Weg was Warre … kindje verloren in de Efteling

Weg was Warre … kindje verloren in de Efteling

 

Er was eens, op een super drukke dag in de Efteling…. Zo beginnen sprookjes, maar bij ons was het niet zo’n tof sprookje! Opeens… Weg was Warre!

Hoe het begon.

Ik was al de hele dag aan het zeggen: “Warre, komaan bij ons blijven.”  en “Warre geef mij of papa een hand”.
Een dromertje is het, met een eigen plan.

Een dagtrip naar de Efteling

De Efteling blijft mooi om te doen.
Die dag was het de eerste zonnige dag na een tijdje druilerige Belgische zomer, we hadden ons tripje al een paar keer verplaatst in de agenda.
Eindelijk was het dan echt zover! Het was dan de dag dat we zouden gaan en ja, zo waren er denk ik veel mensen die het verzet hadden.  Het was er een gezellige drukte.
Dankjewel Efteling App trouwens, dat werkt super goed.

De voormiddag ging goed!

We hadden er al een fijne voormiddag opzitten in het sprookjesbos en de Fata Morgana (die een grote indruk naliet op Inthe) en toen kwamen we dan op het plein met de gondels en de Pagode.
“Wat gaan we eerst doen?  De gondels of de Pagode, we doen ze beiden, kies maar.”
Warre wilde absoluut de bootjes doen.  We zetten dus onze buggy aan de kant, daar had ik net Leni terug ingezet na een dutje in de draagdoek.  Papa liep met Inthe alvast naar het einde van de rij, die ver buiten de hekken stond (app zei 25 minuutjes aanschuiven) en ik ging met Leni en Warre in mijn kielzog ook naar het einde van de rij.
Ik kom bij papa aan, draai me om en …. Weg was Warre! Het was nog geen 5 meter, maar  hij was weg.

Weg was Warre

Angstig keek ik rond: achter, langs, vooruit… nergens te zien.  Inthe dus de buggy in, Leni snel terug op de rug in de doek en zoeken…. Niet te vinden.
Ik zeg tegen manlief: “Zeg het even tegen die toezichters van de Efteling.” – Onmiddellijk werd er hulp ingeroepen en gingen ze met het Efteling team en ons op zoek naar een 4-jarige kleuter met een blauw T-shirt van Spideman, donkerblauwe broek, helblauwe addidas schoenen en rode bril. (Ik had zelfs de kleur van zijn onderbroek kunnen noemen, maar hield me in!)

Help hij is weg! Waar is hij?

En de scenario’s die door je hoofd schieten:
“Er is water, hij zal toch niet….”
“Hij wilde in de bootjes, zou hij de bootjes gevolgd zijn?”
” Er zal toch niemand hem mee hebben genomen?”
Maar ook: “Hij wilde in de bootjes en wist dat we gingen aanschuiven, zou hij in de rij zijn gaan staan?”  Zowel manlief als ik hebben in de rij gekeken, maar hem niet gezien… (wat paniek met een mens doet!)
Het Efteling team kan natuurlijk tussen de rijen door wandelen en vond hem, na wat een eeuwigheid leek te duren, gelukkig terug, gewoon aan het aanschuiven in de rij.
Dikke pluim voor de snelle afhandeling van de Efteling trouwens, op geen tijd was er hulp en begon er een héél gerichte zoekactie.
Warre begreep precies al de commotie niet…
Dat mama en papa niet bij hem stonden had hem blijkbaar geen zorgen gebaard.  Hij was niet naar het einde van de rij gelopen, maar gewoon ergens tussenin gaan staan.
Maar goed, hij was terecht en wilde nog steeds in de gondels.

Naar de auto wandelend na een hele fijne dag hebben we nog een goede babbel met hem gedaan.
Hem nog maar eens op het hart gedrukt dat hij bij ons moet blijven, een hand moet geven.
Dat mama en papa heel ongerust waren.
En waarom we in het einde van de rij gaan staan en niet ergens tussenin…

Het was een heel fijne dag, buiten die 7 minuten bij de gondels dan….

Warre had het al wel niet meer zo voor het sprookjesbos: “Dat zijn gewoon allemaal robots, mama” – Gelukkig keken de meisjes nog wel met grote verwondering 😉

Een paar jaar later koos Warre als cadeau voor zijn eerste communie een overnachting in het Efteling hotel! Blijkbaar heeft hij er niet zo’n trauma aan over gehouden.

Take care en tot snel

Liefs Ilse

6 Replies to “Weg was Warre … kindje verloren in de Efteling”

  1. Simon is er zo eens in planckendael van door gegaan. hij was 3. met zijn loopfiets vertrok hij aan de giraffen. ik ben hem op afstand gevolgd … tot aan de uitgang en zelfs toen stelde hij zich nog geen vragen.
    we wilden niet panikeren, maar hebben toch een hartige babbel met hem gehad.

  2. Klinkt als iets dat wij ook zouden meemaken! Onze zoon is nog maar 16m maar hij gaat ook gewoon zijn gangetje en kijkt op nog om… Een groot verschil met onze dochter van vijf die op elk moment wil weten waar wij zijn… Ik hoop alleen dat we het nooit meemaken want ik zou niet meer te houden zijn denk ik! Wij waren trouwens half juli in de Efteling op twee druilerige regendagen, we hebben zelfs van die regencapes voor de kinderen gekocht! Maar gelukkig maakt de omgeving daar veel goed 🙂

    1. Ja, efteling is ook in de regen magisch 🙂
      Ik ben er zelfs eens geweest toen we echt moesten gaan schuilen omdat het water je te gemoed kwam.
      Maar toen hadden we nog geen kindjes…

  3. Je schrikt je kapot! Ik verloor ineens mijn zoontje uit het oog bij een evenement. Hij stond naast me en weg was hij. Ook eens in een stadspark tijdens een evenement. Ik vroeg toen aan manlief hem in de gaten te houden, stond hij er met de rug naar toe. Vreemd genoeg was ik niet heel erg in paniek, omdat ik gewoon wist dat hij ergens moest zijn. Na 5 lange minuten zoeken was hij aangeschoven bij een gezin om met hun kinderen te spelen. Sindsdien draagt hij in ieder geval een bandje met mijn telefoonnummer. En ik neem telkens opnieuw door waar hij wel en niet mag spelen. Werkt super. Hij moet het dan herhalen en houdt zich er aan. Ik houd het in de gaten en ik merk echt dat hij zich nooit last verleiden.
    Sheila onlangs geplaatst…Tag: De volwassenheid 1.0 – Hoe dan?My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.