Ik ben Ilse en ik heb een suikerverslaving.

Ik ben Ilse en ik heb een suikerverslaving.

Ik ben Ilse14 kilo afgevallen was ik, complimenten kreeg ik,  het voelde zo goed.

Maar ik verloor de weegschaal even uit het oog, dronk weer wat meer cola, nam weer slagroom om mijn ijsjes, bracht weer meer chocolade mee naar huis, dronk de flessen cola als er bezoek was geweest weer leeg (ah, ja zonde van de cola toch!).

Het eetpatroon werd weer wat minder gezond en gevarieerd en sommige andere slechte gewoontes slopen weer binnen.

Tot ik vorige week op de weegschaal ging staan en verschrok!  Natuurlijk geen 14 kilo aangekomen, gelukkig maar – maar toch genoeg om even heel schuldbewust in de spiegel te kijken.

Ik WEET waar mijn pijnpunten liggen en ik WEET waar het aan ligt!  Ik WEET dus ook wat me te doen staat en daar ben ik dan ook onmiddellijk weer mee begonnen.

Die suikerverslaving is zo een lelijk ding en ik geraak het precies niet kwijt.
Wat ik mijn kinderen probeer zo weinig mogelijk te laten consumeren eet ik zelf veel te veel. (En dan soms stiekem, dat zij het niet zien hè – want hoe kan je anders uitleggen dat ze het zelf niet krijgen 😉 )
Laat ik het steken op een foutje dat gemaakt werd tijdens het grootbrengen van mijn generatie, die volgens mijn héél veel suikerverslaafden heeft voortgebracht.

Ik zal mijn hele leven moeten opletten wat ik eet, het zit voor een stuk in mijn genen en neen, dat is geen excuus.
Sommigen kunnen eten wat ze willen zonder bij te komen, daar hoor ik dus niet bij.

En ik hoor sommigen zeggen: ronde vormen zijn mooier, als jij je goed voelt is het toch oké, je moet niet willen naar dat onrealistische ideaalbeeld van de reclame streven.
En ja, ik geef jullie gelijk.  Ik vind vrouwelijke vormen ook mooi, maar in mijn ogen is er ook zoiets als ‘teveel’ vorm.
Ik voel me oké, maar die paar kilo lichter voelde ik me beter.  Al was het maar voor de complimenten die ik kreeg. Om in de paskamer terug leuke dingen aan te kunnen doen en ze ook werkelijk dicht te krijgen en zelfs een maat of twee kleiner te moeten nemen.  Om dan in de spiegel te kijken en zien dat het je goed staat, dat de vormen er nog zijn, maar meer in proportie en dat je dubbele kin verdwenen is.
Ik wil niet terug naar 14 kilo meer en elke kilo terug richting dat gewicht is dus teveel!
Ik wil niet streven naar een onrealistisch ideaalbeeld, maar wel naar een gewicht dat gezonder is en waar ik me beter bij voel.
Ik was bijna op mijn streefgewicht en nu moet ik weer extra hard werken om daar te komen…
En het besef is er dat ik er altijd op zal moeten blijven letten.
Ik ga zeker nog af en toe slagroom op mijn ijsje eten, chocolade eten en mijn glas cola bij mijn frietjes drinken.
Maar met mate.
Alles laten en altijd hoeft niet en moet ook niet – maar ik ben gewoon een chocolade, suiker, cola verslaafde.
Toen ik pas begon met opletten en de cola liet heb ik een week hoofdpijn gehad!  Een week ontwenningsverschijnselen!

Als ik dan naar mijn kindjes kijk zit het wel ongeveer goed met gezonde voeding.
Inthe eet liever fruit en groenten dan aardappels en vlees, liever vis dan vlees, liever havermout dan brood.
Leni heeft een cake smash gedaan voor haar eerste verjaardag maar echt veel heeft ze niet gegeten, het was haar te zoet – dat kent ze eigenlijk niet echt.
Zou ze moeten kiezen tussen een koekje of een kom fruit, neemt ze het fruit.
Warre, ja die eet ook wel gezond, maar die kan blijven eten – alhoewel dat ook daar verandering in gekomen is:
Vorige week, toen papa weg was, gingen we bij mijn ouders eten en dat is altijd ‘spek naar zijn bek.’
Hij vindt dat héél lekker en kon daar een jaar geleden echt blijven eten – maar nu zei hij zelf: “Ik heb genoeg!”.
Mijn papa ging daar nog een beetje tegenin: “Heb je al genoeg jongen, er is nog hè!”
“Pa, we hebben héél hard gewerkt op dat verzadigingsgevoel, dus als hij genoeg heeft, gaat hij stoppen!”

Ik hoop dat onze kindjes zo verder kunnen doen en niet de suikerverslaafden worden die de mama nu is – want echt ik wil het ze besparen…
Dus sommige mensen in de omgeving kunnen er mee lachen dat ik vraag om niet zomaar iets aan mijn kindjes te geven.
Ze bekijken me raar als ik zeg dat ze geen frisdrank lusten maar water drinken of aangelengd dik-sap.
Ze snappen het niet want: “Het kan toch geen kwaad.”

Wel ik ben het levende bewijs dat het wel kwaad kan…
“Ik ben Ilse en ik heb een suikerverslaving!”

3 Replies to “Ik ben Ilse en ik heb een suikerverslaving.”

  1. Waw Ilse, knappe tekst! Maar ik weet hééél zeker dat jij ook het karakter hebt om jezelf de eetgewoonte te geven, die je wil. Als ik een hand kan helpen: heel graag!
    (maar daarbuiten: ik vind dat jij er ALTIJD stralend uitziet!)

    1. Hey Saartje, dankjewel voor het compliment.
      Je helpt me trouwens al, want ik volg je blog en zie de recepten en ze inspireren me. Je hebt me leuke blogs leren kennen en daar pluk ik ideetjes van. Maar super bedankt voor het aanbod en het compliment 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.