Categorie: Educatief

Jaren ’60 – de permanente tentoonstelling in Bokrijk

Jaren ’60 – de permanente tentoonstelling in Bokrijk

Retro en vintage het is zooooooo hip de laatste jaren!  Veel binnenhuisinrichting geeft een al dan niet kleine hint naar de jaren ’60 en ’70.
Ik veronderstel dan ook wel dat iedereen de expo in Bokrijk al wel gezien heeft, maar als dat niet het geval is en je bent in de buurt…
Niet twijfelen en even binnen gaan.
Ik ben zelf geboren in de jaren ’80 – dus voor mij was het vooral herkennen van uit de fotoalbums of van ‘bij oma’!

Bokrijk

Bokrijk op zich is natuurlijk al erg leuk om te bezoeken.  Met mooi weer om er te wandelen, maar zeker ook op bijvoorbeeld de winteravonden in de kerstvakantie.
De oudste hier noemt dat ‘Kermis in het donker’ en hij vindt het GE-WEL-DIG!

Jaren ’60

De expo ‘De sixties’ is ondertussen een permanente tentoonstelling geworden.
Ik vind het vooral bijzonder hoe ze al die dingen terug samen hebben weten te plaatsen alsof het nooit anders geweest is!

400535_4433175952011_26403565_n 427272_4433179712105_624018992_n 400410_4433177952061_1436151968_n

Je hoort er vaak: ‘Ohh ja!” en “Dat had ons oma vroeger ook”
En bij ons gezin: “Ohhh, weet je nog die lamp!”
Mijn grote broer heeft namelijk eens met zijn hoofd vastgezeten in een lampenkap.
Ik had het verhaal al -tig keer gehoord, maar kon me in geen honderd jaar de lamp voorstellen!
Op de expo kreeg ik eindelijk het soort lamp te zien waar het verhaal van de zovele verjaardagsfeestjes over ging!
Mijn zus begon te lachen bij het aanzicht van een lamp en ik begreep er eerst geen snars van, tot ik de uitleg kreeg waarom ze precies moest lachen!

Nostalgie en herkenbaarheid

Het speelgoed was wel best herkenbaar.  De oude verpakkingen van waspoeder stonden er ook.  Lang leve de tonnetjes, waar bij oma dan de blokken in zaten opgeborgen.
Het prachtige kringwinkelservies en de koelkasten die nu terug hip zijn. (Nu wel met A+++ energielabel)
De meubels en de gordijnen, het behangpapier dat ze nu weer in dezelfde stijl namaken!
Pure nostalgie!

Net als Mork van Ork…
Mijn moeder zei toen Robin Williams gestorven was dat ze hem niet kende.
Ik zei: “Mama, Dead Poet Society, Goodmorning Vietnam, Jumanji, Flubber?”
Nee, dat zei haar niets.
Zegt mijn broer: “Mam, dat is Mork van Ork”
“Ohhhh, Mork van Ork!” Ja, die wel, natuurlijk:

Deze rubriek is een deelname aan de reisfotochallenge van de blog van Thomas Pannenkoek.

Wie van jullie heeft er ook een voorliefde voor vintage/retro spulletjes?

cropped-verfspat-1.jpg

Bezoek aan het Fort van Breendonk – waardevolle excursie

Bezoek aan het Fort van Breendonk – waardevolle excursie

Daar stond ik dan, op de executieplaats in het Fort van Breendonk, voor de zevende of achtste keer, samen met mijn leerlingen, in de kou te staren naar de kogelgaten in de palen.
Elk jaar stond ik daar, het was dé excursie van het tweede jaar bij ons op school.  Elk jaar opnieuw was ik daar, maakte ik ongeveer dezelfde foto’s, in de kou.  De excursie was altijd in februari en de temperatuur onderstreepte telkens de gruwel van het doorgangskamp van de nazi’s tijdens de tweede wereldoorlog, nog net dat beetje extra.

Executieplaats Fort van Breendonk

Elk jaar werd de excursie voorbereid met een film zoals “La vita et Bella” of “The boy in the striped pajamas” – elk jaar veegde ik mijn tranen weg.

Elk jaar verbaasde ik me weer wat een indruk de gids maakte op mijn groep veertienjarige pubers.  Hij brulde hen in het Duits toe op de manier van spreken van een SS’er.
Hij vertelde over de gruwel in de folterkamer en het feit dat ‘anders zijn’ je dood betekende.
Ik zag ze slikken, mijn groepje pubers…

Geen enkele keer heb ik ook maar één van hen tot orde moeten roepen, ik wees hen altijd op het plaatje net aan de buitenzijde van het fort:

breendonké

Maar om de één of andere reden vertelt dat fort op zich al genoeg en voelden ze aan dat zich op die plaats niet gedragen ‘not done’ was.

Excursie “Fort van Breendonk” afgevoerd.

Een paar jaar geleden merkte ik op dat het bezoek aan het Fort van Breendonk niet op de agenda stond en vroeg aan de tafel onder de middagpauze aan mijn collega’s waarom.
Blijkbaar was het afgevoerd, dat jaar dat ik thuis was met loopbaanonderbreking, dus ik heb het juiste verhaal niet meegekregen.  Waarschijnlijk heeft het te maken met de overvolle agenda en/of de prijs – want steeds meer mensen kunnen hun schoolrekening niet betalen…

*zucht* – zo jammer – zo spijtig – want leren doe je echt niet alleen op de schoolbanken! Maar ik begrijp de school ook. Je kan niet alles met een beperkt budget! 

Ik wacht dus geduldig af tot ik het eerste hakenkruis zie verschijnen op één of andere tekening. Ik weet dat het moment gaat komen dat een onwetende puber een ‘cool sign’ ergens ongepast op zal zetten…
En ik weet dat dan mijn vele foto’s van het Fort van Breendonk nog van pas zouden kunnen komen. De foto’s, elk jaar genomen in ongeveer dezelfde setting, in de kou!
De kou die er niet zal zijn op de schoolbanken als ik de foto’s projecteer en die dus het gevoel niet kunnen weergeven.  Het gebrul van de gids kan ik nog niet half benaderen.
De sfeer in de folterkamer kan ik niet in het klaslokaal blazen… maar mijn steentje bijdragen om het allemaal niet te doen vergeten, dat kan ik dus wel….

Take care en tot snel

liefs Ilse