Categorie: Huismama

Eenzame sokken: Jullie tips and tricks voor nooit meer!

Eenzame sokken: Jullie tips and tricks voor nooit meer!

eenzame sokken

Mijn legertje eenzame sokken.  Daar schreef ik vorige week over!  En wat een leuke en spontane reacties kreeg ik van jullie!

Oef!  Ik ben ECHT niet alleen met het probleem!
Al lopen er ook super huisvrouwtjes rond tussen mijn lezers, die het probleem helemaal niet herkennen! Petje af, echt waar!

Maar jullie kwamen wel met een paar hele mooie tips and tricks aanzetten.  Te mooi om niet te delen!

Nooit meer eenzame sokken? Jullie tips!

Tip 1: Koop dezelfde sokken

Ergens een super idee en logisch, uiteraard!  Koop gewoon dezelfde sokken, dan maakt het niet uit en krijg je ook geen eenzame sokken!

Mijn moeder, de superhuisvrouw, naait in alle dezelfde paren altijd een kleurcode met stikzijde.
Want ze zegt dat een afgewassen sok niet bij een nieuwe sok past en dat dus ook dezelfde sokken bij hun oorspronkelijke maatje moeten blijven!

Tip 2: Geef iedereen zijn eigen wasnetje

Op zich zou ik denken: “Jup, dat moet lukken!”
Maar hier heb ik al eens één sok in de kinderstofzuiger gevonden. (Neen, dat ding kan niet echt zuigen, maar heeft wel een bakje voor de ‘zo gezegde’ stofzuigerzak en dat nodigde de kleine kindjes uit om er iets in te proppen).
Barbie had zo ook eens een slaapzak gekregen … ik weet dus niet of dat die waszak uiteindelijk hier zou werken?!

Tip 3: Opgepast met de robot stofzuiger…

want die maakt ook éénsokken!  😉

Tip 4: Controleer de sokkenlades van andere gezinsleden.

Want blijkbaar komen daar ook verkeerde combinaties in te liggen!  Heb je meteen twee éénsokken terug herenigd met hun levensgezel!
Niet alle huisgenoten zijn even goed in de paren samenstellen, zo blijkt!
De partners zijn dus ook niet allemaal super huismannen en -vrouwen!

Tip 5: Koop gewoon nieuwe bij Primark

of zeeman, wibra, action,…
Oké, ik moet zeggen dat ik vaak sokken bij moet kopen doordat de bak met éénsokken heel vol is en de lade wat leeg. (Of ik overdrijf nu een héél klein beetje?!)
Maar ik probeer toch economisch en ecologisch te zijn en toch de sokkenparen terug bij elkaar te krijgen. 🙂

De leukste? Tip 6: twee verschillende

Waarom vinden we het toch zo belangrijk om dezelfde sokken aan te hebben?
Maak gewoon van twee éénsokken een nieuw duo!  Diversiteit boven.
Vrolijkheid boven!  En hé: Het zijn maar sokken! 🙂

Dankjewel voor jullie reacties op het vorige artikel!  Het was een gezellige huishoud-babbel!

Lees ook: designerslab of niet? 

Missen we nog steeds dé ultieme tip? Laat maar horen!

 

Het mysterie van de zakdoeken en de één-sokken

Het mysterie van de zakdoeken en de één-sokken

Het mysterie van de één-sok

*zucht* daar stond ik weer, gisterenavond.  Sokjes bij elkaar aan het zoeken…
En altijd, maar dan ook altijd, hou ik dan eenzame exemplaren over.  Een sok zonder partner, een sok die zijn levensgezel moet missen.
Vaak komt die levensgezel nog wel te voorschijn op één of ander moment, maar ook soms is die partner voor altijd met de noorderzon verdwenen.
De schoen was vast frisser aan de overkant, of zo.

Er zijn nog mensen dit voor hebben en die dan op pinterest zo’n prachtig plankje maken voor in de wasplaats, je kent ze vast wel:

Als je ze niet zou kennen, ga eens naar somewhatsimple en dan zie je stap voor stap hoe je er één kan maken. De afbeelding hierboven komt ook van die blog.

Ik begrijp die mensen hoor, leuk zo’n plankje, maar euhm “maar”: 8 verloren sokken?  Ik heb een héél leger van die dingen!

Bij het sorteren van de speelgoedkisten van de kinderen vind ik dan ook wel eens een aantal eenzame zielen.  ‘Ruim je kamer op’ is bij mijn zoon vaak overgekomen als: “Moffel alles, ook je sokken, maar weg in lades en speelgoedkisten.”

Maar oké, ik dwaal af… ik bedacht me: “Mijn moeder had dus nooit of te nimmer een één-sok”

het mysterie

De super huisvrouw

Mijn moeder is een super huisvrouw.  Tante Kaat, ga maar aan de kant voor mijn mama hoor!
Mijn moeder haar wasdraad is nog steeds opgeruimder dan de meeste kleerkasten. Alles hangt er van klein naar groot en sokken hangen uiteraard per paar aan de wasdraad.
T-shirts liggen allemaal even groot gestreken (zonder zo’n plankje by the way) en color-coded (wit, grijs, zwart, donkerblauw, paars,….) in de kleerkast!

Het trucje

Ik probeer nu dus mijn kinderen (en man – hum hum) te leren om hun sokjes sokken vanboven een beetje bij elkaar te doen en dan in de was te gooien.
Ik moet zeggen, ik heb de indruk dat het wel lukt…
Wie weet kom ik binnen een paar maanden toch met zo’n ‘lost socks’ plankje van 8 toe! 😉

Of het moet zijn dat er dingen echt mysterieus verdwijnen, zoals ook bij mijn moeder het geval was een heel aantal jaren geleden!

Het mysterie van de zakdoeken

Toen Ilse van Kreanimo nog een klein Ilseke was, begon de stapel zakdoeken op een keer serieus te het verkleinen.
Mijn moeder begreep er geen snars van!
Ze werd boos en droeg me op om beter op mijn zakdoeken te letten!
“Breng je zakdoeken toch terug mee van school!”  “Waar blijven die zakdoeken toch?”
“Is hier iemand die zakdoeken eet, of wat?”
Wist zij veel dat ze eigenlijk een beetje gelijk had!
Het was een mysterie hoe die dingen verdwenen… Kwam er een dief zakdoeken pikken?

Het mysterie van de zakdoeken werd ontrafeld

Op een goede keer gaf de droogkast het bij ons thuis op.
Het ding was meer dan twintig jaar oud!  Probeer dat nu nog maar eens te halen met jouw droger!
De rubber was al jaren kapot, maar het ding draaide nog en het wasgoed dat erin werd gegooid kwam er nog droog uit.
Maar nu was het toestel echt opgehouden met draaien.
De installateur/verkoper/technische dienst kwam aan huis, want ja, in die tijd was er geen ‘coolblue’ die even een nieuwe kwam brengen.
Apparaten werden eerst nog aan een poging tot herstelling onderworpen.

De man haalde de trommel eruit EN… een zakdoek, en nog een zakdoek en nog een zakdoek.  Een volgende zakdoek en nog één volgde toverde hij tevoorschijn.
Ik lieg niet als ik zeg dat er zeker 30 zakdoeken uit de droger kwamen!
Een hele stapel!  Een stapel die ik zou hebben kwijt gegooid, maar niets was minder waar!
De droogkast had gewoon onze zakdoeken opgegeten!
Dat was het mysterie van de stapel zakdoeken in de lade die steeds minder werd…

Loedermoeder versus super huisvrouw

Ik vind het geen tof woord,  ‘loedermoeder’!
Maar ten opzichte van mijn mama ben ik het echt wel!

Ik denk dat ik het nooit ‘echt’ zal leren, dat huisvrouwtje zijn.
Vandaag om mijn 36 ste verjaardag, heb ik me daar definitief bij neergelegd!  Niet perfect, is ook goed!
Al zou ik toch echt graag de familie één-sokken terug samen zien met hun levensgezellen! 😉

Volgen kan op  FacebookTwitterInstagram –Pinterest 

Is/was jouw moeder een super huisvrouw?

Gynoii Wifi Babymonitor: Crèchetest! Geslaagd of niet?

Gynoii Wifi Babymonitor: Crèchetest! Geslaagd of niet?

Gynoii Wifi Babymonitor

Hier is hij dan, de eerste crèchetest op Kreanimo.  Ik had namelijk al een paar keer babyspulletjes aangeboden gekregen om te testen.
Helaas gaat de kleinste hier al naar het klasje, dus ben ik niet meer in de mogelijkheid om ze uit te proberen.
Maar toen bedacht ik me dat ik een geweldige testmama ken!  Mijn schoonzusje, Inge, is een zelfstandige onthaalmoeder. Ze vangt bij haar thuis een aantal kleintjes tussen 0 en 3 jaar op als de ouders moeten gaan werken.

Inge heeft dus niet één of twee baby’s om de spulletjes mee te testen, maar gewoon een hele ‘verzameling’.
Ik stelde haar voor of ze het misschien zag zitten om voor mijn blog baby- en peuterspulletjes te testen en ze was meteen enthousiast!
Ik heb dan zelf misschien geen kleine baby’s meer, maar mijn lezers hebben dat vaak nog wel.  Nuttig kan deze rubriek dus zeker zijn.
En wat ik ook héél belangrijk vind, is dat Inge geen blad voor de mond neemt.  Als ze iets niet goed vindt, dan zegt ze dat ook!  En dat leek mij dus de ideale combinatie.

Zo is de Crèchetest rubriek ontstaan! Inge test in haar ‘crèche’ uit of de spulletjes de test zullen doorstaan!

Gynoii Wifi Babymonitor

Gynoii Wifi Babymonitor

We werden gevraagd om de Gynoii Wifi Babymonitor te testen.  Ik kreeg de doos thuis en gaf hem aan Inge en zij ging enthousiast aan de slag!

Hier zijn haar bevindingen:

Gynoii Wifi Babymonitor installeren

De monitor zit netjes in een doos met een super duidelijke handleiding.  Hij was erg gemakkelijk te installeren.  Je volgt gewoon de handleiding en je downloadt de app op je smartphone of tablet.
Je plaatst de camera in het vertrek waar de baby slaapt en je opent de app.
Dan moet je verbinding maken met je gsm of tablet en KLAAR!

Gynoii Wifi Babymonitor afstellen

Ik vond het erg jammer dat de kabel om de camera van de monitor in te steken in het stopcontact zo  kort was.  Hem boven op de kast zetten was niet mogelijk.  Mijn andere monitors hebben best een lange kabel en zijn dus vrijer om te verplaatsen.  Dit was een minpuntje.

In het begin had ik niet door hoe je de camera moest richten.  Ik dacht dit handmatig te doen, maar de camera kreeg een eigen willetje en begon uit zichzelf rond te draaien om zichzelf af te stellen. Handmatig richten was dus duidelijk niet de bedoeling.  Er is een icoontje op de app waarmee je de camera van op afstand kan richten.

Het beeld en het geluid

Het beeld, dag en nacht, is heel duidelijk en scherp.
Het is super leuk dat je foto’s, filmpjes en timelapse video’s kan maken van je kindje. Deze beelden worden in de app opgeslagen. Ook het geluid van filmpjes is heel duidelijk.

De monitor is wel erg gevoelig.  De geluiden van de benedenverdieping (muziek, gehuil, gelach,…) hoorde je ook enorm goed door de monitor. Bij ons thuis zitten daar dan al 2 deuren tussen…
Uiteraard zijn dit vooral geluiden van de andere kinderen in de opvang.  Bij jouw thuis zal dat dus minder problemen geven, tenzij je gaat stofzuigen!

De handige functie om terug te spreken is echt een pluspunt.  Muziek afspelen kan ook met deze monitor.  Er zijn twee standaard muziekjes geïnstalleerd, maar je kan perfect je eigen muziekjes afspelen.
Als je dus een liedje afspeelde tegen je zwangere buik, kan je datzelfde muziekje nu ook gebruiken!

dag beeld
Beeld camera dag
beeld camera nacht
beeld camera nacht

 

Gynoii Wifi Babymonitor: iedereen kan meegenieten

Het is geweldig leuk dat papa, oma en opa ook kunnen meekijken naar je kindje.
Plezier in het bedje en papa heeft pauze?  Even inloggen op je persoonlijk account en hij kan op het werk ook even meegenieten.
Je moet als ouder altijd toestemming geven aan de aangevraagde gastenaccounts van bijvoorbeeld opa en oma.  Op die manier behoud je dus wel controle over wie er meekijkt in de slaapkamer!

Gynoii Wifi Babymonitor: WIFI

Zoals de naam van het apparaat al aangeeft, heb je wel wifi nodig.  Bij ons thuis hebben we een trage internetverbinding en is de wifi dus niet optimaal.
Wanneer de internetverbinding oké is, werkt hij prima.
Als je op verplaatsing gaat en je neemt de monitor mee, is het dus best om op voorhand even te checken of er wifi is en of je dat paswoord kan krijgen.
Er zijn tegenwoordig natuurlijk mogelijkheden genoeg om ervoor te zorgen dat je stabiele wifi hebt, waar je ook bent, maar hou er wel rekening mee.  Zeker als je op verplaatsing gaat!
Als je de kwaliteit van de camera lager zet of je de netwerkkabel en SD-kaartje gebruikt, geeft dit alles ook geen of minder problemen.

Gynoii Wifi Babymonitor: pluspunten en minpunten naast elkaar:

Gynoii wifi monitor review

Dit is volgens ons een degelijke, moderne babymonitor met leuke functies.  Je zal er zeker plezier aan beleven en met een gerust hart de deur van de slaapkamer dichttrekken.

verfspat reclame

Volgen kan op BloglovinFacebookTwitterInstagram –Pinterest –Youtube

Dit artikel bevat een product dat ons werd opgestuurd voor review.
Je kan meer informatie vinden op de website van Gynoii

 

 

 

 

Het geheim van mijn naaimachine (of mijn echtgenoot?)

Het geheim van mijn naaimachine (of mijn echtgenoot?)

naaimachine

Ik ben een creabea, een creatieveling, een handige Henriëtte, dus natuurlijk heb ik ook een naaimachine!
Niet dat ik daarmee kan werken, hoor!  Ik heb het nooit geleerd, niemand deed het me ooit voor, maar ik, de persoon waar iedereen van alles aan komt vragen als het om handige dingen gaat, ik moet dat toch kunnen? Wat is me dat nu!
Dus ik kocht een aantal jaren geleden (ja, écht, jaren! Oeps!) een naaimachine.  Het beste plekje waar ik het toen kon zetten was op zolder en daar is het niet meer weg geweest tot gisteren!

Ik heb geen tijd

Ik wil het zo graag leren!  Al was het maar om mijn broeken zelf snel onder de machine te kunnen gooien, want met mijn korte pootjes (1 m. 63 cm – dames en heren!) zijn die altijd te lang.
En wat zou ik het leuk vinden om gewoon zelf eens iets te kunnen stikken!
Ik moet natuurlijk niet zeuren, want ik heb echt wel mensen in mijn omgeving die het me kunnen en ook willen leren!
Mijn zus is zelfs een naaister, zo’n echte, die op 12 seconden een rits moest kunnen stikken in het naai-fabriekje.
Haar dochter, mijn nichtje, is er ook handig mee!
Mijn vriendin verkoopt zelfgemaakte kinderkleding en wil het me leren!
En mijn schoonmoeder kan het me vast ook wel voordoen!
En er is nog altijd zoiets als naailes, maar God, waar zou ik die tijd vandaan moeten halen?

De karate-badge

Mijn twee oudsten doen aan karate.  Wado karate om precies te zijn.  Mijn zoontje heeft ondertussen een gele band.
Mijn oudste dochter wilde ook absoluut met karate beginnen in september en nu heb ik dus twee kleine karateka’s in huis.
Op hun pak zit een gestreken Wado badge.  Verplicht op de kimono als ze trainen, stage doen of examen afleggen!
Maar het strijklabel heb ik al -tig keer terug erop gestreken!
Mijn zoontjes badge is door zijn oma al vakkundig op zijn kimono bevestigd, met naaimachine, die komt dus niet meer los!
Die van mijn dochter ging gisteren voor de ‘ik weet niet hoeveelste keer’ los.

wado

“Ge hebt toch een naaimachien zeker!”

“Je hebt toch een naaimachine zeker!”, maar dan in het dialect, dat is wat mijn man zei!
Hij rende naar de zolder, stofte de doos af en haalde de naaimachine en de handleiding uit de doos. Jawel, hij nam écht de handleiding erbij, wat op zich al erg verwonderlijk was. De kinderen moesten bijna naar de karate training vertrekken, dus ik denk dat het met tijdsnood te maken had!
Hij begon te prutsen met de spoel, de draad en alle andere attributen…
De eerste keer dat hij een ‘proeflapje’ onder het ding legde, kwam er geen draad tevoorschijn!
Onze enthousiaste dochter zat er dan ook nog met haar kwebbel tussen: “Papaaaaa, Sindy kan dat ook.”  en “Papaaaaaa, oma heeft ook een naaimachine eh!”
“Schattekeuhhhh, laat papa nu even doen, want anders lukt het niet voor de training begint!”

Met naald en draad

Ik begon dan maar met naald en draad, met de hand, de wado badge vast te zetten op de kimono.
Ondertussen werd het proeflapje terug onder de stikmachine gelegd.  En zowaar hij stikte, maar er was toch nog iets grondig fout.  De draad aan de achterzijde was een kluwen!
Het werd tijd om te vertrekken, dus de machine bleef staan.
Ik had de badge met wat losse steekjes vastgezet op de kimono.

De naaimachine opgeven? No way!

Terug van de training, de kinderen in bed, trok mijn man weer terug naar de naaimachine!
“En toch wil ik dat ding aan de praat krijgen!”
Ik begon te giechelen!  “Je doet maar, schatteke!”
“Het is toch waar zeker, het is een machien, dat moet ik toch Godverdomme aan de praat krijgen!” riep hij gefrustreerd! (Gelukkig sliepen de kleine oortjes al!)
En jawel, zo’n vijf minuten later kwam hij met de kimono van onze oudste dochter afgelopen: “Er zullen er wel zijn die het netter kunnen, maar het zit vast!”

Ik kwam niet meer bij van het lachen!

“Oh, dus geen reden meer voor mij om het te leren, nu kan jij in het vervolg mijn broeken inkorten, toch?”

“Ja, lap eh!

Please follow on BloglovinFacebookTwitterInstagram –Pinterest –Youtube

Opruimen van kerstboom: Wanneer doe jij dat?

Opruimen van kerstboom: Wanneer doe jij dat?

white-male-1734431_1280-1

Sommigen zetten hun kerstboom en andere decoratie al voor de Sint is gepasseerd, anderen wachten tot de Goed Heilig man terug op zijn boot naar Spanje zit.
Maar bij de meesten staat de boom zo goed als de hele maand december te pronken…

Zo, opgeruimd staat netjes!

Dat zag ik op facebook verschijnen naast een foto met de kerstballen in de doos. We zaten ergens tussen kerst en nieuw.
Ik verschrok er een beetje van, gewoon omdat het bij ons thuis helemaal de traditie niet is.
En ik hoorde gisteren bij mijn schoonouders hetzelfde… De boom blijft tot 6 januari staan.

Ontkersten?

Ook op instagram zag ik gisteren al opgeruimde huisjes die ‘onkerst’ waren.
Alles terug netjes op orde nu het nieuwe jaar is begonnen…

Opruimen? Na Driekoningen, toch?

Bij ons is het de traditie dat de kerstboom en alles wat daarbij hoort moet worden opgeruimd als het feest van Driekoningen geweest is.

Driekoningen vieren wij op 6 januari.  Dan komen de kinderen zingend langs de deur, verkleed als de Driekoningen, zingen voor een centje.
Vaak zijn het wel maar twee koningen en héél soms is het er één alleen. 😉

Opruimen! Ik deed het ook!

Toch heb ik vandaag gebroken met de traditie.
Want morgen komt mijn huishoudhulp en ik vond het wel een prettig idee dat zij kon helpen met naalden en dergelijk terug uit de weg te ruimen.
Volgend weekend is nogal druk met een feestje en zwemles en hopelijk ook nog wat tijd om uit te rusten.
En dan begint de school weer en is het gedaan met de rust.
Dus ik tuigde vandaag de kerstboom al af.
Ik bracht de ballen weer voor een maand of elf naar boven en deed de knuffels hun kerstmutsen af.

Dit jaar deed de oudste eens niet moeilijk, meestal vind hij het vreselijk als ik die boom begin af te breken.
Hij kwam wel niet helpen, de dames stonden wel meteen klaar om de balletjes mee terug in de doos te doen…

Het was weer gezellig, maar het is goed geweest.

Volgen kan  op BloglovinFacebookTwitterInstagram –Pinterest –Youtube

Wanneer ruim jij je kerstboom op?

Kerstblunders ten huize Kreanimo! Lees je mee?

Kerstblunders ten huize Kreanimo! Lees je mee?

Kerstblunders, er zijn er hier in huis altijd wel een paar.  Elk jaar minstens één. Soms zijn ze wat groter, soms zijn ze het vernoemen niet waard.
Dit jaar zijn er toch wel een paar die op de lijst van grootste blunders ooit mogen! 😉

Kerst viel sowieso een beetje ‘vervelend’ dit jaar, als ik dat zo mag zeggen.
Dat het meteen het eerste weekend van de kerstvakantie prijs was en er dus niet zo heel veel vrije tijd was om te shoppen, had de hele cadeautjesjacht niet zo gemakkelijk gemaakt.
Dat ik dan ook nog met het irritante abces en de slechte reactie op de zware pijnstiller zat, had ook niet geholpen!
Maar ik had wel al mijn cadeaus!  Hoera!

Kerstblunders

Kerstblunders van dit jaar op een rij:

1) De kaartjes

Onze kerstkaartjes waren al ruim laat!  Ze zouden 23 december geleverd worden.  Ik zei mijn man nog: “Als ze op tijd zijn, laat de kinderen dan nog een kaartje geven aan hun juffen!”
Terwijl ik de rapporten van mijn leerlingen aan het uitdelen was, kreeg ik echter een appje met een foto.  Een foto van een kerstkaart.
Ik begreep eerst niet goed waarom ik die foto kreeg toegestuurd.  Het kindje dat op de kaart stond herkende ik helemaal niet.
De wens was in het Frans en we hebben geen Franstalige familie of vrienden…. tot ik zag dat het adres ook was gefotografeerd.
Het was MIJN adres, het waren alleen niet onze kaartjes!
Verkeerd geleverd, verkeerde kindjes, verkeerde taal …
Net vandaag kwamen de nieuwe kaartjes aan.
De firma vond het héél vervelend.  Deze blunder kwam neer op een menselijke fout, waar ik best begrip voor op kan brengen.
Ze waren blij dat ik het zo sportief opnam…

kerstkaart-verkeerd

Ergens in Wallonië zat er waarschijnlijk een familie met mijn kaartjes op te school “Merde” te roepen 😉

2) Een cadeau te kort en één te veel

Wij trekken namen hier in huis…
Bleek daar ergens iets verkeerd te zijn gelopen.  Of mijn broer zijn naam heeft er twee keer ingezeten en mijn naam niet, of mijn zus heeft zich vergist.
We zullen het nooit weten.
Maar het kwam dus zo uit dat mijn broer twee cadeautjes kreeg en dat ik helemaal zielig ( 😉 ) zonder zat te koekeloeren.
Mijn zus helemaal ondersteboven!
Ik heb wel zes keer moeten zeggen dat het me niet uitmaakte.  Dat mijn hele familie bij elkaar veel belangrijker is dan het cadeautje!
Ik heb dan mezelf maar een cadeautje gegeven:

3) Stokbrood vergeten

De volgende in de rij van de kerstblunders is mijn stokbrood!
Speciaal nog gaan halen op kerstdag, weggelegd en vergeten om bij de soep te serveren!  Zo jammer vind ik dat en ook weer zo typisch ik!
Grappig dat niemand achter het brood had gevraagd wel?!

 

cropped-verfspat-1.jpg

Volgen kan  op FacebookTwitterInstagram –Pinterest –Youtube

 

Hopelijk zijn jullie Kerst zonder blunders doorgekomen!
Bloggers, vergeet niet dat jullie je best gelezen artikel van 2016 mogen spammen in de linkup: Klik hier

Allemaal klaar voor Crea-Cross, trouwens? Ik vind het reuze spannend!  Als je niet weet wat Crea-Cross is: Klik hier

Dit artikel bevat affiliate links, voor jullie geen verschil, voor ons een kleine procentje.

Werkkleding kriebels bij het renoveren.

Werkkleding kriebels bij het renoveren.

werkkledingblankBuiten, buiten, buiten, niet meer nodig, te klein, te groot, afgedragen, buiten!”

Wat ging dat vlotje al die kleding buiten gooien volgens de Marie Kondo opruim methode!
Ik was zo tevreden over het zicht van mijn kleerkast en ja, eigenlijk ben ik dat nog steeds!

Maar het creëerde wel een probleem!

In onze berging stond, voor ik aan de opruiming begon, een bak met het label ‘werkkleding’.
Oude T-shirts met gaten of vlekken, broeken met een scheur in de knie, ze werden allemaal in die bak gedropt.
Ik moet toegeven, de bak puilde echt wel uit toen ik met mijn opruiming begon.
Maar volgens Marie Kondo mag je oude kleding helemaal niet labelen als ‘werkkledij’.
De kans dat je ze echt daarvoor gaat gebruiken is namelijk super klein, zegt ze!
En aan de berg kleding te zien die al niet meer in de gelabelde bak paste, had mevrouw Kondo overschot van gelijk.
De bak met ‘werkkleding’ werd dus integraal weggedaan!

Wij zijn nog steeds aan het renoveren aan ons retro huis van 1964.
In onze tuin staan een dubbele garage die ooit zal omgetoverd worden tot mooie lounge ruimte. (droom, droom, droom)
Maar tot nu toe was die oude garage de ‘Zet-het-daar-maar-even’- ruimte geworden.
Ongelofelijk wat een rommel we daar hadden verzameld.
Wel twee kapotte grasmachines, oh nee drie als ik dat oude duw gevalletje meereken.
Stoelen, papier, kabels, papier, plastic, papier, overschotten van tegels, papier, vulmiddel, papier, bakstenen, twee kapotte fietsen,…
De oude garage moest dus dringend worden leeggemaakt.
Vorige week zag ik weer een muis lopen. (Hallo, kat die in de garage woont, ik moet je rantsoen verkleinen geloof ik!: Vang die muis eens!)

Oké, dus dit weekend zou de garage worden leeggemaakt en zouden er een paar tripjes naar het containerpark volgen.

Lees ook: brievenbus nummer drie – wat een verhaal voor een nieuwe brievenbus

Kleerkast kriebels

Daar stond ik dan voor mijn kleerkast!  “En wat nu, Marie Kondo? “
Mijn King Louie jurkje aandoen om de garage op te ruimen?
*zucht* – niets was geschikt!

Mijn man heeft het dan wel iets makkelijker als het op werkkleding aankomt!
Hij heeft al ettelijke paar veiligheidsschoenen met stalen tippen om in de theater bouwwerven rond te dwalen.
Deze winter, toen hij in China zat, had hij thermische kleding bij, want in de fabriek was het ijskoud.
Hij heeft ook degelijke werkbroeken, met veel zakken om van alles en nog wat bij de hand te hebben!
Tja, hij had dus maar te kiezen wat hij aan ging doen!

Mama mag ook eens wat!

Tijd dat er voor mezelf dus ook degelijke, passende werkkleding komt om mee te helpen bij het renoveren.
Zelfs ons zoontje heeft al een overall, een helm, veiligheidsbril en oor-beschermers.
Niet dat ik dat nodig had bij het opruimen van de garage, maar het toont toch maar weer eens aan dat je jezelf als mama soms een beetje vergeet.

En als het tempo van de verbouwing zo blijft als het de voorbije 11 jaren geweest is, zal ik nog jaren plezier hebben van mijn nieuwe werkkleding! 😉

Bij Engelbert Strauss vond ik een mooie collectie werkkleding waar zelfs best modieuze modelletjes tussen zitten.
Er zijn ruitjes en mooie kleurtjes en het ziet er allemaal erg degelijk uit!  Jawel, ik heb mijn shop voor werkkleding online gevonden!

Heb jij ‘echte’ werkkleding voor klusjes of heb je zo een bak zoals ik vroeger had met oude en kapotte kleding om in te werken?

verfspat reclame

 FacebookTwitterInstagram –  Pinterest

De ‘Marie Kondo’ opruimvibe.

De ‘Marie Kondo’ opruimvibe.

Toch sorry!

Sorry dat jullie me zo lang hebben ‘moeten’ missen 😉
Jawel, ik weet heus wel dat ik zo geen blogpost moet beginnen, ik heb het overal al gelezen online en in mijn blogboekjes:
“Begin niet met: “Sorry, dat het zo lang geleden is, maar…..”

… ik heb een goede reden!  Ik ben in ‘opruimmodus’.
Ik heb het boek ‘Opgeruimd’ van Marie Kondo uitgelezen!
Ik loop mega achter, want boek was een dik jaar geleden al een hype. 😀
Het boek brengt me inspiratie en ‘goesting’ om op te ruimen.

Haar inzichten geven me de nodige ‘vibe’ om met de ‘grove borstel’ door mijn huis te gaan.

Voorlopig heb ik ongeveer 25 (!) winkeltassen kleding weggedragen.  (En dan tel ik voor het gemak de schoenen, handtassen, sjaals nog niet mee, want die horen ook thuis in die categorie!)
Ik heb mijn boekenkast gereduceerd tot 1 (jawel!) schap en heb ongeveer 10 grote dozen papier buiten gezet …

Een van de volgende categorieën gaan mijn hobby-spullen zijn, geen idee of ik de “schwung” ga kunnen vasthouden waar ik nu meer door mijn huis vlieg!

Waarom die Marie Kondo?

Ze is zeer streng en handhaaft een paar simpele methodes om op te ruimen.
De belangrijkste vraag is volgens haar:

“Word je er blij van?”


Bij het opruimen van een kledingkast is dat dus erg confronterend.  Alles wat te groot is, te klein is, afgewassen is of dient om te ‘werken’ daar word ik niet blij van…

En dat was dus erg veel!
Ik denk dat bij veel mensen in de kast wel een stapeltje “Voor als ik er nog eens ooit terug in kan” ligt, dat mag van haar dus niet: WEG DIE HANDEL.

Ik had tot nog toe altijd opgeruimd per ruimte, per kast, per lade…. FOUT (volgens Marie Kondo!)

Je moet opruimen per categorie van Marie Kondo


Dat was even ‘slikken’ voor mij.

Ik heb namelijk een kleerkast voor mij en mijn man en voor elk van de kinderen één.
Dan ligt er op zolder nog een bak met kleding die Inthe te klein is en die dus voor Leni kan dienen en een paar zakken met kleding die we van het groter nichtje hebben gekregen die dan voor Inthe zijn als ze erin kan.
En dat moet allemaal in één ruimte op één berg gegooid worden!
Ik kan je zeggen dat het een bende was.
Ik bedacht me ook nog de kast in de bureau waar kleertjes in liggen die ik probeer te verkopen, maar ook die moesten dus op de berg.

Toen ik de zakken naar buiten droeg schaamde ik me diep: Hoeveel kleding heeft een mens? Foei!  Ik kan gemakkelijk nog drie kindjes kleden van alles wat ik naar buiten heb gedragen!  Het is gewoon te veel!
Het grote voordeel aan deze methode was dat je een heel goed overzicht krijgt van alles wat je (dubbel) hebt of waar je te veel van hebt.
En ik merkte ook dat de kleertjes die ik bewaarde voor Leni vaak gewoon niet gaan passen in het juiste seizoen, want Leni is een totaal ander kindje van bouw.


Marie Kondo

 

Ook de boeken moesten eraan geloven!

De boekenkast moest gereduceerd worden tot maximaal 30 boeken, maar we hebben daar wel een beetje gefoefeld. We hebben 30 boeken per persoon genomen.
Maar ik moet zeggen dat ook dit wel vlotjes ging.
We hebben allebei een e-reader en ik denk dus dat ook deze boeken die we bewaard hebben zelfs niet meer gelezen gaan worden in boekenvorm.  Maar ze blijven mooi en in onze boekenkast in onze toekomstige lounge  (droom – droom – droom) gaan ze een mooi plekje krijgen en daar word ik blij van! 😉

12905080_251234395215342_62585914_n

Papieren!


Een mens bewaard toch wat papieren.  En dat mag dus ook niet.

Alle facturen, oude cursussen, tekeningen, bestellingen, offertes, agenda’s en God weet welke andere papieren ik tegen kwam.  Het moest allemaal weg.
Met als gevolg dat ik nu tegen een paar erg lege kasten aan zit te gapen….

Maar ik ben er nog lang niet!  Volgende stap gaat zijn mijn wolletjes uit sorteren…
En die moeten dus ook eerst naar één gemeenschappelijke plaats worden verhuisd, want ik heb twee kasten, een lade en een grote bak…. een wolletjesverslaving dus.

Ik heb volgens mevrouw Kondo 6 maanden de tijd om alles in het huis aan te pakken!
En volgens mezelf ben ik op de goede weg.

Lees ook: Wat als de Kringwinkel je spullen niet meer wil?

Is Marie Kondo heilig?

Euhm neen!  Ik vind haar zweverige toespelingen soms echt gewoon onnozel en ik lach er ook gewoon mee.
Ik heb niet elk kledingstuk vastgenomen en er tegen gefluisterd: “Bedankt dat je er voor me was, je hebt je dienst bewezen, nu mag je naar iemand die wel blij van je wordt!”.
In de reviews las ik vaak over dat ‘zweverige kantje’ en daar heb ik dus zelf ook gewoon langs af gelezen!

Maar haar manier van aanpakken ligt me wel.  Er is hier nog nooit zoveel buiten gedragen als de laatste paar weken en ik kijk letterlijk tegen lege kasten en lades aan.
Mijn huis lijkt al een beetje terug te ‘ademen’.
We zullen zien wat de verdere uitwerking van mijn ‘Kondoproject’ zal brengen.

 

Koopjesmonsters – ik haat de solden

Koopjesmonsters – ik haat de solden

koopjesmonsters
Zelf getekende ATC in een reeks: Disney slechteriken 😉

Ik haat de koopjesdagen.

Huh, wat zegt zij nu?  Hààt de soldendagen?  Dat kàn toch niet?

Wel dus!
Ik heb in een grote kledingzaak gewerkt van mijn zestiende tot ik op een school in de buurt kon beginnen met lesgeven, de job waar ik voor gestudeerd had.
Op zich vond ik dat een super fijn werk:  Veel sociaal contact, gevarieerd werk, fijne collega’s,…
De solden-dagen waren altijd extra druk natuurlijk en ook dat op zich vond ik niet zo erg.  Want druk betekende ook dat je geen tijd had om te beseffen hoe laat het was.
De dagen gingen dan snel voorbij.
Liever druk dan te moeten zoeken naar werk, wat er in zo’n grote kledingzaak altijd wel is, geloof me.

Mijn allereerste solden ervaring als kassierster vergeet ik nooit.  Als ‘groentje’ mocht ik de deuren open gaan doen.  Aan de buitenzijde stonden al héél wat mensen klaar om met hun winkelkar de winkel in te spurten.
Ze wilden hun geselecteerde koopjes (die ze een paar dagen van ter voren al waren komen kiezen en in hun geheugen hadden opgeslagen 😉 ) zo snel mogelijk in hun kar smijten (écht dan noem ik nog niet meer gooien, dat is smijten!).
Ik opende de deur en werd gewoon zo goed als omver geknald door een winkelkar in sprintversnelling….
Ik heb nog nooit zo hard gelopen als toen om te zorgen dat ik terug veilig achter de toonbank terecht kwam!

Na zo’n solden-dag zijn de verkoopsters helemaal kapot.
En niet alleen fysiek ook emotioneel, want de winkel, waar ze zo hard voor werken om hem netjes opgeruimd en overzichtelijk te houden is dan letterlijk ontploft.
Kleding ligt nergens meer fatsoenlijk.  Sommige paskamers puilen uit van de hoopjes kleding die niet werd goedgekeurd, maar ook niet meer werd teruggebracht of aan de verkoopster gegeven.
Het respect voor de job ‘verkoopster’ was bij sommigen echt ver te zoeken.

Sinds ik niet meer in de kledingzaak werk, zie je mij dus in geen honderd jaar in een kledingzaak tijdens de eerste solden-dagen (als ik het kan helpen.)
Ik vind de drukte vervelend, sommige mensen worden bijna monsters als ze iets willen hebben.  Ik herinner me een trek-incident – het leek zo onwerkelijk, een scène uit een ‘bitch’ movie.

Ik laat dus de drukte vlotjes voorbij gaan.
Als het rustiger is ga ik eens een dagje op mijn gemak op zoek naar overgebleven koopjes.
Soms heb ik geluk en vind ik nog wel iets leuks, maar meestal zit ik al bij de nieuwe collectie te kijken.

Zijn er nog onder jullie die de koopjes liever zouden mijden?
Zijn er nog koopjesmonsters die jullie ooit ontmoet hebben? 

Groene pan – heb jij er ook al een? En wat vind je ervan?

Groene pan – heb jij er ook al een? En wat vind je ervan?

Pannen, ik heb er een klik mee of juist helemaal niet en dan worden we ook nooit de beste vriendjes…

De allereerste twee pannen die ik kocht waren twee wokpannen.
Eén nieuwe en één in de kringwinkel.
Dat waren mijn ‘kotpannen’.  Ze werden voor alles gebruikt.  Om spaghetti en rijst in te koken, om vlees te braden, aardappels te bakken of te koken.  Ze diende als pot en als pan!
Een pan daarvan is ondertussen vervangen.  Of het de nieuwe of de kringwinkelpan is weet ik niet, maar ik heb er nog één van.
Deze week echter zag ik dat (ook) deze pan haar beste tijd heeft gehad.

De volgende pan was een honingraat pan van Tefal.  Een héérlijke pan vond ik dat.
Maar ik had de pan niet zo goed verzorgd (lees in de vaatwasser gezet – nefast voor de aanbaklaag – ik weet het – shame on me).
Dus die pan moest vervangen.

Lucky for me – het was bijna eindejaar en dus stond er een  nieuwe pan op mijn ideetjeslijstje.  Een grote, want het gezin was ondertussen wel wat uitgebreid.
Ik kreeg voor Kerst een nieuwe pan.
Maar oh jee, die pan en ik, dat klikte niet.  Pannenkoeken plakte in de pan, ik brandde van alles aan.  Daar stond (en staat, ik moet ze eens wegdoen bedenk ik me nu.) een ongebruikte pan in mijn keukenlade.

Terloops vertelde ik mijn mama, van wie ik de pan gekregen had, dat de nieuwe pan en ik geen vrienden zouden worden.
Ik ergerde me dood aan dat ding, dus gebruikte ik ze niet.
“Zonde van zo’n dure pan” zei mijn moeder daarop.  En gelijk heeft ze, maar helaas die pan en ik het zal nooit wat worden.

Ondertussen had mijn mama de welbekende greenpan gekocht.
Haar oude pan was versleten en ze had al zoveel goeds gehoord van de ecologisch verantwoorde greenpan.
Maar die pan wilde niet samenwerken met het inductievuur van mijn ouders.
Het lampje van het vuur flikkerde, de pan werd niet warm, de pan moest perfect op de cirkel staan.
Zeer vreemd voor een inductievuur!

Ik stelde voor om de pan mee te nemen naar ons thuis en te testen of ze op ons inductievuur wel wilde werken.
En ja, de pan werd warm, op elke plaat die ik probeerde.

Een paar dagen later kwam ik dus terug bij mijn ouders met de pan: “Mama, die werkt gewoon hoor!”
“Ah je hebt ze terug bij?  Als ze bij jouw werkt mag je ze houden, je hebt nog een pan te goed in plaats van die andere die niet goed werkt!”
“Maar mama, deze pan werkt gewoon, zullen we eens proberen”.
De pan ging terug op het vuur van mijn ouders en jawel, het ding deed gewoon wat het moest doen.
Dus de pan bleef bij mijn ouders.

De dag erna kom ik weer bij mijn ouders binnen en het eerste wat mijn mama deed was de greenpan in mijn handen duwen:

“Hier ik kan ze niet meer zien, de rommel!  Zet ze in uwen auto, ik wil het ding niet meer hebben en gij had toch nog ”een goei” pan tegoed”.

De avond ervoor had mijn papa terug geprobeerd om met te pan te bakken, weer waren de lampjes gaan flikkeren en werd de pan niet warm.
Ik kan me al levendig voorstellen hoe dat in de keuken moet geweest zijn met de pan die het weer niet deed en bij mij gewoon werkte…

Net zoals ik geen klik had met de nieuwe pan van onder de kerstboom, zo hadden mijn ouders geen klik met de greenpan.

Ik ben er wel bijzonder tevreden van.
Ik zal ze maar netjes met wat afwasmiddel en warm water reinigen in plaats van de vaatwasser, dan is ze een langer leven beschoren dan mijn honingraatpan.

Nog iemand favoriete pannen in de keuken?
Ik wil nog wel een pannetje bij en twijfel of het een tweede greenpan gaat worden of toch nog een andere ‘goei’ pan.

groene pan