Tag: burn-out

“Het zal mij niet overkomen” is een gevaarlijke gedachte.

“Het zal mij niet overkomen” is een gevaarlijke gedachte.

Mensen die me persoonlijk kennen zeiden het vaker: “Ik begrijp niet hoe jij het allemaal draait!”. En als ik nu terugkijk, begrijp ik dat zelf nog maar amper, zeker op dit moment, herstellende van die burn-out. Nooit heb ik mezelf als zwak gezien en eerlijk, dat doe ik (gelukkig) nog niet. Ik ben teleurgesteld in mezelf geweest, maar daar ben ik nu wel voorbij, geloof ik. Iedereen kan dit overkomen, ja, ook jou! Je denkt vast “Het zal mij niet overkomen!”, maar echt dat hebben alle mensen met een burn-out ooit gedacht, denk ik! Dus wees voorzichtig met die uitspraak!

Burn-out op komst.

Zo een burn-out overkomt je niet ‘plots’, het is iets wat langzaam begint. Ik kan nog steeds niet precies het moment ‘pinnen’ waarop het allemaal begon. Toch had ik het wel kunnen weten. Ik had namelijk heel wat tekenen dat het eraan zat te komen. Maar natuurlijk negeer je dat in het begin. Waar had ik het aan kunnen merken?

  • Bewegen lukte niet meer. Ik was 18 kilo afgevallen en bewoog echt vaker. Maar ik had er gewoon geen energie meer voor – het lukte écht niet meer. Daar kwam natuurlijk frustratie van…
  • Stress eten. Die 18 kilo (en meer) is er terug aan. Gewoon omdat ik ging stress eten. En wat ben ik boos op mezelf geweest daarvoor. Ik wilde toch niet meer zo dik worden, ik voelde me goed met die kilo’s minder en meer energie. Maar het lukte niet en ik kwam in die cirkel waar ik niet meer uit geraakte. (Anderen kunnen net niet meer eten, gaan drinken of aan de drugs, mijn zwakte is ongezond eten en te veel snoepen, dus dat werd het voor mij…)
  • Zondagavond was hel, want dan moest ik weer gaan werken de dag erna. Sunday night blues noemen ze dat blijkbaar. Hetzelfde deed zich voor aan het einde van een schoolvakantie.
  • Concentreren werd moeilijk. Ik miste belangrijke stukken van gesprekken, vergat enorm veel (nog steeds trouwens).
  • Ik stelde mezelf geen doelen meer. Niet op vlak van gezond eten, niet op vlak van bewegen, niet op vlak van wat ik wilde bereiken op mijn werk, niet op vlak van mijn huishouden,…
  • Uitstellen, uitstellen, uitstellen…. Ik deed niets anders. En dan kwam er extra stress, want dan had ik te veel uitgesteld en dan kwam een deadline in de buurt. En ook daar lukte het me niet om dat gedrag om te keren.
  • Sociaal contact werd beperkt. Het liefst kroop ik in een hoekje weg in het weekend. Peace and quiet! Dat wilde ik.
  • Ik was héél snel boos om belachelijke dingen. En ik voelde vanbinnen echt een knoop zitten. Die is er trouwens nog steeds als ik niet oplet. Deze week nog schreeuwde ik in de ochtend tegen onze zoon, ook weer om iets belachelijk. Ik heb daarna mijn verontschuldigingen ook aangeboden en het uitgelegd.
  • En het zinnetje ‘Het zal mij niet overkomen’ – dat was ook een teken aan de wand! 😉

Luister naar de mensen die je graag zien.

Mensen die je echt graag zien, zullen je zeggen dat het niet oké is. Mijn man was er klaar mee en stuurde me uit bezorgdheid naar de dokter. Mijn nichtje, zelf herstellende van een zware burn-out, had het gezien.

Ze bedoelen het goed en willen je helpen. Luister naar hen als ze ongerust zijn. Ze uiten die bezorgdheid niet zomaar!

Ik heb heel hard geroepen en gehuild: “Ik kan toch geen burn-out hebben zeker!” – Tja, wat zat ik fout!

Hoe kom je er vanaf?

  • geduld (niet mijn sterkste kant en dat maakt het moeilijk)
  • rust
  • afstand van datgene wat je stress bezorgt.
  • gezond eten en meer bewegen – maar dit kan pas als je wat rust gevonden hebt
  • energie gevende activiteiten (creatief bezig zijn voor mij)
  • beseffen dat het 2 stappen vooruit en één stap terug is
  • met familie en goede vrienden als steun (onbetaalbaar dit!)

Hoe gaat het nu met mij?

Don’t ask! 😉
Deze week was verschrikkelijk. Mijn man was een week in Brugge voor zijn werk. Ik stond er dus alleen voor. Ik begrijp niet dat ik dat jaren aan een stuk gedaan heb met daarbij nog te werken, vrijwilligerswerk te doen en een blog te onderhouden. Mijn batterij is weer compleet leeg!

Mensen vragen me nog te vaak of ik terug ga lesgeven. En dat weet ik écht nog niet! Hou op met me dat te vragen, want het bezorgt me stress en ik wéét het niet! En ik moet dat nu ook nog niet weten.
Ik heb me wel ingeschreven voor een paar opleidingen omdat ik ze interessant vind. Geen idee wat ik daar dan mee kan en wil doen en ook dat is niet belangrijk.
Voor mij is het nu even niets, tot ik weer kan!

Beware!

Het zal mij niet overkomen! Het is een gevaarlijke gedachte, want het kan wel. Let op jezelf, zie de tekenen bij jezelf, je partner of je vrienden en zeg het hen. Ze gaan je er voor bedanken, écht waar!

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Ilse Klimt eruit – de eerder verschenen artikelen:

Ilse klimt eruit deel 1: De dag dat ik ben gecrasht
Ilse klimt eruit deel 2: De dag dat ik met antidepressiva begon.
Ilse klimt eruit deel 3: Wat ik bij de psycholoog te horen kreeg
Ilse klimt eruit deel 4: Als je er niet ziek uitziet.

Burn-out – Ziek zijn en er zo niet uitzien.

Burn-out – Ziek zijn en er zo niet uitzien.

Het is zo’n vreemd gevoel! Ik zie er niet ziek uit en soms denk ik ook dat ik het helemaal niet (meer) ben. Maar dan zegt mijn lichaam: “BAF” en dan weet ik het weer!  Dat geen mens dit kan begrijpen, die het zelf niet heeft meegemaakt, daar ben ik echt vast van overtuigd…. Mensen menen ook alles te weten over een burn-out, omdat ze ook iemand kennen die dat heeft gehad. En mensen praten en hebben een mening… Heel kwetsend soms, trouwens! Maar je weet het NIET, niet als je het niet hebt meegemaakt of van heel dichtbij hebt gezien wat het met een mens kan doen.
Ik was ‘op tijd’ – Als mijn man me niet naar de dokter had gestuurd, was ik doorgegaan tot ik neergevallen zou zijn. En ja, dat zou echt gebeurd geweest zijn. Ik denk dat ik er niet zo heel ver meer vanaf zat. Langzaamaan is mijn batterij aan het opladen, maar ‘genezen’ ben ik nog niet.

Hoe ik weet dat die burn-out nog niet over is?

  • De vermoeidheid is er nog steeds. Ik neem een goede nachtrust en ik doe dutjes. (Deze keer zonder dat er een baby slaapt ;)). Als het weekend druk is, lukt het me zelfs in het begin van de week niet om wat actief te zijn. Als ik in het weekend wel kan rusten, dan lukt het me een paar dagen goed en ben ik tegen het einde van de week kapot.
  • Drukte = hoofdpijn. Standaard… een druk feestje, (extreme) drukte aan de schoolpoort (door regen of sneeuw) geven me stress en bezorgen me hoofdpijn.
  • Ik twijfel aan mezelf als ik in de auto zit. Het gevoel dat ik iets niet gezien ga hebben bekruipt me op een rotonde of als ik achteruit moet rijden. Kleine afstanden lukt me, ergens vreemd naartoe rijden kan ik  (nog) niet.
  • Mijn lontje is nog kort. En dan zit er echt een slecht gevoel in mijn maag. Gelukkig heb ik een begripvolle man en kinderen die weten dat het hoort bij de ziekte die mama heeft.
    Ik denk echt, dat als ik voor de klas moest staan op dit moment, en er een kind vervelend zou zijn, ik in staat zou zijn om te vegen…. Ik lijk er geen controle over te hebben. Als de kinderen dus ruzie maken of er is iets aan de hand en ik voel de knoop, dan ga ik naar een andere kamer om eerst kalm te worden. Want God weet dat ik nu boos word om belachelijke dingen!
  • Eén ding tegelijk…. vroeger kon ik haken en TV kijken en een gesprek volgen, terwijl ik tussendoor voor mijn blog op social media zat. Gedaan! Dat lukt gewoon NIET! Als ik TV kijk en mijn man komt iets vertellen over de zaak of vragen voor de volgende dag… dan moet de TV stil worden gezet. Ik kan me niet meer op twee dingen tegelijk concentreren.
  • Als ik over werk praat, lees of hoor, dan kost me dat bakken energie! Ik probeer dat dus ook echt te beperken tot het minimum.
  • Ik heb geen idee welke weg ik op wil, of ik naar het onderwijs terug wil of kan en wat ik dan ga doen als dat niet zo is. De twijfel is er nog enorm.
  • Vergeetachtig ben ik op een ander niveau. Ik was iemand die zonder agenda niets vergat… Nu heb ik echt een overzicht van de dag, met uren en dingen die ik moet doen. Zowel persoonlijk als daarbuiten. Dingen die ik niet mag vergeten, uren die ik niet mag verwisselen…
    Ik vergat bijvoorbeeld onze dochter naar een verjaardagsfeestje te brengen. Alles was geregeld, tot de babysit toe, want wij hadden tickets voor een voorstelling. Twee dagen ervoor dacht ik er nog aan, en de dag zelf was het weg. Ik wist het zelfs niet toen mijn schoonmoeder zei: “Hé, moest zij niet naar een feestje?”… Zelfs toen viel mijn Frank niet.
    Als ik naar de winkel ga zonder lijstje, vergeet ik dingen. Zo ging ik naar de apotheek voor pijnstillers, maar kwam met flamigel thuis…
    Mijn man moet dingen 20 keer herhalen.
    De code van de bankkaart van de zaak was ik ook vergeten. Gewoon weg. En dan komt er paniek naar boven. Gelukkig had mijn man dit al zien aankomen en had het verwacht. Dus hij had mijn code ook onthouden en kon ze via WhatApp doorgeven.

Wat heb ik al gedaan voor mezelf?

  • Ik doe maar één ding tegelijk.
  • Een dagelijks overzicht per uur per dag ligt naast mij op mijn bureau.
  • Ik slaap meer en doe dutjes. Een burn-out slaap je eruit volgens mij.
  • Soms doe ik gewoon echt waar ik zin in heb en laat ik de boel de boel.
  • Opruimen doe ik in extremis. Er is hier al wat buiten gevlogen en ik ben er nog lang niet. (Schijnt meer voor te komen bij een burn-out, die opruimdrang)
  • Ik heb mezelf ingeschreven op de cursus Expert Hoogbegaafdheid en een studiedag voor uitzonderlijke hoogbegaafdheid
  • Mijn blog zet ik nu meer professioneel in.
  • Ik probeer weer beter voor mezelf te zorgen in de brede zin van het woord. Weer eens een lijntje onder mijn ogen. Eens een oorbelletje in en een jurkje aan…
  • Tijd voor mijn hobby’s en energie gevende dingen wordt ingebouwd. Want hoe moe ik ook ben, daar krijg ik dus wel energie van.
  • Ik ga niet als moe ben. Een feestje, maar ik ben echt te moe? Jammer, dan zeg ik af en gaat mijn man alleen of alleen met de kinderen of we gaan gewoon niet.
  • De kinderen blijven af en toe eten, ook al ben ik thuis. Toen ik pas was gecrasht gingen ze ook naar de opvang. Op die manier kon ik de drukte aan de poort vermijden.
  • Hoe gek het ook klinkt, want ik ben nog veel online, ik beperk social media. ’s avonds gaat mijn telefoon vaak aan de lader en gewoon WEG.

Ben je al wat beter?

Ja!
Ik geloof in mezelf en ik vind mezelf ook totaal geen slappeling. Ik zie mijn burn-out niet als falen. Alles heeft een reden en daar geloof ik echt in.  De psycholoog liet me ook inzien dat ik al erg veel weet over het hoe en waarom, maar dat ik dus keuzes zal moeten maken.
De eerste, om een half jaar loopbaandonderbreking te nemen, is er daar één van. Ik heb deze tijd nodig om te bezinnen en te bekijken wat ik écht wil.
Ik heb geen uitkering en mijn anciënniteit loopt niet verder. Geen idee of ik nog ooit voor de klas terug ga staan. Maar voorlopig is dat zeker niet aan de orde. Ik voel de energie uit me weglopen als ik er nog maar aan denk en erover lees…

Wat na je burn-out?

Geen idee – echt niet – en eerlijk, ik vind het ook niet belangrijk op dit moment.
Er zal wel iets op mijn pad komen dat mijn weg duidelijk zal maken.
Eén ding is wel zeker: Ik wil niet meer over die grens.
Ze zeggen ooit: “Jezelf kwijt zijn!”
Wel, ik weet nu hoe dat voelt en dat is echt akelig. Naar jezelf kijken en jezelf  niet meer herkennen. De brok energie die je was, herleid zien naar een vermoeide vrouw vol verdriet.
Heel goed weten wat ik belangrijk vind, maar het niet tot uiting zien komen…

Wat heb ik al geleerd van mijn burn-out?

Ik heb gezien wat echte vriendschap is en wie de collega’s zijn die oprecht zijn.
Mijn man is mijn held en mijn rots! Mijn kinderen zijn toppers (maar dat wist ik al!).
Door mijn overprikkeling, kan ik ook beter indenken hoe het voor mijn hooggevoelige kinderen moet zijn bij die overprikkeling. Mijn man zei me, toen we van een feestje terug kwamen waar ik bijna gek geworden was: “Zo is dat voor mij bijna altijd!” – binnenkomertje hoor!

Herken je dingen?

Als je dingen herkent die ik in mijn lijstje heb gezet, neem dan je voorzorgen. Crashen is echt niet aangenaam! Wees het voor!

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Ilse Klimt eruit – de eerder verschenen artikelen:

Ilse klimt eruit deel 1: De dag dat ik ben gecrasht
Ilse klimt eruit deel 2: De dag dat ik met antidepressiva begon. 
Ilse klimt eruit deel 3: Wat ik bij de psycholoog te horen kreeg

Ilse klimt eruit deel 5: “Het zal mij niet overkomen”

Wat ik bij de psycholoog te horen kreeg.

Wat ik bij de psycholoog te horen kreeg.

Ilse klimt eruit deel 3

Op 19 november 2018 crashte ik. De batterij was plat. Op, moe en teleurgesteld in mezelf lag ik op de zetel. Zeven dagen lang deed ik niets dan slapen, zowel overdag als ’s nachts. Onvoorstelbaar dat je zo intens moe kan zijn! En toen werd het tijd om een afspraak te maken bij de psycholoog. Want dit kon ik niet alleen, dacht ik.

Ilse klimt eruit deel 1: De dag dat ik ben gecrasht
Ilse klimt eruit deel 2: De dag dat ik met antidepressiva begon. 

De kennismaking met de psycholoog

Hoewel veel mensen tijdens het eerste bezoek huilen, heb ik dat niet gedaan. Een overvloed aan goed onderbouwd gepraat en duidelijke antwoorden, dat kreeg mijn psycholoog over zich heen die eerste keer. Op het einde van de eerste afspraak kreeg ik huiswerk mee. Ik moest een lijst maken van energievreters en dingen waar ik energie van kreeg.
Ook had hij te melden dat ik misschien eens met mijn huisarts in overleg moest over die antidepressiva die ik kreeg. Hij zei dat er overduidelijk iets mis zat op mijn energetische deel, maar dat ik zeker weten niet depressief was. En daar moest ik hem wel gelijk in geven. Want hoewel ik veel verdriet had, wist/weet ik heel goed waar dat verdriet vandaan kwam. Ik had geen grote angsten of ik dacht niet na over mezelf pijn doen of erger…
En omdat mijn huisarts zelf ook had gezegd dat ik dit ook wel zonder pillen kon, maar dat het dan wat langer zou duren, besliste ik om even terug met haar te overleggen. Na dat gesprek ben ik gestopt met de pillen.
Toch wil ik een benadrukken dat antidepressiva een hulpmiddel kunnen zijn en dat mensen eens moeten ophouden met daar zo dramatisch over te doen. Het stopt het hele plaatje in een taboe sfeer en dat is zo verkeerd. Je moest eens weten hoeveel mensen er ‘stiekem’ antidepressiva nemen. Ik heb echt héél veel berichten gekregen. Het zou fijn zijn als mensen daar meer open over konden zijn en niet het gevoel moesten hebben dat ze dit moeten verstoppen voor de buitenwereld.

De lijst

Het opmaken van die lijst met energievreters bevestigde wat ik eigenlijk al héél lang diep van binnen wist. Het probleem stelde zich op mijn werk. En eigenlijk veel breder dan ‘mijn werk’
Het zit vooral op “Het onderwijs”

Hoe snel ik vooruit ging.

“Je hebt dit helemaal zelf gedaan, dat besef je toch? Ik heb écht niets gedaan en ik heb je op drie keer echt een stijgende lijn zien maken. Je weet waar het probleem zit en knopen voor je doorhakken kan ik niet. Je zal zelf moeten springen!”
Dat kreeg ik mee na mijn derde en laatste afspraak bij de psycholoog te horen. Hij had zich een beetje overbodig gevoeld geloof ik. Op zich goed voor mij natuurlijk.

Daarop wist ik dat ik een paar moeilijke beslissingen zou moeten gaan maken, knopen moest gaan doorhakken.

Dus nu ben je beter?

I wish… want nee, ik ben er nog lang niet.

Mijn batterij begint terug op te laden, maar is héél snel terug plat. Maar dat is weer voor een volgende keer.

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Ground Zero – de dag dat ik ben gecrasht

Ground Zero – de dag dat ik ben gecrasht

19 november 2018, de dag ga ik nooit vergeten. De dag dat ik ben ingestort. Moest ik daar nu wel over schrijven op mijn blog? Ik twijfelde over alles en dus ook daarover. Maar omdat ik van zoveel mensen te horen kreeg dat ze het begrepen, dat ze dingen herkende en omdat ik merkte dat er blijkbaar taboes over bestaan, heb ik beslist dat wel te doen. Bovendien schijnt het helend te werken. En echt, alles zou ik geven om terug mijn energieke zelf te zijn!
Omdat het hele verhaal zo uitgebreid is en ook ‘zware kost’ heb ik beslist om er een reeks van te maken.
“Ilse klimt eruit”
Ik heb het ‘geluk’ gehad dat ik eigenlijk meteen (20 november) ben beginnen schrijven over alles wat ik meemaakte en voelde. Een kennis van mij, die zelf een half jaar thuis zat door een burn-out, had me gezegd dat schrijven hielp. En om de één of andere reden ben ik beginnen kribbelen, want meer was het echt niet. Tekeningen, woordjes en gekribbel in mijn bullet journal. Mijn poging tot planning en orde in mijn chaos was een krabbelboek geworden! Fail voor het Bujo dus! 😉

Ilse Klimt eruit

De dag dat ik ben gecrasht

Al weken vertrok ik met tranen in mijn ogen naar mijn werk. In de auto veegde ik de tranen weg, zette ik mijn masker op en ging aan de slag. Aan het einde van mijn werkdag stortte ik in de auto in elkaar en begon ik weer te wenen. EL-KE DAG
Mijn man had me verplicht om een afspraak bij de dokter te maken. Ik was zo moe, zo belachelijk moe. En mijn lontje was kort, zo belachelijk kort. Nee, dit was niet oké!

Bij de dokter

Ik dacht nog steeds dat ik bij de dokter een doosje vitaminen zou krijgen en ‘gewoon’ terug kon gaan werken. Maar dat draaide anders uit.
In tranen wandelde ik het onderzoekskabinet binnen, ik kreeg eerst nog niet eens gezegd waarom ik daar zat. Toen ze me dan eindelijk zover had, begon de woordenvloed, nog steeds in tranen.
Ik heb daar meer dan een half uur gezeten. (Sorry, mensen in de wachtkamer!)

Uiteindelijk stapte ik buiten met een voorschrift, een lijst met namen van psychologen en een ziektebriefje voor 5 weken. Bij enkele namen van psychologen had ze cirkeltjes getrokken, want dat zouden wel mensen zijn die een match met mij zouden kunnen hebben. Anderen had ze doorgestreept: ‘Te soft voor jou.’
Ik ben thuisgekomen en ben onder een fleece deken in het boekje van de bank gaan zitten. Daar heb ik stil voor me uit zitten staren tot mijn man met de kinderen thuis kwam. Op dat moment ben ik hartverscheurend beginnen huilen. Een ander woord als gecrasht heb ik er niet voor.
Onze jongste van vier kwam me onderstoppen met haar lievelingsdekentje. <3

Het werk bellen

Mijn school moest worden verwittigd, maar dat kon ik dus echt niet zelf. Mijn man belde naar mijn directie met de melding dat ik meer dan een maand thuis zou zijn met ziekteverlof en dat ze een vervanging moesten gaan zoeken.
En het kon me allemaal ook niets schelen! Bij mijn zwangerschappen had ik het altijd zo moeilijk om het werk uit handen te geven en ‘mijn klasje’ af te geven. Maar dat drong zelfs niet door of zo. Ik liet het allemaal gewoon gebeuren. Het is als in een waas aan me voorbij gegaan.
En eindelijk kon ik toegeven aan die belachelijke vermoeidheid en viel ik in slaap…. ik was nu echt helemaal gecrasht
Wordt vervolgd