Ik heb een tekstboek kind en dat vreet energie

Ik heb een tekstboek kind en dat vreet energie

Gisteren kreeg ik van een aantal bezorgde mensen de vraag of alles wel oké was met me. Want als blogger ben ik natuurlijk alom aanwezig op diverse sociale media kanalen en dat is al een paar dagen gevoelig minder. Doordat ik minder op bijvoorbeeld instagram ben geweest, heb ik ook niet zo heel veel extra daarover te vertellen. Dus geen Dinstagram vandaag! Wel wil ik even wat verduidelijken over het ‘waarom’ ik er minder ben. Ik ben gewoon emotioneel een beetje ‘op’…. Ik heb namelijk een tekstboek kind.

Sinds vorige donderdag, ons gesprek bij het gespecialiseerde centrum, ben ik nog meer opzoekingswerk gaan doen rond de problematiek waarvan we denken dat ons zoontje ermee te kampen heeft. Ik bestelde al drie boeken over het onderwerp en ik dook er ook onmiddellijk midden in.

Ik heb een tekstboek kind

En hoe meer ik lees in die boeken, hoe meer het duidelijk aan het worden is dat ik echt wel op het juiste spoor zit! Ik herkende dingen die hij deed in de eerste kleuterklas. Sommige dingen had ik nooit of te nimmer zelf in relatie gebracht tot het probleem, het is zo enorm confronterend en het vreet energie!

Hij had deze week zijn rapport bij, ik legde het langs een stuk tekst in één van de boeken en ook daar kon ik de vergelijkingen trekken!

Ik kan parallellen trekken, voorbeelden geven en ook het ‘niet opmerken van het probleem’ door leerkrachten en school wordt omgeschreven en ook daar herken ik heel veel in. Het staat allemaal in het tekstboek!
Mijn oorspronkelijke terughoudende reactie wordt ook uitvoerig in de boeken besproken, want zo reageren blijkbaar veel ouders… ook dat… tekstboek reactie!

Ik zie hem zijn tafels oefenen en ik lees hoe kinderen met zijn problematiek dat doen en weerom: BAF!
Er wordt omschreven hoe deze kinderen berekeningen uitvoeren en ik herinner me een huistaak waar ook dit helemaal naar voren kwam! Een tekstboek kind!

Het ongelukkig kind

Er werd pijnlijk duidelijk waar zijn ongelukkig zijn vandaan kwam. Eigenlijk is hij zichzelf niet en loopt hij heel vaak met een masker rond. Ik deed een aantal oefeningen uit het kinderboek samen met hem. Ook daar kwamen heel opmerkelijke dingen uit. Dingen die ik vond dat de school moest weten!

Naar de zorgjuf

Omdat het voorbije weekend duidelijk werd dat zijn stress (Ik heb alle dagen hoofdpijn, mama!) eruit moest, vond ik dat het tijd was om de school in te lichten.
Zoals ik had verwacht, hadden zij nooit gedacht aan deze problematiek. Ik erkende dat ik dat begreep, maar dat hij echt héél veel kenmerken heeft en dat we hem zullen laten testen.

Gelukkig kreeg ik te horen dat het op school al wat beter ging. Doordat hij hij voet had bezeerd, had hij wel wat extra aandacht gehad en dat had hem duidelijk goed gedaan.
Daarbij spelen ze het Sint-toneel deze week voor de kleuters en straks voor de ouders en ook daar gaat hij helemaal in op. Ik zag hem lachen! Wat deed dat goed!
Maar zijn voet gaat genezen en het Sint-toneel is ook van voorbijgaande aard. Er zal iets anders moeten gebeuren!

Het gesprek met hemzelf

Ik heb ondertussen ook een boek om hem uit te leggen waarom we denken dat hij ‘anders’ is. Dat hebben we voor een stuk samen met hem doorgenomen. Ik zag aan zijn gezicht herkenning en sommige reacties op wat er gezegd werd waren weer zo typisch! Mijn man en ik keken elkaar aan toen hij weer een zo een kenmerkende opmerking maakte! Er wordt ook uitgelegd waarom hij die test moet doen en wat die inhoudt.
Toen hij ging slapen vroeg ik: “Ben je nu blij dat we het je hebben verteld of weet je het nog niet zo goed?”
“Ik ben blij, mama!” zei hij.

De verkeerde aanpak

Blijkbaar hebben mijn man en ik in de opvoeding ook dingen echt verkeerd aangepakt! En ook ons zoontje zijn reactie op sommige van die zaken is er één uit het tekstboek! We hebben dus beiden ook nog veel te leren over de aanpak van ons kind. Dat is ook confronterend. En nu ik al heel wat heb gelezen, krijgt mijn man soms op zijn kop… 😉
Maar ik heb het gevoel dat ons zoontje nu wel door heeft dat we met hem naar een oplossing aan het zoeken zijn!
Deze ochtend moest ik hem voor het eerst in jaren ’s morgens wakker maken. Hij is van nature uit een vroege vogel, een piekeraar en slaapt korte nachten. Maar vandaag sliep hij gewoon nog. Dus ik heb het gevoel dat we de goede weg opgaan.

Aandacht

Onze zoon verdient dus op dit moment mijn onverdeelde aandacht. Maar aangezien ik drie kinderen heb is dat zo goed als onmogelijk. En mijn man vertrekt over een paar dagen weer voor een week naar China, dus willen we ook gewoon van ‘family time’ genieten!
De blog gaat zeker niet stoppen, maar het zal allemaal een beetje een andere timing krijgen… Want voor nu is mijn gezin even prioriteit één! (Eigenlijk altijd, maar nu een beetje extra!)
Als ik de tijd vind om te schrijven, ga ik dat doen, maar het zal waarschijnlijk wat minder zijn dan ‘normaal’

tekstboek

Gelukkig kreeg ik al veel bemoedigende berichtjes van vrienden en volgers met begrip. Waarvoor dank!
En ik hou jullie wel op de hoogte van de ontwikkelingen, want ik veronderstel ook dat er wel heel wat mensen zich afvragen wat dan die problematiek van ons zoontje is…

Lees ook: onze afgelegde weg naar van twijfel naar bevestiging

Voor nu wens ik jullie allemaal een hele fijne pakjesavond of Sinterklaas morgen!
Take care en tot snel!

liefs Ilse

16 Replies to “Ik heb een tekstboek kind en dat vreet energie”

  1. Niks echt constructiefs te melden maar héééél veel moed gewenst, klinkt alsof jullie, hoe arbeidsintensief en confronterend het ook is, de koe wel goed bij de horens te pakken hebben. Hang in there!

  2. Heel herkenbaar Ilse. Ook ik was lang zoekende in de juiste aanpak bij mijn oudste zoon. Ook bij ons werden dingen eerst niet zo opgemerkt. Voel je niet schuldig, blijf niet in het verleden hangen. Hoe je met de nieuw verworven kennis omgaat is het enige wat telt! Fijn dat je zoon zich zo gehoord en gesteund voelt door jullie!
    Gera onlangs geplaatst…Hoera, Johan is 15 jaar!My Profile

  3. Volledig begrijpbaar! Natuurlijk is jouw gezin prio. 1. Dat snappen vast al jouw volgers. Ben blij te horen dat je de goede weg in slaat. En dat je zoontje klaarblijkelijk bemerkt dat jullie er alles aan doen. Hij sliep nog, hoe fijn voor hem! Twijfel nooit aan jezelf of je opvoeding. Je kunt immers niet alles weten en doet alles, toen en nu, uit liefde voor je kind. Beter dan dat kan niet. Veel sterkte!
    Roelina onlangs geplaatst…Zwarte Piet racisme? Ik vind van niet!My Profile

  4. Tuurlijk gaat je gezin nu voor!
    Ik ben echt blij, dat jullie de problematiek kennen. Op die manier kan het nu enkel maar de goede kant uitgaan.
    Hele dikke knuffel!

  5. Oh wat een mooi, oprecht en leerzaam artikel. Het lijkt me zo bijzonder, maar ook zo’n opluchting, om jullie zoontje terug te zien als… nou ja, tekstboek! Want hier kan je wat mee. Handvatten zijn altijd prettig en nu heb je ze gewoon. En ook nog letterlijk. Wat een cadeautje moet dat zijn. Ook heel fijn dat je hiermee de school de goede kant op kan sturen. Ik weet zeker dat jullie zoontje zich nu heel begrepen voelt. Complimenten hoe jullie dit aanpakken.

    En voor de goede orde, ik ben het er niet mee eens dat je het voorheen ‘verkeerd’ hebt aangepakt. Je wist het niet en je pakte dingen aan met de juiste intenties (een beetje als mijn blog, ‘waarom ik geen fouten maak’, zeg maar). ‘Verkeerd’ is in dit geval echt een … verkeerd woord 🙂

    Ik ga je blog noemen in mijn blog 🙂

    1. Ik ben het met je eens dat ‘verkeerd’ hier een verkeerd woord is! Op dat moment wisten we niet beter. Maar nu wordt wel soms pijnlijk duidelijk dat we hem in zijn ‘zijn’ hebben ‘gepakt’ om het lelijk te zeggen. Gelukkig merk ik aan hem echt wel dat hij beseft dat we hem willen helpen en naast, langs en achter hem staan!
      En als we nu een ‘fout’ maken, dan gaan we met hem praten en uitleggen waarom we iets zo hebben aangepakt met excuses erboven op. En daar kan hij dus wat mee!

      Bedankt voor je reactie, Sheila!

  6. P.S. Ik vraag me niet af wat de problematiek is van jullie zoontje. Ik vind jouw blog al verhelderend en openhartig genoeg. Dat jullie hiermee geholpen zijn, vind ik al prettig om te lezen. Het verhaal er achter, de problematiek zelf, vind ik niet eens belangrijk. Ook omdat mensen dan zo snel een label er aan geven. En wat je zelf al zo mooi schreef, daar ben je niet naar op zoek. Je wil gewoon je zoon helpen. En dat doe je goed!
    Sheila onlangs geplaatst…De liefde van een ander voelenMy Profile

  7. Ik denk dat begrip hiervoor alleen maar gepast en op zijn plaats is.
    Natuurlijk staat je gezin op 1 en al helemaal wanneer er 1 even net iets meer aandacht nodig heeft.
    Succes jullie komen er wel door!

  8. Wat mooi en goed en fijn dat er positieve ontwikkelingen zijn. Ik hoop van harte dat het steeds wat beter gaat met jullie zoon, maar dit artikel is wel heel hoopvol. En logisch dat je blog op een lager pitje komt. Sterkte!
    Michelle onlangs geplaatst…Owens vocabulaireMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.