Hoogtevrees?! Kan dat verdwijnen.

Hoogtevrees?! Kan dat verdwijnen.

Als héél kleintje had Warre geen hoogtevrees, papa was dan altijd aan het stoefen: “Dat heeft hij van mij!” – want ik heb wel een erge vorm van hoogtevrees.

Een trapladdertje kan me laten beven als een rietje.
Bij de teambuilding dag bij de lerarenopleiding haalde de begeleider me bevend van een paaltje van 50 cm. af met de boodschap dat het voor mij veel te gevaarlijk was.
Hoe zeer ik ook niet wilde afgeven, want ik wilde bij het ‘team’ horen, ik mocht niet meer meedoen.  Rietjes op een paal, dat is te gevaarlijk.

Naar mate Warre ouder werd en ik dacht dan ‘meer besef’ kreeg, werd hij banger van hoogtes.
De schommel was soms te eng.
In een pretpark was het vaak: “Dat is te hoog eh mama” terwijl de te kleine Inthe niets liever zou doen dan erin gaan.

Warre had dus hoogtevrees.

Toen ik op een familiefeestje vertelde dat zijn evenwicht bij het fietsen precies gekomen was met zijn bril vroeg iemand me: “Heeft hij nog hoogtevrees?”.

Daar had ik dus in de verste verte geen rekening mee gehouden.

Op de weg naar Toscane zijn we gestopt bij een grote binnenspeeltuin die bijna vlak langs de autobaan ligt.
Manlief was er al een paar keer voorbij gekomen als hij naar Freiburg moest en had dat onthouden.

Een aanrader trouwens om de kindjes eens goed te laten uitkuren.  Zeker als het happy hour is (15 euro voor ons 5 in plaats van 25 euro inkomgelden).

Een speciaal ‘Krabbelkind’ hoekje – Zo grappige naam ook, ‘Krabbelkind’ voor een kruipertje zoals Leni.

Er is ook een 5 meter hoge klimberg.  Hij is zacht, als je valt, glijd je naar onder.

Ik zat bij Leni in de krabbel hoek, komt manlief naar me toe: “Nu moet je eens gaan kijken daarachter.”
Groot was mijn verbazing toen ik dit zag:

Hallo bril, bye bye hoogtevrees.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.