Categorie: Erop uit

Hooray’s British Gelato Kitchen – eten met de kinderen

Hooray’s British Gelato Kitchen – eten met de kinderen

Na de vlindertuin op vrijdag konden we nog niet binnen in het hotel waar we de laatste nacht gingen doorbrengen.
Dus gingen we op zoek naar iets te eten.
Ik vond de taverne ‘Hooray’s Birtish Gelato Kitchen’ – Manlief had eigenlijk geen zin in pannenkoeken, maar het zag er kindvriendelijk uit, dus kon ik hem toch overhalen om hier binnen te gaan.

We konden er naar hartenlust zondigen.  Pannenkoek, ijs, chocolade, slagroom,….
Inthe haar gezichtje was goud waard bij het zien van de berg lekkers:

hooray's gelato

Maar dat was nog niet het leukste.  Er was een grote speelhoek, met een prachtig poppenhuis, peuter speelgoed, telramen, een winkeltje,….
We zijn er dus gewoon meer dan een uur blijven zitten.  De kindjes konden rustig spelen en mama en papa konden toekijken bij een kop koffie (papa) en iets fris (mama).

Hooray’s gelato Kitchen bleek een super goede keuze te zijn.  De kwaliteit was ook goed en ok, gezond was het niet echt, maar af en toe serieus zondigen mag – zeker op vakantie.

12191594_10207781024468059_2320874889781171828_n 12208302_10207781024108050_2032787465129394929_n

Vlindertuin in Stratford-upon-avon – Butterflyfarm

Vlindertuin in Stratford-upon-avon – Butterflyfarm

Stratford-upon-Avon, het geboortedorp van William Shakespeare hebben wij al een paar keer bezocht. Dat kwam omdat mijn man daar moest werken in ‘The Swan Theatre’ van The Royal Shakespeare Company. Veel van de leuke plaatsen in het dropje hebben trouwens een naam met ‘Swan’. Swan fountain, Swan theatre, The Swan Pub,… Ik begreep er niets van in het begin, tot ik alle zwanen ontdekte die op de Avon, de rivier daar, zwommen. Het dorpje straalt sowieso prachtige Engelse charme uit! Héérlijk! Maar er is ook echt wel wat te doen voor kinderen. Onder andere de vlindertuin wordt vaak bezocht met ouders en kinderen! Terecht, want het is een prachtige stukje tropen in een Engels dorp!

De vlindertuin in Stratford

Aan de ingang kon je jassen en sjaals weghangen. Dat is echt een aanrader, want binnen is het uiteraard tropisch warm. Het is de grootste tropische tuin in Groot-Brittannië.
Het heet misschien wel de vlindertuin, maar er wonen ook parkieten, leguanen en spinnen. Die laatste veilig en wel in terraria, want anders was ik met mijn spinnenfobie heel snel de andere kant op gerend!

Kinderen en vlinders

Het blijft een beetje een magisch wezen zo een vlinder, toch. Kinderen zijn er meestal fan van. Ze vliegen en hebben prachtige kleuren! Er waren echt hele mooie, grote exemplaren. Er zijn ook een aantal voedingsplaatsen in de vlindertuin aanwezig. Daar ligt dan fruit en daar kan je de vlinders zien eten met hun uitgerolde roltong. Heel mooi om dat eens een keer van dichtbij te bekijken!

10613093_10207780767821643_8529990102953547152_n

Paniek ik de keet

Maar de middelste schrok zich wel bijna te pletter toen er een grote fladderaar besliste om op haar schouder te landen! Ze schreeuwde de hele boel bij elkaar. En daarna keek ze, vooral naar de grotere exemplaren héél erg oplettend. Ze wilde liever niet dat er nog één op haar kwam zitten.

Best dat je dus je kinderen even een waarschuwing geeft dat het zo maar zou kunnen dat er een vlinder op hen komt zitten. Dat ze vriendjes willen worden en kennis willen maken en niets kwaad van zin zijn. Het had misschien bij ons wel een beetje kunnen helpen op die manier!

vlindertuin

Een ticket is de heel dag geldig

Als je een ingangsticketje voor de tuin met vlinders koopt, ben je er ook de hele verdere dag nog welkom! Dat wil dus zeggen dat je nog wel een keer kan gaan kijken op dezelfde dag, nadat je bent gaan lunchen of zo.
Onze zoon wilde absoluut nog een keer! Want het was ook heel leerrijk om de kweekbakken te bestuderen en de poppen te zien hangen!
De zus ging, stoer als ze is, ook nog wel een keertje mee, maar ze bleef met argwaan kijken naar alle fladdervlinders die in haar richting kwamen.

Oh ja, niet aanraken

Uiteraard is het niet slim om de vlinders aan te raken. Dat zeg je ook best even op voorhand tegen je kinderen. De delicate vleugeltjes kunnen daar namelijk niet zo héél goed tegen. Als je rustig blijft zitten, heb je grote kans dat de vlinders gewoon op je komen zitten zonder dat je er zelf actief achter gaan vangen.

Een impressie van de butterfly farm

Meer informatie voor een bezoek aan de vlindertuin:

Uiteraard vind je op de website van de butterfly farm alle nodige informatie als je er graag naartoe zou willen gaan.

Butterfly farm pinnen voor later?

vlindertuin in stratford-upon-Avon

Je bent ongeveer een uurtje aan het bekijken als je het rustig aan doet en ook de terraria en de voederplaatsen bekijkt. Het winkeltje heeft allerlei grappig vlinder prullaria.
Een aanrader om met kinderen te doen! Sowiewo!

Take care en tot snel

Ilse

Warwick Castle maakte indruk –

Warwick Castle maakte indruk –

We bezochten ook het impressionante Warwick Castle.  Het is precies of je in één of andere Britse serie binnen wandelt.  Je verwacht op elk moment dat er een ridder te paard voorbij zal komen.  Het kasteel ligt ook langs de Avon, net als Stratford-Upon-Avon.  De naam van het kasteel verwijst naar de graven van Warwick.
Ons zoontje was danig onder de indruk en vroeg alles van de gids te vertalen.
Er was ook een vogelshow, maar die was voor onze kinderen, die al wat vermoeid waren, wat laat op de dag.  Toch was ook dat zeker de moeite.
De figuranten die er rond lopen maken het plaatje helemaal compleet.

Het is zeker niet het goedkoopste uitstapje geweest dat we hebben gemaakt, maar het was echt wel de moeite!  Volgens mij is het rond Halloween ook zeker de moeite.  We hebben nog wat restanten gezien.

Soms zeggen beelden meer dan woorden, dus wel een aantal fotootjes.
Ons zoontje was geweldig onder de indruk en eerlijk gezegd: so were we:

warwick castle
Warwick Castle
Warwick2
Warwick Castle – view from the wall
Warwick3
Walking with the family just outside castle walls.

De tentjes en de opgestelde ridder kostuums maakten het allemaal nog net een beetje echter!

Warwick
A knight, a knight – a real knight (costume)
Warwick 4
Bird show

warwick nog een

Warwick ballista
Ballista

 

 

Stratford-Upon-Avon

Stratford-Upon-Avon

Zes jaar geleden was ik al eens in Stratford Upon Avon, het geboortedorpje van William Shakespeare.
Manlief was toen al aan het werk in het theater van ‘Royal Shakespeare Company’.
Het was best grappig om vorige dinsdag dezelfde weg te lopen.  Deze keer echter hand in hand met het kindje dat toen nog in mijn buik zat en met de twee meisjes.

Het theater heet niet voor niets ‘The Swan Theatre”

stratford-upon-avon

We wandelden langs the Avon naar ‘Trinity Church”, waar Shakespeare begraven ligt.
Ik vind Stratford zo een héérlijk authentiek Engels dorpje.  Het leuke was ook dat nu, buiten het seizoen, het niet zo overvol zat met toeristen. Fijn!

Avon

20151103_151404

In Trinity church was het ook leuk voor de kindjes. Er lagen prenten om te kleuren, leuke boekjes en kleding om je te verkleden zoals in de tijd van ‘The Tudors’

Manlief had een afspraak om 16.00 uur en we waren net iets te vroeg dus stopten we nog even bij ‘The Dirty Duck” waar allemaal gehandtekende foto’s van sterren aan de muur hingen.
Mijn nichtje verkondigde ook meteen te willen verhuizen naar Engeland, al was het maar omdat ze daar bijna nergens moeilijk doen over de hondjes die er bij waren.
12065685_10207766148656173_92143754265275755_n

 

We kregen een rondleiding doorheen het theater.  “Behind the scènes”.
Zo vreemd dat ik de plaatsing van de stoeltjes herkende van toen ik zes jaar geleden Romeo en Julliet had gezien, maar dat het gewoon een ander theater was dan toen.   “The Courtyard” is een kopie die ze een beetje verderop gebouwd hebben terwijl ze het oude gebouw “Swan Theatre” hebben gerenoveerd.
Op dit moment zijn ze “Wendy and Peter Pan” aan het opbouwen en we hebben dus een paar knappe stukjes van het decor gezien.
Warre was helemaal gelukkig met de “machines”
Inthe was dan weer overgelukkig dat ze echte elfjes had gezien.  Ze hadden in een oude kast projecties in glazen potten gemaakt.  Het was net echt!
En natuurlijk hebben we allemaal een beetje geholpen om de magie bewaard te laten blijven.

De kindjes kozen nog iets uit de shop.  Warre een houten zwaard en Inthe elfenvleugeltjes.

Daarna ging het gezelschap naar ‘The One Elm’.
Als je er ooit in de buurt komt: daar gaan eten!
Super lekker, super vriendelijk, super verwelkomend voor de kindjes, nog wel ‘te betalen’ en héél gezellig.

Bloggen in ons huisje bleek een geweldige ramp… het was zeker wel de bedoeling, maar ik ergerde me dood en me ergens dood aan ergeren op vakantie, daar had ik geen zin in, dus zijn de blogberichtjes uitgesteld.  Ze zullen dus nu allemaal in een snel tempo achter elkaar worden geplaatst… 🙂

Foggy England

Foggy England

Zondagmorgen om half zes liep de wekker af voor mij.
Eitjes bakken voor de sandwichen en dan de kindjes wekken voor het ontbijt.
De laatste spulletjes nog in de auto gooien en op weg…

Mijn zus, schoonbroer en nichtje met de twee hondjes zijn ook mee.
Er was nog plaats in het huisje en mijn schoonbroer zijn kennis kon nuttig zijn bij het werk van manlief.
Het nuttige aan het aangename koppelen en voor mij ook wat gezelschap op de momenten dat het ventje moet werken en ik alleen zit met de kindjes.

Warre is al de hele week op school aan het vertellen geweest dat hij met de ferry naar Engeland ging.
Een hele belevenis om dan ook echt, zoals in het boekje van ‘Musti en de veerpont’
I know, een oud geval, maar het is nu eenmaal één van zijn favoriete boekjes.

paspoorten
Keep your passports ready

 

Calais
Naar de ‘grote deur’ zoals in het boekje van Musti.
12191779_10207754977416899_7191775095421333748_n
Op het dek op een rijtje.

Het was aangenaam weer om te varen, rustig en zonnig.

L van Leni
De L van Leni.

Warre vond het een echt avontuur.
Inthe kwam me zelfs zeggen: “Mama, Warre heeft een eiland gevonden!”
foggy

Engeland

Bij het uitrijden van de boot zijn we wel ons gezelschap kwijt geraakt.  Die stonden namelijk op een ander dek en bij het uitrijden hadden de gps-toestellen ons beiden over een andere route gestuurd.  Als je dan afgesproken hebt op het eerste tankstation op de autostrade, dan loopt dat mis natuurlijk.

We moesten eerst nog even stoppen bij The Barbican Centre, waar manlief even wat spulletjes moest gaan brengen en kijken hoe ver ze waren.
Centrum London met de auto… pfffffffff.

Terwijl de mannen dan aan het werk gingen, konden wij enkele inkopen doen en naar een klein speeltuintje.
Fortune street Park, super dicht bij Barbican Centre. Fruit eten en spelen in hartje London was wel leuk.

speeltuin
Fruitje van Waitrose winkel (aanrader – veel biologisch en ‘gezonde’ voeding.

Uiteindelijk duurde het de kindjes toch wat lang en zijn we eten gaan zoeken.

Leuk dat manlief er zo bekend is, want dan weet je natuurlijk wel waar je lekker kan gaan eten.
Het werd het mediterraans restaurant ‘Iskelele’.  Prijs kwaliteit zeker de moeite, speciale porties voor kindjes en erg kindvriendelijk.

Dan op weg naar Church Lench.
Niet te geloven, maar voor de tweede keer raakte we ons gezelschap kwijt.  Mega-file uit London, nog grotere file naar Londen toe door een groot ongeval.

En dan de mist… Op een gegeven moment zag je geen meter (!) meer voor je uit.  Ik vond het echt niet meer gezellig.  Gelukkig sliepen de kindjes wel in de auto.
Het was echt griezelig met momenten.  Vooral ook omdat je gewoon geen idee hebt waar je heen moet.  We waren blij met de gps, dan hadden we tenminste een indicatie welke richting we uit moesten.

Uiteindelijk zijn we dan aangekomen, ook bij de cottages hebben we nog moeten zoeken – met de zaklamp in de mist!
Maar we waren er, het huisje was lekker warm en uitnodigend en de bedjes riepen.

Voor manlief en schoonbroer zou het al héél vroeg terug dag zijn, want er was iets tegen gevallen op het werk, wat echt wel af moest.
Dat wilde dus zeggen dat ze om 4.30 al zouden terug gaan (Auto-spoor-taxi) naar London…
Gelukkig konden alle dames en Warre zich toen nog een keertje omdraaien…

Wordt vervolgd…

Editors in Paleis 12 – date voor mama en papa

Editors in Paleis 12 – date voor mama en papa

Al een half jaar of zo hingen de tickets voor Editors klaar op het prikbord.

Toch hebben we getwijfeld om te gaan.
Het was weer zo’n druk weekend en manlief was nog maar net terug van Oslo.
We moesten naar een verjaardagsfeestje en ik moest nog koffers pakken.
Want zondag zouden we vertrekken naar The United Kingdom.
Ik was nog niet helemaal op mijn plooi van de buikgriep…

Maar ik keek er al zo lang naar uit.
Gelukkig wilde de schoonouders komen baby-sitten.
Ik wilde de kindjes nog een nachtje in hun eigen bedje laten slapen vooraleer we zouden vertrekken richting Calais om daar de oversteek te maken.

We zijn dus toch maar gegaan.

Bij aankomst was het Atomium al in feeststemming.

Editors atomium

Wel vraag ik me af of sommigen op een concert niet ‘vergeten’ om te genieten als ze daar zijn.
Over het algemeen vond ik het meevallen met de smartphones.  Maar toch waren er verschillende mensen die echt bij elk effect en bij elke hit aan het filmen waren of foto’s maakte.
Eerlijk?  Ik vind dat zo jammer!  Een fotootje ok, maar echt honderd foto’s en filmpjes.  Sommigen daar keken het concert via hun smartphone.
Ik vind dat zo jammer, een gemiste kans.  Een stuk van de sfeer ontgaat je toch? Hoe kan je nu willen ‘proberen’ om de sfeer te herleven via die foto’s en filmpjes als je eigenlijk het geheel gewoon gemist hebt?
Of ben ik nu gewoon ouderwets?

Ik, of beter wij, hebben er wel héél erg van genoten.
Van de eerste noot, via de grote hits en voor mij nieuwe songs naar het akoestische gedeelte.  Ontploffen met ‘Pappillon’… het concert was gewoon top.

Het Halloween sfeertje mocht natuurlijk niet ontbreken.  Maskers verschenen soms en als grand finale doodskop confetti …

Het was gelukkig niet al te laat gedaan.
We konden ook vlotjes vanuit Brussel naar huis en ik kon redelijk ‘op tijd’ mijn bedje in om half één.
Het ventje moest nog een beetje voorbereiden voor het werk.
Voor hem zou onze reis zowel ‘vakantie’ als ‘werk’ zijn.
Het nuttige aan het aangename koppelen.

Pistoia Zoo – Tips in Toscane met kinderen op stap!

Pistoia Zoo – Tips in Toscane met kinderen op stap!

We waren al eens een keertje geweest, daar in Pistoia Zoo oftewel Giardino Zoologico.  Met kinderen blijft een dierentuin natuurlijk altijd een hit!  Dit prachtige park met veel schaduwrijke plaatsen en mooie habitats is echt een aanrader!

Pistoia Zoo

Pistoia Zoo

De dierentuin van Pistoia is 7 hectaren groot en heeft meer dan vierhonderd diersoorten op zijn terrein.   Doordat ze zo’n groot terrein hebben, hebben de meeste dieren een enorme kooi.  Je kan vaak op meer dan vier plaatsen in de habitat kijken om zo de dieren te zoeken.  Een nadeel is dat de bomen en planten soms zo dik staan dat de dieren erg moeilijk te vinden of te zien zijn.
Wij hebben op di manier de tijgers, de mannetjesleeuw en de Lynx niet gezien.  De bruine beer hebben we wel gezien omdat die had beslist om te gaan zwemmen toen we er een tweede keer voorbij kwamen

De olifanten en de giraffen

De enige dieren die ik echt een beetje zielig vind in de zoo, zijn de olifanten en de giraffen.  Zij hebben namelijk geen enorme kooi en ook niet zoveel planten en bomen rondom hun plaatje.  De vorige keer dat wij er waren, mochten we de giraffen en olifanten voederen met korreltjes.  Ons zoontje, met zijn olifantengeheugen, wist nog dat hij dat de vorige keer gedaan had.  Helaas mocht dat nu niet meer!  Dat vond hij wel héél jammer.
Ik hoop dat de olifanten en de giraffen ondertussen ook een mooier plekje hebben gekregen in het enorme terrein!

De kinderboerderij

Gelukkig mochten de kinderen nog wel de geitjes op de kinderboerderij voederen.  Er staat zo’n soort stuiterbal machine, waar je voor muntjes van twintig cent een handje vol voer kan draaien.  Ik ging dus met mijn muntje(s) naar de machine en ik werd meteen aangevallen door de dikste geit die mijn hand probeerde weg te duwen van het opvangbakje van de voedermachine. Wees dus gewaarschuwd! 😉

pistoia zoo IMG_4307

Wat is er nog meer voor kinderen?

Bij de habitat van elk dier staat een plaatje met uitleg over het dier.  Er zijn twee grote speeltuinen, een paar leuke plaatsjes om te eten en natuurlijk ook een winkeltje met allemaal leuke spulletjes.
De dierentuin is betrokken in veel kweekprogramma’s voor het behoud van diersoorten die met uitsterven zijn bedreigd.  Als je dus iets koopt in de winkeltjes, dan steun je hun projecten.

Wat is een minpuntje?

De zoo is best heuvelachtig.  Er zijn stukken waar de helling niet min is.  Hou daar dus rekening mee als je met een wandelwagen het park in gaat.  Ik ben voorstander om deze zoo met een draagdoek te bezoeken…

Lees ook: Vinci het geboortedorp van Leonardo met kinderen.

[review_bank review_id=7]
Vinci en Anchiano het geboortedorp van Leonardo.

Vinci en Anchiano het geboortedorp van Leonardo.

Tijdens onze vakantie in Toscane een aantal jaren geleden, was er één dag waarop het weer wat minder was. Het zag er die dag naar uit dat het zou gaan regenen. De lucht zag donker en de temperatuur was minder. In juni wilde dat zeggen rond de 26 graden, hoor! Maar toch!
Op een kwartiertje rijden van de camping waar we zaten, ligt het dorpje Vinci. Een beetje verder ligt het vermoedelijke geboortehuis van de alom bekende Leonardo. We beslisten vrij laat in de namiddag om er toch nog naartoe te rijden.

Vinci

Aan de voet van de berg Montalbano ligt het dorpje Vinci.  Het ligt tussen olijfboomgaarden en wijngaarden in.  De weg er naartoe is op zich al de moeite! Het uitzicht is echt op en top Toscane! 
Het hele dorpje is verkeersvrij en dat is gewoonweg héérlijk.  Het geheel ademt Leonardo Da Vinci uit.  Ik denk dat al Leonardo er nu zou rondlopen, dat hij zich nog steeds thuis zou voelen. Het ligt er allemaal nog heel erg bij zoals in het verleden. De autovrije wegen helpen daar natuurlijk wel bij! We hebben lang getwijfeld.  Zouden we het museum wel bezoeken met kleine kinderen? Want ze waren echt nog wel klein.

Maar je bent natuurlijk niet alle dagen op reis in Toscane. En je bent ook niet alle dagen in het geboortedorp van Leonardo Da Vinci.  Dus we kochten tickets voor zowel het museum als het geboortehuis van Leonardo, dat een beetje verderop in Anchiano ligt.

Het museum van Leonardo Da Vinci

Het museum bleek een echte hit! Ons zoontje, de nieuwsgierige, stopte bij elk tentoongesteld ding en vroeg om uitleg.  Op een gegeven moment waren we hem kwijt, hoorde we hem roepen: “Papaaaaaaa, je vergeet er één machieeeeeen! Wat is dit?”.
Hij zou het hele museum drie keer kunnen hebben gedaan.  De machines en constructies van Leonardo zijn dan ook erg indrukwekkend natuurlijk.
Het duikerspak, de fiets,…

Warre in museum Da Vinci

Ik trok een foto in het museum van ons zoontje en papa om daarna te zien dat foto’s maken niet mocht.  (oeps!) Zo geïntrigeerd door hoe hij aan het kijken was naar alles, had ik er geen rekening mee gehouden! Ik wilde geen foto maken van het ding, ik wilde vastleggen hoe geweldig ons zoontje de machines vond!

Anchiano

Na het museum gingen we naar het geboortehuis in Achiano.  Of ten minste, het vermoedelijke geboortehuis. Ons zoontje vroeg: “Mama, welke baby gaan we bezoeken?” – Want ja, als er een baby ‘geboren’ is, dan ga je die bezoeken natuurlijk. Grappig toch, die uitspraken van kinderen!

IMG_4280 IMG_4278 IMG_4277 Vinci

 

Meer lezen over onze trip naar Toscane met kinderen? Lees dan ook de artikelen over Pistoia Zoo of Pinokkio Park.

Take care en tot snel

Liefs Ilse

 

 

 

Pinokkio en Collodi , Giardina Garzoni – Toscane

Pinokkio en Collodi , Giardina Garzoni – Toscane

In Toscane zie je in elke toeristische shop wel Pinokkio poppetjes.  Logisch, want Collodi is het dorpje van de schrijver van Pinokkio Carlo Collodi.
Je kan er dan ook Pinokkio Park bezoeken en dat is zeker een hele leuke uitstap om met de kinderen te doen.  Zelfs al begrijpen ze geen woord Italiaans.

Pinokkio

Het park zelf is een beetje aan renovatie toe, naar ons gevoel, maar de kinderen hebben daar heel weinig van gemerkt.  Met wat kleine onderhoudswerken denk ik echter dat de vergane glorie helemaal kan terugkeren.  Het heeft echt wel charme, dat park!

De attracties in Pinokkio park:

Het schaakspel

Op het pleintje is er een Pinokkio schaakspel waar mama tegen de rest van het gezin verloor. 🙁

IMG_4194
Papa, zoon, dochter en baby schaken tegen mama.

IMG_4197

Knutselen

De kindjes konden er knutselen.  Zowel de zoon als de dochter kozen de toverstaf. Er waren nochtans ook andere mogelijkheden.  Ze kregen beiden een  kregen ook een echte Pinokkio-neus toen de toverstaf af was.

IMG_4199
Twee kleine Pinocchio’s op een rij

 

Poppenkast

Er werd ook een poppenkast gespeeld, helaas enkel in het Italiaans, maar dat bleek niet zo storend voor de kinderen als ik dacht, want ze bleven best een tijdje vol concentratie kijken.

Wandeling tot bij de walvis

De mooie wandeling tussen de beelden brengt je uiteindelijk bij de walvis en daar kon je ingaan.  Dat was een grote topper bij de kindjes, vooral ook omdat die water blaast als je er bovenop zit. 🙂

Pinokkio
In de walvis.

Giardina Garzoni

In Collodi ligt ook de Giardina Garzoni en de vlindertuin – in combinatie met Pinokkio park krijg je korting.
De kinderen klommen zelf helemaal naar boven en je hebt er een prachtig zicht.
Ook hier vond ik het jammer van de slechte staat van de beelden bovenaan.
IMG_4244

De vlindertuin

Het toppertje van de dag was de Vlindertuin.  Ons zoontje ging naar elke bak waar vlinders gekweekt werden of waar wandelende takken of kevers te zien waren en vroeg overal uitleg.  We mochten niets overslaan.

IMG_4215
favorietje van de oudste dochter

IMG_4216 IMG_4241

Volgen kan op FacebookTwitterInstagram –Pinterest –Youtube

 

 

[review_bank review_id=2] [review_bank review_id=3] [review_bank review_id=4]

 

Kamperen is de mooiste zomersport – Toscane

Kamperen is de mooiste zomersport – Toscane

Het was alweer de tweede keer dat we gingen “Kamperen” in de Leading Camping Barco Reale in San Baronto, Toscane, niet zo héél ver van Pistoia.

Alhoewel – kamperen – de échte “Die Hard kampeerders” zullen het niet zo noemen.
Want buiten het feit dat je in een tent slaapt op een camping is het echte kamperen toch net ietsje anders.

Ik zie me nog met mijn zus, schoonbroer, nichtje en neefje alles in een geit-autootje proppen: 2 tenten, kleding voor 5 personen, kookgerei, luchtmatrassen, gasvuur, voetpompje, reparatie-kit voor de luchtmatras, zaklampen, potje voor het kleine neefje die nog in de autostoel zat, slaapzakken, hoofdkussens, …. op voor 10 dagen naar Engeland. Als ik er nu aan denk snap ik helemaal niet hoe we dat ooit in een koffer van een 2PK hebben gekregen, maar soit dat is een ander verhaal.

Dit kamperen is dan echt “Glamping”.  Het enige wat we meenamen was kleding en wat speelgoed en natuurlijk was spullen voor persoonlijke hygiëne.  Maar voor de rest is er echt alles voorzien in zo’n tent.  Je slaapt op plooi-bedjes met matras.  Er is een heus gasvuur en een koelkast voorzien.
Als je met een kleintje gaat zetten ze alles wat je nodig hebt ook gewoon in je tent: hoge stoel, kinderbedje, potje, omkleed-kussen.
De tent is voorzien van een BBQ een tafel met 5 stoelen en een parasol, twee ligstoelen.

Op dat gebied is het dus echt wel luxe.  Je kan het zelfs nog gekker maken en een safaritent boeken, dan heb je gewoon meteen een volledige keuken en prachtige  houten meubels in je ‘tent’.

Het heeft charme, zo kamperen.  Je vervalt helemaal terug in een veel meer natuurlijk ritme.  Je wordt wakker als de zon op komt, samen met de natuur rondom je.  Je gaat slapen als de laatste zonnestralen zijn verdwenen.  Ik denk dat ik geen één keer later dan 22.30 uur in mijn bedje ben gedoken.
Je gaat bijna helemaal weg uit het digitale tijdperk.  Er was wel WIFI, maar op ons plaatsje hadden we bijzonder slecht bereik.  En eigenlijk maar goed, niet zoveel kijken naar de schermpjes, meer naar wat de kindjes doen.
Je verwondert je over de natuur rondom je.  Het ventje en ik hebben wel een half uur naar de honderden vuurvliegjes staan kijken, zo mooi en terug de verwondering voelen die je als kind voelde als je weer iets nieuws had ontdekt.

kamperen
Vuurvliegjes fotograferen met lange sluitertijd.

 

 

 

 

 

De kindjes speelden ook echt met alles rondom hen.  Steentjes, gras en bloemen, ze gingen er echt helemaal in op.

IMG_4252

IMG_4250

Inthe kon geen enkele keer naar toilet lopen zonder een bloemetje mee te brengen.  Dat kwam dan in de choco-pot, die ondertussen leeg was, die diende als vaasje.
Ik wilde dat glas eigenlijk naar de kringwinkel brengen, maar ondertussen heeft het ding teveel emotionele waarde gekregen.  Ik moet nog eens bedenken wat ik er precies mee ga doen.

IMG_4332
Toen de vaas nog een plastic flesje was 😉

Maar dan komen we bij de sanitaire voorzieningen…. die zijn héél proper en Barco Reale is héél goed voorzien, maar het blijven gemeenschappelijke blokken op een stukje wandelen van je tent.
Ik vond dat het meest irritante aan die tent.  ’s morgens wakker worden en dringend naar toilet moeten, maar weten dat je zover moet wandelen, het uitstellen, het eigenlijk niet meer kunnen uitstellen, toch maar uitstellen,… Dan werden de kindjes wakker: “Mama, ik moet plassen.” – ok, sandaaltjes aan, vestje aan, wandelen naar de sanitaire blok.  Daar toch maar eerst de kindjes op het toilet zetten, maar zelf zo dringend moeten gaan dat je er best niet te kort bij blijft staan.
Neen, dat vind ik dus niet fijn aan kamperen en ik begrijp nu de buren in de andere tenten die netjes een grote pot langs de tent hadden staan helemaal. 🙂

Na zo 10 dagen in zo’n tent heb je ook geen enkel kleding stuk meer dat niet vuil is of al met de hand gewassen is geweest, maar eigenlijk niet helemaal zuiver ging.  Buiten dat één jurkje dat zo NIET je model is (en dat dus nu ook klaar ligt voor de kringwinkel.)

En dan het vocht op enkele momenten stak me ook tegen.  Toen we aankwamen regende het.  Oh wat was ik lastig, want dààr was ik dus NIET voor naar Toscane gekomen.
En het ventje maar zeggen: “We maken er het beste van”… ik had de eerste dag een humeur als het weer: niet te genieten dus.

Achteraf bekeken hebben we het super gehad.  Het weer was, zeker voor de kindjes, véél aangenamer dan de vorige keer (hittegolf in juli-augustus).  Overdag aangenaam warm tussen 26 en 30 graden, maar het koelde wel af ’s nachts, dus konden ze goed slapen.  Eén dag was het wat minder, maar toch droog en dan zijn we een uitstapje gaan doen.
Maar als het zo regent heb je dus vocht in je tent.  Je bed voelt vochtig aan, je kleding ook en met Leni erbij vond ik dat dus helemaal niks.
Gelukkig is het weer gekeerd  en hebben we een héérlijke vakantie gehad waar vooral de “samen zijn” momenten en écht tijd hebben voor elkaar alle kleine negatieve kantjes overtreffen.
Ik was mijn ‘blog-notes’ boekje vergeten, waar ik kleine steekwoordjes in noteer voor blogberichtjes die ik wil schrijven.  Ik heb dan een boekje van Inthe genomen en tussen haar kribbels en stickers staan nu onze avonturen in Toscane in steekwoordjes.  Ik ga ze zo snel mogelijk bloggen, zodat ik de kleine details niet vergeet, voor later of gewoon voor volgende maand als ik met heimwee terugdenk aan een prachtige trip in Toscane.

Lees meer van vankantieverhalen?  Klik hier voor deel 2