Hoe gaat het met je? Niet zo goed …

Hoe gaat het met je? Niet zo goed …

Pfoe, dat is eruit. Het gaat niet zo goed met mij. Sommigen in mijn naaste omgeving hadden me al gewaarschuwd. “Neem jij niet te veel hooi op je vork!”. “Ik denk dat jij dringend aan zelfzorg moet gaan doen!” en ook een: “Nu wil ik dat je een afspraak maakt bij de dokter!”  Ik wuifde een hele tijd alles gewoon weg… tot anderhalve week geleden.

Het gesprek

Ik had een gesprek met een vrouw die met een héél ambitieus project gaat beginnen dat aan onderwijs is gelinkt. Aangezien ik al een tijdje twijfel of ‘het onderwijs’ nog wel mijn droomjob is, vond ik dat ik alle opties goed moest onderzoeken. Daar hoorde ook bij dat ik ‘andere onderwijsprojecten’ zou bekijken. Een carrière switch, zeker als je vast benoemd bent in het onderwijs, is niet zo vanzelfsprekend. Veel collega’s wuiven mijn uitspraken trouwens ook gewoon weg: “Dat heeft iedereen toch wel eens, dat hij het even niet ziet zitten, dat heb ik ook gehad.”. Maar bij mij sluimert dat gevoel echt al jaren en in september van dit jaar is er iets voorgevallen waardoor dat gevoel nog enorm veel werd versterkt. 

Het project van de vrouw is echt geweldig. De gedachte erachter, hoe het allemaal al is uitgewerkt, … Een half jaar geleden zou ik onmiddellijk gevraagd hebben of ik niet er aan  kon meewerken. Nu was het enige wat in mijn hoofd sloop de gedachte: “Maar, dit kan ik helemaal niet! Dat kan ik echt helemààl niet!”

Het feestje

De dag na het gesprek was het kinderfeestje van onze oudste zoon. Heel de voormiddag zat ik te stressen. Ik had er zo geen zin in! De drukte, het lawaai… Ik zag er als een berg tegenop.
Maar de zoon was super enthousiast en dan slik je als mama en ga je door. We gingen naar de binnenspeeltuin. Helaas, want hij had oorspronkelijk voor een bos zoektocht gekozen, maar het weer werkte niet mee. Een binnenspeeltuin is altijd wel luid, maar nu kwam het lawaai precies tien keer zo sterk binnen. Ik heb geen enkele keer op mijn telefoon gekeken toen ik daar zat, het waren al zoveel prikkels! Wat was ik blij dat het tijd was om te vertrekken!

Ik was na het feestje kapot!

Zondag op de bank

De hele zondag ben ik niet van de bank af geweest. Ik was half dood. Zo moe! Ik kreeg niets nuttigs meer gedaan. Er leek op mijn borstkas een steen te liggen. Mijn adem was zo kort en ik moest soms echt diepe inhalen doen. 

Tekenen van een burn-out

Dat akelige woord, bah! Maar er waren een paar mensen die net dat woord in de mond hadden genomen. En ik begon even op te zoeken. 
En daar stond ik te brullen als een klein kind! “Ik kan toch geen burn-out hebben! Ik werk toch geen 80 uur per week! Ik werk halftijds!”  Schreeuwde ik mijn man toe! 

Maar als ik ging nadenken, zijn er wel veel tekenen die zouden kunnen wijzen op een aankomende burn-out. Ik ben namelijk erg kortaf. Het liefst sla ik van alles gewoon over of draai ik op weg ergens naartoe gewoon terug. Werk stel ik uit. De stapel verbeterwerk is (ondertussen was) niet om aan te zien. Mijn to-do lijst was mega! De strijkmanden stonden nog in de gang, net zoals ze waren aangekomen van mijn strijkhulp. De kleding was nog niet tot in de kast geraakt. Ik had wel geteld één wasmachine gedraaid. (En neen, dat is met vijf personen echt niet genoeg!), Pijnstillers voor hoofdpijn werden de voorbije weken verschillende keren uit de lade gehaald. De warmte pleisters voor mijn rug en nek net zo goed. En ik ben moe… zo moe! Inslapen kost me onnoemelijk veel tijd, zelfs al ben ik zo verschrikkelijk moe! Mijn vaak kritische blik is overgeslagen naar cynisme…

Maar vooral het feit dat ik na het gesprek met die mevrouw die vrijdag in mijn hoofd alleen maar hoorde: “Dit kan jij niet!” was erg confronterend. Ik ben iemand die alles wil proberen, uitdagingen aangaat. Maar ik kan het mezelf gewoon niet zien doen, mijn hoofd laat het me niet toe.
Daarbij heb ik belachelijk hard tegen mijn oudste geroepen een paar dagen geleden. En waarom? Eigenlijk om niets. Mijn man stuurde me vorig weekend de andere kamer in.
“Schattekeeeeee!” zei hij. En ik weet het, ik was gewoon over de rooie, weer om niets. Afkoelen, dat moest ik gaan doen.

Als ik boos werd op een leerling de voorbije week, dan voelde ik de knoop letterlijk in mijn maag zitten.
En ik vergeet dingen. Er zijn al minstens drie mailtjes niet vertrokken, terwijl ik ze 100 procent zeker heb geschreven. Ik zie mezelf er soms nog foto’s inplakken. Maar ze zijn nooit verstuurd.
Helse paniek omdat ik dacht dat ik mijn telefoon kwijt was, maar die had ik gewoon niet meegenomen, die lag thuis aan de lader. Ik ga nooit weg zonder telefoon! (hallo, ik ben een blogger!) 
Ik moet een pakje versturen naar een winnaar op mijn blog, het is me gewoon nog niet gelukt. Ik stel het uit en ik vergeet het weer! (Ze komen er ECHT aan! Beloofd!)
De computer werkte niet mee en dus barstte ik in tranen uit! De dag erna wilde er iets niet lukken op dezelfde computer. Normaal stuur ik dan mijn man een berichtje, die legt het uit en ik kan verder. Nu was er enkel paniek. Ik las wat hij had geschreven en ik zag alleen ‘blablabla’. 
Mijn man maakte een grapje, dat schoot bij mij verkeerd en een vreselijke huilbui volgde!

Van mijn tweede zwangerschap heb ik hier nog een bloeddruk meter liggen. Toen had ik een paar keer hoge bloeddruk. In het lijstje van ‘symptomen’ was dat zowat het enige wat ik nog niet had gecheckt. 139/92 gaf hij aan! En ja, het is een moment opname, maar toch – hoog hè. 

Een simpele “ça va met u?” kan me al in tranen laten uitbarsten.
Want nee, het gaat helemaal niet met mij. Ik weet met mezelf geen blijf, kan geen beslissingen maken en ik ben vreselijk moe.

De afspraak bij de dokter is gemaakt. Ik ga vragen naar psychologische begeleiding en loopbaan begeleiding, want ik heb overduidelijk hulp nodig! 

 

Dit artikel schreef ik ik stuk en brok naar aanloop van mijn doktersbezoek op 19 november.
Dankjewel aan de enkele collega’s die mijn slide naar onder hebben zien gebeuren, die me zeiden dat het oké was. Dankjewel aan de omgeving die wild stond te zwaaien dat ik mezelf voorbij liep!  De dokter gaf me een voorschrift mee van een medicijn dat ik nooit zou gedacht hebben ooit te moeten nemen, een verplichte rust tot na kerst, een lijst van psychologen en een: “Nu moet je de bal van jezelf eindelijk eens terug oprapen, want die heb je ergens laten vallen.”
Hoe het nu verder moet met de blog weet ik ook nog niet. Enkele artikelen van samenwerkingen en dergelijke had ik al klaar staan en die komen dus online. Maar eerst moet ik mezelf terug vinden, terug rust vinden in mijn hoofd. En dan zien we wel!

Liefs Ilse

20 Replies to “Hoe gaat het met je? Niet zo goed …”

  1. Jee, Ilse wat naar voor je. Ga echt je rust pakken, want ik heb afgelopen jaar van heel dichtbij kunnen zien wat een burn-out met een mens doet helaas. Laat de blog maar lekker de blog in ieder geval (ja en je mag ook gewoon stoppen met creacross, ect.) Jouw gezondheid is belangrijker. Als je wilt praten dan weet je me te vinden en mocht je toch door willen posten, dan wil ik wel wat voor je testen of een andere gastblog schrijven. Sterkte in ieder geval! Xx

  2. Ilse, lieverd ik schrik hier echt van, maar als ik het lees denk ik ook; je hebt de laatste jaren veel te verstouwen gehad. Het komt er misschien nu allemaal uit en hoe moeilijk ook, nu moet je aan jezelf gaan denken. Neem je rust, denk goed na over wat je wilt gaan doen en praat, praat met mensen wanneer je hier behoefte aan hebt. Lieve Ilse ik wil je gewoon even heel veel sterkte wensen en hoop dat je de rust kan pakken en je op een gegeven moment weer jij gaat voelen.

  3. Lieve lieve Ilse,

    Ik voel je zo!! Daarom een lange knuff voor jou. Maar geen advies.. you’ll figure it out, your strong! Maar het is zooo crappy. Denk aan je.. (mocht je de behoefte hebben om je ei kwijt te raken.. je bent bij mij welkom. helaas ben ik zelf ook uitklimmend van dat woord wat ik nooit bij me vond passen.. burn out) kusje Lori
    Lori (Mama’s Jungle) onlangs geplaatst…Kolven op het werk: tips voor flinke plonzen in die flesjesMy Profile

  4. Ach meid, doe alsjeblieft lekker rustig aan. Kom eerst weer helemaal tot jezelf…tot je eigen kern. En bouw daarna weer rustig steentje voor steentje op, gewoon wanneer jij er puf voor hebt het steentje op te tillen en op een plek te leggen die jou goed/mooi lijkt. Heel veel sterkte♥️

  5. Lieve Ilse,

    terwijl ik je verhaal lees krijg ik een brok in mijn keel. Jij, de alleskunner bent dit keer veel te ver over je grens gegaan. Het ergste van alles is dat je je schuldig lijkt te voelen. Doe dat vooral niet en denk zeer zeker de komende tijd aan jezelf, aan je gezin. Ik vind het zo goed van je dat je alsnog aan de bel getrokken hebt en ik wil je heel veel succes en sterkte wensen de komende tijd. Het komt echt goed, als je leert doseren en vooral op z’n tijd een pas op de plaats neemt. Lieve ilse, een hele dikke virtuele knuffel voor jou.

  6. Hallo Ilse. Ik wens je het allerbeste. Je bent een sterke vrouw en je gaat dit zeker te boven komen. Je zal wat geduld moeten hebben, maar met de hulp van je geliefden gaat dat lukken. Veel moed, sterkte en liefs. Elly

  7. Hallo Ilse,

    Hoe moedig om het te zeggen “neen! Het gaat niet goed met me. En neen ik ga nie meer doen alsof het wel zo i. Mijn liefje heeft al zo lang last van burn-out, ik van ptss. En je voelt je lichaam op geraken. Uw energiepeil gaat int rood. Prikkels maken je gek, de pijn op de borst, het moe zijn. Prikkelbaar voelen, zijn of reageren.

    Het enige ik kan meegeven wees er zo snel mogelijk biuj want wij hadden het te laat door van Michael. Mijn berg! Alsof die ooit kon uitvallen. Jap.. kan bij IEDEREEN gebeuren. En leun op zoveel mogelijk steun als je kan. Een andere mama van opt school heeft vorig jaar lang gesproken met Michael. Heeft haar geholpen en Michael doet in zijn ziekteperiode workshops geven over bv burn-out. Contacteer hem zeker eens als je er behoefte aan hebt. Ti’s je neefje en hij helpt er super graag andere mensen mee en doet dat goed en vooral gratis uit liefde 😍😍😍 je komt er wel wi Ilse… maar jiu moet dan wel eerst de juiste keuzes maken en uw lichaam nu de tijd geven ipv de to do’s.

    Veel liefde, sterkte en steun! En weet dat elk mens soms aan zijn einde zit. Mss ben je er door met paar weekjes rust! Neemt dat zeker Asap. Uw lichaam roept voor uw hulp. Yoga en meditatie kan hierbij wonderen doen! Xxxx

  8. Heel veel sterkte toegewenst de komende periode. Er wordt van ons vrouwen ook heel veel gevraagd tegenwoordig.
    Enkele jaren geleden heb ik mijn leven bewust over een andere boeg gegooid omdat ik de ‘ratrace’ zo beu was.
    Heel goed dat je stappen onderneemt en dat je erover schrijft. Ik denk dat heel veel mensen zich hierin herkennen.
    Gun jezelf de tijd die je nodig hebt en wees niet te streng voor jezelf. Liefs x
    Villa BlaBla onlangs geplaatst…Tot welke leeftijd geloven kinderen in Sinterklaas?My Profile

  9. Hallo Ilse!

    Wat vervelend om te horen. Mijn moeder heeft ook zo thuis gezeten en het is niet niets. Heel veel sterkte, rust goed uit en denk vooral aan jezelf. Dat is helemaal niet egoïstisch nu ;-). Het is niet niets.
    Wat rot om te lezen dat een persoon die ik zo graag volg zo in de put zit! Wat enorm sterk ook dat je het gewoon durft te zeggen tegen je volgers.
    Rust uit en neem daar ook vooral de tijd voor. Het komt allemaal goed!
    Veel liefs!

  10. Oh jee lieve dame, wat je schrijft is zo herkenbaar. Ik neem minder hooi op mijn vork sinds mijn postpartum, maar toch blijkbaar waren er nog zaken die voor stress gezorgd hebben nadien.

    Het is moeilijk toe te geven, bij mij benoemde de omgeving het niet zoals bij jou wel het geval was maar ik snapte de opmerkingen wel en erkende die signalen dan wel om ermee aan de slag te gaan. Ik was geholpen met een combinatie van therapie, kinesie en loopbaanbegeleiding (op basis van talentekaarten – echt een aanrader zeker voor een multipotential) , ik ben veranderd van werk en ik probeer minder hooi op mijn vork te nemen. Voorlopig gaat het goed en ik probeer meer naar mijn lichaam te luisteren.

    Ik ben ervan overtuigd dat jij er ook wel uitkomt, maar geef jezelf de ruimte. Kies voor zelfzorg, neem je tijd en verzorg je goed!

  11. Oh jee, nee toch. Vervelend. Maar weet dat je een sterk persoon bent. Je gaat hier echt uit komen, neem wat rust, dan kun je de zaken ook wat beter op een rijtje zetten. Beterschap 😘

  12. Neem je rust. Ik kom wel weer eens langs. Er is geen verplichting naar je blog toe. Absoluut kom jij zelf op de eerste plaats. Je voelt het vanzelf wel weer kriebelen. Maakt niet uit.
    En he.. Jij? Jij kan alles.
    Hoor je me; JIJ KAN ALLES. Maar het hoeft niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.