Voed je kind op, alsjeblieft.

Voed je kind op, alsjeblieft.

“Aan de kaaaaaaaant,

AAN DE KA-HAAANT” roept de ongeveer vierjarige kleuter naar me toe.
Ik zit aan de rand van het peuterhoekje van de binnenspeeltuin, De Neut, mijn jongste in het oog te houden. Ze baant zich voor de tweehonderdste keer een weg naar het trapje van de mini-glijbaan.
Ik voel mijn gezicht in ‘leerkrachten-pose’ vertrekken, je weet wel, zo met één wenkbrauw omhoog?
Uit mijn mond komen automatisch de woorden: “Als je dat op die manier aan me vraagt heb ik eerlijk gezegd niet zoveel zin om op te staan.  Als je nu ‘alsjeblieft’ had gezegd, of ‘Zou je even opzij willen gaan, alsjeblieft?”, dan was ik waarschijnlijk al lang opgestaan hoor.” (Sorry, beroepsmisvorming!)
Het jongetje kijkt me aan en jawel: “Zou je alsjeblieft even aan de kant kunnen gaan?”, vraagt hij nu netjes en ik laat hem passeren.

Voed je kind op!

Ik kijk naar het peuterhoekje, waar het plaatje: ‘Niet voor kinderen boven de drie jaar’ op hangt!  Ik tel de kindjes die hun derde verjaardag nog niet hebben gevierd.
Het zijn er denk ik vier van de tien die aan de juiste leeftijd voldoen.
Begrijp me niet verkeerd, mijn oudste van vijf zat er ook!  Hij was zijn glansrol als grote broer weer eens met verve aan het vertolken.
Helaas was dat gewoon nodig, dat hij op zijn kleinste zusje paste en haar wat afschermde.  Vooral voor de kinderen die gemakkelijk (3 x 3) jaar oud waren.
De grote zachte blokken werden gesmeten (ik noem het zelfs niet meer gegooid) om elkaar te raken.  Ze rolden de grote, zware rol, waar de kleintjes door kunnen kruipen, wild op en neer.  Ze sloegen geen acht op de allerkleinsten.
De bediening kwam een enkele keer zeggen: “Volgens mij zitten hier kindjes die ouder zijn dan drie”  en dan vertrokken er weer een paar om vijf minuten later gewoon terug te keren.

In de speelzaal staat er een schattig, klein, knalrood, oud en opgemaakt autootje, eentje waar de kindjes in mogen gaan zitten en aan het stuur mogen draaien.
Ze “Vroemen” en  “Tuut-en” er op los.
Enkele kinderen vonden echter dat het autootje eerder op een trampoline leek en stonden met een aantal bovenop de motorkap te springen….

Als een kinderopvang.

En dan zucht ik eens diep.
Sommige ouders gaan naar zo’n binnenspeeltuin, droppen hun kinderen in de speelhoek en kijken er voor geen meter meer naar om.
Dat de groten in de peuterspeelhoek het super gevaarlijk maken voor net diegenen waar het speelhoekje voor bedoeld is, dat er zijn die onbeleefd (ouders van) andere kindjes afsnauwen en dat er een autootje als trampoline wordt gebruikt is niet de schuld van het de bediening van de binnenspeeltuin.
Lieve ouders, het is jullie verantwoordelijkheid om je kinderen in het oog te houden!  Het is geen dagopvang daar, hè.  De mensen die daar werken hebben allemaal een eigen taak en die is niet ‘let op de kinderen.’
Dat wil heus niet zeggen dat je daar als een politie-agent moet staan roepen en tieren.
Opvoeding begint al net iets eerder dan daar op dat moment dat je kind het voor de andere kinderen onveilig maakt, of de spullen van anderen respectloos behandeld.

Klein apen, apen andere apen na…

Als ouder heb je een voorbeeldfunctie, je kinderen doen jou na!
Aan het begin van onze namiddag in de binnenspeeltuin stonden we aan de ingang netjes te wachten.
Het was er super druk en het meisje dat instond voor de tafeltjes, zocht een tafeltje dat vrij was voor ons.
Ondertussen kwam er een oud vrouwtje met een rollator aangewandeld naar de deur.
Wat doet mijn man, hoffelijk als hij is, opent hij de deur voor het vrouwtje met de rollator en krijgt onmiddellijk een boze sneer: “Moet ik naar buiten of wat?”
“Neen, ik dacht dat u naar buiten wilde en ik open even de deur voor u.”
“Ik ga niet naar buiten, ik wacht hier!”
En toen kon ik het niet laten om die mevrouw van antwoord te dienen: “Goh, wat reageren mensen toch vriendelijk op hoffelijkheid tegenwoordig!”
De mevrouw die naast me, ook op een tafeltjes stond te wachten, verborg haar lach achter haar hand.

Hoe kunnen we van onze kinderen nu gaan verwachten dat ze beleefd en respectvol zijn als zelfs een oma in een binnenspeeltuin het niet kan opbrengen om gewoon vriendelijk te antwoorden: “Oh wat vriendelijk van u meneer, dat u de deur voor me opent, ik wil hier nog even wachten op de rest van mijn gezelschap voordat ik naar buiten ga, maar toch bedankt.”

Lees ook: momenten dat een klant zijn koningskroon verliest.

Hoe wij opvoeden

Het spijt me, mevrouw met de rollator, dat wij onze kinderen nog proberen op te voeden tot hoffelijke, respectvolle mensen, door het goede voorbeeld te geven.
Ik hoop dat ze later, ondanks u onbeleefde antwoord, toch de deur zullen openen voor mensen die slecht te been zijn.
Ik hoop dat ze door het leven gaan met alsjeblief en dankjewel.
Ik hoop dat ze respect zullen opbrengen voor alles en iedereen en dat mag ik alleen hopen, als ik zelf elke dag aan hen laat zien hoe het moet.
En ik hoop dat ze, net als ik, net dat tikje relativeringsvermogen gaan hebben om tegen mensen met zo’n reactie zoals die van u, een lekker sarcastisch antwoord te formuleren.

Lees ook: bereid je kind voor op het verwijderen van een gispverband. 

 

voed je kind op

31 Replies to “Voed je kind op, alsjeblieft.”

  1. Opvoeding is 1 maar kijk aub niet alleen naar dat
    bij sommige kinderen is miss óók gewoon iets mis en dat kunnen ze heel goed verbergen kijk maar naar ons zoe op het eerste zicht niks aan te zien tot je haar gedrag bestudeerd ze lijkt opvliegend maar is eigenlijk in de war en angstig omdat ze niet weet wat er gaat gebeuren bv niet alles licht aan opvoeding jammer dat iedereen die vooroordelen heeft terwijl ze niet weten hoe veel moeite het kost om sommige kinderen alle daagse dingen te leren bv eten met mes en vork na 4j oefenen lukt het nog niet ze is al 7zie je de mensen dan denken
    Niet op u persoonlijk bedoeld ilse maar doet mij wel wat dat verhaal omdat wij altijd met zo een “onbeleefd” kind rondlopen volgens vreemde die niks weten wat er aan de hand is dat kan vreselijk pijn doen eerlijk gezegt
    Echt ni op u persoonlijk bedoeld ik zou miss zelf ook zo denken moest zoe normaal zijn

    1. Oh, maar Kathleen daar heb ik alle begrip voor!
      Ik heb ook een koppige Inthe, die zich op de grond kan gooien van pure frustratie!
      Het zijn kinderen, ze moeten dat nog leren. En bij sommige kinderen, zal het sowieso niet zo makkelijk gaan!
      Ik wilde gewoon zeggen dat ouders in zo’n binnenspeeltuin een beetje op hun kinderen moeten letten.

    2. Ik kan me trouwens niet voorstellen dat jij je kindjes niet van de motorkap van dat autootje zou halen, als je dat zou zien.
      Het was zeker geen aanval en ik weet uit ervaring (op school) dat niet alle kinderen er iets aan kunnen doen. Maar de ouders moeten er wel ‘zijn’ en het goede voorbeeld geven hè 😉

    3. Het punt was dat ouders gewoon op hun kinderen moeten letten en het goede voorbeeld moeten geven.
      Dat het langer duurt en niet bij alle kinderen hetzelfde loopt is helemaal niet erg en daar heb ik ook respect voor!
      Maar die ouders waren in geen velden of wegen te bekennen en DAT stoorde me – niet zo zeer die kinderen, het zijn dan ook kinderen hè!

    4. Kathleen Ulmer nog een keer ik heb ook ooit een krijsende Inthe weg moeten dragen ergens en voel de mensen dan ook kijken, ik begrijp echt je gevoel wel.
      Dat was echt niet het punt van mijn tekstje.
      En je mag je gedacht zeggen, ik wist dat deze tekst en de titel gingen ‘triggeren’ – dat is net de bedoeling.
      Dan kan er discussie volgen en meningen gegeven worden.
      Alle begrip voor kindjes en de ouders van kindjes met ASS.

  2. Als de moraal van het verhaal is dat iedereen ongeacht leeftijd wat hoffelijker zou moeten/kunnen zijn vind ik, ondanks dat ik het ermee eens ben, de titel toch naar een andere kant neigen.

    Wat kinderen betreft denk ik dat iedereen genoeg te doen heeft als die op z’n eigen kinderen let.

    1. Ik heb ook zitten twijfelen over de titel eerlijk gezegd.
      Ik had hem eerst anders geformuleerd.

      Maar ik wilde deze een beetje als ‘ironisch lokkertje’ gebruiken – dat komt blijkbaar niet helemaal goed over dan.
      Thanks voor je comment, weer wat geleerd!

  3. Ik ben een hakende mama in de binnenspeeltuin, maar…. de mijne staan dan ook niet op autootjes te springen. 😀
    Als ik eerlijk ben, vergeten de mijne heel vaak hun alsjeblieft en dank je wel en Ryan is ook aan de bazige kant. Maar manieren hebben ze gelukkig wel (als je het eten als een koe niet mee rekent LOL) voldoende. Onrecht kunnen ze niet verdragen.
    Maar zo die onvriendelijke oudere mensen. Pfff…. daar krijg ik het nu van se. Of het nu een oma is op de bus, een kassierster in de Carrefour of een mama/papa op een veldloop. Daar moet ik af en toe ook zo’n opmerking als jij op maken (1 keer zelfs heel grof mee geroepen). Dan kan ik het niet laten. Maar wel altijd zeveren over de jeugd van tegenwoordig. Sommigen mogen eerst eens in de spiegel kijken.

    1. Debby De Knock het zijn kinderen, ze moeten het leren hè…
      En de leeftijd van de kinderen is ook wel een verschil. Of waar je zit in de binnenspeeltuin.
      Maar als ze een auto als trampoline gebruiken, zou je toch even van je haakwerk opkijken denk ik 😉

  4. Heel mooie stukje heb je geschreven en ik ben het er ook echt mee eens! Opvoeding begint bij de ouders! Het is hun taak om hun kinderen respect bij te brengen. Wat tegenwoordig helaas niet altijd meer gebeurd. -x-

  5. Ik erger mij stiekem ook heel vaak aan andere kinderen. Maar ik ben bang dat andere ouders dat bij mijn kleine eigenwijze druif ook hebben. En natuurlijk sommige irritante dingen zijn gewoon kindeigen.

    Maar ik snap je punt. Ik was laatst in het peuterbad van een zwembad. Hier waren ook “grote” kinderen veel te druk bezig. Dat vind ik vervelend voor mijn peuter die wiebelig en een beetje angstig een poging glijden doet.
    Overigens zag ik een peuter met een open blikje cola spelen! Gelukkig greep een andere moeder snel in, maar die ouders zaten… jawel… allebei met de neus in de telefoon. Dan hoop ik toch wel ZO dat ik nooit ZO wordt. (lang verhaal, haha sorry)

  6. Ik durf het hier bijna niet zeggen … maar als het zo’n autootje is als ik in gedachten zie 😉 snap ik nu ook niet wat daar zo erg aan is als ze dat autootje een beetje anders gebruiken dan waarvoor het typisch gemaakt is …

    jammer dat het zo’n nare namiddag was blijkbaar voor jullie in de binnenspeeltuin! hopelijk volgende keer beter zodat je je minder moet ergeren en meer kan genieten xxx
    Sofie onlangs geplaatst…Aan mijn tweede kind, bedankt!My Profile

    1. Omdat het indeukt, hè Sofie – ik denk dat je het moet zien om te bedoelen dat het er echt over was.
      Je hebt spelen en echt bijna als vandalen erop springen… 😉

      En het is een ECHT autootje, niet zo’n speelgeval, maar gewoon een echt mini autootje.

  7. 5 jaar geleden, Arlington Cemetary Washington D.C., een grote gedenkplaats. Schreeuwende kinderen klimmen over de gedenkstenen waarin een gedicht staat gegraveerd. Ik irriteer mezelf een hoge bloeddruk. Plots, een enorme neger (ik vind het relevant dat hij een neger was, dan kun je zijn stem beter voorstellen) buldert: ”PARENTS control your children!” overal rennen met het schaamrood op hun kaken ouders om hun kinderen mee te sleuren. Absurd dat het nodig is…ik was toen wel de rest van de dag vrolijk.

    1. 🙂 – Ik kan er me precies een super goede voorstelling van maken.
      Inderdaad erg!
      Wij zijn jaren naar het fort van Breendonk op studie-reis geweest met de tweedejaars.
      Er hangt daar een bordje met: “Hier zijn mensen voor uw vrijheid gestorven” aan de poort.
      Ik drukte de leerlingen altijd op het hart dat het super belangrijk was om daar met respect door de gangen te lopen.

  8. Oh deze gedachten zijn zeker bekend. Ik maak dagelijks de raarste dingen mee op mijn werk met kids. En vaak (zeker niet altijd maar vaak) ligt het toch echt aan de opvoeding.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.