Oog om oog, tand om tand?

Oog om oog, tand om tand?

oog om oogEr was iets loos met mijn grote kleine man toen ik hem ging ophalen deze middag.
Hij stond daar met een lip tot op zijn tenen.
“Wat is er jongen, je kijkt zo zielig?”
En meteen kwamen er tranen en een onsamenhangend verhaal.  Een behulpzaam klasgenootje kwam zeggen dat hij had gevochten met een ander kindje.

Mijn rustige, gevoelige kerel had het nodig gevonden om een ander kindje, dat hem had geslagen, terug te slaan en te schoppen.
Natuurlijk was de juf boos geworden, hadden ze een gesprek gehad en was er afgesproken dat hij dat niet meer mocht doen.  Dat hij het moest komen zeggen als iemand hem pijn had gedaan.

Warre was er helemaal van aangedaan.  De juf was boos geweest op hem.
Een heel gesprek met papa en mama volgde deze middag, waarbij we nog eens duidelijk hebben gemaakt dat andere kindjes pijn doen niet kan.
Nooit.  Pijn doen willen we niet, doen we niet, punt.
Hij weet dat.

Ik blijf dit iets moeilijk vinden.
Ik wil niet dat hij anderen pijn doet, maar langs de andere kant wil ik ook niet dat hij over zich heen laat lopen.
Langs de ene kant vind ik het wel goed dat hij voor zichzelf opkomt, maar niet op deze manier.
Hij is ook nog zo klein om mee te redeneren en uit te leggen dat slaan een teken van zwakte is.
Dat het nooit een oplossing is, want voor hem is het op dat moment natuurlijk wél een oplossing.

Met het ouder worden kunnen we het hem hopelijk duidelijk maken dat er andere manieren zijn om zoiets op te lossen.
Dat volwassenen hun geschillen (normaal gezien) ook niet oplossen met erop te kloppen.

Ik zie ons daar nog staan op een fuif als 16-17 jarige, dansend.
Komt er een kerel voorbij met een bekertje bier en daar boste iemand van onze vriendengroep per ongeluk tegen, zijn biertje ging de grond op. Meteen volgde een kopstoot, een bloedende oogkas tot gevolg.
De man vond het nodig om nog wat extra beginnen te dreigen…
Daar was dan mijn held, mijn vriendje (nu mijn man 😉 ) met een paar drankbonnetjes: “Kerel, het was per ongeluk, het was maar een pintje, hier heb je een nieuw bonnetje.”
Groot gevecht vermeden.

Er zullen in de omgeving altijd mensen rondlopen die geweld als enige oplossing zien.
Maar voor ons en voor onze kinderen blijft het ‘not done’.
Ik zal dus blijven hameren op het feit dat erop kloppen nooit de oplossing is.
Het oog om oog, tand om tand principe is niet  ‘the way to go’ in onze ogen.

Opvoeden, het blijft een uitdaging!

Ik heb wel wat vragen?
Hoe reageren jullie op jullie kindjes als ze slaan op schoppen als ze zelf pijn werden gedaan?
Hoe reageren jullie als ze zelf zijn begonnen?
Vinden sommigen van jullie het oog om oog principe wel goed?
Hoe redeneren jullie met zo een kleuter over zo’n dingen?
Misschien haal ik wel wat tips uit jullie antwoorden, wie weet. 🙂

 

2 Replies to “Oog om oog, tand om tand?”

  1. Ik denk een beetje hetzelfde als jullie. Toch op wat ik kan uitmaken wat je hier schrijft. We luisteren vooral, we geven aan dat we het snappen maar vertellen ook dat er andere manieren zijn. Dat die andere manieren de voorkeur dragen, juist omdat we willen vermijden om anderen pijn te doen. Ze zijn nog klein hé, maar ik geloof erin als je het blijft zeggen en ook het goede voorbeeld heeft ze het wel door gaan hebben.

    De tweede vraag, dat hangt echt van de situatie af. Er is altijd wel een reden. Dan bekijken we die en bedenken we andere oplossingen.

    Oog om oog vind ik niet persé goed maar ik moet wel zeggen dat ik niet altijd ingrijp hier. Adam en Eden kunnen het hier beiden uithangen en soms laat ik ze gewoon eens doen, tot het te erg uit de hand loopt natuurlijk. Vaak lost het gewoon vanzelf op.

    Derde vraag is denk ik al een beetje beantwoord? Maar dat is ook zo varierend hé, echt van kind tot kind ook zelfs. Hoe ver ze daarin staan ..

    1. Ja, inderdaad elk kind benader je anders. Bij Warre kan je het al ‘omdraaien’: “Zou jij het leuk vinden dat…?” Omdat hij héél empathisch is aangelegd.
      En ja, er was ook wel een reden.
      Ik hoorde van een andere mama dat het eerder een ‘reflex’ was van Warre volgens haar dochtertje.
      En dan zat ik te denken aan zijn karate.
      Hij is daar nu vier weken mee bezig en moet daar ‘stoten’ en ‘schoppen’ – niet tegen andere kindjes, maar in de lucht en uiteindelijk is karate vooral een verdedigingssport, maar daar is hij nog te klein voor om dat door te hebben.
      Ik denk echt dat hij als reactie op een stoot een ‘stoot en een schop’ heeft gegeven…
      Hij had er in ieder geval spijt van en verdriet van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.