Categorie: Persoonlijk

ruimteschepen – Wat tekent mijn kleuter?

ruimteschepen – Wat tekent mijn kleuter?

ruimteschepen

Warre maakt tekeningen, altijd simpel met één kleur in pen of potlood.
Hij vouwt ze op (vandaar de kreuken) en plakt ze dicht met een stickertje: “Een cadeautje voor je, mama.”

Elke keer een verrassing – hoewel het vaak kranen of robots zijn.
Deze week, op zijn verjaardag, bracht hij me deze:
Kijk mama een ruimteschip op een klif.
En daar achter is er nog één (kijk goed links onderaan) – die is klein, want die is verder weg.

Hoe hij daar bij komt?  Geen idee, want ik heb het hem nog nooit verteld over perspectief of illusie van diepte, dat vertel ik wel vaak in de klas, als ik aan het lesgeven ben.

Maar Warre is nu eenmaal erg goed in dingen observeren en opslaan…

In ieder geval was ik maandag een extra trotse mama.
Ik kreeg nog een hele reeks ruimteschepen!

Karatekid? Is onze zoon dat wel in plaats van voetballer?

Karatekid? Is onze zoon dat wel in plaats van voetballer?

Karatekid

Onze zoon is dit jaar begonnen bij de karate, nadat voetbal vorig jaar echt zijn ding niet bleek te zijn.

Of hkaratekidet dit nu echt zal zijn?  Ik weet het nog steeds niet.  Ik vind hem nog steeds erg jong om die beslissing te maken.
Maar we hebben wel samen beslist dat hij het een jaartje gaat doen, samen met de zwemles en dat we dan wel zullen zien.

Feit is dat ik wel een heel andere Warre zie op de trainingen van de karate dan op die van de voetbal van vorig jaar.
Ik wil geen afbraak doen aan de trainers van de U6 van de voetbal, bij ons waren dat 16-17 jarige pubers die hun tijd erin staken en best lief waren voor de kleuters.
Maar het verschil met de trainers van de karate is voor mij duidelijk zichtbaar.  Bloso getraind en jawel, ze krijgen ook hem op gang!

Hij heeft op een dikke maand tijd al harder gelopen bij de karate, dan bij de voetbal op een heel seizoen.
Lopen is niet zijn ding, maar hij heeft super veel vooruitgang gemaakt.  Ik sta er echt van te zien.

Hij vraagt nu wanneer hij moet gaan trainen, zou er zo nog een extra dagje bij doen.
Ik zie hem in zijn spel karatebewegingen doen en ik hoor karate geluidjes.

Hij staat de hele training met een smile tot achter zijn oren op de matten.

Hij was echt super gelukkig met zijn kimono en hoewel hij ook best fier was op zijn voetbalkleding vorig jaar, heeft hij daar toch ook over gezeurd.
Gisteren zou hij zijn gaan slapen met zijn karate-pak.

Eén van de papa’s zei: “Zeg die van u, dat gaat nog ne goeie worden, die geeft niet op eh!”
En ja, dat is waar, het is een bijterke als hij iets echt wil.
Ik moest er wel mee lachten, want of hij nu goed gaat worden of niet, dat maakt me eigenlijk niet zoveel uit.  Ik hoop dat de smile op zijn gezicht blijft staan.

Ik heb hem op een maand tijd echt zien groeien in zijn nieuwe sport, dus ik heb er wel hoop in dat we een goede kanshebber hebben gevonden.

Als ik de groene en blauwe banden (kinderen van 10-12 ongeveer) bezig zie, vind ik dat echt geweldig knap.  Wie weet over een paar jaar …

Maar ik hou het open.  Na een jaartje trainen zullen we zien… Maar voor nu is hij in ieder geval echt een karatekid.

Lees ook hoe het hem vergaan is, onze karateka.

Zoogdier vindt het vreemd haar jong te zogen.

Zoogdier vindt het vreemd haar jong te zogen.

zoogdierGisteren was bij Karen en Decoster alweer een discussie tussen ‘borstvoeding gevende mama’s en ‘flesjesmama’s’.
De zoveelste… ik meng er me niet graag in, ook niet meer op facebook.  In het algemeen eindigt het steeds hetzelfde: borstoeding gevende mama’s boos en gefrustreerd, de flesjesmama’s gekwetst en boos.

Deze keer wil ik wel even reageren.
Ik hoop dat alle mama’s even meelezen, het maakt echt niet uit hoe je kinderen werden gevoed.  Want uiteindelijk werden/worden ze gevoed – punt!
Ik ben zelf pro-borstvoeding, maar ik wil er ook meteen even bij vermelden dat ik respect heb voor de mama’s die de keuze maken, om eender welke reden dan ook, om voor kunstvoeding te kiezen.

De mevrouw die gisteren heel duidelijk verkondigde: “Ik heb bewust voor flesjes gekozen, ik vond het maar een raar idee, zo’n baby aan de borst!”, legde eigenlijk zelf de vinger op de wonde van zoveel organisaties die vechten voor de normalisering van borstvoeding.

“Een zoogdier, want mensen dat zijn we nog steeds, vindt het vreemd dat ze haar jong gaat voeden op de meest natuurlijke manier mogelijk.”

Kan die mama daar iets aan doen? Is dat ‘fout’?  Nee, dat is haar gevoel en een gevoel kan niet fout zijn!
Maar het geeft wel weer wat een druk en invloed de maatschappij op het hele thema heeft (gehad).
Al enkele generaties zien we nog weinig mama’s die borstvoeding geven.
Als ze het al doen worden ze naar toiletten verbannen, al is op dat vlak wel verbetering merkbaar.
Het werd voor de maatschappij ‘normaler’ om flesjes te gaan geven, want dat is/was gewoonweg het meest zichtbaar.
De fabeltjes rond borstvoeding slopen binnen.
* Je hebt geen melk genoeg
* Als je begint te werken, moet je toch stoppen, dus bouw het maar af.
* Het doet pijn
* Je moeder heeft het niet gekund, dus zal jij het ook wel niet kunnen (deze was voor mij héél persoonlijk trouwens.)
* Het is te vermoeiend voor je lichaam
–> meer fabeltjes kan je vinden als je op de link klikt: https://www.borstvoeding.com/artikelen/fabel/fabeltjes-1.html

Mensen zijn echt gewoon niet meer juist geïnformeerd. 
Als je naar huis gaat na de bevalling krijg je al een briefje mee van de kinderarts: “Als je stopt met borstvoeding ga je over op merk X kunstvoeding.”
Ik verkondigde trots dat ik dat niet nodig zou hebben.

Het punt is dat deze hele discussie niet moet gaan over hoe je kiest om je kind te voeden.
Het moet niet weer de zoveelste borstvoedingsmaffia tegen flesjes-mama discussie worden.
Het is gewoon een gevecht om terug de juiste informatie te verspreiden, om borstvoeding terug meer te integreren in de maatschappij.

De borstvoedings mama’s zijn helemaal niet boos op de mama’s die flesjes geven.
Ze zijn gefrustreerd om al de foute informatie en de verkeerde zorgverlening die ook vaak fout informeert.
Een vrouw mag een keuze maken, maar liefst een geïnformeerde keuze met de juiste zorgverleners aan  haar zij.
De onwetendheid over borstvoeding is nog steeds zo groot!
En daar loopt het vaak grandioos fout!

Dat was ook heel mooi zichtbaar op het eind van het programma.
Er werd aan Karen gevraagd of ze twee jaar zou voeden moest ze nog een kleintje krijgen.
Ze vroeg of ze dan twee jaar thuis mocht blijven en meteen kwam daar reactie uit de borstvoedingshoek: ‘Dat hoeft helemaal niet’.

Hoe zit het bij mij?
Ik heb alle drie mijn kindjes borstvoeding gegeven.
Warre tot 14 maand, Inthe tot 16 maand.  Bij beiden was door de zwangerschap van de volgende in de rij de productie heel erg verminderd en namen we vrede met stoppen.
Leni is 15 maand en krijgt ook nog borstvoeding en ik wil met  haar graag de WHO-norm halen.   Dat voelt niet vreemd.  Alle kindjes van twee jaar krijgen toch melk.
Of dat nu melk van mama is of melk uit een doosje of een pak… het is melk.
Mensen hebben daar een héél vreemd beeld over…. Ik draag ondertussen terug gewone bh’s, ik heb geen borstvoedingspads meer nodig (mijn borsten zijn ‘zindelijk’ zoals ze zeggen), ik moet niet meer kolven (mijn productie is stabiel).  Leni drinkt ’s morgens als ze opstaat en ’s avonds als ze gaat slapen en als we thuis zijn tussendoor ook nog wel.  Maar dit valt in geen geval te vergelijken met een mini baby van een paar weken die om de paar uur komt vragen…

Laten we alsjeblieft stoppen het goed, beter, best verhaal.
Laten we alstublieft elkaar respecteren.
Laat borstvoeding terug normaal worden, want dat is het!  Maar respecteer ook de keuze van een ander om dat niet te doen.
Ga niet in discussie over hechtingsproblematiek (of andere gevoelige thema’s).
Natuurlijk kwetst dat als een mama geen borstvoeding heeft gegeven en een andere mama zegt dat de hechting bij haar beter is omdat zij wel borstvoeding gaf.
Een mama die goed zorgt voor haar kindje en er is voor haar kindje zal er een goede band mee krijgen, eender welke voeding ze geeft.
Denk na als je iets zegt tegen een mama die een andere keuze heeft gemaakt dan de jouwe.  Wil je die mama kwetsen? Is ze een mindere mama omdat ze een andere keuze maakt?
Nee – we zijn allemaal mama’s die het beste voor hebben met onze kindjes.

“Het zoogdier vindt het vreemd om haar jong te zogen” is helemaal waar en bewust gekozen, een beetje als ‘trigger’
Maar eigenlijk moet het zijn:
“De mens vindt het vreemd zijn kind te voeden.”
Het is niet vreemd dat een vrouw haar kind borstvoeding geeft, maar het is ook niet vreemd dat een vrouw haar kind een flesje geeft.

Laat ze beiden, naast elkaar, met respect voor elkaar, normaal zijn. 

Bekijk fragment Karen en Decoster

 

Oog om oog, tand om tand?

Oog om oog, tand om tand?

oog om oogEr was iets loos met mijn grote kleine man toen ik hem ging ophalen deze middag.
Hij stond daar met een lip tot op zijn tenen.
“Wat is er jongen, je kijkt zo zielig?”
En meteen kwamen er tranen en een onsamenhangend verhaal.  Een behulpzaam klasgenootje kwam zeggen dat hij had gevochten met een ander kindje.

Mijn rustige, gevoelige kerel had het nodig gevonden om een ander kindje, dat hem had geslagen, terug te slaan en te schoppen.
Natuurlijk was de juf boos geworden, hadden ze een gesprek gehad en was er afgesproken dat hij dat niet meer mocht doen.  Dat hij het moest komen zeggen als iemand hem pijn had gedaan.

Warre was er helemaal van aangedaan.  De juf was boos geweest op hem.
Een heel gesprek met papa en mama volgde deze middag, waarbij we nog eens duidelijk hebben gemaakt dat andere kindjes pijn doen niet kan.
Nooit.  Pijn doen willen we niet, doen we niet, punt.
Hij weet dat.

Ik blijf dit iets moeilijk vinden.
Ik wil niet dat hij anderen pijn doet, maar langs de andere kant wil ik ook niet dat hij over zich heen laat lopen.
Langs de ene kant vind ik het wel goed dat hij voor zichzelf opkomt, maar niet op deze manier.
Hij is ook nog zo klein om mee te redeneren en uit te leggen dat slaan een teken van zwakte is.
Dat het nooit een oplossing is, want voor hem is het op dat moment natuurlijk wél een oplossing.

Met het ouder worden kunnen we het hem hopelijk duidelijk maken dat er andere manieren zijn om zoiets op te lossen.
Dat volwassenen hun geschillen (normaal gezien) ook niet oplossen met erop te kloppen.

Ik zie ons daar nog staan op een fuif als 16-17 jarige, dansend.
Komt er een kerel voorbij met een bekertje bier en daar boste iemand van onze vriendengroep per ongeluk tegen, zijn biertje ging de grond op. Meteen volgde een kopstoot, een bloedende oogkas tot gevolg.
De man vond het nodig om nog wat extra beginnen te dreigen…
Daar was dan mijn held, mijn vriendje (nu mijn man 😉 ) met een paar drankbonnetjes: “Kerel, het was per ongeluk, het was maar een pintje, hier heb je een nieuw bonnetje.”
Groot gevecht vermeden.

Er zullen in de omgeving altijd mensen rondlopen die geweld als enige oplossing zien.
Maar voor ons en voor onze kinderen blijft het ‘not done’.
Ik zal dus blijven hameren op het feit dat erop kloppen nooit de oplossing is.
Het oog om oog, tand om tand principe is niet  ‘the way to go’ in onze ogen.

Opvoeden, het blijft een uitdaging!

Ik heb wel wat vragen?
Hoe reageren jullie op jullie kindjes als ze slaan op schoppen als ze zelf pijn werden gedaan?
Hoe reageren jullie als ze zelf zijn begonnen?
Vinden sommigen van jullie het oog om oog principe wel goed?
Hoe redeneren jullie met zo een kleuter over zo’n dingen?
Misschien haal ik wel wat tips uit jullie antwoorden, wie weet. 🙂

 

slechte mama gevoel – iedereen heeft het wel eens.

slechte mama gevoel – iedereen heeft het wel eens.

Elke mama kent dat wel.
Even dat gevoel van: “Dju, dat had ik anders willen doen”.

Vorige week had ik er zo één momentje met Inthe.
Ik kwam in de living, (die ik net had opgeruimd) en daar zag ik een hele boel natte plekken en een ikea draaistoel helemaal onder het aangelengd diksap.
En natuurlijk werd ik boos, want het was zo’n een plakboel.
“Inthe, verdorie toch, wat heb je nu gedaan? Je weet toch dat je het drinkbekertje dicht moet laten!  Zie nu toch eens wat een knoeiboel! Dit vind ik echt niet leuk!”

Haar gezichtje stond op schuldbewust, maar ook nog op iets anders… Ik kon het niet meteen plaatsen.

Ik  haalde een dweil en heet water om de boel op te poetsen en toen zag ik wat dat ‘anders’ was, wat ik op haar gezichtje gezien had.

Ze was al zelf een doek gaan halen en had echt héél erg haar best gedaan om haar knoeiboel op te poetsen.  Ok, ze had het in alle eerlijkheid alleen erger gemaakt, maar de intentie om haar fout goed te maken was er wel geweest.

Wat was ik trots op haar!  Die boosheid van mama was dus niet nodig geweest, want ze had al gezien dat ze fout was geweest en had ook haar best gedaan om haar fout terug recht te zetten.

Op zo’n moment ben ik dan kwaad op mezelf.  Had eerst eens goed gekeken naar de hele situatie!  Had gezocht naar dat gevoel op haar gezicht dat je niet kon plaatsen…

We hebben afgesproken dat, als er nog zo eens iets voorvalt, ze mama moet komen halen en dat we het dan samen zullen oppoetsen…

Leerschool voor mama en Inthe…

slechte mama
http://quotesgram.com/
Arstonia voor al die mooie kunstwerkjes

Arstonia voor al die mooie kunstwerkjes

39837587
Jules door Inthe

Al vanaf dat de kindjes naar de onthaalmoeder gaan brengen ze prachtige kunstwerkjes mee naar huis.
Bruikbare en minder bruikbare dingen.  Altijd even mooi en met veel liefde gemaakt.

Maar het worden er zoveel!  Mijn moederhart heeft het zo moeilijk met sommige van de dingen te recycleren.
Ik ben een bewaarbeest en dat is echt geen goede gewoonte.

Sinds vorig jaar ben ik echt consequent aan het opruimen.  Mijn huis ademt terug veel meer, al ben ik echt nog niet op het einde geraakt.
Nu dat ik terug halftijds ga werken zal het nog wat trager gaan, maar ik geraak er wel.

Toen ik bij de hopen kunstwerkjes kwam zat ik met een knoop in mijn maag.
Elke kribbel bewaren is geen optie, maar wat dan?  Selecteren?
Uiteindelijk heb ik inderdaad een paar selecties in de bewaardoos geduwd.
Maar wat ik vooral gedaan heb is een artsonia galerij  account aangemaakt voor de kindjes.

Ik doe dit al jaren voor de resultaten van mijn lessen, op die manier heb ik een mooi digitaal naslagwerk voor eventuele doorlichting.

Je kan niet alleen als leerkracht, maar dus ook als ouder een account maken.
Ook papa heeft een account en we kunnen al hun kribbeltjes en krabbeltjes toevoegen aan hun eigen online galerijtje.
Het leuke ervan is dat je echt een mooie evolutie kan zien.
Ook de speciale kunstwerkjes op de deur van ons toilet (we schilderde deze met bordverf) kan ik gewoon fotograferen en in hun galerijtje zetten.

Alle kunstwerkjes blijven op die manier toch digitaal bewaard.  Enkele speciale gevalletjes zitten nog in hun persoonlijke bewaardoos.
Dit is een oplossing die mijn moederhartje wel aan kan.

Artsonia is ook vrij anoniem – voor mij nu minder, want ik blog erover en ik ga zo dadelijk de linkjes van de kindjes delen 😉 – maar hun familienaam is niet zichtbaar.  Ze krijgen een nummertje achter hun voornaam.
Foto’s worden ook gecontroleerd door Artsonia, het zijn super behulpzame mensen.
Als jullie eens willen kijken naar de kunstwerkjes van onze kindjes kan je klikken op hun galerij linkjes hieronder.  Je kan ook lid worden van hun ‘fanclub’, dan moeten Wouter of ik jullie wel toestemming geven.
Fanclub leden (zoals bijvoorbeeld de tantes of de oma’s) kunnen commentaar geven op de werkjes en krijgen een mailtje als er nieuwe werkjes zijn toegevoegd.

Warre’s galerij

Inthe’s galerij

Leni’s galerij

 

36683350
Love met voetafdrukjes door Leni.
artsonia
Paaskip met kuikens op nest door Warre.
Weg was Warre … kindje verloren in de Efteling

Weg was Warre … kindje verloren in de Efteling

 

Er was eens, op een super drukke dag in de Efteling…. Zo beginnen sprookjes, maar bij ons was het niet zo’n tof sprookje! Opeens… Weg was Warre!

Hoe het begon.

Ik was al de hele dag aan het zeggen: “Warre, komaan bij ons blijven.”  en “Warre geef mij of papa een hand”.
Een dromertje is het, met een eigen plan.

Een dagtrip naar de Efteling

De Efteling blijft mooi om te doen.
Die dag was het de eerste zonnige dag na een tijdje druilerige Belgische zomer, we hadden ons tripje al een paar keer verplaatst in de agenda.
Eindelijk was het dan echt zover! Het was dan de dag dat we zouden gaan en ja, zo waren er denk ik veel mensen die het verzet hadden.  Het was er een gezellige drukte.
Dankjewel Efteling App trouwens, dat werkt super goed.

De voormiddag ging goed!

We hadden er al een fijne voormiddag opzitten in het sprookjesbos en de Fata Morgana (die een grote indruk naliet op Inthe) en toen kwamen we dan op het plein met de gondels en de Pagode.
“Wat gaan we eerst doen?  De gondels of de Pagode, we doen ze beiden, kies maar.”
Warre wilde absoluut de bootjes doen.  We zetten dus onze buggy aan de kant, daar had ik net Leni terug ingezet na een dutje in de draagdoek.  Papa liep met Inthe alvast naar het einde van de rij, die ver buiten de hekken stond (app zei 25 minuutjes aanschuiven) en ik ging met Leni en Warre in mijn kielzog ook naar het einde van de rij.
Ik kom bij papa aan, draai me om en …. Weg was Warre! Het was nog geen 5 meter, maar  hij was weg.

Weg was Warre

Angstig keek ik rond: achter, langs, vooruit… nergens te zien.  Inthe dus de buggy in, Leni snel terug op de rug in de doek en zoeken…. Niet te vinden.
Ik zeg tegen manlief: “Zeg het even tegen die toezichters van de Efteling.” – Onmiddellijk werd er hulp ingeroepen en gingen ze met het Efteling team en ons op zoek naar een 4-jarige kleuter met een blauw T-shirt van Spideman, donkerblauwe broek, helblauwe addidas schoenen en rode bril. (Ik had zelfs de kleur van zijn onderbroek kunnen noemen, maar hield me in!)

Help hij is weg! Waar is hij?

En de scenario’s die door je hoofd schieten:
“Er is water, hij zal toch niet….”
“Hij wilde in de bootjes, zou hij de bootjes gevolgd zijn?”
” Er zal toch niemand hem mee hebben genomen?”
Maar ook: “Hij wilde in de bootjes en wist dat we gingen aanschuiven, zou hij in de rij zijn gaan staan?”  Zowel manlief als ik hebben in de rij gekeken, maar hem niet gezien… (wat paniek met een mens doet!)
Het Efteling team kan natuurlijk tussen de rijen door wandelen en vond hem, na wat een eeuwigheid leek te duren, gelukkig terug, gewoon aan het aanschuiven in de rij.
Dikke pluim voor de snelle afhandeling van de Efteling trouwens, op geen tijd was er hulp en begon er een héél gerichte zoekactie.
Warre begreep precies al de commotie niet…
Dat mama en papa niet bij hem stonden had hem blijkbaar geen zorgen gebaard.  Hij was niet naar het einde van de rij gelopen, maar gewoon ergens tussenin gaan staan.
Maar goed, hij was terecht en wilde nog steeds in de gondels.

Naar de auto wandelend na een hele fijne dag hebben we nog een goede babbel met hem gedaan.
Hem nog maar eens op het hart gedrukt dat hij bij ons moet blijven, een hand moet geven.
Dat mama en papa heel ongerust waren.
En waarom we in het einde van de rij gaan staan en niet ergens tussenin…

Het was een heel fijne dag, buiten die 7 minuten bij de gondels dan….

Warre had het al wel niet meer zo voor het sprookjesbos: “Dat zijn gewoon allemaal robots, mama” – Gelukkig keken de meisjes nog wel met grote verwondering 😉

Een paar jaar later koos Warre als cadeau voor zijn eerste communie een overnachting in het Efteling hotel! Blijkbaar heeft hij er niet zo’n trauma aan over gehouden.

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Ik ben Ilse en ik heb een suikerverslaving.

Ik ben Ilse en ik heb een suikerverslaving.

Ik ben Ilse14 kilo afgevallen was ik, complimenten kreeg ik,  het voelde zo goed.

Maar ik verloor de weegschaal even uit het oog, dronk weer wat meer cola, nam weer slagroom om mijn ijsjes, bracht weer meer chocolade mee naar huis, dronk de flessen cola als er bezoek was geweest weer leeg (ah, ja zonde van de cola toch!).

Het eetpatroon werd weer wat minder gezond en gevarieerd en sommige andere slechte gewoontes slopen weer binnen.

Tot ik vorige week op de weegschaal ging staan en verschrok!  Natuurlijk geen 14 kilo aangekomen, gelukkig maar – maar toch genoeg om even heel schuldbewust in de spiegel te kijken.

Ik WEET waar mijn pijnpunten liggen en ik WEET waar het aan ligt!  Ik WEET dus ook wat me te doen staat en daar ben ik dan ook onmiddellijk weer mee begonnen.

Die suikerverslaving is zo een lelijk ding en ik geraak het precies niet kwijt.
Wat ik mijn kinderen probeer zo weinig mogelijk te laten consumeren eet ik zelf veel te veel. (En dan soms stiekem, dat zij het niet zien hè – want hoe kan je anders uitleggen dat ze het zelf niet krijgen 😉 )
Laat ik het steken op een foutje dat gemaakt werd tijdens het grootbrengen van mijn generatie, die volgens mijn héél veel suikerverslaafden heeft voortgebracht.

Ik zal mijn hele leven moeten opletten wat ik eet, het zit voor een stuk in mijn genen en neen, dat is geen excuus.
Sommigen kunnen eten wat ze willen zonder bij te komen, daar hoor ik dus niet bij.

En ik hoor sommigen zeggen: ronde vormen zijn mooier, als jij je goed voelt is het toch oké, je moet niet willen naar dat onrealistische ideaalbeeld van de reclame streven.
En ja, ik geef jullie gelijk.  Ik vind vrouwelijke vormen ook mooi, maar in mijn ogen is er ook zoiets als ‘teveel’ vorm.
Ik voel me oké, maar die paar kilo lichter voelde ik me beter.  Al was het maar voor de complimenten die ik kreeg. Om in de paskamer terug leuke dingen aan te kunnen doen en ze ook werkelijk dicht te krijgen en zelfs een maat of twee kleiner te moeten nemen.  Om dan in de spiegel te kijken en zien dat het je goed staat, dat de vormen er nog zijn, maar meer in proportie en dat je dubbele kin verdwenen is.
Ik wil niet terug naar 14 kilo meer en elke kilo terug richting dat gewicht is dus teveel!
Ik wil niet streven naar een onrealistisch ideaalbeeld, maar wel naar een gewicht dat gezonder is en waar ik me beter bij voel.
Ik was bijna op mijn streefgewicht en nu moet ik weer extra hard werken om daar te komen…
En het besef is er dat ik er altijd op zal moeten blijven letten.
Ik ga zeker nog af en toe slagroom op mijn ijsje eten, chocolade eten en mijn glas cola bij mijn frietjes drinken.
Maar met mate.
Alles laten en altijd hoeft niet en moet ook niet – maar ik ben gewoon een chocolade, suiker, cola verslaafde.
Toen ik pas begon met opletten en de cola liet heb ik een week hoofdpijn gehad!  Een week ontwenningsverschijnselen!

Als ik dan naar mijn kindjes kijk zit het wel ongeveer goed met gezonde voeding.
Inthe eet liever fruit en groenten dan aardappels en vlees, liever vis dan vlees, liever havermout dan brood.
Leni heeft een cake smash gedaan voor haar eerste verjaardag maar echt veel heeft ze niet gegeten, het was haar te zoet – dat kent ze eigenlijk niet echt.
Zou ze moeten kiezen tussen een koekje of een kom fruit, neemt ze het fruit.
Warre, ja die eet ook wel gezond, maar die kan blijven eten – alhoewel dat ook daar verandering in gekomen is:
Vorige week, toen papa weg was, gingen we bij mijn ouders eten en dat is altijd ‘spek naar zijn bek.’
Hij vindt dat héél lekker en kon daar een jaar geleden echt blijven eten – maar nu zei hij zelf: “Ik heb genoeg!”.
Mijn papa ging daar nog een beetje tegenin: “Heb je al genoeg jongen, er is nog hè!”
“Pa, we hebben héél hard gewerkt op dat verzadigingsgevoel, dus als hij genoeg heeft, gaat hij stoppen!”

Ik hoop dat onze kindjes zo verder kunnen doen en niet de suikerverslaafden worden die de mama nu is – want echt ik wil het ze besparen…
Dus sommige mensen in de omgeving kunnen er mee lachen dat ik vraag om niet zomaar iets aan mijn kindjes te geven.
Ze bekijken me raar als ik zeg dat ze geen frisdrank lusten maar water drinken of aangelengd dik-sap.
Ze snappen het niet want: “Het kan toch geen kwaad.”

Wel ik ben het levende bewijs dat het wel kwaad kan…
“Ik ben Ilse en ik heb een suikerverslaving!”

Oorbelletjes – ze werd 3 en wilde ze zelf

Oorbelletjes – ze werd 3 en wilde ze zelf

oorbelletjesVorig jaar al vroeg de meter van Inthe of ze voor haar verjaardag oorbelletjes mocht laten zetten.
Ik vond ze nog te klein: “Liever pas als ze dat zelf wil.”

Nooit gedacht dat we een jaartje later bij de juwelier zouden zitten.  Dat heb je als mama zelf oorbelletjes maakt en ze die dan in wil doen.

“Dat kan niet als je geen gaatjes hebt.”
“Meh – ik wil deh.”

Even uitleggen dat het wel kan, maar dat het even pijn doet als ze een gaatje in je oor maken.
Maar Inthe is Inthe, haar besluit stond vast: zij wilde oorbelletjes.

Vroeger ‘schoten’ ze die dingen en ook nog in twee keer, dan zat je daar met een brullend kind dat die tweede niet meer wilde laten zetten.

Het toestel van nu maakt lang niet meer zoveel lawaai en tegenwoordig doen ze het met twee tegelijk – Goh, wat een vooruitgang.

Ook viel er veel meer te kiezen.  Vroeger waren het zilveren bolletjes, voor de rest niet veel keuze.  Voor de mooie exemplaren moest je dan 6 weken wachten.

Maar Inthe koos roze, blinkende ‘blinders’.  Ze moet wel 6 weken wachten, maar wisselen moet niet echt, want ze zijn gewoon mooi!

En daar zat ze dan, flink te wachten op haar oorbelletjes.
Ze verschrok een beetje, keek een beetje boos, besefte dat ze oorbelletjes had en dat was het.
Wat is dat toch een harde tante onze Inthe.

Ze kreeg nog een cadeautje bij de juwelier, een potlood met een vlindergummetje en mama kon het niet laten om een bijpassend kettinkje te kopen.

De pijn was al vergeten en had plaats gemaakt voor fierheid… Dat moest ze aan papa laten kijken.

Hoogtevrees?! Kan dat verdwijnen.

Hoogtevrees?! Kan dat verdwijnen.

Als héél kleintje had Warre geen hoogtevrees, papa was dan altijd aan het stoefen: “Dat heeft hij van mij!” – want ik heb wel een erge vorm van hoogtevrees.

Een trapladdertje kan me laten beven als een rietje.
Bij de teambuilding dag bij de lerarenopleiding haalde de begeleider me bevend van een paaltje van 50 cm. af met de boodschap dat het voor mij veel te gevaarlijk was.
Hoe zeer ik ook niet wilde afgeven, want ik wilde bij het ‘team’ horen, ik mocht niet meer meedoen.  Rietjes op een paal, dat is te gevaarlijk.

Naar mate Warre ouder werd en ik dacht dan ‘meer besef’ kreeg, werd hij banger van hoogtes.
De schommel was soms te eng.
In een pretpark was het vaak: “Dat is te hoog eh mama” terwijl de te kleine Inthe niets liever zou doen dan erin gaan.

Warre had dus hoogtevrees.

Toen ik op een familiefeestje vertelde dat zijn evenwicht bij het fietsen precies gekomen was met zijn bril vroeg iemand me: “Heeft hij nog hoogtevrees?”.

Daar had ik dus in de verste verte geen rekening mee gehouden.

Op de weg naar Toscane zijn we gestopt bij een grote binnenspeeltuin die bijna vlak langs de autobaan ligt.
Manlief was er al een paar keer voorbij gekomen als hij naar Freiburg moest en had dat onthouden.

Een aanrader trouwens om de kindjes eens goed te laten uitkuren.  Zeker als het happy hour is (15 euro voor ons 5 in plaats van 25 euro inkomgelden).

Een speciaal ‘Krabbelkind’ hoekje – Zo grappige naam ook, ‘Krabbelkind’ voor een kruipertje zoals Leni.

Er is ook een 5 meter hoge klimberg.  Hij is zacht, als je valt, glijd je naar onder.

Ik zat bij Leni in de krabbel hoek, komt manlief naar me toe: “Nu moet je eens gaan kijken daarachter.”
Groot was mijn verbazing toen ik dit zag:

Hallo bril, bye bye hoogtevrees.