Kamperen is de mooiste zomersport – Toscane

Kamperen is de mooiste zomersport – Toscane

Het was alweer de tweede keer dat we gingen “Kamperen” in de Leading Camping Barco Reale in San Baronto, Toscane, niet zo héél ver van Pistoia.

Alhoewel – kamperen – de échte “Die Hard kampeerders” zullen het niet zo noemen.
Want buiten het feit dat je in een tent slaapt op een camping is het echte kamperen toch net ietsje anders.

Ik zie me nog met mijn zus, schoonbroer, nichtje en neefje alles in een geit-autootje proppen: 2 tenten, kleding voor 5 personen, kookgerei, luchtmatrassen, gasvuur, voetpompje, reparatie-kit voor de luchtmatras, zaklampen, potje voor het kleine neefje die nog in de autostoel zat, slaapzakken, hoofdkussens, …. op voor 10 dagen naar Engeland. Als ik er nu aan denk snap ik helemaal niet hoe we dat ooit in een koffer van een 2PK hebben gekregen, maar soit dat is een ander verhaal.

Dit kamperen is dan echt “Glamping”.  Het enige wat we meenamen was kleding en wat speelgoed en natuurlijk was spullen voor persoonlijke hygiëne.  Maar voor de rest is er echt alles voorzien in zo’n tent.  Je slaapt op plooi-bedjes met matras.  Er is een heus gasvuur en een koelkast voorzien.
Als je met een kleintje gaat zetten ze alles wat je nodig hebt ook gewoon in je tent: hoge stoel, kinderbedje, potje, omkleed-kussen.
De tent is voorzien van een BBQ een tafel met 5 stoelen en een parasol, twee ligstoelen.

Op dat gebied is het dus echt wel luxe.  Je kan het zelfs nog gekker maken en een safaritent boeken, dan heb je gewoon meteen een volledige keuken en prachtige  houten meubels in je ‘tent’.

Het heeft charme, zo kamperen.  Je vervalt helemaal terug in een veel meer natuurlijk ritme.  Je wordt wakker als de zon op komt, samen met de natuur rondom je.  Je gaat slapen als de laatste zonnestralen zijn verdwenen.  Ik denk dat ik geen één keer later dan 22.30 uur in mijn bedje ben gedoken.
Je gaat bijna helemaal weg uit het digitale tijdperk.  Er was wel WIFI, maar op ons plaatsje hadden we bijzonder slecht bereik.  En eigenlijk maar goed, niet zoveel kijken naar de schermpjes, meer naar wat de kindjes doen.
Je verwondert je over de natuur rondom je.  Het ventje en ik hebben wel een half uur naar de honderden vuurvliegjes staan kijken, zo mooi en terug de verwondering voelen die je als kind voelde als je weer iets nieuws had ontdekt.

kamperen
Vuurvliegjes fotograferen met lange sluitertijd.

 

 

 

 

 

De kindjes speelden ook echt met alles rondom hen.  Steentjes, gras en bloemen, ze gingen er echt helemaal in op.

IMG_4252

IMG_4250

Inthe kon geen enkele keer naar toilet lopen zonder een bloemetje mee te brengen.  Dat kwam dan in de choco-pot, die ondertussen leeg was, die diende als vaasje.
Ik wilde dat glas eigenlijk naar de kringwinkel brengen, maar ondertussen heeft het ding teveel emotionele waarde gekregen.  Ik moet nog eens bedenken wat ik er precies mee ga doen.

IMG_4332
Toen de vaas nog een plastic flesje was 😉

Maar dan komen we bij de sanitaire voorzieningen…. die zijn héél proper en Barco Reale is héél goed voorzien, maar het blijven gemeenschappelijke blokken op een stukje wandelen van je tent.
Ik vond dat het meest irritante aan die tent.  ’s morgens wakker worden en dringend naar toilet moeten, maar weten dat je zover moet wandelen, het uitstellen, het eigenlijk niet meer kunnen uitstellen, toch maar uitstellen,… Dan werden de kindjes wakker: “Mama, ik moet plassen.” – ok, sandaaltjes aan, vestje aan, wandelen naar de sanitaire blok.  Daar toch maar eerst de kindjes op het toilet zetten, maar zelf zo dringend moeten gaan dat je er best niet te kort bij blijft staan.
Neen, dat vind ik dus niet fijn aan kamperen en ik begrijp nu de buren in de andere tenten die netjes een grote pot langs de tent hadden staan helemaal. 🙂

Na zo 10 dagen in zo’n tent heb je ook geen enkel kleding stuk meer dat niet vuil is of al met de hand gewassen is geweest, maar eigenlijk niet helemaal zuiver ging.  Buiten dat één jurkje dat zo NIET je model is (en dat dus nu ook klaar ligt voor de kringwinkel.)

En dan het vocht op enkele momenten stak me ook tegen.  Toen we aankwamen regende het.  Oh wat was ik lastig, want dààr was ik dus NIET voor naar Toscane gekomen.
En het ventje maar zeggen: “We maken er het beste van”… ik had de eerste dag een humeur als het weer: niet te genieten dus.

Achteraf bekeken hebben we het super gehad.  Het weer was, zeker voor de kindjes, véél aangenamer dan de vorige keer (hittegolf in juli-augustus).  Overdag aangenaam warm tussen 26 en 30 graden, maar het koelde wel af ’s nachts, dus konden ze goed slapen.  Eén dag was het wat minder, maar toch droog en dan zijn we een uitstapje gaan doen.
Maar als het zo regent heb je dus vocht in je tent.  Je bed voelt vochtig aan, je kleding ook en met Leni erbij vond ik dat dus helemaal niks.
Gelukkig is het weer gekeerd  en hebben we een héérlijke vakantie gehad waar vooral de “samen zijn” momenten en écht tijd hebben voor elkaar alle kleine negatieve kantjes overtreffen.
Ik was mijn ‘blog-notes’ boekje vergeten, waar ik kleine steekwoordjes in noteer voor blogberichtjes die ik wil schrijven.  Ik heb dan een boekje van Inthe genomen en tussen haar kribbels en stickers staan nu onze avonturen in Toscane in steekwoordjes.  Ik ga ze zo snel mogelijk bloggen, zodat ik de kleine details niet vergeet, voor later of gewoon voor volgende maand als ik met heimwee terugdenk aan een prachtige trip in Toscane.

Lees meer van vankantieverhalen?  Klik hier voor deel 2 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.