Categorie: Erop uit

Het duiveneiland.

Het duiveneiland.

Turkije: duiveneiland

In 2004 ging ik voor de tweede keer met het vliegtuig op reis naar Turkije, samen met vriendlief (nu manlief).

We gingen naar Kusadasi, het duiveneiland en zaten er in een prachtig  hotel, gelegen in een hele mooie baai.

Ik durfde nog een mini-rokje dragen en zat volop in mijn lenzenperiode.

In het hotel hebben we menige dag in de hangmat doorgebracht, al lezend.
Zo vaak en zo lang dat ik ’s avonds in mijn bed nog heen en weer leek te wiegen.

Daar hebben we geleerd om niet alle centjes van je vakantie in het verblijf en de all-in formule te steken.
Er waren zoveel leuke excursies, maar helaas konden we die niet betalen.  (Na een jaartje werken was er niet zoveel overschot 😉 )
Ik vind dat de all-in formule je ook kluistert aan je hotel en wij zijn cultuurmensen.
We willen, waar we ook zijn, rond gaan kijken, tripjes doen,… en dan is het niet zo verstandig om een all-in te boeken.
Dat doen we dus ook niet meer.
Toen was dat wel de beste oplossing.  Zo wisten we precies wat onze vakantie ging kosten.

duiveneiland

Wil je meedoen met de reisfoto challenge van Thomas Pannenkoek? Neem eens een kijkje op zijn blog.

Land’s End – reisfotochallenge 3

Land’s End – reisfotochallenge 3

land's endWe zijn november 2011 op deze foto en we staan bij Land’s End.
Warre zijn eerste echte reis; met de ferry naar Groot-Brittannië, richting Cornwall.
Met een tussenstop bij Stonehenge, want dat wilden zowel mama, papa als reis-compagnon Lotte toch écht eens een keer gezien hebben.
Op deze foto straaaaaaaaaalen we! Het was mooi, droog weer en Land’s End is prachtig.  Zeker als je buiten het seizoen gaat en het er erg rustig vertoeven is.

Maar hoe mooi het weer ook was en hoe fenomenaal mooi Land’s end wel niet is, DAT was niet de reden dat we zo straalden.
Ik wist op die foto net een week of drie dat ik terug zwanger was.  Ik wilde het nog verbergen, want ik was nog geen twaalf weken ver, maar doordat ik zo onnoemelijk ziek was en de hele tijd moest overgeven, kon ik het niet meer voor Lotte verstoppen.  Ze werd wel tot geheimhouding gedwongen.
En hoe misselijk ik me ook voelde, ik was zo gelukkig!

Op die reis heb ik wel een degout gekregen van het Engelse eten.  Met grote dank aan ‘little chef’ – geloof me, blijf daar ver van weg.
Natuurlijk, door het zwanger zijn en de misselijkheid was het ook niet makkelijk om iets te vinden dat ik wel kon smaken.
Ik had een lasagne besteld.  BAH – ik heb echt bijna een jaar geen lasagne durven eten.  Als ik nog maar dacht aan die ‘vettige nest’ draaide mijn maag om en kon ik naar de toiletpot spurten.
Ik haalde gewoon de vetbolletjes zo uit mijn mond.  Echt walgelijk…
Ondertussen, sinds onze laatste reis richting Engeland, heb ik die eet-angst samen met mijn smaakpapillen terug overwonnen.  Je kan in Engeland echt wel lekker eten, je moet gewoon weten waar.

Er lag ook een ‘berenfabriek‘ in de buurt.
Kindjes kunnen daar een beer kiezen en laten vullen.  Ze zien dan hun beer ‘geboren worden.’
Warre koos Cornie.  Een bruine beer met een wit shirtje met de Engelse vlag erop.
Hij moest ook een ‘hartje of een sterretje kiezen’ dat als ‘hartje’ zou dienen voor de beer.
Hij grabbelde met zijn peuterhandje in de bak met verschillende kleuren van sterren en hartjes.
Hij viste er een zachtroze sterretje uit…

En hoe belachelijk dit in sommige mensen hun oren ook zal klinken… daar op dat moment, toen Warre een roze hartje grabbelde voor zijn ongeboren broer of zus, wist ik: “Dit wordt een meisje”
En een dikke zeven maand later, werd Inthe geboren.
Zin om mee te doen aan de reisfotochallenge?  Meer informatie kan je vinden op de blog van Thomas Pannenkoek. 

Een stroopwafel als kratje bier.

Een stroopwafel als kratje bier.

De vieze geur in de koffer

Toen manlief terug kwam met zijn koffer uit China een paar weken geleden stonk hij.
Naar fabriek, naar petroleum, naar ‘De Chinees’, naar veel te lang in dezelfde kleding moeten lopen omdat hij veel langer dan oorspronkelijk de bedoeling was had moeten blijven.
BAH

Toen de eerste lading was uit de machine haalde om te drogen, trok ik meteen een vies gezicht, de geur was er helemaaaaaaaaaaal niet uit.
Nog steeds rook alles naar petroleum (of was dat die befaamde smog-geur – geen idee), dus ik duwde alles gewoon terug in de machine om nog maar een keer te laten draaien.
Alle was van hem heb ik twee keer moeten doen om er de vieze geur uit te krijgen.  Lekker ecologisch en economisch en zo 🙁

Omkoperij met een stroopwafel?

Ondertussen staat vast dat hij maandag terug moet voor een dag of tien. (zeven dagen effectief werken, de rest is reistijd en jetlag tijd)
Ik ben alvast begonnen om de koffer te maken.
Het begin is er: een koffer vol met stroopwafeltjes. (Toevallig in ‘Bonus’ in de AH deze week 🙂 )
Want blijkbaar zijn de Chinezen gek op stroopwafeltjes en kennen ze dat daar niet.
Stroopwafeltjes kunnen dus dienen om de ene of de andere daar wat beter gezind te maken, zoals je hier in België een kratje bier geeft, geef je daar een stroopwafel.

En laat dat nu net veel beter in een reiskoffertje passen dan een kratje bier. 😀

stroopwafel

De China ervaring – 2 – over de taal (problemen)

De China ervaring – 2 – over de taal (problemen)

China ervaring deel 2

Poultry and pets

De taal … verbazingwekkend.

 

Meestal kan ik wel uit de voeten met Engels (of wat Duits).   En als dat niet lukt is er altijd de smartphone, ik kan me zelfs een rondleiding achter de schermen in Teatro Real in Madrid herinneren waarbij alle communicatie met de gids via google translate passeerde.  Je zou denken, in een land waar handel, vooral export een ontzettend

china ervaring
Alternatieve communicatie met plakband en papier.

groot deel van de economie uitmaakt moet dat ook wel lukken.

Maar in Beijing, was dat een no-go.  De gemiddelde Chinees reageert net zoals de gemiddelde baksteen als je hem in het Engels aanspreekt.  En andersom kon ik ook ook niet veel meer leren van die gemiddelde baksteen als ik in het Chinees aangesproken werd.

In onze fabriek wordt dat opgelost door een aantal tolken die permanent in dienst zijn, want ja een fabriek vol bakstenen is natuurlijk alleen maar handig als je in bakstenen doet.    Je kan natuurlijk ook eens inventief zijn met papier en plakband om toch maar duidelijk te maken welk draadje op welke aansluiting gaat (zoals in de foto).

 

 

 

Ik mocht dan toch nog van geluk spreken dat de supermarkt de moeite had genomen om de huisregels van de lockers in het Engels te vertalen.  Zo wist ik tenminste dat ik mijn kip en mijn kat niet samen in de lockers mocht achterlaten.

china ervaring
Poultry and pets aren’t allowed

Het was vooral minder leuk op het moment dat je van kamer moet wisselen omdat je verblijf verlengd wordt en aan de medewerker aan de balie moet gaan uitleggen dat het bed in je nieuwe kamer beslapen is.

Een reisfoto uit de oude doos – 1

Een reisfoto uit de oude doos – 1

oude doosIk ga het proberen, de reisfotochallenge van de blog van Thomas Pannenkoek waar ik vandaag per ongeluk op terecht kwam.
Of ik aan 52 (weken) ga geraken?  Dat lijkt me nogal veel reizen 😉
Maar uitstapjes mogen ook, dus we proberen.

Dit is de eerste:

Gegevens:
Genomen in: 1986
Door: mijn schoonbroer
Plaats: Meli-park De Panne.

 

 

In de zomer van 1986 was ik als vijfjarige mee met mijn zus en schoonbroer op vakantie aan de kust, meer bepaald De Panne.
Sowieso als ik op reis was als kind, was ik altijd met mijn zus en schoonbroer mee, want mijn ouders zijn geen reismensen.  Ze zitten het liefst in ‘Rondhethuisegem’.
Gelukkig voor mij zijn mijn zestien jaar oudere zus en schoonbroer wel mensen die van reizen kunnen genieten en mocht ik met hen mee, want anders was ik als kind op niet veel plaatsen geweest, denk ik zo.

Deze foto is genomen in Meli-Park. Ja weet je nog?  Meli-Park?
Nu is het een Plopsaland geworden, er vliegt nog steeds een bij, maar ze heet Maya.
In Plopsa staat er nog een klein aandenken aan het vroegere Meli-park.

Ik ben hier in über vakantie outfit – Jani zou een beroerte krijgen, denk ik.
Of kan het als vijfjarige wel om in een blauwe jogging rond te lopen met witte sokken in roze sandalen?
Misschien was ik in 1986 wel gewoon hip?

Ik sta daar gewoon aan het oor van Liegebeest te trekken! Ja, weet je nog? Liegebeest?

Super liege-liege-liegebeest?

Waar is den tijd? Dertig jaar geleden!

Wie had gedacht dat ik door aan een foto challenge mee te doen zo nostalgisch zou beginnen doen?

Misschien toch echt wel mijn best doen om dit 52 weken te doen 🙂

Zin om mee te doen?  Meer informatie vind je op de blog van Thomas Pannenkoek via de link hierboven.

Trouwens nog iemand die vind dat mijn dochter hier op mij lijkt?

Winteravonden

Winteravonden

Er liep weer eens van alles mis, wat zijn wij toch goed in uitstapjes maken met grandioze blunders.

Even mijn missers op een rij:

Maandag gingen we naar “De kermis in het donker” oftewel de winteravonden in Bokrijk.
Warre noemt ze sinds vorig jaar zo.
Prachtige verlichte nostalgische kermis in het openluchtmuseum, het heeft een prachtige sfeer.

Vorig jaar was het koud – ijskoud.
We zijn er toen vertrokken omdat Inthe blauw begon te zien van de kou.

Dit jaar was het zo’n 10 graden warmer, dus was het niet echt nodig om zoveel mutsen en sjalen mee te sleuren.
Toch had ik voor de zekerheid Inthe haar poncho en een mutsje voor Leni in de auto gelegd.
En hoewel het niet zo heel koud was, waren handschoenen voor Inthe toch wenselijk geweest.

We vergaten de zaklampjes.  En juist dat is wat onze kindjes zo leuk vinden. Zelf de weg voor zich verlichten met een zaklampje.
Gelukkig was daar mijn schoonbroer, die altijd wel lampjes bij heeft.  Inthe kreeg een kop-lampje en Warre een groen verlichte armband.
Crisis vermeden, al hadden we beter ook een lampje voor onszelf meegebracht.
Leni zat op de schouders van manlief en op een gegeven moment gleed die in de diepe berm langs het pad (op een niet verlicht stukje).
Hij had Leni nog wel omhoog kunnen houden, die begon twee minuten later pas te huilen van het verschrikken.
Gelukkig geen kwetsuren, maar toch weer een ‘note to self’: vergeet volgende keer die zaklampen niet!

Ik had ook (bewust) geen hapjes meegebracht voor de kinderen.  Normaal heb ik rozijntjes, gezonde koekjes en/of fruit in mijn tas zitten, maar aangezien er zoveel eet-standjes zijn had ik dat maar thuis gelaten. (Geen gesleur, weet je wel)
Bij aankomst had ik twee pannenkoeken gekocht en die hadden we verdeeld onder de kindjes.  Het was toen nog te vroeg om al echt te eten.
Op een gegeven moment, na heel wat attracties en dus ook een paar uur later, begon Leni hartverscheurend te  huilen.
‘De honger huil’ – zo herkende ik hem.
Natuurlijk was op de plaats waar we op dat moment waren geen enkel eet-kraampje te bespeuren en moesten we de hele weg terug wandelen op zoek naar wat te eten met een hysterisch brullende bijna peuter.
Aangekomen bij de eet-standjes waren de rijen super lang.
Oh hoe ik gewenst heb dat ik toch mijn gebruikelijk knabbeltjes in mijn tas had gegooid.
De snoepwinkel was wel open en daar vond mijn zus gelukkig ook een speculaas koek – oef – daar was ze wel even stil mee.

Gelukkig maakte de gezichtjes van de kleuters op de pony’s, met een suikerspin en nippend van de chocolademelk weer alles goed.
Ik moest lachen met Inthe die in het fun-house te snel ging voor de begeleider en bij elke hindernis die ze goed deed een dansje deed.
De gezelligheid van de lampjes, de warmte van de vuurkorven.
Warme appelsap en choco.

10703523_10208107671714036_347314321146406458_n

mijn missers

Volgend jaar gaan we vast en zeker nog een keer naar ‘De kermis in het donker’.
Maar ik kom dan wel even mijn eigen lijstje checken:

* Warme kledij, zeker handschoenen ook al vriest het niet.
* Noodvoorraad kleine hapjes voor de kindjes.
* Zaklampjes voor klein en groot.

De China ervaring – Wouter blogt over werken in China

De China ervaring – Wouter blogt over werken in China

China – de ervaring part 1

Zoals jullie als trouwe lezers van deze blog wel weten heb ik de voorbije weken in China doorgebracht. Het bedrijf waarvoor ik werk is sinds geruime tijd onderdeel van de show canada groep. Binnen die groep hebben wij een zusterbedrijf dat gevestigd is in Beijing. Op dit moment voeren we met de groep een project uit voor Disney in het kader van het nieuwe Disney Resort in Shanghai. Dat is dan meteen ook alles wat ik over de reden van mijn reisje kwijt kan.

Voor ik vertok kreeg ik het advies van een collega : “Maak je klaar voor één van de ruigste steden ter wereld”.

Ik heb natuurlijk, buiten een aantal steden op het Europese vasteland, weinig om te vergelijken, maar het was zeker de ruigste stad die ik al heb meegemaakt. Hier volgen wat indrukken van deze ruige stad en waarschijnlijk bij uitbreiding de Chinese maatschappij.   We beginnen bij het verkeer.

You have been ripped off, my friend !

Wegens omstandigheden was mijn gepland vervoer niet komen opdagen en moest ik maar op eigen houtje op locatie proberen te geraken. Ik had daarvoor op geen ongelukkiger moment kunnen aankomen, midden in de ochtendspits. Maar goed, na wat cash geld uit de muur getrokken te hebben op zoek naar een taxi dus.

De 3 uur durende taxi rit was een eerste onderdompeling in het verkeer van Beijing, China ….

Wegmarkering lijkt enkel als decoratie te fungeren. Enige andere bedoeling die de overheid had met het aanbrengen ervan is blijkbaar niet duidelijk overgebracht naar de bevolking. Idem voor verkeerslichten.

Invoegen, een druk kruispunt oversteken of een U-turn maken ? Gewoon doen, anderen moeten maar stoppen. Gelukkig is de maximale snelheid in de gehele stad beperkt tot 60 km/h. En als je even geen zin meer hebt om te rijden, dan blijft je toch gewoon staan. Alle anderen rijden wel om je heen. Met menig claxonconcert als gevolg.

Aangekomen op de vermeende eindbestemming betaalde ik 600 Yuan. Ik moest gelukkig niet extra betalen voor het tweede ritje want de chauffeur had zich vergist. Later vertelde iemand dat een dergelijke taxirit maar 200 Yuan zou moeten kosten met een vrolijk “You have been ripped off, my friend !” erachter. Maar dan moet je wel een officiele taxi nemen dus.

China ervaring
Alle stickers op een rijtje, je zou toch denken dat het een officiele taxi is.

De expat bus

De meeste expats verblijven in hetzelfde hotel daar in China. Het hotel bevindt zich op een half uurtje rijden van de fabriek. Omdat het er zoveel zijn kan het bedrijf daarvoor dus een eigen busdienst inleggen. Het deed me een beetje denken aan de verhalen over werken bij Philips Eindhoven vele jaren geleden.

De belangrijkste ontdekking bij deze busrit : voertuigverlichting blijkt optioneel. Menig auto, scooter en persoon dook op uit het niets. Geen verlichting, ontbrekende of vuile reflectoren. Respect voor de chauffeur die dit steeds kundig opmerkte en tijdig ontwijkende maneuvers kon uitvoeren, zelfs op dagen dat de smog hoogtij vierde.

Wordt vervolgd …

 

Lego event Kicks and Bricks vierde feest.

Lego event Kicks and Bricks vierde feest.

10 jaar al doet de lego club van Overpelt (OLBC) een ‘Kicks and Bricks’ event voor Lego-liefhebbers.
Dit is de eerste keer dat wij het bezoeken, Warre had een foldertje meegekregen in de klas en loste niet meer.

Er stond Lego op en toen hij wist waar het over ging wilde hij er naar toe.

Wij dus zaterdag voormiddag naar CC Palethe in Overpelt.  Ze hadden héél wat zaaltjes te beschikking.
Ongelofelijk waar ze overal Lego van gemaakt hebben. Ghostbusters, The Simpsons,…
Star Wars was natuurlijk ook alom vertegenwoordigd.

Warre kent dat eigenlijk niet “echt”.  Hij heeft een R2D2 knuffel-robot en die R2D2 stond daar ook als lego figuurtje bij.
Aan zijn knuffel hing een kaartje met de afbeelding van Darth Vader en ik had hem gezegd dat het de slechterik was.
Nu liep daar een indrukwekkende Darth Vader rond en daar moest hij toch een beetje aan wennen.

lego event

Er was natuurlijk ook een verkoophoek – daar stond R2D2 ook en blijkbaar is die nogal kostelijk… € 5
En een lichtzwaardje mocht ook niet ontbreken in de collectie: € 1.

Voor 1 euro inkom per persoon heeft Warre wel veel plezier gehad met bouwen en kijken en kopen.
Hij is zelfs twee keer geweest.  Eén keer met het hele gezin en dan ben ik met hem in de namiddag nog eens terug gegaan.
Want: “Lego is mijn favoriete speelgoed, eh mama”. 

Kicks and Bricks: tot volgend jaar!

12226999_10207864372311703_7690157608146950531_n
Make a wish was ook daar en Inthe vond de beer nogal leuk 🙂
12243100_10207864373471732_1822255791808013236_n
Het paleis van België in lego-blokjes.
12278628_10207864371911693_308022011527943243_n
Bouwen met Duplo 🙂
Carmen – mijn tweede opera

Carmen – mijn tweede opera

Vorige donderdag kreeg ik een facebook berichtje: “Kijk eens op je gsm, ik heb een dringende vraag”.
(Mijn gsm stond nog op stil).

“Heb je zin om morgen naar Carmen te gaan in Hasselt?  Ik heb vier tickets, maar ik kan niet.”

Als we nog een baby-sit geregeld kregen zag ik dat wel zitten.  Opera is me de vorige keer best wel bevallen, ik zag toen samen met manlief “Elektra”.  Mijn ervaring van toen kan je hier lezen.

Het vervelende was dat met een baby-sit het wel moeilijk is om Warre naar de training van de karate te laten gaan natuurlijk.
Hij was deze week nog niet kunnen gaan. En hij vraagt daar dan elke dag naar.  We wilden hem dus echt wel laten gaan!
Manlief zei dat hij wel bij de kindjes kon blijven.

Dan konden de trouwe baby-sit, die toevallig al super lang Carmen wilde gaan kijken, samen met mijn zus en schoonbroer mee.

Carmen
Daar zaten we dan in het Ethias Theater voor een opera.
Ik was nog nooit in dat theater geweest.
Ik vond het fijn dat er zoveel beenruimte was.  Juij, niet rechtstaan als er iemand ook nog je rijtje in moet!

In tegenstelling tot het opera gebouw zag je het orkest zitten.  Dat deed precies wat meer ‘eer’ doen aan die mensen.

Er werd super goed gezongen en gedanst en gespeeld, maar…

De akoestiek deed zoveel afbraak aan die prestatie! Dat was zo verdomd jammer!
Ik kon vergelijken en misschien was dat juist voor mij een beetje de pech.
De prachtige hoge tonen van de dames en de super lage tonen van de heren kwamen gewoon niet tot bij ons.
Ik hoorde ze wel, maar ik ‘voelde’ ze niet.
Bij Elktra, in het opera gebouw in Antwerpen, heb ik ontelbare ‘kippenvel’ momenten gehad.
Ik heb ze echt gemist bij Carmen,  hoewel ik gewoon zeker weet dat, moest dit in het opera gebouw zijn geweest, ik ze zeker had gevoeld.
Het verhaal is wat lichter, de muziek meer herkenbaar.

Een opera duurt ook erg lang natuurlijk. Dit was een gezongen toneelstuk in vier bedrijven.  En toen begonnen de stoeltjes me echt te irriteren.
Voor een uurtje of anderhalf uurtje zullen ze wel gaan, maar voor bijna drie uur … ik wist niet goed meer hoe ik moest gaan zitten.

Ik vind het langs de ene kant geweldig dat ze proberen op deze manier de opera wat meer bij de ‘gewone’ mensen te brengen, de drempel te verlagen.
Een theater is nog iets anders als een opera gebouw.  Pop-corn, warme wafels en haribo te koop tijdens de pauze, drankjes mee in de zaal…
Maar zeggen dat je naar ‘de opera’ geweest bent in dat theater, met die akoestiek?
Eerlijk?  Dan ben je niet naar de opera geweest.

Mijn gezelschap en de mensen langs mij hadden duidelijk genoten.
En ik ben ook echt blij dat ik hem gezien heb.

Maar ik vind het super jammer dat de zaal zo’n afbreuk deed aan de prestaties van die mensen die voor ons meer dan 2,5 uur hun ziel uit hun lijf hebben gezongen en gedanst.

Kim, super bedankt voor de kaartjes, ik ben echt blij met deze ervaring rijker.
Mijn gezelschap vond het geweldig.
Ik ben gewoon een kritisch mens op dit vlak 😉

Ik schrijf dit met het volle besef dan een goede 250 kilometer verderop, in een overvolle concertzaal mensen zijn gestorven…
Ook in een concertzaal, ook tijdens een avondje uit, genieten van het leven.

What went wrong … op vakantie

What went wrong … op vakantie

Wat er verkeerd liep deze vakantie,  nogal veel eigenlijk…

Het begon op de heenreis met het kwijtraken van ons gezelschap.
Zij stonden met hun auto op een ander dek dan wij.
We hadden afgesproken dat we bij het eerste tankstation terug bij elkaar zouden komen, maar onze gps toestellen stuurde ons beiden over een andere weg richting Londen.
Eer we dat door hadden, waren we best wel wat tijd kwijt.
In Londen hebben we elkaar dan terug gevonden om vijf minuten na vertrek elkaar weer kwijt te raken… Londen en bij elkaar blijven, dat blijkt niet samen te kunnen gaan.

Dan gingen we richting ons cottage en daar was … DE MIST VAN DE EEUW
Of ten minste zo leek het dan toch.  Op een gegeven moment zagen we niet meer dan één meter voor ons uit.
Het was echt griezelig.
Ik was oh zo blij om bij de cottages aan te komen.

Aangekomen bleek er een bed te weinig.
We hadden een baby bedje gevraagd, maar dat stond er niet.
Bij gevolg kon er één van ons op de zetel slapen.
Op zich wel goed dat de twee hondjes, waaronder een puppy, niet alleen moesten slapen die eerste nacht.
Toen de kindjes een kwartier in bed lagen hoorde ik Inthe krijsen.  Ze was erg moe en dus ook al de hele tijd in ‘zeurmodus’.
Ze huilde hard en vertelde dat ze zich gestoten had.  Ik gaf een kusje op haar hand en zei dat het slaaptijd was.
’s morgens bleek dat ze een brandblaar aan de binnenkant van haar handje had van de gloeilamp in het nachtlampje dat ze had proberen aan te doen.
Ze had zich dus niet gestoten, maar verbrand. 

Voor de tweede nacht werd het bedje gebracht.
Een hondje blafte de hele nacht door… 
Wat bleek?
De puppy, die normaal in een bench sliep, had die open gekregen en was beginnen eten…
Geen brokken hoor, maar de kaft met ‘cottage information’ en een tijdschrift over interieur.
Heel de benedenverdieping lag vol kartonnen stukjes.  We prezen ons gelukkig dat de puppy de kaft had gekozen en niet de kabeltjes of de telefoons die her en der lagen te laden.
Dezelfde morgen dat de puppy de kaft had opgegeten had Warre ook al een nachtlampje van de cottage laten sneuvelen omdat hij wilde zien of de zon aan het schijnen was….

what went wrong

Inthe heeft ook haar kin geschaafd, ze deed de hele tijd ‘brug’ tussen de twee zetels in en bleef dit doen, ook na herhaaldelijk waarschuwen dat ze zich pijn ging doen….
Ze heeft ook nog een ‘gevecht’ met de puppy gehad, waar ze twee krassen op haar gezicht aan over hield.  De puppy bedoelde het zeker niet verkeerd, maar was veel sterker dan Inthe en duwde haar met spelen gewoon omver.
Inthe ziet er dus uit: twee krassen in haar gezicht, een geschaafde kin en een genezende brandblaar aan de binnenzijde van haar handje.

Mijn oog viel ergens gedurende de week op de verschillende data dat we uit de cottage moesten en de afreis van de ferry.
Die bleken een dag te verschillen.  Foutje bij de boeking die we gelukkig net op tijd hadden gezien.
De ferry omboeken om een dag eerder naar huis te komen bleek duurder dan een nachtje familiehotel met ontbijt, dus was de keuze snel gemaakt.

Wij, die normaal altijd alles super goed sorteren waren aan het knorren geweest over het sorteren in de cottage.  Waarom moest nu alles weer in één vuilnisbak?
Blijkbaar hadden we zéér slecht opgelet, want een beetje verder stonden wel degelijk vuilnisbakken om papier en plastic uit te sorteren, maar dat hadden we pas gezien toen we bijna naar huis gingen.
Ik vergat bijna mijn jas en toen we terug kwamen om hem op te pikken (gelukkig waren we nog maar net vertrokken) waren de poetsvrouwen de vuilnisbak (met super veel poepzakjes van de honden) aan het uit sorteren.  Goh, wat voelde ik me slecht….  Ze hadden gelukkig handschoenen aan – maar ik voelde me schuldig.

Voor deze keer wel geen dingen vergeten zoals ondergoed voor mama of sokken voor papa… ik had alles en teveel bij.
Nog altijd in de veronderstelling dat de buikgriep zou toeslaan bij Warre en Inthe.
Wel is Warre zijn bekertje om tanden te poetsen alweer gesneuveld 🙁 en is papa zijn douchegel uitgelopen in de zak met toiletspullen…

Laat dit de dingen zijn waar we mee kunnen lachen als we aan deze vakantie terugdenken.