Ik wil niet naar school, mama! (Maar je moet, kleine vriend)

Ik wil niet naar school, mama! (Maar je moet, kleine vriend)

Zover zijn we ondertussen! Waar is mijn leergierig klein ventje gebleven dat als kleuter alles opzoog als een spons en duizend vragen stelde? Hij is nu zeven en hij zei me deze morgen: “Ik wil niet naar school.”

ik wil niet naar school

De zin die in zijn hoofd spookte?

Misschien zegt hij eindelijk wat al langer in zijn hoofd spookte, maar niet durfde zeggen? Hij weet nu dat mama en papa weten dat hij ongelukkig is op school en hij klampt zich vast aan die wetenschap.
Dus deze morgen kwam het zinnetje “Ik wil niet naar school!” eruit, maar volgens mij speelt het al veel langer in zijn hoofd!
Hij voelt nu dat hij niet graag naar school hoeft te gaan als dat niet zo is. Hij mag zich ongelukkig voelen en hij mag vertellen waarom dan wel. Maar hoe breng je als zevenjarige zoiets onder woorden?
Hij weet gewoon: “Ik wil niet naar school!”

Ik wil niet naar school, maar ik moet…

Maar  helaas ‘moet’ hij wel naar school, ook al ‘wil’ hij eigenlijk helemaal niet!
En het zal niet in 1-2-3 opgelost zijn…

Het vervolg van de zoektocht

Ondertussen weten we dat hij in januari een uitgebreide test zal mogen doen bij een gespecialiseerd psychologe in Leuven. Het zal twee dagdelen duren en een flinke duit kosten.
Die test is wel betrouwbaar en normaal zou de school er ook iets mee kunnen….

Maar…

Stel nu dat ik toch fout zit? Want dat zou zomaar kunnen! Dat ik zo wanhopig op zoek ben naar het waarom van mijn ongelukkig kind, dat ik er toch naast zit!
Wat dan?
Want de school ziet de problematiek helemaal niet! De juf ziet geen kenmerken. De vragenlijst die de juf invulde bracht niets aan het licht dat zou verwijzen naar de problematiek die ik zie! Zie ik dan echt dingen die er niet zijn?
Deze emotionele rollercoaster, ik ben hem zo beu!

Ga ik mijn kind nu een hele dag een test laten doen, die echt niet goedkoop is, om misschien straks te zien dat ik ongelijk had!
Ja, dus! De test gaat er komen! En als ik ongelijk had, dan weet ik tenminste dat ik die piste moet uitsluiten en op zoek moet naar een andere reden waarom hij deze morgen pertinent ‘Ik wil niet naar school!’ uit zijn mondje gooide!
En dan ga ik gewoon verder op zoek! Samen met hem en zijn papa en alle andere betrokken partijen.

Want een kind dat op zevenjarige leeftijd de school al liever kwijt dan rijk is, dat is toch wel héél erg!

 

16 Replies to “Ik wil niet naar school, mama! (Maar je moet, kleine vriend)”

  1. Lieve Ilse, vertrouw op je moederinstinct. Ook ik was lange tijd de enige die “iets” zag. Wat vervelend dat je zoon nu niet meer naar school wil gaan, maar wat ontzettend knap dat hij dat wel aan durft te geven!
    Gera onlangs geplaatst…Trots op mij! tag – 2017My Profile

  2. Mijn ervaring is, dat je als moeder dingen gewoon aanvoelt.
    Ik maakte een soortgelijk iets mee met mijn jongste zoon.
    Pas toen een vriend, die directeur was op een andere school, het CLB inlichtte ging de bal aan het rollen.
    Zo ging mijn zoon tegen het advies van zijn school in, toch naar type 8.
    Daar voelde hij zich wel heel erg goed en ging hij graag naar school.
    Heel moeilijk voor jou, maar ik denk, dat je heel goed op weg bent om de oplossing te zoeken.

    1. Ik hoop het echt.
      En het maakt me echt niet uit dat hij eventueel zou moeten veranderen van school, als hij maar gelukkig is!
      Dit is echt heel erg om te moeten aanzien, want je kan het niet zomaar in 1-2-3 oplossen!

  3. Dat is inderdaad hartverscheurend. Misschien zit hij op die school niet op zijn plek, zijn de kinderen niet leuk of speelt er meer. Je kunt als ouders maar beter alles tot op de bodem uitzoeken. Heel veel sterkte!

    1. Hij heeft zijn vaste vriendengroepje en dat zit echt wel goed…
      Hij klaagt van één ventje op school, maar hij geeft niet ‘echt’ problemen denk ik.
      We zoeken inderdaad tot op de bodem…

  4. Heftig als je kind niet naar school wil en dan met name omdat hij zich daar niet gelukkig voelt. Maar hoe fijn dat hij het thuis eindelijk wel durft uit te spreken. Maar kan me ook voorstellen dat je hart breekt, want je moet hem toch naar school sturen. Belangrijkste is, jullie zijn stappen aan het ondernemen om erachter te komen wat er scheelt, zodat jullie hem verder kunnen helpen. Dat voelt hij ook.
    Nicole – Cookies & CarrotSticks onlangs geplaatst…Pompoen Quinoa Salade met Spinazie en FetaMy Profile

  5. Volg je moedergevoel. Alleen jij kent je kind zo als gern ander. Veel succes met het vinden van antwoorden. Het lijkt me zo moeilijk, maar je gaat er (op de blog althans) zo fantastisch mee om!

  6. Meestal klopt je moedergevoel. En zo niet, je doet er in elk geval alles aan om de onderste steen boven te krijgen. En het lijkt mij al een positief puntje dat je zoon aangeeft dat hij niet naar school wil. Hij voelt zich in elk geval veilig genoeg om het jullie te zeggen.

  7. Je doet er goed aan om die test te doen. Het sluit misschien uit waar je niet aan wil denken dat het is. Ik hoop dat die test je meer helderheid zal opbrengen en je snel te weten komt wat er nu effectief scheelt en daar een oplossing voor kunt vinden. Vecht. Doe het voor je kind. Knuffel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.