Categorie: Reizen

Het duiveneiland.

Het duiveneiland.

Turkije: duiveneiland

In 2004 ging ik voor de tweede keer met het vliegtuig op reis naar Turkije, samen met vriendlief (nu manlief).

We gingen naar Kusadasi, het duiveneiland en zaten er in een prachtig  hotel, gelegen in een hele mooie baai.

Ik durfde nog een mini-rokje dragen en zat volop in mijn lenzenperiode.

In het hotel hebben we menige dag in de hangmat doorgebracht, al lezend.
Zo vaak en zo lang dat ik ’s avonds in mijn bed nog heen en weer leek te wiegen.

Daar hebben we geleerd om niet alle centjes van je vakantie in het verblijf en de all-in formule te steken.
Er waren zoveel leuke excursies, maar helaas konden we die niet betalen.  (Na een jaartje werken was er niet zoveel overschot 😉 )
Ik vind dat de all-in formule je ook kluistert aan je hotel en wij zijn cultuurmensen.
We willen, waar we ook zijn, rond gaan kijken, tripjes doen,… en dan is het niet zo verstandig om een all-in te boeken.
Dat doen we dus ook niet meer.
Toen was dat wel de beste oplossing.  Zo wisten we precies wat onze vakantie ging kosten.

duiveneiland

Wil je meedoen met de reisfoto challenge van Thomas Pannenkoek? Neem eens een kijkje op zijn blog.

Een stroopwafel als kratje bier.

Een stroopwafel als kratje bier.

De vieze geur in de koffer

Toen manlief terug kwam met zijn koffer uit China een paar weken geleden stonk hij.
Naar fabriek, naar petroleum, naar ‘De Chinees’, naar veel te lang in dezelfde kleding moeten lopen omdat hij veel langer dan oorspronkelijk de bedoeling was had moeten blijven.
BAH

Toen de eerste lading was uit de machine haalde om te drogen, trok ik meteen een vies gezicht, de geur was er helemaaaaaaaaaaal niet uit.
Nog steeds rook alles naar petroleum (of was dat die befaamde smog-geur – geen idee), dus ik duwde alles gewoon terug in de machine om nog maar een keer te laten draaien.
Alle was van hem heb ik twee keer moeten doen om er de vieze geur uit te krijgen.  Lekker ecologisch en economisch en zo 🙁

Omkoperij met een stroopwafel?

Ondertussen staat vast dat hij maandag terug moet voor een dag of tien. (zeven dagen effectief werken, de rest is reistijd en jetlag tijd)
Ik ben alvast begonnen om de koffer te maken.
Het begin is er: een koffer vol met stroopwafeltjes. (Toevallig in ‘Bonus’ in de AH deze week 🙂 )
Want blijkbaar zijn de Chinezen gek op stroopwafeltjes en kennen ze dat daar niet.
Stroopwafeltjes kunnen dus dienen om de ene of de andere daar wat beter gezind te maken, zoals je hier in België een kratje bier geeft, geef je daar een stroopwafel.

En laat dat nu net veel beter in een reiskoffertje passen dan een kratje bier. 😀

stroopwafel

De China ervaring – 2 – over de taal (problemen)

De China ervaring – 2 – over de taal (problemen)

China ervaring deel 2

Poultry and pets

De taal … verbazingwekkend.

 

Meestal kan ik wel uit de voeten met Engels (of wat Duits).   En als dat niet lukt is er altijd de smartphone, ik kan me zelfs een rondleiding achter de schermen in Teatro Real in Madrid herinneren waarbij alle communicatie met de gids via google translate passeerde.  Je zou denken, in een land waar handel, vooral export een ontzettend

china ervaring
Alternatieve communicatie met plakband en papier.

groot deel van de economie uitmaakt moet dat ook wel lukken.

Maar in Beijing, was dat een no-go.  De gemiddelde Chinees reageert net zoals de gemiddelde baksteen als je hem in het Engels aanspreekt.  En andersom kon ik ook ook niet veel meer leren van die gemiddelde baksteen als ik in het Chinees aangesproken werd.

In onze fabriek wordt dat opgelost door een aantal tolken die permanent in dienst zijn, want ja een fabriek vol bakstenen is natuurlijk alleen maar handig als je in bakstenen doet.    Je kan natuurlijk ook eens inventief zijn met papier en plakband om toch maar duidelijk te maken welk draadje op welke aansluiting gaat (zoals in de foto).

 

 

 

Ik mocht dan toch nog van geluk spreken dat de supermarkt de moeite had genomen om de huisregels van de lockers in het Engels te vertalen.  Zo wist ik tenminste dat ik mijn kip en mijn kat niet samen in de lockers mocht achterlaten.

china ervaring
Poultry and pets aren’t allowed

Het was vooral minder leuk op het moment dat je van kamer moet wisselen omdat je verblijf verlengd wordt en aan de medewerker aan de balie moet gaan uitleggen dat het bed in je nieuwe kamer beslapen is.

De China ervaring – Wouter blogt over werken in China

De China ervaring – Wouter blogt over werken in China

China – de ervaring part 1

Zoals jullie als trouwe lezers van deze blog wel weten heb ik de voorbije weken in China doorgebracht. Het bedrijf waarvoor ik werk is sinds geruime tijd onderdeel van de show canada groep. Binnen die groep hebben wij een zusterbedrijf dat gevestigd is in Beijing. Op dit moment voeren we met de groep een project uit voor Disney in het kader van het nieuwe Disney Resort in Shanghai. Dat is dan meteen ook alles wat ik over de reden van mijn reisje kwijt kan.

Voor ik vertok kreeg ik het advies van een collega : “Maak je klaar voor één van de ruigste steden ter wereld”.

Ik heb natuurlijk, buiten een aantal steden op het Europese vasteland, weinig om te vergelijken, maar het was zeker de ruigste stad die ik al heb meegemaakt. Hier volgen wat indrukken van deze ruige stad en waarschijnlijk bij uitbreiding de Chinese maatschappij.   We beginnen bij het verkeer.

You have been ripped off, my friend !

Wegens omstandigheden was mijn gepland vervoer niet komen opdagen en moest ik maar op eigen houtje op locatie proberen te geraken. Ik had daarvoor op geen ongelukkiger moment kunnen aankomen, midden in de ochtendspits. Maar goed, na wat cash geld uit de muur getrokken te hebben op zoek naar een taxi dus.

De 3 uur durende taxi rit was een eerste onderdompeling in het verkeer van Beijing, China ….

Wegmarkering lijkt enkel als decoratie te fungeren. Enige andere bedoeling die de overheid had met het aanbrengen ervan is blijkbaar niet duidelijk overgebracht naar de bevolking. Idem voor verkeerslichten.

Invoegen, een druk kruispunt oversteken of een U-turn maken ? Gewoon doen, anderen moeten maar stoppen. Gelukkig is de maximale snelheid in de gehele stad beperkt tot 60 km/h. En als je even geen zin meer hebt om te rijden, dan blijft je toch gewoon staan. Alle anderen rijden wel om je heen. Met menig claxonconcert als gevolg.

Aangekomen op de vermeende eindbestemming betaalde ik 600 Yuan. Ik moest gelukkig niet extra betalen voor het tweede ritje want de chauffeur had zich vergist. Later vertelde iemand dat een dergelijke taxirit maar 200 Yuan zou moeten kosten met een vrolijk “You have been ripped off, my friend !” erachter. Maar dan moet je wel een officiele taxi nemen dus.

China ervaring
Alle stickers op een rijtje, je zou toch denken dat het een officiele taxi is.

De expat bus

De meeste expats verblijven in hetzelfde hotel daar in China. Het hotel bevindt zich op een half uurtje rijden van de fabriek. Omdat het er zoveel zijn kan het bedrijf daarvoor dus een eigen busdienst inleggen. Het deed me een beetje denken aan de verhalen over werken bij Philips Eindhoven vele jaren geleden.

De belangrijkste ontdekking bij deze busrit : voertuigverlichting blijkt optioneel. Menig auto, scooter en persoon dook op uit het niets. Geen verlichting, ontbrekende of vuile reflectoren. Respect voor de chauffeur die dit steeds kundig opmerkte en tijdig ontwijkende maneuvers kon uitvoeren, zelfs op dagen dat de smog hoogtij vierde.

Wordt vervolgd …

 

What went wrong … op vakantie

What went wrong … op vakantie

Wat er verkeerd liep deze vakantie,  nogal veel eigenlijk…

Het begon op de heenreis met het kwijtraken van ons gezelschap.
Zij stonden met hun auto op een ander dek dan wij.
We hadden afgesproken dat we bij het eerste tankstation terug bij elkaar zouden komen, maar onze gps toestellen stuurde ons beiden over een andere weg richting Londen.
Eer we dat door hadden, waren we best wel wat tijd kwijt.
In Londen hebben we elkaar dan terug gevonden om vijf minuten na vertrek elkaar weer kwijt te raken… Londen en bij elkaar blijven, dat blijkt niet samen te kunnen gaan.

Dan gingen we richting ons cottage en daar was … DE MIST VAN DE EEUW
Of ten minste zo leek het dan toch.  Op een gegeven moment zagen we niet meer dan één meter voor ons uit.
Het was echt griezelig.
Ik was oh zo blij om bij de cottages aan te komen.

Aangekomen bleek er een bed te weinig.
We hadden een baby bedje gevraagd, maar dat stond er niet.
Bij gevolg kon er één van ons op de zetel slapen.
Op zich wel goed dat de twee hondjes, waaronder een puppy, niet alleen moesten slapen die eerste nacht.
Toen de kindjes een kwartier in bed lagen hoorde ik Inthe krijsen.  Ze was erg moe en dus ook al de hele tijd in ‘zeurmodus’.
Ze huilde hard en vertelde dat ze zich gestoten had.  Ik gaf een kusje op haar hand en zei dat het slaaptijd was.
’s morgens bleek dat ze een brandblaar aan de binnenkant van haar handje had van de gloeilamp in het nachtlampje dat ze had proberen aan te doen.
Ze had zich dus niet gestoten, maar verbrand. 

Voor de tweede nacht werd het bedje gebracht.
Een hondje blafte de hele nacht door… 
Wat bleek?
De puppy, die normaal in een bench sliep, had die open gekregen en was beginnen eten…
Geen brokken hoor, maar de kaft met ‘cottage information’ en een tijdschrift over interieur.
Heel de benedenverdieping lag vol kartonnen stukjes.  We prezen ons gelukkig dat de puppy de kaft had gekozen en niet de kabeltjes of de telefoons die her en der lagen te laden.
Dezelfde morgen dat de puppy de kaft had opgegeten had Warre ook al een nachtlampje van de cottage laten sneuvelen omdat hij wilde zien of de zon aan het schijnen was….

what went wrong

Inthe heeft ook haar kin geschaafd, ze deed de hele tijd ‘brug’ tussen de twee zetels in en bleef dit doen, ook na herhaaldelijk waarschuwen dat ze zich pijn ging doen….
Ze heeft ook nog een ‘gevecht’ met de puppy gehad, waar ze twee krassen op haar gezicht aan over hield.  De puppy bedoelde het zeker niet verkeerd, maar was veel sterker dan Inthe en duwde haar met spelen gewoon omver.
Inthe ziet er dus uit: twee krassen in haar gezicht, een geschaafde kin en een genezende brandblaar aan de binnenzijde van haar handje.

Mijn oog viel ergens gedurende de week op de verschillende data dat we uit de cottage moesten en de afreis van de ferry.
Die bleken een dag te verschillen.  Foutje bij de boeking die we gelukkig net op tijd hadden gezien.
De ferry omboeken om een dag eerder naar huis te komen bleek duurder dan een nachtje familiehotel met ontbijt, dus was de keuze snel gemaakt.

Wij, die normaal altijd alles super goed sorteren waren aan het knorren geweest over het sorteren in de cottage.  Waarom moest nu alles weer in één vuilnisbak?
Blijkbaar hadden we zéér slecht opgelet, want een beetje verder stonden wel degelijk vuilnisbakken om papier en plastic uit te sorteren, maar dat hadden we pas gezien toen we bijna naar huis gingen.
Ik vergat bijna mijn jas en toen we terug kwamen om hem op te pikken (gelukkig waren we nog maar net vertrokken) waren de poetsvrouwen de vuilnisbak (met super veel poepzakjes van de honden) aan het uit sorteren.  Goh, wat voelde ik me slecht….  Ze hadden gelukkig handschoenen aan – maar ik voelde me schuldig.

Voor deze keer wel geen dingen vergeten zoals ondergoed voor mama of sokken voor papa… ik had alles en teveel bij.
Nog altijd in de veronderstelling dat de buikgriep zou toeslaan bij Warre en Inthe.
Wel is Warre zijn bekertje om tanden te poetsen alweer gesneuveld 🙁 en is papa zijn douchegel uitgelopen in de zak met toiletspullen…

Laat dit de dingen zijn waar we mee kunnen lachen als we aan deze vakantie terugdenken.

 

Hooray’s British Gelato Kitchen – eten met de kinderen

Hooray’s British Gelato Kitchen – eten met de kinderen

Na de vlindertuin op vrijdag konden we nog niet binnen in het hotel waar we de laatste nacht gingen doorbrengen.
Dus gingen we op zoek naar iets te eten.
Ik vond de taverne ‘Hooray’s Birtish Gelato Kitchen’ – Manlief had eigenlijk geen zin in pannenkoeken, maar het zag er kindvriendelijk uit, dus kon ik hem toch overhalen om hier binnen te gaan.

We konden er naar hartenlust zondigen.  Pannenkoek, ijs, chocolade, slagroom,….
Inthe haar gezichtje was goud waard bij het zien van de berg lekkers:

hooray's gelato

Maar dat was nog niet het leukste.  Er was een grote speelhoek, met een prachtig poppenhuis, peuter speelgoed, telramen, een winkeltje,….
We zijn er dus gewoon meer dan een uur blijven zitten.  De kindjes konden rustig spelen en mama en papa konden toekijken bij een kop koffie (papa) en iets fris (mama).

Hooray’s gelato Kitchen bleek een super goede keuze te zijn.  De kwaliteit was ook goed en ok, gezond was het niet echt, maar af en toe serieus zondigen mag – zeker op vakantie.

12191594_10207781024468059_2320874889781171828_n 12208302_10207781024108050_2032787465129394929_n

Vlindertuin in Stratford-upon-avon – Butterflyfarm

Vlindertuin in Stratford-upon-avon – Butterflyfarm

Stratford-upon-Avon, het geboortedorp van William Shakespeare hebben wij al een paar keer bezocht. Dat kwam omdat mijn man daar moest werken in ‘The Swan Theatre’ van The Royal Shakespeare Company. Veel van de leuke plaatsen in het dropje hebben trouwens een naam met ‘Swan’. Swan fountain, Swan theatre, The Swan Pub,… Ik begreep er niets van in het begin, tot ik alle zwanen ontdekte die op de Avon, de rivier daar, zwommen. Het dorpje straalt sowieso prachtige Engelse charme uit! Héérlijk! Maar er is ook echt wel wat te doen voor kinderen. Onder andere de vlindertuin wordt vaak bezocht met ouders en kinderen! Terecht, want het is een prachtige stukje tropen in een Engels dorp!

De vlindertuin in Stratford

Aan de ingang kon je jassen en sjaals weghangen. Dat is echt een aanrader, want binnen is het uiteraard tropisch warm. Het is de grootste tropische tuin in Groot-Brittannië.
Het heet misschien wel de vlindertuin, maar er wonen ook parkieten, leguanen en spinnen. Die laatste veilig en wel in terraria, want anders was ik met mijn spinnenfobie heel snel de andere kant op gerend!

Kinderen en vlinders

Het blijft een beetje een magisch wezen zo een vlinder, toch. Kinderen zijn er meestal fan van. Ze vliegen en hebben prachtige kleuren! Er waren echt hele mooie, grote exemplaren. Er zijn ook een aantal voedingsplaatsen in de vlindertuin aanwezig. Daar ligt dan fruit en daar kan je de vlinders zien eten met hun uitgerolde roltong. Heel mooi om dat eens een keer van dichtbij te bekijken!

10613093_10207780767821643_8529990102953547152_n

Paniek ik de keet

Maar de middelste schrok zich wel bijna te pletter toen er een grote fladderaar besliste om op haar schouder te landen! Ze schreeuwde de hele boel bij elkaar. En daarna keek ze, vooral naar de grotere exemplaren héél erg oplettend. Ze wilde liever niet dat er nog één op haar kwam zitten.

Best dat je dus je kinderen even een waarschuwing geeft dat het zo maar zou kunnen dat er een vlinder op hen komt zitten. Dat ze vriendjes willen worden en kennis willen maken en niets kwaad van zin zijn. Het had misschien bij ons wel een beetje kunnen helpen op die manier!

vlindertuin

Een ticket is de heel dag geldig

Als je een ingangsticketje voor de tuin met vlinders koopt, ben je er ook de hele verdere dag nog welkom! Dat wil dus zeggen dat je nog wel een keer kan gaan kijken op dezelfde dag, nadat je bent gaan lunchen of zo.
Onze zoon wilde absoluut nog een keer! Want het was ook heel leerrijk om de kweekbakken te bestuderen en de poppen te zien hangen!
De zus ging, stoer als ze is, ook nog wel een keertje mee, maar ze bleef met argwaan kijken naar alle fladdervlinders die in haar richting kwamen.

Oh ja, niet aanraken

Uiteraard is het niet slim om de vlinders aan te raken. Dat zeg je ook best even op voorhand tegen je kinderen. De delicate vleugeltjes kunnen daar namelijk niet zo héél goed tegen. Als je rustig blijft zitten, heb je grote kans dat de vlinders gewoon op je komen zitten zonder dat je er zelf actief achter gaan vangen.

Een impressie van de butterfly farm

Meer informatie voor een bezoek aan de vlindertuin:

Uiteraard vind je op de website van de butterfly farm alle nodige informatie als je er graag naartoe zou willen gaan.

Butterfly farm pinnen voor later?

vlindertuin in stratford-upon-Avon

Je bent ongeveer een uurtje aan het bekijken als je het rustig aan doet en ook de terraria en de voederplaatsen bekijkt. Het winkeltje heeft allerlei grappig vlinder prullaria.
Een aanrader om met kinderen te doen! Sowiewo!

Take care en tot snel

Ilse

Warwick Castle maakte indruk –

Warwick Castle maakte indruk –

We bezochten ook het impressionante Warwick Castle.  Het is precies of je in één of andere Britse serie binnen wandelt.  Je verwacht op elk moment dat er een ridder te paard voorbij zal komen.  Het kasteel ligt ook langs de Avon, net als Stratford-Upon-Avon.  De naam van het kasteel verwijst naar de graven van Warwick.
Ons zoontje was danig onder de indruk en vroeg alles van de gids te vertalen.
Er was ook een vogelshow, maar die was voor onze kinderen, die al wat vermoeid waren, wat laat op de dag.  Toch was ook dat zeker de moeite.
De figuranten die er rond lopen maken het plaatje helemaal compleet.

Het is zeker niet het goedkoopste uitstapje geweest dat we hebben gemaakt, maar het was echt wel de moeite!  Volgens mij is het rond Halloween ook zeker de moeite.  We hebben nog wat restanten gezien.

Soms zeggen beelden meer dan woorden, dus wel een aantal fotootjes.
Ons zoontje was geweldig onder de indruk en eerlijk gezegd: so were we:

warwick castle
Warwick Castle
Warwick2
Warwick Castle – view from the wall
Warwick3
Walking with the family just outside castle walls.

De tentjes en de opgestelde ridder kostuums maakten het allemaal nog net een beetje echter!

Warwick
A knight, a knight – a real knight (costume)
Warwick 4
Bird show

warwick nog een

Warwick ballista
Ballista

 

 

Stratford-Upon-Avon

Stratford-Upon-Avon

Zes jaar geleden was ik al eens in Stratford Upon Avon, het geboortedorpje van William Shakespeare.
Manlief was toen al aan het werk in het theater van ‘Royal Shakespeare Company’.
Het was best grappig om vorige dinsdag dezelfde weg te lopen.  Deze keer echter hand in hand met het kindje dat toen nog in mijn buik zat en met de twee meisjes.

Het theater heet niet voor niets ‘The Swan Theatre”

stratford-upon-avon

We wandelden langs the Avon naar ‘Trinity Church”, waar Shakespeare begraven ligt.
Ik vind Stratford zo een héérlijk authentiek Engels dorpje.  Het leuke was ook dat nu, buiten het seizoen, het niet zo overvol zat met toeristen. Fijn!

Avon

20151103_151404

In Trinity church was het ook leuk voor de kindjes. Er lagen prenten om te kleuren, leuke boekjes en kleding om je te verkleden zoals in de tijd van ‘The Tudors’

Manlief had een afspraak om 16.00 uur en we waren net iets te vroeg dus stopten we nog even bij ‘The Dirty Duck” waar allemaal gehandtekende foto’s van sterren aan de muur hingen.
Mijn nichtje verkondigde ook meteen te willen verhuizen naar Engeland, al was het maar omdat ze daar bijna nergens moeilijk doen over de hondjes die er bij waren.
12065685_10207766148656173_92143754265275755_n

 

We kregen een rondleiding doorheen het theater.  “Behind the scènes”.
Zo vreemd dat ik de plaatsing van de stoeltjes herkende van toen ik zes jaar geleden Romeo en Julliet had gezien, maar dat het gewoon een ander theater was dan toen.   “The Courtyard” is een kopie die ze een beetje verderop gebouwd hebben terwijl ze het oude gebouw “Swan Theatre” hebben gerenoveerd.
Op dit moment zijn ze “Wendy and Peter Pan” aan het opbouwen en we hebben dus een paar knappe stukjes van het decor gezien.
Warre was helemaal gelukkig met de “machines”
Inthe was dan weer overgelukkig dat ze echte elfjes had gezien.  Ze hadden in een oude kast projecties in glazen potten gemaakt.  Het was net echt!
En natuurlijk hebben we allemaal een beetje geholpen om de magie bewaard te laten blijven.

De kindjes kozen nog iets uit de shop.  Warre een houten zwaard en Inthe elfenvleugeltjes.

Daarna ging het gezelschap naar ‘The One Elm’.
Als je er ooit in de buurt komt: daar gaan eten!
Super lekker, super vriendelijk, super verwelkomend voor de kindjes, nog wel ‘te betalen’ en héél gezellig.

Bloggen in ons huisje bleek een geweldige ramp… het was zeker wel de bedoeling, maar ik ergerde me dood en me ergens dood aan ergeren op vakantie, daar had ik geen zin in, dus zijn de blogberichtjes uitgesteld.  Ze zullen dus nu allemaal in een snel tempo achter elkaar worden geplaatst… 🙂

Foggy England

Foggy England

Zondagmorgen om half zes liep de wekker af voor mij.
Eitjes bakken voor de sandwichen en dan de kindjes wekken voor het ontbijt.
De laatste spulletjes nog in de auto gooien en op weg…

Mijn zus, schoonbroer en nichtje met de twee hondjes zijn ook mee.
Er was nog plaats in het huisje en mijn schoonbroer zijn kennis kon nuttig zijn bij het werk van manlief.
Het nuttige aan het aangename koppelen en voor mij ook wat gezelschap op de momenten dat het ventje moet werken en ik alleen zit met de kindjes.

Warre is al de hele week op school aan het vertellen geweest dat hij met de ferry naar Engeland ging.
Een hele belevenis om dan ook echt, zoals in het boekje van ‘Musti en de veerpont’
I know, een oud geval, maar het is nu eenmaal één van zijn favoriete boekjes.

paspoorten
Keep your passports ready

 

Calais
Naar de ‘grote deur’ zoals in het boekje van Musti.
12191779_10207754977416899_7191775095421333748_n
Op het dek op een rijtje.

Het was aangenaam weer om te varen, rustig en zonnig.

L van Leni
De L van Leni.

Warre vond het een echt avontuur.
Inthe kwam me zelfs zeggen: “Mama, Warre heeft een eiland gevonden!”
foggy

Engeland

Bij het uitrijden van de boot zijn we wel ons gezelschap kwijt geraakt.  Die stonden namelijk op een ander dek en bij het uitrijden hadden de gps-toestellen ons beiden over een andere route gestuurd.  Als je dan afgesproken hebt op het eerste tankstation op de autostrade, dan loopt dat mis natuurlijk.

We moesten eerst nog even stoppen bij The Barbican Centre, waar manlief even wat spulletjes moest gaan brengen en kijken hoe ver ze waren.
Centrum London met de auto… pfffffffff.

Terwijl de mannen dan aan het werk gingen, konden wij enkele inkopen doen en naar een klein speeltuintje.
Fortune street Park, super dicht bij Barbican Centre. Fruit eten en spelen in hartje London was wel leuk.

speeltuin
Fruitje van Waitrose winkel (aanrader – veel biologisch en ‘gezonde’ voeding.

Uiteindelijk duurde het de kindjes toch wat lang en zijn we eten gaan zoeken.

Leuk dat manlief er zo bekend is, want dan weet je natuurlijk wel waar je lekker kan gaan eten.
Het werd het mediterraans restaurant ‘Iskelele’.  Prijs kwaliteit zeker de moeite, speciale porties voor kindjes en erg kindvriendelijk.

Dan op weg naar Church Lench.
Niet te geloven, maar voor de tweede keer raakte we ons gezelschap kwijt.  Mega-file uit London, nog grotere file naar Londen toe door een groot ongeval.

En dan de mist… Op een gegeven moment zag je geen meter (!) meer voor je uit.  Ik vond het echt niet meer gezellig.  Gelukkig sliepen de kindjes wel in de auto.
Het was echt griezelig met momenten.  Vooral ook omdat je gewoon geen idee hebt waar je heen moet.  We waren blij met de gps, dan hadden we tenminste een indicatie welke richting we uit moesten.

Uiteindelijk zijn we dan aangekomen, ook bij de cottages hebben we nog moeten zoeken – met de zaklamp in de mist!
Maar we waren er, het huisje was lekker warm en uitnodigend en de bedjes riepen.

Voor manlief en schoonbroer zou het al héél vroeg terug dag zijn, want er was iets tegen gevallen op het werk, wat echt wel af moest.
Dat wilde dus zeggen dat ze om 4.30 al zouden terug gaan (Auto-spoor-taxi) naar London…
Gelukkig konden alle dames en Warre zich toen nog een keertje omdraaien…

Wordt vervolgd…