruimtelijk sterk

Toen onze zoon een paar jaar geleden een IQ test heeft afgelegd, kwam daar uit dat hij een visueel ruimtelijke leerstijl heeft. Hij houdt van beelden, hij maakt voorstellingen in zijn hoofd. Hij leert vooral door dingen te zien. Tijdens de test moest hij vijf seconden naar een reeks afbeeldingen kijken en dan naar het volgende kaartje kijken en zeggen welk prentje weg was of anders. Hij was daar super sterk in en had die vijf seconden zelfs niet nodig. Hij gaf meteen aan als hij het beeld had opgeslagen: “Volgende!”
Mijn hoofd kan dat dus echt niet, maar voor hem is het zijn grootste kracht. Het verklaart zijn liefde voor bouwen, musea bezoeken en informatie vergaren via beelden. Zo leert hij gewoon het meest.

Als hij zijn sterke kant niet meer benut

Tijdens de sessie bouwde de therapeute met enkele blokken een constructie achter een scherm. Dan deed ze vijf seconden het scherm weg en moest hij nabouwen wat hij had gezien.
Ik dacht: “Appeltje – eitje”. Maar toen liep het mis. Hij begon van links naar rechts te bouwen in plaats van in op de middenlijn voor zich en hij kreeg het langs geen kanten klaar. Het lukte hem gewoonweg niet om dezelfde constructie te bouwen. Hoe kon dat nu toch? Hij is visueel ruimtelijk sterk, dit was toch gelijkend aan dat deel van de IQ-test?

Hij denkt schools

De therapeute kent ondertussen onze zoon ook al wat langer. We gaan er bijna negen maanden langs nu. Ze zei tegen me dat hij op de schoolse manier aan het denken was. Aangeleerd gedrag dus. Want ja, op school breng je nu eenmaal veel tijd door. En we leren er allemaal van links naar rechts denken hier in België.
Dus ze zei tegen onze zoon: “Ik wil dat je probeert om er voorwerpen in te zien als je mag kijken, benoem ze ook en ga dan bouwen.” Met andere woorden zei ze tegen hem dat hij zijn visueel ruimtelijke kracht moest aanspreken.

En jawel! Hij bouwde in het midden en foutloos de moeilijkste constructies na.

Het bewijs dat je op school ook kan afleren

Daar voor mijn ogen had ik het bewijs dat onze zoon op school gewoon zijn sterke kant aan het afleren is. Hoe griezelig is zoiets als leerkracht en als mama om te zien? En hoe geweldig is de therapeute, die meteen gezien had dat dit niet normaal was voor zijn doen?
Hij kreeg dan ook de tip mee dat als iets moeilijk was om op te slaan, hij gewoon moest proberen om het op een visuele manier mee om te gaan.

Oproep voor de aandacht voor de leerstijlen

En lieve leerkrachten, we kennen ze allemaal, de leerstijlen van Kolb. Maar de kritische bril die ik nu al een paar jaar opzet als ik naar het onderwijs kijk, zegt me toch dat er vaak nog veel te weinig mee wordt gedaan.
Kinderen leren niet allemaal op dezelfde manier, we wéten dit… en toch.
Hoe kan het zijn dan een kind de grote kracht die het bezit om een beelddenker te zijn verliest door in de klas te zitten? Het stemt me droef.
Wij weten dit nu en wij kunnen er weer mee aan de slag met onze zoon. Maar wat met al die anderen die op de schoolbanken afleren?

Mijn onderwijshart heeft het al een aantal jaren moeilijk. In mijn eigen bescheiden manier probeer ik aan de boom te schudden… (Maar niet te hard, want dan vallen er mensen uit, zei iemand me op een vergadering een paar weken geleden.)

Lees ook: graphic novel voor beelddenkers

 

Q: Wat zie jij als ouder of als leerkracht fout gaan en zou je anders willen zien?

Als je kind haar naam in twijfel trekt

Als je kind haar naam in twijfel trekt

“Ga je me nu eindelijk eens leren hoe ik mijn naam juist moet schrijven!”
Ik zat aan mijn bureau, onze jongste van vijf stond naast me met een boos gezicht en armen over elkaar. Vragend staarde ik haar aan? “Huh, wat zeg je?”
“Ik wil mijn naam juist leren schrijven!”
Nog steeds begreep ik niet waar ze het in hemelsnaam over had. Wat bedoelde ze toch?

“Je schrijft je naam toch al héél lang juist?! Eerst schreef je in drukletters en nu in het eerste schrijf je jouw naam in schrijfletters. Dat is toch juist?”
“Dat is NIET juist!”
“Hoezo niet dan?”
“Er staat el – eh – nnn – i (uitgesproken als de i van stip) – lennih dus! En zo heet ik niet! Mijn naam moet L – ee – n -ie geschreven worden.”
” Nee hoor, hoe je hem nu schrijft is het helemaal juist! Zo heb je hem in de klas toch ook geleerd!”
En daar kwam nog meer boosheid en frustratie boven drijven. Het kon niet, het was fout. De i was de i en niet de ie en de ee was geen e.
“Ja schatteke, maar dat is gewoon soms zo hoor, dat je een letter anders zegt als je hem schrijft. Dit is écht wel juist!”

Ze droop af en ik zag dat ze op haar tekening Leenie had geschreven.
*zucht* toch tof hè, zo van die kritische doordenkers! 😉

“Leni, hoe heet ik?”
“Ilse (niet met de i van stip 😉 )”
“Zal ik mijn naam eens schrijven?”

Ik schreef netjes ilse (want, ze heeft nog geen hoofdletters geleerd 😉 )
“Kijk, bij mijn naam is dat ook zo en bij Inthe ook. Het komt écht vaker voor hoor. Je naam is juist geschreven zoals mama en papa en de juf het altijd hebben geschreven”
En daar kwam grote zus nog even tussenbeide: “Ja dat is zo hoor, je zegt ook inthu als je mijn naam zegt maar je schrijft het ook met een e vanachter!”

Haar naam onder haar kunstwerkjes ging weer van Leenie naar Leni.

Liefs Ilse

De leukste mindset boeken voor kinderen

De leukste mindset boeken voor kinderen

Mindset lijkt misschien wel een modewoord tegenwoordig. Veel scholen zijn ermee bezig en dat is niet voor niets! Een groeimindset zorgt ervoor dat kinderen durven fouten maken, dat ze durven falen omdat ze het als kansen zien. Fouten zijn leermomenten, het is groeien en leren. Ik verzamelde een aantal van de leukste mindset boeken voor kinderen in een lijstje. Aan jou om te kiezen welke de beste zijn om voor te lezen voor jouw kinderen thuis of in de klas.

Mindset boeken voor kinderen

De Stip

De stip

Floor kan helemaal niet tekenen! Oké, een stip, dat kan ze wel. Maar een stip is ook maar een stip…. Of toch niet? De stip is een super tof boek uit het Engels vertaald.

De leeuw in de muis

Een onopvallende muis vond zichzelf maar niets. Hij had toch maar een onopvallend bestaan. De leeuw daarentegen, dat was nu eens een stoer beest. Iedereen had ontzag voor hem. De muis ziet de leeuw brullen en denkt: “Dat is het, dat moet ik ook leren!”
De muis raapt al zijn moed bij elkaar en gaat naar de leeuw. En dan gebeurt er iets onverwacht waardoor de muist leert dat iedereen bang en en dapper kan zijn.

Het boek is volledig in rijm geschreven. Ik hou daar wel van!

Voor uitgeverij, prijs en meer kan je klikken op de foto.

Het meisje dat nooit fouten maakte

Als je nooit fouten maakt en er loopt dan ineens bijna wel iets fout, dan voel je jezelf ineens een beetje onzeker. Je durft ineens niet meer zo goed. Je denkt jezelf kwijt te raken als je zal falen! In dit boek maakt het hoofdpersonage een mindset shift mee. Het is zeer geschikt voor kinderen die faalangst hebben.

Een uitgebreid review over dit boek kan je hier lezen. 

Je fantastische Elastische Brein

Als je leert hoe je brein leert, dan ga je ook inzien dat je altijd bij kan leren en dat je hersenen kunnen worden getraind. Je kan je hersenen gewoon laten groeien. Hoe cool is dat?!

Je fantastische elastische brein

Joris puzzelt een dino

Dit boek gaat over superkampioen Joris. Hij is super slim en kan alles super goed. Maar dan loopt er toch eens iets mis…

Joris puzzelt een dino

De wedstrijd van Schildpad en Haas

Bij dit boek moest ik meteen aan het volgende zinnetje denken: “Hard werken verslaat talent als talent niet hard werkt!” Want je kan wel weten dat je de snelste bent, als je niet geconcentreerd bent en misschien wel een tikkeltje arrogant, dan kan het toch wel eens verliezen! 😉

De wedstrijd van schildpad en haas

Pinguïn wil vliegen

Als de kleine pinguïn uit zijn ei komt, ziet hij vogels vliegen en hij weet meteen: “Dat wil ik ook!” Maar pinguïns kunnen niet vliegen? Of is dat maar een kwestie van omdenken?
Dit boek over de pinguïn op zoek naar zichzelf is prachtig!

pinguïn wil vliegen

Laat maar los Koala

Koala durft niet los te laten. Het is zo lekker veilig,  hoog in zijn boom. Maar op een keer wordt het op zijn veilige tak toch heel erg gevaarlijk en moet hij wel loslaten. En dan ontdekt hij dat nieuwe dingen super leuk kunnen zijn!

Laat maar los koala

Oerang-oetan is bang

Oerang-oetan vindt zichzelf maar een bange kwezel. Hij durft zelfs niet te slapen. Maar soms leer je jezelf pas kennen als er vrienden zijn die hulp nodig hebben. Soms denk je toch wel een beetje verkeerd over jezelf!

Dit boek is te koop bij Ikea. 

Kleine Helden – Antoni Gaudi

De kleine helden reeks vind ik sowieso heel erg leuk voor kinderen. Met deze boekjes leren ze belangrijke personen uit het verleden kennen en wat hun verhaal is. Maar bij Gaudi kreeg vaak te horen dat zijn ideeën gek waren en dat hij niets zou bereiken. Hij verspilde volgens zijn leraren waar hij architectuur van kreeg. In dit boek krijgen kinderen dus mee dat het oké is om anders te denken en nieuwe gekke ideeën te hebben. Want wie weten maken ze je wel zo bekend als Antoni Gaudi. 😉

De leukste mindset boeken in het Engels

Er zijn helaas nog altijd een aantal prachtige boeken over mindset die hun vertaling naar het Nederlands nog niet hebben gevonden! Maar ik geef ze toch graag even mee:

The beautiful oops

Ish

The most magnificent Thing

Mistakes that worked

40 uitvindingen die eigenlijk gewoon fouten waren!

Aanvullingen zijn welkom!

Dit lijstje met de leukste mindset boeken is denk ik nooit af. Laat me zeker in de reacties weten welke boeken er volgens jou nog in de lijstje passen. Dan ga ik er eens naar op zoek en dan kan ik aanvullen!

Mindset boeken voor kinderen pinnen voor later

De leukste mindset boeken voor kinderen

 

Liefs Ilse

 

Alleen naar de bakker – wanneer laat je dat toe?

Alleen naar de bakker – wanneer laat je dat toe?

Ouder zijn is loslaten. Elke dag een beetje meer. Door de jaren heen heb ik al best goed geleerd om als mama los te laten. Zeker onze kinderen, met een grote drang naar autonomie, hebben dat nodig. Maar er zijn zo van die momenten dat ik toch nog even moeilijk vind. Dat gaat dan vooral over ‘veiligheid’ in mijn ogen.  Zo kwam de vraag op onze vorige vakantie van de oudste dochter, zeven jaar: “Mag ik alleen naar de bakker morgen?”

Alleen naar de bakker, wanneer laat je dat toe?

Zoals altijd vind ik het enorm belangrijk om naar het kind zelf te kijken. Leeftijdsgrenzen zeggen in mijn ogen absoluut niets. Als ouder weet je en voel je echt wel wat wel en niet kan voor jouw kind. Als het over iets gaat als naar de bakker gaan, dan zijn er een aantal dingen belangrijk. Is het kind al in staat om de verkeersregels goed toe te passen? Kan het tellen en kent het al hoe wisselgeld werkt? Hoe is het met de veiligheid van het traject gesteld dat het kind moet afleggen?

Stap voor stap

Toen de oudste dochter op vakantie kwam vragen of ze alleen naar de bakker mocht, vonden wij dat wel een hele mooie tussenstap. Het vakantiepark was op het moment dat wij er waren best wel rustig. We zaten niet echt ver van de parkshop met ons huisje.  Eigenlijk kon ze dus best wel even alleen gaan.

En toch hè,… grappig dat het loslaten soms toch nog zwaar valt!

We spraken af dat ze eerst met hun drie zouden gaan. Gewapend met centjes, een lijstje, een fluovestje en de plastic tasjes voor broodjes van de vorige dag, die we gingen hergebruiken, mochten ze op pad.
Maar toen ze vertrokken waren ging mijn man langs een andere route even stiekem kijken -hahahahaha

“Maar mama, ik wil echt eens alleen! Ik kan dat hoor!” bleef ze zeggen…

Helemaal alleen naar de bakker dan maar

Ze liet niet af, want ze was zo overtuigd dat ze dit kon!
De dag erna mocht ze dan eindelijk gaan. Ook weer gewapend met een winkeltas, geld, een lijstje en een fluovestje ging ze alleen de heuvel af, naar de bakker.
Honderd keer heb ik uit de raam gekeken en natuurlijk duurde het extra lang, iets met veel mensen die verse broodjes wilden op vakantie! 😉

En hoe liep het af?

Ze kwam thuis met broodjes, wisselgeld en een heel verhaal.
Want haar zakje met broodjes was gescheurd en ze had dus hulp moeten vragen om het andere zakje even vast te houden. Bovendien spreekt ze geen letter Duits en had ze dus ook even iemand moeten vragen om te tolken. En ze had iemand horen zeggen :”Kijk, dat meisje is helemaal alleen.”

Wat zouden mensen denken? Dat meisje moet broodjes gaan halen terwijl mama en papa nog lekker in bed liggen luieren?
Hahahaha!

En dat lieve mensen is misschien nog wel het moeilijkste van alles. Leren je geen bal aan te trekken van wat andere mensen zeggen en denken?!

Wat heeft onze dochter nu geleerd?

  • Ik kan alleen naar de bakker
  • Ik weet wanneer ik iets niet alleen kan en wanneer ik hulp moet vragen
  • Ik kan hulp inroepen als ik de taal niet begrijp
  • Mama en papa geloven in mij

 

Ondertussen is er een beurtrol voor de wandelingen naar de bakker op vakantie en is er beslist dat de jongste nog niet alleen mag.

Loslaten, elke dat een beetje meer.

Q: Wanneer vind jij dat kinderen klaar zijn om alleen op pad te gaan naar de winkel of de bakker?

 

 

Een maand na de versnelling van onze vijfjarige

Een maand na de versnelling van onze vijfjarige

Vlak voor de zomervakantie hakten we een knoop. We beslisten, samen met de school, dat onze jongste dochter zou versnellen naar het eerste leerjaar. Dit was gevoelsmatig geen gemakkelijke beslissing. Met de kennis die ik ondertussen had vergaard wist ik wel dat dit de juiste weg was… Of toch niet? Hoe gaat het een maand na de versnelling met onze vijfjarige dochter?

Meer lezen over versnellen: Hoogbloeier over versnellen.

Enthousiasme

We hebben een ander kind als het op school aankomt. Ze gaat graag. Ze vertelt enthousiast over school. Ik kon me al niet meer herinneren wanneer ze voor het laatste zo had verteld over de klas en wat daar allemaal was voorgevallen. Op dat vlak was het dus zeker de juiste beslissing. Een maand na de versnelling is op dat vlak echt duidelijk dat het wel de goede keuze was!

Een jaar ouder

Hoewel ze bij de kleintjes van de klas hoort, kan ze echt wel mee met haar klasgenootjes. Ze heeft al nieuwe vriendinnetjes en laat zich zeker niet doen door de oudere kinderen. Ook dat zit wel goed. Ze lijkt ‘ineens’ eerder een zesjarige dan een kleuter!

een maand na de versnelling

“Ze kan haar letters niet”

Een dikke week geleden sprak de juf me echter aan: “Oefent ze haar letters thuis? Want ze kan er in de klas geen één!” Pfoe! Was dat even slikken. Ik ging dus met haar na school even zitten voor haar letters. Na een minuut of tien oefenen kende ze alle letters die ze moest kennen, behalve de n.
Maar een paar dagen later zei de juf weer dat ze in de klas geen één letter kon. Zo eerlijk als ik ben, zei ik dat ze alle letters thuis kon, behalve de n. Zo vreemd.
Tijd voor een gesprekje met de jongedame.

“De juf zegt dat je jouw letters niet kan. Maar ik weet dat je ze wel kan, want dat heb ik thuis gezien. Waarom mag de juf niet weten dat jij je letters kan?”
“Ik wil dat niet!”
“Maar het is zo belangrijk dat je laat zien wat je kan. De juf moet weten wat je al kan en wat nog niet, zo kan ze je helpen met bijleren. Zo kan ze weten dat ze je nieuwe dingen mag geven. Je mag altijd laten zien wat je kan hè. Een goede voetballer laat dat toch ook zien. Het is zo belangrijk dat je laat zien wat je al weet en wat nog niet. Dat màg gewoon hè. Ga je nu laten zien aan de juf wat je kan? (het was donderdag!).
“Maandag, goed?”

Visueel ruimtelijke leerstijl

Bij het oefenen van de letters merkte ik nog iets anders op. Als ik de m liet zien zei ze: “Dat is die van oom”.
“Inderdaad, dus welke letter is dat?”
“De m?”
Net als de grote broer slaat ze volledige woordbeelden op en geen aparte letters. Net zoals haar broer zal dus dat leren lezen moeilijker gaan.
Kleine woorden zonder beeldende betekenis zijn ook gewoon moeilijker om als woordbeeld op te slaan. En die combinaties die ze nu lezen zoals il, ul, ak, dat zijn geen woorden en dus valt dat zwaarder!

Ze is vertrokken – een maand na de versnelling

Maar goed, de juf had goed nieuws! Ze is vertrokken met haar letters. Ze was super trots dat aap en uil bij de nieuwe woordjes zaten en ging oefenen uit zichzelf! Een maand na de versnelling heeft ze dus al een enorme stap gezet in haar leerproces.

Vaste mindset

Ook hebben we gemerkt dat ze al best een vaste mindset had ontwikkeld, hoewel we erg met groeimindset bezig zijn hier in huis. Ze wilde bijvoorbeeld niet meer naar de karate training gaan: “Ik kan dat niet!”
Ah nee, je gaat er heen om dat te leren!

Kleine dingen waar je niet aan denkt.

Ze gaat nu ook een jaar eerder haar eerste communie doen. Ze mag al mee turnen omdat het geen competitie is en ik moest even navragen of ze die inenting al wel moet krijgen, want ze is een jaar jonger. Kleine domme dingen waar je niet meteen bij stilstaat als je de beslissing maakt.

Maar goed, al bij al zijn we een maand na de versnelling nog steeds blij dat we de sprong hebben genomen. Ze is vrolijker, enthousiaster over school en we kunnen al werk maken van haar mindset.

Take care en tot snel.

Ilse

Schermtijd bonnen printable – afspraken rond schermtijd

Schermtijd bonnen printable – afspraken rond schermtijd

Schermtijd bezorgt in heel wat gezinnen toch wel wat wrevel. Bij het ene gezin zijn schermtijd regels héél erg strikt en bij andere gezinnen doen ze gewoon niet aan schermtijd. Ik moet eerlijk bekennen dat wij tot groep twee behoorden. Maar sinds deze zomer hebben we daar verandering in gebracht en gebruiken we schermtijd bonnen. Hoe en waarom we daartoe kwamen, leg ik graag uit!

Geen beeldschermtijd

Hoewel wij geen schermtijd beperkingen oplegden aan onze kinderen waren er wel afspraken. Voor school wilde ik bijvoorbeeld géén schermpjes. Ik weet nog dat een juf tegen mijn zus eens vertelde dat ze aan de ogen van de kinderen kon zien wie er al TV had gekeken en wie niet en ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Bovendien vind ik die overvloed aan prikkels echt niet ideaal voor onze gevoelige kinderen. Maar zolang de schermtijd vrolijk werd afgewisseld door andere dingen en dat ze ook voldoende gingen spelen, vonden wij het niet echt nodig om er echt een schermtijd aan te koppelen. Bovendien zitten zowel papa als mama nogal veel aan een scherm en ja, dat is voor het werk, maar toch!

Waarom dan wel schermtijd?

Langzaam aan zag ik, vooral bij de oudste, een kanteling. Het spelen werd minder, hij plakte steeds vaker aan een schermpje. Het was ofwel de computer, de TV voor Netflix of de Nintendo Switch en het werd op een gegeven moment echt erg. Hem dan uit die zetel krijgen en naar buiten sturen werd soms echt een gevecht en daar had ik dus geen zin in!
Ik wilde dus wel schermtijd gaan invoeren, maar hoe doe je dat dan?! Daar waren we nog niet zo snel uit! Dus probeerde ik hem uit de zetel te krijgen voor gezelschapsspelletjes, te triggeren met leuke projecten en uitstappen en dat werkte wel enigszins.

Het gevaar voor de vlucht naar het scherm

Tijdens mijn opleiding tot expert HB kreeg ik dan onder ogen dat bij begaafde kinderen het scherm echt als een vlucht kan gaan werken. Dat ze zich helemaal van de realiteit gaan onttrekken en gaan leven voor die digitale werelden van de spelletjes en de TV. Blijkt dat je als ouder écht wel waakzaam moet zijn bij hen dat het niet totaal de verkeerde kant uit draait. Onze oudste heeft een visueel ruimtelijke leerstijl en kon echt helemaal verdwijnen in een spel of een serie. En naar mijn gevoel was het écht niet meer oké. Mijn buikgevoel begon te protesteren! 😉
En daar tijdens die opleiding, waar ook veel andere ouders waren met begaafde kinderen, kwam een andere ouder opzetten met haar schermtijd bonnen.

Schermtijd bonnen?

Ze had kaartjes gemaakt met een waarde van 30 minuten schermtijd. In het begin van de week kreeg haar kind de schermtijd bonnen uitgereikt en mocht hij ze vrij spenderen binnen de afgesproken regels. Die regels konden dan zijn: niet voor school, niet als je huiswerk niet af is, niet als je taakjes niet afgewerkt zijn,…
Waren de schermtijd kaartjes echter op, dan was het ook gedaan voor die week. Het bleek bij haar bijzonder goed te werken!

De introductie van de schermtijd bonnen

We gingen aan de tafel zitten voor een familie vergadering. We vertelden dat we het belangrijk vonden dat de kinderen voldoende bewogen en speelden. Dat het heel belangrijk was om dingen te leren en met elkaar te leren omgaan. Bleek dat de oudste dochter dat ook vond, want ze wilden vaker een spelletje doen of buiten spelen, maar dan wilde er niemand mee omdat ze aan hun schermpje zaten! (Oeps! Dat was confronterend zeg!).
De kinderen gaven aan dat ze het begrepen waarom het nodig was om voldoende te spelen en schermen te beperken. Samen met hen spraken we dan af dat er schermtijd bonnen zouden komen en dat ze die dan konden spenderen aan TV, computer of Nintendo switch.
Ze komen aan ons betalen met die schermtijd bonnen!

Wat valt onder schermtijd?

Onze kinderen zijn nog te klein voor een GSM, dus die is niet van toepassing. TV, Nintendo Switch spelletjes (uitgezonderd werkplaats van Nintendo Labo) en YouTube vallen in het algemeen onder schermtijd.
Programmeren in Code Combat, informatie opzoeken op internet, instructies opzoeken voor knutsel projecten, Bingel en huiswerk vallen uiteraard niet onder schermtijd!

Hoe loopt het?

Over het algemeen sputtert vooral de oudste nogal eens tegen als zijn bonnen op zijn. Hij moest er het meest aan wennen, het was dan ook voor hem dat we het wilde invoeren. De meisjes beginnen vaak nog terug te spelen onder hun schermtijd – hahaha – dat zit dus wel goed.
We hebben een klokje zodat het heel duidelijk is wanneer de tijd afgelopen is.

Schermtijd op de opvang telt niet mee, maar ook hier willen we voor school niet dat er naar een scherm wordt gekeken.

Meer lezen over beeldscherm beperkingen of net niet bij anderen?

Miz Flurry maakte een handige printable met schermtijd regels!

Bij Sofie Lambrecht lees je meer over geen schermtijd gebruiken, waar ik helemaal in mee ging tot het fout begon te lopen bij onze zoon. Ik denk ook echt dat het bij onze dochters wél goed zou zijn blijven gaan zonder de beperking. Zoals ik al zei gaan ze zelfs ‘in’ hun schermtijd spelen.

Schermtijd bonnen printable

Wil jij onze schermtijd bonnen ook gebruiken? Dat kan! Print ze af, knip ze uit, plooi ze tegen elkaar met de achterkantjes en lijm deze vast!  Leg ze dan onder het lamineer apparaat en knip ze terug uit!

Laat ons zeker weten of het werkt of niet bij jouw kinderen. Klik op de afbeelding op jouw bonnen te downloaden en af te printen!

 

schermtijd bonnen

Take care en tot snel

Ilse

 

 

Waarom en hoe kinderen laten bewegen?!

Waarom en hoe kinderen laten bewegen?!

Veel kinderen zitten te vaak binnen en bewegen niet de nodige 60 minuten per dag! Schokkend toch? Een uurtje per dag en veel kinderen komen daar al niet meer aan. Computer spelletjes, TV-kijken en YouTube vloggers volgen daar zijn ze al erg jong super bekend mee. En als ze wat ouder worden, dan kleeft die mobiele telefoon aan hun hand. We horen het als ouder overal: we moeten onze kinderen laten bewegen en dat liefst minstens dat uurtje per dag! Maar waarom is dat dan zo belangrijk?

Ontwikkeling van de hersenen

Een kind beweegt van nature uit gewoon graag. Door te bewegen leren kinderen spelenderwijs dingen die ze later nodig hebben. Jonge kinderen leren zo bijvoorbeeld wiskundige begrippen zoals plaatsbepalingen: dicht bij, veraf, vlak naast, onder, boven, omhoog, omlaag.

Iedereen weet wel dat de kruipfase erg belangrijk is in de ontwikkeling van een kind. ‘Heeft hij gekropen?’ is een standaard vraag bij kinderen die motorische problemen hebben. Niet dat die kruipfase overslaan altijd problemen moet opleveren, maar het kan wel een indicatie zijn!

Bovendien hebben hersenen zuurstof nodig! Het is dus niet voor niets dat de klassen hun ramen open moeten gooien tussen de lessen in of dat er wordt gezegd dat een lesje buiten geven zeker een optie is! Zuurstof is gewoon ook voeding voor de hersenen!
Beweging laat de hersenen van kinderen toe om sneller te wisselen tussen taken, verbanden te leggen en ze kunnen zich beter concentreren!

Jong geleerd is oud gedaan

Als kinderen al vroeg ontdekken hoe leuk bewegen kan zijn, zijn ze ook sneller geneigd om het in hun latere leven te blijven doen. Onze kinderen moeten verplicht één sport doen. Zeker de oudste, die helemaal de aanleg van de papa en de mama mee heeft op vlak van gewicht, moet van ons écht blijven bewegen!
De middelste hier in huis moeten we al afremmen. Ze doet turnen en karate en zou liefst nog zes sporten bij doen, maar het moet ook gewoon haalbaar zijn in het schema natuurlijk!

Als je moe bent, slaap je beter

Kinderen die voldoende bewegen zullen ook makkelijker inslapen als ze in bed komen te liggen! Let wel op, echt sporten voor het slapengaan, dat is natuurlijk niet ideaal omdat de hartslag en adrenaline dan nog te hoog zijn! Maar kinderen laten bewegen, zou je als ouder dus ook een betere nachtrust moeten bezorgen! 😉

Sportclub voor sociale interactie

Kinderen die naar een sportclub gaan leren ook sociale interactie, doorzetten en wat het is om bij een geheel te horen. Dat is zeker ook een pluspunt!

kinderen laten bewegen

Kinderen laten bewegen – Wat doe je als ouder?

  1. Geef het goede voorbeeld.

    Beweeg zelf als ouder! Wandel naar de bakker of neem de fiets in plaats van de auto. Wandel van winkel naar winkel in plaats van de wagen telkens te verzetten. Probeer ook zelf een sport of beweging in te lassen. Mijn man is bijvoorbeeld aan het trainen voor de lokale Bosland Trail. 50 kilometer stappen door bos en hei! Dat is al een mooi voorbeeld!

  2. Zorg voor bewegingsmogelijkheden

    Als je zelf een tuin hebt, zet er dan een speeltoestel in. Als dat er staat, gaan ze er zeker opklimmen, klauteren en dus uit zichzelf bewegen!
    Wij hebben een trampoline, een speeltuig met ringen, klimtouw, schommel en glijbaan, een trampoline en een boomhut.
    Natuurlijk zijn ook fietsjes, steppen, rolschaatsen en andere dingen mogelijk! Sinds heel kort hebben we een duikelrek van Wickey in de tuin!
    Onze oudste dochter zeurde daar echt al een hele tijd om! Ze turnt en ze houdt van kunstjes doen!

    Let op de veiligheid!
    Bij het installeren van speeltoestellen worden verankeringsonderdelen meegestuurd! Zorg er wel voor dat je de installatie van het speeltoestel juist en veilig doet!

    Een reksstok is super leuk. Het traint ook kracht en lenigheid. Wel geef ik graag mee dat je turnen op dit toestel best doet met een lange broek! 😉

    duikelrek wickey

    Heb je geen tuin? Ga naar het park of naar de speeltuin met een bal en een springtouw! 😉

  3. Laat kinderen falen.

    Vaak zijn ouders tegenwoordig veel te bang. Vroeger klommen we in bomen en speelden we op straat en dat liep ook goed. Natuurlijk kan je dat niet helemaal vergelijken! Want vroeger was er bijvoorbeeld veel minder verkeer. Toch moeten we als ouder leren loslaten en onze kinderen niet voor alles willen behoeden wat fout kan lopen. Want als ze niet leren dat fouten maken oké is en dat het gewoon leermomenten zijn, dan worden ze straks gewoon bang om te falen. Dat is dus een basis voor faalangst en daar moeten we echt mee oppassen!

Kinderen laten bewegen – super belangrijk!

Zoals je ziet is het super belangrijk om kinderen te laten bewegen. Het is belangrijk voor hun ontwikkeling, hun hersenen, hun motivatie en leerstrategie.
Het goede voorbeeld tonen als ouder en vertrouwen hebben in hun helpt hen te ontwikkelen tot gezonde, evenwichtige volwassenen!

Heb jij een speeltoestel in je tuin?
Gaan je kinderen naar de sportclub?
Hoe doe je aan beweging als je op een appartement woont of geen tuin hebt? Ik hoor het graag in de reacties.

Liefs Ilse

 

Als je kleuter “moet” springen en je moederhart tegenspartelt.

Als je kleuter “moet” springen en je moederhart tegenspartelt.

Daar sta je dan, mijn baby van vier. Op 1 juli word je vijf en op 1 september start je op het eerste leerjaar. Een jaar sneller dan ‘normaal’ en mijn verstand weet dat het goed is. Maar mijn moederhart bloedt! Het gaat al zo snel en nu “moet” het ineens ‘nog sneller’. Ik ga er traantjes voor laten, zoveel is zeker! Ergens blijft dat stemmetje zich afvragen: “Is het wel de goede keuze om te laten springen?”

Slimme kleuter

Dat je net als je broer een snelle denker was, werd erg vroeg duidelijk. De manier waarop je puzzelt, smartgames speelt, stiekem sommetjes maakt,…
Het moment waarop mama en papa er achter kwamen dat je het geheim van de Sint had ontdekt en het spel had meegespeeld, omdat je donders goed wist dat kleuters van vier dat geheim nog niet horen te weten… Het was voor mij echt weer allemaal even slikken.

Je juffen beaamden het! Je kon alles al wel. Cirkels knippen, puzzels van (meer dan) honderd stukken maken, wiskundige begrippen, daar was je sterk in. Maar emotioneel had je het wat moeilijker. Je hoogsensitieve kantje speelde je wat parten, zeker toen mama ook nog burn-out ging. De juffen wilden dus inzetten om je welzijn te verbeteren. En dat lukte ook. Je hoofdtelefoon moest minder op in de klas en je ging weer zingen. Het ging beter…

Ik wil niet naar school

En dan kwam het moment dat je begon tegen te werken. Je wilde niet meer naar school. Vaak bracht je het aan na een weekend en ik kreeg je wel weer overtuigd om wel te gaan, maar je gaf het wel aan en niet één keer, maar meerdere keren.
Tijd om naar de juffen te gaan!
Ik trok aan de alarmbel en vertelde over mijn vermoedens. De juf liet door de zorgjuf de test van wiskundige begrippen afnemen. Die legde je bijna foutloos af.
Ik vroeg dan om nog door te testen om te zien tot waar je kwam met je schoolse kennis.

Het verjaardagsfeestje

Maar het meest schrok ik van je kinderfeestje. Toen ik je tussen je vriendinnetjes van de klas zag, wist ik echt niet meer wat ik zag! Papa en mama zagen een heel ander kind! Als we naar de speeltuin gaan ben je weg met je zus en broer en kom je terug als je dorst hebt. Ik loop jullie de hele tijd te zoeken en je hebt ons eigenlijk niet nodig, tenzij voor de centjes voor het ijsje! 😉 Nu kwam er telkens een ander vriendinnetje vertellen dat je jezelf had bezeerd. Wel vijf keer! En telkens was er totaal niets aan de hand! Ik moest je pannenkoek terug snijden, dat doe je al ongeveer een jaar zelf! Zelfs papa was er van aangedaan: “Dat was precies een ander kind!”

Terug naar school

Na het feestje was ik echt even niet oké – wat was dat nu toch? Wat had ik daar voor mijn ogen zien gebeuren?!
Ik trok de zorgjuf weer aan de mouw en de school ging mee in het verhaal. Dit was niet oké. Dit zag eruit als regressie en dat mocht echt niet.
De test om te zien wat je al kan van de derde kleuter zou nog voor het einde van het schooljaar gebeuren.

De test

Je vertelde over de test die werd afgenomen. Je vond het leuk en je vertelde wat je moest doen. Je zei ook dat je het hele boekje wilde afwerken (Ik hoorde achteraf dat die normaal in twee delen wordt afgenomen.)

Het gesprek op school

Op woensdag werd ik op school verwacht om de test te overlopen. Weer scoorde je hoog.
Ook de moeilijke dingen, die je pas ging leren op het einde van de derde kleuterklas, beheerste je al. Enkel het motorische, je lussen en je krullen, dat zou nog wel wat werk kunnen gebruiken. Maar blijkbaar starten er nog kindjes in het eerste met dezelfde motoriek.

De beslissing om je te versnellen

Samen met de school, de juffen en de zorgjuf hebben we dan beslist om je wel te laten springen naar het eerste leerjaar.
Een jaar geleden stond ik nog te roepen dat ik niet voor springen te vinden was, dat ik het niet begreep, “want het blijven wel jonge kinderen”. Een jaar later, na opleidingen, studiedagen, boeken, overleg met andere ouders, coaches en experten hoogbegaafdheid,  kom ik daarop terug.
De mythes rondom versnellen zijn hardnekkig en mijn verstand wéét dat dit de juiste keuze voor je zal zijn, zeker op lange termijn! Maar je bent mijn baby, mijn kleintje. Je hebt geen echte afsluiting, geen kleuterdiploma waar iedereen op facebook mee pronkt, de beslissing is er snel gekomen en ook zo helemaal op het einde van het schooljaar. Mijn moederhart spartelt nog wat na. Het gaat allemaal al zo snel en nu lijkt het alsof ik je nog sneller groot wil hebben.
Maar het punt is dat je even moet voelen hoe het is om iets nog niet te kunnen, hoe het is om écht iets te moeten leren. En hoe sneller je dat zal ervaren, hoe beter het zal zijn voor je toekomst. Daar zijn wetenschappelijke studies voor als bewijs.

Dus lieve Leni, ik leg mijn moederhart vandaag het zwijgen op en laat mijn verstand spreken!
Heel veel succes met ‘leren leren’ in het eerste leerjaar!

Liefs mama

 

Liefde in de brooddoos! + winactie

Liefde in de brooddoos! + winactie

We zijn het met zijn allen wel eens dat kinderen moeten weten dat we ze graag zien. Het is zo belangrijk, die erkenning, dat gevoel van graag gezien te worden. Met knuffels, kusjes en neuzen-neuzen (om de één of andere reden wil onze jongste dat altijd aan de schoolpoort en als ze gaat slapen – zo schattig!). Maar ook door een hand op de schouder, een aai op hun bolletje of gewoon zakkend door je benen en op hun hoogte even komen babbelen. Er zijn zoveel kleine manieren die we dagelijks doen om onze kinderen te laten zien dat we ze graag zien. Ik heb er sinds kort nog één bij: liefde in de brooddoos!

Niet altijd even gemakkelijk

Er zijn veel kinderen die het wel eens moeilijk hebben op school (of daarbuiten). Onze jongste wilde bijvoorbeeld in het begin van het schooljaar niet meer graag blijven eten. Uiteindelijk kwamen we erachter dat het voor haar te luid was in de eetzaal. Ze is dan ook hooggevoelig op het auditieve, net als haar oudere broer. Met een hoofdtelefoon werd er al veel opgelost. Nu dat ik zelf even ‘out’ ben en dus veel van thuis uit werk, kan ze wel vaker thuis komen eten.

Alle drie onze kinderen hebben vorig jaar een school verhuis meegemaakt. Midden in het jaar! Dat was niet simpel. De oudste was er blij mee. De jongste was nog wat te klein om al echt vrienden te hebben. Maar onze oudste dochter had het er echt moeilijk mee!

Er zijn ook kinderen die gepest worden, waar de ouders van scheiden of waar één van de twee erg ziek is! Kinderen kunnen zoveel meemaken!
Het is dan zo belangrijk om te voelen dat ze ze niet alleen zijn, dat er iemand is die aan hen denkt…  en zo kwam ik uit bij kaartjes voor in de brooddoos!

Broodtrommelliefde

Ik vond een super mooie webshop met een geweldige missie die ontstaan is uit de behoefte van een kind:

“Broodtrommelliefde is ontstaan vanuit eigen ervaring. Mijn oudste kind werd gepest omdat zij door eczeem en astma anders eet én door het gebruik van puffers 3 jaar groeiachterstand heeft gekregen.  Ik deed briefjes in haar trommel om haar een hart onder de riem te steken. Dat werkte. Ze werd minder onzeker en ging weer met plezier naar school. Ook voelde zij zich weer fijn tijdens het overblijven op school.”

Hoe mooi is dat wel niet? Vanuit de eigen ervaring ontstond het idee voor een webshop met kaartjes voor in de broodtrommel. Ondertussen zijn er verschillende sets te vinden in de webshop. Ze zijn allemaal super mooi vormgegeven. Er zitten ook lege kaartjes bij de sets. Daar kan je dan echt persoonlijk op gaan tekenen en schrijven.

Broodtrommelliefde

Stiekem kaartjes in de brooddoos duwen

Het idee van de kaartjes is echt geweldig. Ik had alleen één probleem… mijn kinderen maken al een hele tijd zelf hun brooddoos klaar. Dat werd dus stiekem de kaartjes erin duwen. Op zich wel grappig om me bezig te zien!

En dan was het voor mama best wel even spannend afwachten tot ze van school terug kwamen! hahaha

Maar ik kreeg vrijwel onmiddellijk: “Mamaaaaaaa er zat een kaartje in mijn brooddoos!” en een “Bij mij ook, maar er is yoghurt heeft erop geknoeid!” (met bijbehorende sippe gezichtje). Gelukkig kan het kaartje met een natte doek proper worden gemaakt! Ik was er misschien onder de middagpauze niet geweest, maar ik was er toch een béétje bij!

Geslaagd dus! De dag erna was het papa die stiekem de kaartjes erin moest duwen, ik was al met te trein vroeg weg! Vond ik toch zelf een kaartje in mijn brooddoos zeker, van papa! Wat een fijn gevoel!

Win-actie

Wil jij ook een setje kaarten winnen?! Geweldig! Waar jouw kans!

  • Laat een reactie achter met een geldig e-mail adres onder dit artikel.
  • Of reageer onder de foto op instagram en tag twee mensen die ze ook zouden willen winnen.
  • Of reageer onder de foto op facebook en deel de actie.
  • Op elke van deze sociale media heb je dus een kans.
  • De actie loopt tot 19 juni – de winnaar wordt bekend gemaakt op deze dag en krijgt 48 uur de tijd om te reageren

 

Take care en tot snel

Liefs Ilse

broodtrommeliefde