Categorie: Zelfzorg en me-time

De reden van mijn crash uitzoeken.

De reden van mijn crash uitzoeken.

In november 2018 ben ik gecrasht! Hard en diep! Ondertussen zijn we ongeveer negen maand verder en ben ik al een stuk uit mijn put gekropen. Maar om te voorkomen dat ik nog eens terug die kant op ga, moest ik wel op zoek naar het waarom van mijn crash. Dat klinkt misschien gek, want de meeste mensen rondom mij zeiden: “Dat was toch logisch, jij had gewoon te veel hooi op je vork genomen, natuurlijk ging je plat.!” In het begin ging ik daar nog enigszins in mee, maar later in mijn proces besefte ik dat het dieper zat dan dat. Ik moest de reden van mijn crash uitzoeken, want daar zat een stuk zelfkennis die ik blijkbaar had gemist.

Naar de psycholoog voor mijn crash

De beste man deed zijn best, maar na drie keer stuurde hij me wandelen omdat, zo zei hij zelf, hij zich onnuttig voelde. Ik maakte op drie weken enorme sprongen in inzicht en wist eigenlijk al vrij snel waar ik naartoe moest en wilde en kon perfect benoemen waar het fout gegaan was. Hij vertelde me dat ik ‘gewoon’ moest leren knopen door te hakken.

Het echte inzicht

Maar het echte inzicht kwam bij mij tijdens de opleiding tot expert hoogbegaafdheid. Eén van de laatste opleidingsdagen was het thema motivatie. En toen ik daar zat kwamen er enkele dingen kei hard binnen! Want daar, in de zelfdeterminatietheorie van Ryan and Deci, daar kon ik zo de linkjes leggen naar mijn diepe dal…

Automomie

In mijn job had ik totaal nul inspraak over de richting waar ik naartoe wilde. Directie worden, daar had ik geen ambitie voor, want dan zou ik, naar mijn gevoel, te ver van de leerlingen komen te staan. Maar ik deed al 15 jaar hetzelfde! En hoewel ik echt wel probeerde om daar zelf variatie in te brengen (Ik paste bijvoorbeeld elk jaar mijn jaarplan voor 75 procent aan met nieuwe ideeën), was ik leerkracht PO en dat zou ik blijven tot ik 65 (67, 68,…) was. Ik had al langer het gevoel van ‘Is het dit nu?’
En toen vond ik iets waarvan ik zag dat er nog veel werk was in het onderwijs: Zorg voor hoogbegaafden. Vol enthousiasme gooide ik me daarop! Dit kon ik! Dit wilde ik! Hier kon ik een verschil maken. Helaas ging dat niet op! Er was geen tijd, geen budget, er waren afspraken binnen de scholengemeenschap over opleidingen,… wat de redenen ook waren, het doet er eigenlijk niet toe. Ik kon de weg die ik op wilde gaan niet doen, het mocht/kon niet. En terugkijkend, is dat het punt waarop ik ben geknakt.
Ik was leerkracht PO en ik zou dat altijd moeten blijven! De benoeming voelde als mijn gouden kooi. Want wie, met zijn volle verstand, gooit dat nu weg? Een mooie job in het onderwijs, goed loon, veel vakantie en een goed pensioen? Zo reageerde mijn omgeving in het algemeen, tenminste. Ik voelde me gevangen.

Belonging

Je ergens thuis voelen. Tja, wat moet ik daarop zeggen?! Thuis voelde ik me thuis! 😉

Ik begrijp mensen vaak niet… Waarom zien mensen het grote geheel niet als het over milieu of klimaat gaat? Hoe kunnen volwassenen zich soms zo als kleine kinderen gedragen? Waarom gunnen ze elkaar vaak niets? Hoe kunnen volwassenen soms zo de pestkop uithangen? Waarom maken mensen zich vaak druk om dingen die in mijn ogen belachelijk zijn, maar trekken ze zich niets aan van de echt belangrijke zaken. Ik veralgemeen hier uiteraard…

Er werd me gezegd om ‘gewoon’ mijn job te doen. Eén oor in, ander oor uit principe, weet je wel. Maar met de beste wil van de wereld kan ik me niet voorstellen hoe je dat doet. Ik ben altijd zéér betrokken geweest met mijn job. Ik ken gaan werken ‘voor het geld’ niet.

Ik voelde me teleurgesteld en ik was vooral op mijn dieptepunt heel erg boos op alles en iedereen. Depressief? Absoluut niet! Gewoon enorm boos en teleurgesteld in mezelf, want op dat moment voelde de hele crash als een falen!

Competentie

Een mens moet zich competent voelen. En ook daar voelde ik het knellen. Want ik zat thuis met een hoogbegaafd kind en ik had geen clue hoe ik hem het best kon helpen! Ik zat met hoogbegaafden in mijn klassen en ik wist dat ze méér nodig hadden en wist niet hoe ik daar dan aan moest beginnen. Ik zag kinderen voorbij komen in mijn hoofd die ik nu wel onder ‘vermoedelijk hoogbegaafd’ zou aanduiden, maar die ik de voorbije 15 jaar had gemist. De kennis die ik al wel had wilde ik doodgraag doorgeven aan collega’s, maar dat werd niet altijd in dank afgenomen… Was ik dan ook niet bekwaam om die kennis over te brengen?

Ik voelde me dus niet competent en had geen beslissingsrecht om daar wat dan ook maar aan te veranderen in mijn gouden kooi.
DAT is de reden waarom ik plat ben gegaan – het had totaal niets te maken met mijn 101 projecten, planlast in het onderwijs of mijn man die de jaren daarvoor veel had gereisd voor zijn werk.

 

View this post on Instagram

Óf, omdat je te weinig tijd neemt om weer op te laden. Ook door veel aandacht te besteden aan je sterke KernTalenten kun je moe worden. Als je te weinig tijd in je agenda vrij maakt voor ontspanning, in welke vorm dan ook, kun je ook moe worden. De balans tussen werken en ontspanning is dan zoek. Het kan ook zijn dat je onder je niveau werkt, dat je moe bent door verveling. In dat geval heb je meer uitdaging nodig. Collega-analist Frouke Vermeulen schreef er een boek over: "Vechten tegen Verveling". Zeker de moeite waard om te lezen! De KernTalenten methodiek geeft als richtlijn dat je dagelijks minimaal 75% a 80% van je sterke KernTalenten moet kunnen uitleven in je werk. De rest kan eventueel via een hobby worden uitgeleefd. Als je dat lukt, sta je sterker als je een keer een tegenslag te verwerken krijgt, bv in de privé sfeer. Je hebt dan een buffer, om te voorkomen dat je uit balans raakt. Hoe minder van je sterke KernTalenten je in je werk kwijt kunt, hoe kleiner die buffer. De kans dat je onderuit gaat áls je dan wat vervelends op je pad krijgt, wordt daarmee groter. Wil je graag weten hoe jij in elkaar zit? Waar bij jou het kantelpunt zit? Neem contact met me op. Link in bio. #CoreTalents #KernTalenten #burnout #boreout #humanresources #duurzaaminvesteren #duurzameinzetbaarheid #achterdespiegel

A post shared by Jacqueline Schepers-Huijben (@achterdespiegel) on

Hoe zit het nu met mij?

Wel ik heb terug mijn eigen (beroeps)leven in handen genomen. Ik verdien er momenteel (bijna) niks mee, ik bouw (nog) geen pensioen op en ik heb zeker niet meer vakantie! 😉
Maar… IK beslis wat ik wel en niet doe en of dat 101 projecten zijn of maar 1.  Ik luister goed naar mezelf en mijn lijf, want een tweede keer zo’n crash zie ik niet zitten. Bovendien ben ik er ook nog niet helemaal uit, ik moet blijven opletten. De crash is dan ook nog geen jaar geleden.

Ik heb mijn opleiding ‘expert hoogbegaafdheid’ afgewerkt en examen afgelegd en ik ben met glans geslaagd. Mijn netwerk werd breder en ik leerde nieuwe mensen kennen, mensen die op dezelfde golflengte zitten.
Mensen met dezelfde frustraties.

En de toekomst…

Ik heb dus werkelijk geen idee! Het onderwijs laat me niet los en graag zou ik mijn nieuwe kennis en mijn 15 jaar onderwijs ervaring ergens samen kunnen inzetten. Maar tot ik een opportuniteit kan vinden waar ik dat kan doen, zet ik zelf kleine stapjes in de juiste richting van mijn grote doel.
In mijn droom is de zorg voor hoogbegaafden geen werkpunt meer voor scholen, maar een goed onderbouwd onderdeel van het dagelijkse schoolleven. Elk kind, hoogbegaafd of niet, zou zich in mijn droom goed voelen op school. Een utopie, maar elke kleine stap in de juiste richting is er één!

Diep vanbinnen voel ik me nog steeds een leerkracht. Eéntje die onbewust al jaren werkt aan een groeimindset, nog voor ik ooit van fixie en growie had gehoord. Nooit strevend naar perfectie in het product, maar altijd naar kinderen zelf laten ontdekken, proberen, falen en leren. En ik denk dat ik me hoe dan ook altijd diep vanbinnen een beetje leerkracht zal blijven voelen.
De crash zie ik niet meer als falen. Het was mijn wake-up call dat ik iets anders nodig had, iets anders wilde doen.

 

Take care

Ilse

 

Carrière-switch in de lucht? + 9 tips om het zelf te doen

Carrière-switch in de lucht? + 9 tips om het zelf te doen

Zo’n burn-out is een lelijk beestje! Je lichaam is op, je psyche is boos en als het één ding echt met je doet is het je laten nadenken. Ik ben een persoon die sowieso veel nadenkt! Te veel, ik maal te lang en ik zit met een hele reeks ‘wat als’ vragen in mijn hoofd. Dat ik even echt rust moest nemen was duidelijk. Ik koos om even helemaal uit het onderwijs te stappen en met loopbaanonderbreking te gaan. Ondertussen zou ik starten met de opleiding tot expert hoogbegaafdheid, want ik wist wel dat ik dat heel graag wilde voltooien. Wat er dan zou volgen, of ik nog terug zou gaan naar het onderwijs, daar was ik totaal niet mee bezig! Zou er uiteindelijk een carrière-switch komen?

De opleiding in Gent

In april ben ik gestart met die ene opleiding die ik zo graag wilde doen. Ik ging elke opleidingsdag met de trein naar Gent. Dat is vanuit mijn dorp 2 uur en 35 minuten onderweg met 2 overstappen. Maar ik deed het!
Daar leerde ik nieuwe mensen kennen en voerde ik zeer aangename gesprekken met onder andere psychologen, coaches, beleidsmedewerkers binnen het onderwijs en zorgcoördinatoren. Het was zo fijn om die verruiming mee te maken van visies van gelijkgezinden. Mijn netwerk werd zoveel meer verrijkend dan dat ik ooit had durven hopen!

De thema avonden

Omdat wij in Limburg nooit geen thema avonden hadden van het expertisecentrum, stelde ik ondertussen ook voor om een reeks van zes te helpen organiseren in Limburg. Bjorn, de coach van onze zoon vond dat een goed idee. We  hebben ondertussen een hele reeks achter de rug en het was echt een succes!
Tijdens die avonden werd er weer eens duidelijk dat goede hulp hier in Limburg soms ver te zoeken is. Er zitten bijvoorbeeld geen partners van Hoogbloeier in Limburg, het is hier een groot zwart vlak op dat gebied.

September komt eraan – nadenken over een carrière-switch

De uren en de opdrachten op school voor volgend schooljaar moeten worden verdeeld. Het werd tijd om knopen door te hakken, want mijn papieren voor het aanvragen van een verlofstelsel zaten in de brievenbus.

Met de opleiding tot expert hoogbegaafdheid en mijn pedagogische achtergrond kan ik starten als coach van zodra ik slaag op mijn examen. Voor mezelf heb ik dan beslist dat ik wil ook wil doen, maar dat ik me ook nog verder wil professionaliseren.  Een opleiding tot kindercoach vond ik online bij nha. Ze hebben veel online cursussen die je op je eigen tempo kan doen, met ondersteuning. Er zijn nog coaches die daar een opleiding hebben genoten en zij zijn tevreden. Aangezien ‘Starten voor je klaar bent, want je bent nooit echt klaar!’ ook een tip was die me werd gegeven, ga ik dat ook gewoon doen! Toch wil ik nog blijven bijleren!

Maar wat dan met mijn passie voor onderwijs?

Want één van de mensen die samen met mij de opleiding volgt, zei me ook dat ze voelde dat ik nog vol vuur over het onderwijs sprak. En ze heeft een punt. Ik zit nog vol passie voor het onderwijs en zou er doodgraag nog iets voor willen betekenen met de kennis die ik nu heb. Scholen ondersteunen met het zorgbeleid opzetten, leerlingen coachen die aan het onderpresteren zijn of een mindset probleem hebben, leerkrachten ondersteunen met pluswerking of tips, … maar dan binnen een functie op school, dat zou toch moeten kunnen?! Op die manier zou het voor ouders die het financieel wat moeilijker hebben en een HB kind hebben namelijk wel een oplossing zijn. Op die manier kan een school dat kind zelf coachen binnen de muren… Ik droom groots en heb een visie!

Een tip die ik kreeg was om ‘The ten coffees” te doen. “Ga gesprekken aan met tien mensen binnen de sector of sectoren en waar je graag aan de slag gaat en laat je inspireren door hen. Tast af en ga op zoek naar mensen die je visie delen… ”
Er zijn ondertussen afspraken gemaakt voor die kopjes koffie, al zal het geen koffie worden, want dat krijg ik niet weg! 😉

Stap voor stap

Voorlopig staat erop mijn verlofstelsel nog een jaar loopbaanonderbreking, maar moest er een optie zijn om binnen het onderwijs aan de slag te gaan als expert, dan is dat zeker wel een piste die ik wil bekijken.
Eerst ga ik nog verder met studeren aan mijn cursus expert, beginnen met mijn 10 gesprekken, mijn examen afleggen (en hopelijk slagen – ja, ik heb soms wat last van een vaste mindset 😉 ), starten als coach en starten met de opleiding als kindercoach als extra ondersteuning. Stap voor stap naar mijn grotere doel!

Mijn tips voor een carrière-switch – uit ervaring

  • Zoek uit waar je blij van wordt, waar je het verschil kan en wil maken.
  • Zoek uit waar je energie van krijgt en waar je energie van verliest. (Dat kunnen ook personen zijn, trouwens!)
  • Ga opleidingen volgen, nieuwe mensen zijn nieuwe visies – even ‘een andere wereld’ in.
  • Ga tien gesprekken voeren met mensen binnen de sector waar je graag wil werken of met mensen wie zijn job je wel zou willen doen
  • Blijf niet  hangen in ‘wat als’ – hak die knoop!
  • Droom groots – ook al weet je dat het misschien (nog) niet kan – je gaat er energie van krijgen!
  • Luister niet naar mensen die zeuren over wat een zonde het is dat die carrière-switch wil maken. Jij bent baas over jouw leven. Als jij een andere job wil, dan is dat jouw recht!
  • Geloof dat je nog iets anders kan dan wat je nu doet!
  • Kom je er echt niet uit, ga loopbaanbegeleiding volgen.

Wat grappig om nu dit artikel terug te lezen voor ik op publiceren ga klikken, trouwens! Het uitschrijven geeft me ineens zo een duidelijkheid! 😉

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Hoe gaat het met… mij, de zaak en meer

Hoe gaat het met… mij, de zaak en meer

Tijd om even bij te kletsen! Want het was druk en er staat van alles te gebeuren! Daarom was het even wat rustiger op Kreanimo, maar dat komt weer helemaal goed! Hoe gaat het nu met onze zaak, met mij en wat ben ik allemaal aan het doen?

Hoe is het met…

Hoe gaat het met mij?

Wel ja, ik ben stilletjes uit de put aan het kruipen. Ik heb terug energie, al moet ik er nog spaarzaam mee zijn. Het vlammetje diep vanbinnen dat ik helemaal kwijt was (en dat was écht een akelig gevoel!) is terug aangewakkerd. Ik maak terug plannen en zie mogelijkheden en ik ben er ook meteen ingevlogen, zoals de meesten die me kennen wel verwachten.

Ik ben ondertussen gestart met de opleiding tot expert hoogbegaafdheid bij Hoogbloeier Gifted Academy in Gent. In september leg ik daar examen van af. Als ik slaag kan ik in principe coach worden of kan ik helpen op scholen om een zorgbeleid op school voor hoogbegaafden op te starten en te ondersteunen. Nog nooit eerder ben ik zo vroeg begonnen met het studeren van de stof, dit wil ik écht zo graag goed doen! En het is ook helemaal voor mezelf en voor alle ouders en kinderen die ik ermee kan helpen!

Concrete plannen zijn er niet, maar in mijn hoofd ben ik de garage in de achtertuin, die eigenlijk ooit lounge ruimte zou worden, aan het ombouwen tot praktijkruimte om kinderen te coachen, om spelnamiddagen te organiseren en eventueel creatieve workshops voor ontwikkelingsgelijken… Jup, het is alweer te veel in mijn hoofd! Maar eerlijk? Ik pak het veel georganiseerder aan. Mijn man en ik hebben echt al uren overlegd en ik heb al bezorgdheden geuit. Ik spring niet zomaar, zullen we maar zeggen!

Hoe gaat het met mijn gewicht

Want net voor de aanloop naar mijn burn-out begon, was ik net 18 kilo afgevallen! Ik had er zo hard voor gewerkt en ik was er ook enorm trots op. Nu denk ik dat het feit dat het niet voldoende meer kunnen bewegen en het niet kunnen aanhouden van de gezonde levensstijl een teken aan de wand zijn geweest voor wat eraan zat te komen. Daar is het mee begonnen! Die 18 kilo en veel meer zit er terug aan. Maar aan alles tegelijk werken, dat ging niet. Ik moest eerst uitzoeken waarom ik zo plat was gegaan, waarom ik me niet meer kon opladen om naar school te gaan en waar mijn drive gebleven was. Ilse zonder drive, dat is geen Ilse… Jezelf kwijt zijn is echt een vies gevoel!

Ondertussen kan ik zeggen dat het getal op de weegschaal eindelijk terug aan het zakken is! -1,8 kilo! Belachelijk getal als je weet wat er uiteindelijk af ‘zou moeten’, maar het is een begin!

Hoe gaat het met mijn blog(s)

Tja, daar zat ik dus écht mee in de knoei. Want steeds vaker ging ik over hoogbegaafdheid schrijven. En oorspronkelijk is Kreanimo vooral een creatieve mama-blog.
Ik was de balans kwijt! Na een blog review van Sjoukje van profbloggers, deed ik wat ik in mijn buik al lang voelde… ik trok het stukje hoogbegaafdheid uit mijn blog (of ten minste, daar ben ik nog steeds wel wat mee bezig) en ik startte een volledige nieuwe site: Hoogbegaan. Daaraan koppelde ik ook een nieuwe facebookpagina en een nieuwe instagram feed.
Ik ben zo blij met de split! Want nu is mijn doelpubliek weer super duidelijk en kan ik er weer helemaal tegenaan! Hoera!

Hoe gaat het met onze zaak

Aangezien mijn man opdrachten moet weigeren en helemaal ‘in the flow’ zit bij de opdrachten die hij gekozen heeft, gaat dat super goed. We kochten een elektrische wagen op de zaak omdat de personal lease van onze andere auto afliep.
Als de coaching zou opstarten, kan dat ook onder de zaak, dat is al allemaal in orde. Het eerste boekjaar loopt naar zijn eind en we zullen hoogst waarschijnlijk wel met winst kunnen afsluiten! Aangezien we de eerste vier maand bijna geen inkomen hadden op de zaak, is dat dus nog niet zo slecht.

Hoe gaat het met mijn andere project

En dan is er nog een nieuwtje. Zo’n 8 jaar geleden hebben we een webshop gehad. Maar de producten waren veelal zelfgemaakt en op een keer was ik dat niet beu, maar kotsbeu. Toch bleef het bij mij altijd een beetje kriebelen. Ik wilde al heel lang terug een webshop, maar met ingekochte producten, waar ik helemaal achter kan staan! De producten zijn besteld en geleverd. Het logo is in de maak en dan kan ik starten met de webshop.
Wat het precies is hou ik nog even geheim – maar het sluit zo mooi aan bij al de rest waar ik mee bezig ben.

Hoe gaat het met mijn schoolcarrière?

Tja, die is even onbestaande. Tot eind juni heb ik nog loopbaanonderbreking.
Mensen blijven vragen of ik terug ga en of ik al weet wanneer en ik kan daar dus met de beste wil van de wereld geen antwoord op geven.

Wel weet ik dat ik het lesgeven en vooral de kinderen mis! Mijn handen vol verf en ‘mislukte’ werkjes helpen ‘redden’ door te helpen omdenken. De kinderen die na de les bleven hangen om me hun problemen te vertellen. Het standaard antwoord ‘Leonardo DiCaprio’ als ik vroeg welke Leonardo de Mona Lisa had geschilderd. Ik mis het.
Maar toch weet ik dat ik niet klaar ben om terug te gaan. Nu niet en misschien wel nooit. Dat stemt me nog steeds bedroefd. Ik was/ben een goede leerkracht met een hart voor ‘mijn’ kinderen.

Ambitie om directie te worden had ik niet, dus doorgroeien is dan ook niet aan de orde. Ik had ergens het gevoel dat ik niet mocht of kon groeien. Nog 30 jaar hetzelfde doen… met zoveel frustratie diep vanbinnen over tal van zaken in ‘het onderwijs’. Kan ik het nog? En nog belangrijker: “WIL ik het nog?”

Ik hoef het nog niet te weten. Nog 4 jaar kan ik loopbaanonderbreking opnemen. (Dat is onbetaald, hè mensen!)
Misschien komt er een ander project op mijn weg, waarin ik mijn hart voor kinderen en leerkracht zijn kan combineren met mijn creatieve kant en mijn kennis over hoogbegaafdheid. Wat zou dat een droomjob zijn.

We zien wel!

Zo, jullie zijn weer bij en weten een beetje wat er aan het gebeuren is!
Vergeet de winactie van de sweakers niet als je nog mee wil doen!

Ik ben ondertussen ook begonnen met extraatjes uit te delen via de nieuwsbrief! Ben je dus nog niet ingeschreven? Zeker doen!

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Even tot 10 tellen: hét boek voor drukke mama’s

Even tot 10 tellen: hét boek voor drukke mama’s

Het moet maar lukken hè, om al die ballen in de lucht te houden. Mama’s hebben vaak een baan, een huishouden, hobby’s en daar tussen lopen nog een paar kinderen. Nu zeg ik het natuurlijk verkeerd, want wij mama’s vinden allemaal dat onze kinderen op de eerste plaats komen. Maar soms, zo héél soms mislukken we daar toch grondig in. Hét leukste boek boordevol tips om die drukke mama’s te helpen moet het boek ‘Even tot 10 tellen wel zijn!’

“Mama,…..?”

Hoe vaak zeg je nog ‘Momentje, ik ben nog een mailtje aan het lezen!’ of ‘Kan je nog héél even wachten, lieverd, ik moet dit echt eerst even opschrijven!’ als je kind naast je staat om iets te vragen of te tonen?
En ja, kinderen moeten leren wachten, maar soms hoorde ik mezelf dat soort zinnetjes toch net iets te vaak zeggen. 

Even tot 10 tellen

Het boekje ‘Even tot tien tellen’ werd uitgegeven bij uitgeverij Trichis, geschreven door Eva Brouwer. Ze was tien jaar lang televisiepresentator in Nederland. De tekeningen in het boek zijn van Theresa Hartgers.

Het boekje staat boordevol tips van vrouwelijke power-vrouwen.

  • Nicole Offenberg: een expert in keuzes maken en je leven leiden op jouw voorwaarden.
  • Angelique Piternella: een alleenstaande mama die succesvolle ondernemers helpt om hun onderneming te laten groeien.
  • Paulien Timmer schreef ondertussen al twee boeken. Eén over het succes van een gelukkig huwelijk en één met concrete relatietips.
  • Marieke Anthonisse is een topondernemer die zelfstandigen, die ook mama zijn, hoe ze hun bedrijf met structuur kunnen laten groeien.
  • Elma Maaskant: stampte haar eigen make-up merk uit de grond!
  • Astrid Mast: een imago en businesscoach.
  • Hanneke van Zessen: nieuwslezer bij radio 538.
  • Claire van Den Heuvel: bekend van de Easy Peasy kookboeken.
  • Simone Levi: de bekendste businesscoach van Nederland! 
  • Tischa Neve: kinderpsychologe en opvoedkundige.

Allemaal geven ze concrete tips in het boekje waar je echt onmiddellijk mee aan de slag kan als drukke mama! 

Samen tijd doorbrengen met je kinderen

Het boekje laat heel duidelijk merken dat je bewust keuzes moet maken in je leven en hoe je dat dan het best kan aanpakken. 
Ik hou er wel van als de boodschap die iemand probeert uit te sturen ook echt voelbaar is in zijn product. Het boek ‘Even tot 10 tellen’ is een draaiboek. Aan de ene kant vind je al de tips en als je het boekje omdraait kan je met jouw kinderen samen leren tot tien tellen. Er staan dan ook een paar momenten in getekend waar mama mee worstelt. Het geeft een mooie visuele voorstelling voor het kind dat meekijkt in het boek!

Het tellen tot tien is hier nu misschien even wat achterhaald, aangezien ik thuis zit. Maar centjes, ladders in kousen en vallen over speelgoed, komt hier zeker ook nog voor! Hahaha
En dat thuiszitten is ook niet voor eeuwig, dus ik hou het toch maar bij de hand! 😉 

even tot 10 tellen

Heb je er écht wat aan?

Ja, ik heb er wel wat dingen uit gehaald. En ja, sommige dingen wéét je ook wel, maar het lezen helpt je er nog eens aan denken om het ook effectief toe te gaan passen! 

Informatie ‘Even tot 10 tellen’

Titel: Even tot 10 tellen
Uitgeverij Trichis
Schrijver: Eva Brouwer
Illustraties van: Theresa Hartgers
ISBN: 9789492881229
Even tot 10 tellen kopen. (Normaal te koop vanaf vandaag, maar ik zie dat het nog niet beschikbaar is. Een exemplaar reserveren kan wel al) 

Take care en tot snel

Liefs Ilse

lees ook: 21 tofste voorleesboeken voor kinderen die mijn lezers aanraden.

 

Dit boekje werd mijn opgestuurd ter review.