De dag dat ik met antidepressiva begon

De dag dat ik met antidepressiva begon

Ilse Klimt eruit – deel 2

Omdat schrijven helend schijnt te werken en omdat ik merkte dat er nog steeds een taboe bestaat rond psychologen en antidepressiva. Omdat mensen geen idee hebben wat het is om een burn-out mee te maken, besliste ik om alle registers open te trekken en er open over te zijn. Deze reeks begon vorige week en zal elke vrijdag online komen voor zo lang ik vecht om uit mijn dal te klimmen.

De dag dat ik met antidepressiva begon

Een burn-out, een depressie, overspannen zijn,… het ligt allemaal nogal kort bij elkaar. Mijn huisdokter, die niet snel pillen voorschrijft trouwens, vond het best om toch met een lichte antidepressiva te beginnen. Ze zei dat het me zou helpen er sneller bovenop te komen. Ik nam het voorschrift mee, liet mijn man die pillen halen,… maar die eerste ochtend zat ik naar die eerste pil te staren…
Ging ik nu echt beginnen met antidepressiva nemen? De tranen rolde langs mijn wangen en drupten op de tafel, naast mijn ontbijt. Drie paar oogjes keken me aan.
“Is dat een pilletje omdat je ziek bent mama?”
“Ja, dat pilletje gaat mama helpen om minder moe en niet meer zo boos te zijn.”
Verstand op nul en slikken!
Ik kreeg berichtjes en appjes binnen van mensen met vroegen wat ze voor me konden doen.
Lief hoor, maar hoe kon ik daar in godsnaam antwoord op geven? Ik wist zelf niet hoe ik mezelf moest helpen! RUST – dat is alles wat ik wilde.
Ik bracht de kinderen weg naar de opvang (want de drukte aan de school kon ik echt niet aan!) en haalde spaghettisaus uit de vriezer. Dat was alles wat ik deed die allereerste dag. Staren, wenen en slapen. Geen radio, geen TV – stilte, was alles wat ik kon verdragen.

Het was alsof mijn lijf zei: “Hè, hè, EINDELIJK heb je het door! En dit ga ik je niet snel vergeven!”

Als de kinderen er niet waren geweest, was ik die dag niet van de bank af geweest!
Mijn armen deden pijn en ik had een droge mond. En slapen, slapen, slapen, slapen en nog eens slapen dat was het enige wat ik kon. Mijn man ving héél veel op. Niet simpel, want hij had net een nieuw contract binnen voor zijn zaak en moest daaraan beginnen.
De kinderen gingen zowel naar de voorschoolse als de naschoolse opvang en ze moesten blijven eten. Op die manier kon ik écht rusten en moest ik geen rekening houden met de klok en de drukte aan de poort!
Zo ging de eerste week voorbij.
Ik kon alleen slapen, geen drukte en geen geluid verdragen.
Elke ochtend nam ik een “pilletje” en elke dag en elke nacht sliep ik … slapen – slapen en nog eens slapen!
Dan werd het tijd om toch ook de stap naar de psycholoog te zetten.
Ik nam het lijstje van de huisdokter erbij en koos er ééntje uit. Gelukkig kon hij snel een momentje voor me vrij maken. Dat kwam uiteraard omdat ik gewoon overdag naar daar kon gaan…
Hij had na mijn eerste bezoek ook wel wat te vertellen over die antidepressiva.

Wordt vervolgd.

10 Replies to “De dag dat ik met antidepressiva begon”

  1. Heb het zijdelings een heel heel klein beetje meegekregen, maar wat heftig om dit nu zo terug te lezen. Pfff, kan me indenken hoe moeilijk dit besef ook is geweest, dat je het gewoon niet in je eentje kon. Knap hoe je ermee bent omgegaan xx
    Nicole onlangs geplaatst…Bananenbrood met CranberriesMy Profile

    1. Het was echt een heel vies gevoel om te moeten beginnen met die pillen.
      Maar nee, ik had niet het gevoel dat ik dit alleen kon. En ik zie hulp vragen nog steeds als een kracht, niet als een zwakte.

      Ik kreeg van heel veel mensen trouwens te horen dat ze ook antidepressiva namen of genomen hadden. Maar om de één of andere reden zwijgen mensen daarover. Het is taboe en dat is zo fout.

      1. Gek hè, eigenlijk, dat hulp vragen en toegeven dat je ook werkelijk gebruik maakt van hulp (hetzij door een psycholoog,, pillen of een combinatie) zo moeilijk is. Dat taboe moet weg, waarom moeten we onszelf en anderen zoveel druk opleggen?

        1. Inderdaad. Het bij mij echt nooit een issue geweest! Ik ging al naar de dokter met het idee dat ik best een psycholoog of een loopbaancoach zou gaan bezoeken.
          En het werden dus pillen en een psycholoog.
          Nu liep dat voor mij héél goed allemaal (is voor volgende blogje 😉 )
          Maar het feit dat mensen zo blij waren dat er iemand zei dat ze in de shit zat en pillen nam en een psycholoog bezocht en vonden dat ze dat even moesten zeggen …
          Ik ben écht verschrokken van alle berichtjes die ik kreeg van volgers… Zo veel mensen hebben het zwaar.

  2. Je openhartigheid siert je Ilse, je verhaal zal herkenbaar zijn voor anderen. En wie weet worden die hierdoor ( al is het maar een beetje) geholpen

  3. heel herkenbaar hoor de nood aan rust, meer wil je niet, gewoon rusten!
    Ik ben best wel benieuwd wat hij te vertellen had over die pilletjes van jou …

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.