Categorie: Persoonlijk

De aanpassing naar een gezondere levensstijl

De aanpassing naar een gezondere levensstijl

aanpassing

De aanpassing

Tien dagen in het nieuwe jaar, waarbij ik als eerste en enige voornemen het clich√© onder de voornemens voornam ūüėČ
Een gezondere levensstijl.

I had hit rock bottom om het zo maar te zeggen, dat konden jullie al lezen in ‘Mijn zwakte’
Ik was, of beter ben, zo boos op mezelf dat ik het jojo effect weer helemaal de verkeerde kant op liet gaan…
En ik begon 2 januari aan een gezondere levensstijl.

Waar sta ik nu? 
Op de weeg-dag, die voor mij op vrijdag staat, zei de weegschaal -4.3 kilo (ronde-dansje)
Ik hoor sommigen al zeggen: “Hoooow, niet zo snel dat is niet goed.”
Dat weet ik, maar het getalletje is ook super bedrieglijk. ¬†Vooral omdat ik ‘in die periode van de maand’ zit waarbij mijn gewicht sowieso 1,5 tot 2 kilo schommelt.
Dus een -2,5 kilo is een meer realistisch getal. ūüėČ

Ik heb deze week drie actieve momenten ingebouwd.  Telkens van 10 minuten tot een kwartier. (Langzaam beginnen)
Ik heb in totaal 4 glazen gedronken die geen water waren, maar ook geen suikerhoudende dranken.
Ik heb meer fruit gegeten, meer groenten, zeer weinig vlees (wat ik helemaal niet gemist  heb).
Snacks voor TV werden vervangen door wortels, kleine komkommers en radijsjes.
Ik heb mezelf drie hele kleine stroopwafels laten eten verdeeld over de week.
Op frietjesdag at ik wel frietjes, maar een veel kleinere portie.

Hoe reageert de rest van het gezin.
Want ja, natuurlijk, voor hen is het ook wel een aanpassing.
Ik maakte een variant op boerenkoolpuree met spek, dat werd boerenkoolpuree met feta en rode ajuin en hazelnoot, zonder melk.
Warre miste de spekjes eerst, maar de feta vond hij ook wel oké.  De rode ajuin had ik voor de kindjes eruit gelaten.
De overschakeling naar mager (vlees)beleg bleek ook geen enkel probleem.

Inthe geniet van de muesli en het fruit en de vele groenten, helemaal haar ding.  Minder vlees was haar niet eens opgevallen.
Leni schuift haar bordje nog steeds naar de kom met eten voor ‘nog’, ook al zijn het bijna allemaal nieuwe gerechten geweest die ik heb klaargemaakt deze voorbije tien dagen.

Manlief zei me gisteren oprecht dat hij deze week erg lekker gegeten had en hij (die erg graag vlees eet) heeft het vlees niet gemist.

Helemaal vegetarisch is geen optie hier in het gezin, maar minder vlees kan duidelijk wel.

Hoe voel ik me?
Goed!  Ik ben blij dat ik de stap (op de weegschaal) heb gezet.
Ik heb lekker gegeten, veel informatie over gezonde voeding gekregen:
Van ‘let op met kokosbloemsuiker, want dat ¬†bevat wel evenveel calorie√ęn dan gewone suiker’ tot ‘schrijf op welke emoties er voor zorgen dat je in de kast gaat graaien’.
Ik kreeg ook veel steun van mensen rondom mij en ook van jullie lezers kreeg ik goede moed en tips.
Van blogs tot boeken, van fitbit verhalen, tot ‘ook ik ben een jojo’.

Bij deze dus ‘dankjewel allemaal’ – echt waar!

Mama, ik lijk steeds meer op jou – mini versie van mij

Mama, ik lijk steeds meer op jou – mini versie van mij

Het is soms zo grappig en soms zo confronterend als je karaktertrekken, woordjes die je vaak zelf gebruikt en manieren van doen bij je kindjes ziet terugkomen.

mama, ik lijk steeds meer op jou

Warre is op zoveel vlakken gewoon Warre.  Een eigen persoontje, dat eerder introvert is in zijn spelen.
Hij is erg creatief in het combineren van speelgoed. ¬†Met Lego bouwt hij iets voor de auto’s of met een springtouw maakt hij een brandweerauto van de salontafel.
Hij heeft veel interesse in robots, techniek in het algemeen en de ruimte (Ja, een Star Wars fan vanaf de eerste minuut dat hij er kennis mee maakte.)
Hij kan uren met één ding spelen zonder uit concentratie te geraken.
Hij is erg gevoelig en empathisch, zorgzaam en kan op zijn manier koppig zijn (als hij weet dat hij gelijk heeft – daar komt dan een beetje papa naar boven ūüėČ )

Maar in sommige dingen herken ik mezelf.
Hij kan honderduit vertellen, net zoals ik.
En deze voorbije kerstvakantie kwam er nog iets ander naar boven.  Frustratie als iets niet lukt.
Ik heb dat ook héél erg.  Ik kan dan zo boos worden, zo gefrustreerd.  Ik herinner me nog een blokfluit die door mijn kamer vloog omdat het maar niet wilde lukken.
En Warre heeft dat dus ook, oh wat was hij boos.
Ik moest er mee lachen, niet om hem uit te lachen, maar omdat ik zo hard mezelf herkende in zijn boze gezichtje, zijn handelingen en woordkeuze als iets niet wil lukken…
Hij vond dat niet zo leuk en ik heb dan maar mijn uiterste best gedaan om mijn gezicht terug in de plooi te trekken.

Inthe is op zoveel vlakken gewoon Inthe.  Een eigen persoontje, vreselijk koppig op sommige momenten.
Ik zie mensen die me persoonlijk kennen denken: “Ah, dat heeft ze van de mama.”
Voor een stuk is dat waar, ik kan koppig zijn, maar Inthe, dat is toch echt een apart geval. ¬†Mijn moeder zei eens: “Zo een koppige heb ik nog nooit gezien!”
En dat in een familie met toch wel enkele keikoppen. ūüėČ
Ze is ook erg zorgzaam en lief voor andere kindjes, een poppenmie.
Ze is ook een ‘meisje, meisje’. ¬†Jurkjes, glitter en roze, rokjes en schmink, kammen, prinsesjes…
Dat heb ik vroeger nooit zo erg gehad.

Maar in sommige dingen herken ik mezelf.
Inthe zit het liefst aan de tekentafel.  Stiften, kleurtjes, scharen, stickers en glitters, ze kan er uren mee bezig zijn.  Helemaal de creatieve mama.

En blijkbaar ook uiterlijk lijkt Inthe op mij. ¬†Ik zie het soms, bij oude foto’s van mezelf als kind.
Maar de voorbije feestdagen, heb ik van verschillende familieleden, die we niet zo vaak zien, moeten horen dat ze echt een evenbeeld is van de mama…
Een erg smalle versie dan, maar ook ik kon als kind geen broeken vinden die niet van mijn gat zakte… dus ja, misschien zit er wel iets in.

Bij Leni is de ontdekking van haar persoontje met haar 18 maand net begonnen.

Diertjes (vooral aapjes), poppen en Bumba dragen haar voorkeur op het moment.
Ze is ook een ‘meisje, meisje’ dat is al duidelijk. ¬†Hoe ze met haar handjes op haar feestjurkje sloeg om de aandacht er even op te vestigen.
Hoe ze in de schoenenwinkel vorige week alles wilde passen.
Ze weet ook erg goed wat ze wil en ik herken er wel wat koppigheid in, maar niet zo erg als bij Inthe (voorlopig, ze is dan ook nog geen 2. ūüėČ )

12400828_10208168893604545_1120665396110025052_n

Maar ik hoor Leni woordjes zeggen die ik ook vaak gebruik:

“Zo seh” – als ik bijvoorbeeld water in haar drinkbeker heb gedaan en voor haar neer zet.

Ik zag gisteren Leni met haar nieuwe schoentjes op de grond zitten en “Allez” zeggen, omdat ze de dingen niet ¬†aankreeg.
Zo grappig, want ik was me niet bewust dat ik dat woord zo vaak gebruikte en nu hoor ik het mezelf constant zeggen.
Ik zei het zelf ook gisteren, toen ik Inthe hielp met haar nieuwe schoentjes, die nog niet zo goed meewerken bij het aandoen, net omdat ze nog ze nieuw zijn.

Kleine wezentjes, zo zichzelf, toch soms zo’n kopie van wat wij als ouders doen en zeggen.
Confronterend, maar ook bewustmakend dat wij nog steeds hun grote voorbeeld blijven.
Hoe wij reageren op, bijvoorbeeld, zorg dragen voor het milieu of hoe wij reageren naar mensen van vreemde origine.
Het heeft nu al zoveel invloed op hen….

“OHHHH, MAMA, hier heeft iemand een blikje op de grond gegooid! ¬†Dat mag niet, dat maakt het bos vies eh, mama!”
Stiekem zeggen ze hiermee: Mama, ik lijk steeds meer op jou

Herkennen jullie ook karaktereigenschappen of woordgebruik van jezelf bij je kinderen?

Een stroopwafel als kratje bier.

Een stroopwafel als kratje bier.

De vieze geur in de koffer

Toen manlief terug kwam met zijn koffer uit China een paar weken geleden stonk hij.
Naar fabriek, naar petroleum, naar ‘De Chinees’, naar veel te lang in dezelfde kleding moeten lopen omdat hij veel langer dan oorspronkelijk de bedoeling was had moeten blijven.
BAH

Toen de eerste lading was uit de machine haalde om te drogen, trok ik meteen een vies gezicht, de geur was er helemaaaaaaaaaaal niet uit.
Nog steeds rook alles naar petroleum (of was dat die befaamde smog-geur – geen idee), dus ik duwde alles gewoon terug in de machine om nog maar een keer te laten draaien.
Alle was van hem heb ik twee keer moeten doen om er de vieze geur uit te krijgen. ¬†Lekker ecologisch en economisch en zo ūüôĀ

Omkoperij met een stroopwafel?

Ondertussen staat vast dat hij maandag terug moet voor een dag of tien. (zeven dagen effectief werken, de rest is reistijd en jetlag tijd)
Ik ben alvast begonnen om de koffer te maken.
Het begin is er: een koffer vol met stroopwafeltjes. (Toevallig in ‘Bonus’ in de AH deze week ūüôā )
Want blijkbaar zijn de Chinezen gek op stroopwafeltjes en kennen ze dat daar niet.
Stroopwafeltjes kunnen dus dienen om de ene of de andere daar wat beter gezind te maken, zoals je hier in Belgi√ę een kratje bier geeft, geef je daar een stroopwafel.

En laat dat nu net veel beter in een reiskoffertje passen dan een kratje bier. ūüėÄ

stroopwafel

Mijn zwakte…

Mijn zwakte…

Ik heb het er al eens over gehad, mijn zwakte, mijn verslaving, mijn eeuwige strijd…

Wat ik mijn kinderen weiger te geven of toch, met mate, kan ik zelf met hopen verslinden.
Ik ben een suikerverslaafde (emo-eter.)

Wat zie je er goed uit.
Telkens na de bevallingen van de drie kindjes woog ik al minder dan voor dat ik zwanger was geraakt.
Ik ben bij alle drie tot 13 weken super ziek geweest. (Lees elke avond was mijn beste vriend het toilet, wie dat ooit ochtendmisselijkheid heeft genoemd is mij een raadsel)
Met als gevolg dat ik in principe afgevallen was telkens ik bevallen was.
Daar kwam dan nog bij dat ik bij elk van de drie borstvoeding heb gegeven en dus aten mijn kindjes me op. ūüėČ
De kilo’s vlogen er af en bij Leni ging ik na zes maand, toen zij ook aan haar vaste voeding begon, wat extra letten op ‘het gezondere voedingspatroon’.

Ik kreeg complimentjes:¬†“Wat zie je er goed uit” – tof – bedoeld als compliment, maar wilde je nu zeggen dat ik vroeger er niet goed uitzag dan? ūüėČ

De dip
De dip die volgde in juli en daar blogde ik toen al over in de post ‘Ik ben Ilse en ik heb een suikerverslaving

En hoe ik mezelf ook tegen mijn gat heb geschopt, ik kreeg het niet terug onder controle.
Misschien dat ik wat bang was om terug te starten met lesgeven in september na  zolang thuis te zijn geweest?
Ik weet niet goed waar het juist zat, maar ik zakte weg.
En toen ging de batterij van mijn weegschaal stuk.
En ik had niet de moed om er een nieuwe in te steken.

Uitstelgedrag
En dan begon ik te merken dat de kleding te strak werd, daar werd ik dan droevig van en ik greep weer naar de chocolade.
Op vakantie ga je toch niet ‘opletten’, dat bederft de pret. ¬†December komt eraan, dan lukt het toch niet.
Manlief in China, dan kocht ik chocolade en cola en chips. (Emo-eter, weet je nog?)
Daar waren de excuses weer.

Boos op mezelf.
En toen werd ik boos op mezelf!  Ik, Ilse, het karaktermens.  Want dat vind ik iets erg positief aan mezelf.
Ik heb wel degelijk karakter. ¬†Ik heb nooit een sigaret aangeraakt, want mijn beide ouders rookten veel vroeger en ik vond dat zoiets vies dus zou ik het zelf nooit doen…. Dat is toch karakter?
Ik kan héél goed voor zwakkere mensen opkomen, mijn mening geven.
Ik vind van mezelf dat ik een sterke persoonlijkheid heb. (Mensen die me persoonlijk kennen mogen me tegenspreken, ik ben wel benieuwd hoe anderen me zien…)
En DIT zou ik dan niet kunnen?
Iets wat ik voor mijn kinderen wel kan, kan ik niet voor mezelf? Dat is toch belachelijk!

Het begin
Hoewel ik weet dat dit het meest cliché voornemen is van het nieuwe jaar, doe ik het toch: IK WIL GEZONDER LEVEN.
Dat is mijn voornemen voor 2016, geen uitstel, geen excuses!
De nieuwe batterij voor de weegschaal werd gekocht en erin gestoken.
Met een grote zucht ben ik erop gaan staan, om dan natuurlijk eerst heel ongelukkig te worden, maar daarna gewoon nog meer vastberaden.
Het zal nu nog moeilijker zijn, want er is geen borstvoeding baby meer die mama op gaat eten.
Nu is het echt helemaal aan mij!

Baby-steps.
Ik heb gekozen om niet echt een dieet te gaan doen, maar gewoon gezonder te gaan eten.
Geen cold turkey – ik wil geen jojo effect ik wil gewoon mijn levensstijl aanpassen.

Voorlopig ben ik met een paar kleine dingen begonnen:
1) Frisdrank is vervangen door water – ook geen cola-light gedoe, gewoon water.
2) ‘ s morgens is dat lauw water met citroen, om de spijsvertering te vertragen.
3) Groenten en fruit worden meer op het menu gezet, tussendoortjes zijn fruit geworden.
4) Beleg op de boterham moet mager zijn en liefst geen vlees.
5) Vegetarische gerechten worden meer op het menu gezet.
6) Geraffineerde suikers worden zoveel mogelijk geweerd, alternatieven zoals honing en kokosbloemsuiker werden in de kast op de plaats van de suiker gezet.

zwakte

Daarbij wil ik nog meer gaan bewegen, ook daar ben ik al een week mee bezig.
Ik heb voorlopig de Wii Fit van onder het stof gehaald. (Klinkt dom, maar het geeft me de tijd om na te denken wat ik voor beweging kan en wil inplannen zonder het te laten liggen en er dan toch niet mee te beginnen.)
Het plan is sowieso nieuwe, degelijke loopschoenen halen en start to run terug op de smartphone zetten.
Ik wil ook een zwem moment plannen in de week.

Tips en supporters zijn welkom ūüėČ

Wie is er nog (stiekem) begonnen met hetzelfde voornemen?
Wie heeft hetzelfde probleem?
Wie heeft er nog meer tips voor mij? (Ben ondertussen al een paar goede blogs op mijn leeslijst rijker, waarvoor dank!) 

Zal Lommel het ook “Shaffen’? – Parelstrand wordt opvang.

Zal Lommel het ook “Shaffen’? – Parelstrand wordt opvang.

shaffenVluchtelingenstroom.

Met bijna duizend (945) zullen ze begin januari toestromen bij het Parelstrand in Lommel, bijna duizend vluchtelingen.
Lommel zelf had er niets over te beslissen, de hogere overheid legt hen dit gewoon op.

Toen de beslissing net was gevallen, was het zowat het meest besproken onderwerp in de leraarskamer van de school waar ik werk.
Midden in de drukte van de rapportering werd er overal over ‘de vluchtelingen van het parelstrand’ gediscussieerd.

Informatie

Gisteren kwam burgemeester Vanvelthoven in het nieuws, er was een informatiemoment georganiseerd.  Zowat 700 mensen waren komen luisteren.
Sommigen deelden papiertjes uit met ‘TE VEEL’ op gedrukt, niet iedereen nam ze aan bij het naar binnen gaan, zag ik op de TV.

Natuurlijk willen de mensen informatie, natuurlijk vinden ze het veel.  Misschien zijn het er te veel?
Bijna duizend ‘vreemde’ mensen en allemaal bij elkaar op √©√©n plaats. ¬†Mensen die onze taal niet spreken en onze cultuur niet kennen.
Ik begrijp de bezorgdheid, echt waar.
Maar op die meer dan tien jaar dat ik in Lommel werk heb ik de mensen daar ook leren kennen.  Ze zijn warm, sociaal en bovendien heeft Lommel een groot organisatorisch talent.
Als er een stad is, die dit in goede banen kan leiden, geloof ik vast dat Lommel dat kan.
Lommel zal het in mijn ogen wel ‘shaffen’.

TE VEEL?

Veel inwoners van Lommel vinden het er echter TE VEEL, dat bleek uit de papiertjes die ze in de lucht staken tijdens het info-moment.
Zoals altijd zijn er ‘de mensen die vinden dat we ze moeten helpen’ en de mensen die vinden ‘dat ze terug moeten’ en in het geval van Lommel, ‘dat het er ¬†TE VEEL zijn’.
Zowel de Belgische als de Nederlandse inwoners van Lommel hebben uiteenlopende meningen.
En dat vond ik toch wel een vreemd gegeven, want uiteindelijk zijn de Nederlanders die in Belgi√ę zijn komen wonen ook migranten, toch? ¬†Geen vluchtelingen, maar ze zijn wel in ons land komen wonen.
(Laat we wel stellen, ik heb helemaal niks tegen Nederlanders, ze zijn sociaal, joviaal en ik heb er graag mee te doen.
Ze zijn recht voor de raap en dat heb ik liever dan achterbaks achter de rug. ūüėČ )

Maar, zijn sommige Nederlanders vergeten waarom ze zelf in Belgi√ę zijn komen wonen?

* Huizen en gronden zijn hier in verhouding tot in Nederland goedkoper.
* De kosten voor een wagen en de nodige brandstof zijn minder.
* Het onderwijs staat hoger aangeschreven en is een héél stuk goedkoper.  De helft van de avondcursussen hier in de grensgemeenten zijn al volzet door mensen die van over de grens komen om zich in te schrijven, net omdat het zoveel goedkoper is. (Ik betaalde bijvoorbeeld 55 euro voor een module fotografie en de Nederlanders bij mij in de cursus zeiden dat diezelfde cursus bij hen ongeveer 300 euro zou kosten per module.)
* De woonlasten zijn lager.
* Er zijn minder lange wachtlijsten bij de gezondheidszorg.
* In Belgi√ę wonen en in Nederland blijven werken geeft zelfs een belasting voordeel omdat de hypothecaire lening af te trekken is van de belastingen ¬†in Nederland.

Dus laat me het even hypocriet vinden dat mensen die hier zijn komen wonen omdat het beter was voor hun eigen portemonnee nu gaan zeggen dat de vluchtelingen niet welkom zijn, dat het er TE VEEL zijn. 
We zijn allemaal mensen en als we denken ergens (financieel) voordeel uit te halen, dan doen we dat, dat is de aard van het beestje genaamd ‘de mens’. ¬†Ik ga daarvoor niemand met de vinger wijzen, ik zou het zelf misschien ook doen.

De vraag is natuurlijk bij wie de nood het hoogst is (geweest) bij het binnenkomen in ‘het beloofde land Belgi√ę’ … diegenen die er financieel voordeel uit konden halen of de mensen die¬†gevlucht zijn voor een gruwelijke oorlog.

Wat denk jij? ¬†Zal Lommel het ‘shaffen’? ¬†Zijn het er ‘TE VEEL’?¬†

 

De thuiskomst

De thuiskomst

EINDELIJK kwam papa terug van China gisterenmorgen.

We hadden een hele grote “Welkom thuis” poster gemaakt.
Inthe kon niet stoppen met zeggen: “Dan kan ik papa kuffele”.

de thuiskomst

We hadden gewacht met het ontbijt, zodat we samen konden brunchen.
Ik had de kindjes al wel wat fruit gegeven en melk, maar ze hadden nog niet echt ontbeten.

En toen kwam papa binnen en…

* was Inthe boos, ze heeft een half uur koppig op haar stoel aan de tafel zitten bokken. Ze wilde niet eten, ze wilde niet knuffelen.
Ze leek een beetje op een kat, die als je terug komt van vakantie boos is omdat je haar alleen hebt gelaten.  Na een half uurtje was de boosheid verdwenen en was er een over enthousiaste Inthe in de plaats gekomen.  Ze zong de hele dag heel hard en had héél veel te vertellen aan papa.  Ze tetterde de hele dag door.

* had Leni veel meer interesse voor al het lekkers op de brunchtafel¬†dan in het feit dat papa binnen kwam: “Hallo, ik heb HONGER!”.

* was Warre wel meteen erg blij, zei dat hij papa gemist had en ging hem knuffelen en na het eten zelfs op zijn schoot zitten.

* was mama super blij haar ventje terug thuis te hebben en heeft ze genoten van de verhalen. ¬†Ik heb hem gezegd dat hij erover moet bloggen, want er zijn echt wel ‘blog waardige’ dingen bij die vast mensen gaan doen lachen.

De bedoeling was om samen te gaan winkelen, maar door de spanning waren de kindjes erg vroeg wakker en moesten er twee van de drie echt hun bedje in vlak na de middag.
Ik ging dus maar alleen shoppen.  Ook wel fijn, langs één kant, want dan gaat het lekker snel en was ik ook snel terug thuis om dan samen rustig te genieten van gezinstijd.

Vandaag hebben we de cadeautjes samen ingepakt met de twee oudsten – De cadeautjes hebben dus een redelijk ‘OMG’ gehalte en niet in de positieve zin. ¬†– maar we hebben er wel veel plezier aan gehad.

Omdat ik weinig creatiefs heb kunnen verzinnen voor de meeste cadeautjes zijn er veel ‘bonnen’ bij.

Het meest creatieve cadeau was wel dat van Leni voor haar metie.
Haar metie is een echte creatieve ziel en zat al een tijdje te denken om haar naaisels en creaties met de Cameo Silhouette te bloggen.
Dus we hebben voor haar een eigen blogje gestart als cadeau:

http://www.lileliens.be/

Voor alle meters, peters en grootouders hebben we wel zelf iets gemaakt.  Dat kan ik nog niet laten zien, dat zou pas een spoiler zijn.
Maar later vast en zeker meer over die creatieve cadeautjes.

En dan is het bijna kerstavond.
Tijd voor pannenkoeken (dat is zo onze traditie geworden) en vanavond cadeautjes uitpakken.
Maar vooral ook héérlijk genieten van samen zijn.
Want na zo zestien dagen gescheiden vind ik vooral dat mijn grootste cadeau.

Wij wensen jullie alvast een heerlijke kersttijd, met veel gezelligheid en liefde en samenzijn met mensen die je het liefste ziet.

Veel liefs Ilse, Wouter, Warre, Inthe en Leni.

Drie dingen die je niet zegt als een partner in het buitenland zit.

Drie dingen die je niet zegt als een partner in het buitenland zit.

Mijn trouwe lezers weten dat mijn man vaak in het buitenland vertoeft en dat ik dan even alleenstaande mama ben van drie kleine kinderen.
Op dit moment zit hij in China, als hij terugkomt is hij 17 dagen van huis geweest.

Gisteren had ik een gesprek met een mevrouw waarvan de man vroeger veel in het buitenland heeft gezeten voor zijn werk.
Ze kon echt gerichte vragen stellen en ik verschrok een beetje over hoe goed ze wist hoe ik me voelde.¬† Er werd gesproken over wat ‘andere mensen’ soms kunnen zeggen wat pijnlijk is,¬†me boos maakt of net h√©√©l verdrietig.
Ze legde de vinger op de wonde…
Ja, ze begreep het ‘echt’.
Uit ons gesprek komt deze blogpost gerold.  Misschien kan het een inzicht geven.
Dit zijn dingen die mensen tegen me zeggen als ze horen dat manlief (vaak) in het buitenland zit:

Het went wel!

Dat is niet erg, ze zijn dat gewoon, dat went. Euhm, het spijt me je te moeten teleurstellen, maar dat went dus nooit.
Elke keer als hij vertrekt weet ik dat zowel de kindjes als ik hem héél erg gaan missen.

Ik weet dat ik de dagen ga aftellen en dat ik mezelf ga uitnodigen bij mijn ouders om daar te gaan eten om minder te moeten koken en om eens ‘andere praat’ te hebben.
Als het went en je vindt het niet meer erg, dan schort er iets aan je relatie.
Ik kan hem nog steeds niet missen en liefst mis ik hem zo weinig mogelijk.
Je past je natuurlijk wel aan, maar wennen doet dat nooit.

Mijn man zou dat niet mogen

Ik vind dat zinnetje √©√©n van de vreemdste opmerkingen die ik krijg.¬†Wij hebben daar als koppel over gebabbeld, babbelen daar nog vaak over. Naar mijn mening heeft mijn man een uitzonderlijk talent. ¬†Dat bleek al tijdens zijn ingenieursstudie toen hij vlotjes surfte door de opleiding. Hij haalde vaak perfecte scores, soms ook omdat de docent niet meer de moeite nam om het te controleren: “Als Wouter het geprogrammeerd had, dan zou het wel werken.”Hij heeft die studies niet gedaan om dan dat talent niet te gebruiken.

Dat terzijde doet hij zijn job super graag. ¬†Hij vindt de theaterwereld geweldig en heeft super collega’s. Natuurlijk zijn er overal mindere kantjes aan, maar die neemt hij er bij. Het is een uitdaging, hij kan er zo in opleven. Bij zijn vorige job was hij doodongelukkig. ¬†Geef mij dan maar af en toe een reisje naar het buitenland en een gelukkige man. Dit is een beslissing die je samen maakt en waar je samen achter moet staan.

Ik vind het binnen een relatie niet verstandig om de andere dingen op te leggen, iemand te beperken.
Of dat nu zijn vrijheid is om een pintje te gaan drinken of om zijn werk in het buitenland te gaan doen.
Je zit met twee in een relatie.  Je zoekt en overlegt samen tot je een compromis hebt gevonden waar beiden partners zich in kunnen vinden.

Ik weet dat als het er echt op aan komt, (Bijvoorbeeld als je geen kant op kunt omdat je een ontsteking in je rug hebt) dat hij er zal zijn.
Dan zal alles aan de kant zal worden geschoven en er bergen zullen worden verzet om te zorgen dat hij er is.

Ik zie het niet als¬†“Mogen”.
Ik voel het als¬†“Vertrouwen”.

Mijn man altijd in het buitenland? Dat zou ik niet leuk vinden!

Ja, en wij wel dan?
Nee, dat is niet leuk.  Ik vind dat niet leuk, hij vindt dat niet leuk en de kinderen nog veel minder.
Voor hem is het dubbel: hij is een uitdaging aan het aangaan, hij is aan het werk.
Maar hij mist de familiemomenten en dat is soms echt wel pijnlijk.
In het leven zijn er nu eenmaal dingen die minder leuk zijn.
Wij compenseren door bij de grootouders te gaan eten, door demo-avonden te doen, door nog een netflix reeks erdoor te jagen.
We eten een keer in de zetel boterhammen en een keertje meer corn-flakes.  De menu is vaak wat meer pannenkoek en macaroni met ham en kaas gericht.
We maken er het beste van, maar nee wij vinden dat ook niet leuk en zoals hierboven staat: “Het went nooit.”

Wat zeg je dan wel? Waar hebben wij ‘thuisblijvers’ wel wat aan?

Bijvoorbeeld aan mensen die hun telefoonnummer doorgeven en zeggen: “Bellen h√®”
Mensen die naar de demonstratie avond kwamen die ik organiseerde om een avondje niet alleen te zijn.
Mensen die als noodlijn klaarstonden toen ik het ‘net niet’ haalde om de kindjes op te halen bij de naschoolse opvang.
Een super onthaalmoeder die kleine Leni even langer kon bijhouden toen ik rapporten moest uitdelen.
De vriendin die klaarstond om te luisteren toen ik hoorde dat manlief langer zou moeten blijven.
De juffen met de extra zorgen voor de kinderen.

De mensen die er ‘echt’ zijn, zonder oordeel, met hulp en luisterend oor!

buitenland

schaamrood op mijn wangen bij de zwemles

schaamrood op mijn wangen bij de zwemles

Zondag = zwemdag.

Warre volgt sinds september zwemles op zondag.
Papa gaat elke zondag met hem naar het zwembad, maar deze zondag was er natuurlijk geen papa om mee te gaan, dus mama haar beurt.

Papa had met Warre afgesproken dat hij alles ging uitleggen aan mij, want mama wist niet hoe het werkte:

wachten tot het zwembad open gaat – kaartje laten stempelen – helpen omkleden (vooral kleding terug goed trekken, zodat hij het zelf makkelijker aan kan doen achteraf) – ik moet centjes aan de juf geven (we betalen per les), je moet je broek oprollen, want je moet door een klein zwembad –

Warre vertelde al erg veel, maar vergat één klein detail te vermelden of hij heeft het gewoon niet geweten.

“Hier mama, wij moeten in kleedkamer drie!”
Hij stormde de kleedkamer binnen en ik erachter aan … om dan te zien dat het de mannenkleedkamer was. ¬†Niet alleen de kinderen, ook de mannen waren hun zwembroekjes aan het aandoen!
Ik keek naar beneden, handdoeken werden omgeslagen.
Ik voelde het schaamrood op mijn wangen komen…

De zwemjuf vertelde me achteraf dat de mama’s in kleedkamer vier gaan met de kinderen en de papa’s in kleedkamer drie.
Dat overkomt me dus niet meer.

Op mijn twaalf dagen zonder man, heb ik dan toch wat mannelijk naakt mogen aanschouwen (of het ook schoon was, ga ik even in het midden laten) ūüėČ

Mijn man lag uiteraard dubbel van het lachen! ¬†Ik ¬†zei hem dat hij me wel eens had mogen vertellen over het verschil tussen kleedkamer drie en ¬†vier…
Ik zei lachend dat ik nu toch wat ‘mannelijk schoon’ had kunnen bewonderen als ‘alleenstaande mama’.

schaamrood
Foto van English help online, maar ik vond hem zo goed passen…


Gemis hier in huis – papa in China

Gemis hier in huis – papa in China

gemis

Gemis en verdriet.

De juf van onze oudste wist te vertellen dat Inthe uit haar doen is. Ze is stiller dan anders en vertelt bijna niets…
Helemaal niet zoals ze ‘echt’ is. ¬†Als ze blij en gelukkig is, staat haar tater geen moment stil.

Zij is diegene die het hardst afziet van het feit dat papa zo lang en zo ver weg is.
De jongste beseft het niet helemaal en onze zoon begrijpt beter dat het voor een langere periode is en heeft het concept van de aftelkalender beter door.

Gemis aan de eettafel.

Bij het avondeten was ze boos dat ik de restjes naar de vuilnisbak deed, want die moest ik wel voor papa beweren.
“Neen, meisje, papa zit in China, komt pas over h√©√©l lange tijd terug.”

“Nog √©√©n keer slapen papa terug eh”

“Neen , kijk (wijzend op de kalender, samen tellen) dan komt papa terug.”

Ze zwijgt in alle talen.

Ze had op school helemaal niet gezegd dat papa in China zit. Haar broer kan er waarschijnlijk niet over zwijgen.

Door het tijdsverschil is Skype ook niet de makkelijkste weg.  Vaak stopt papa pas met werken als zij al in hun bedje moeten.
Deze morgen klom ze op papa zijn plaats in het grote bed.  De geur vana papa zal er vast nog wel hangen.

Ze is uit haar doen, ze zoekt tevergeefs haar maatje, haar dollende papa.
ze heeft nood aan extra knuffels en aandacht.

Alles bij haar geeft het aan: Gemis!  Gemis van haar papa!

Jas nummer…. hoe snel jassen kapot gaan in de winter?!

Jas nummer…. hoe snel jassen kapot gaan in de winter?!

Vandaag kocht ik alweer een nieuwe jas voor onze zoon.
De derde winterjas voor dit seizoen!  Ongelofelijk!  Op de één of andere manier zijn die dingen deze winter geen lang leven beschoren!

Jas 1

Ik begon met de fluorescerende jas van de Hema. De hele jas is fluo stof, valt heel erg op.
Zowel de oudste zoon als de oudste dochter kregen er één.
Maar het stof was van erbarmelijke kwaliteit.
Na twee weken zag het stof van de mouw er zo uit:
image

De foto werd met flash getrokken, zo zie je de fluorescerende stof en hoe die al vreselijk geschift was na drie weken.
Ook die van de zus heeft het niet zo lang uitgehouden!  Nee, dit was een miskoop!

Jas 2 en ook 3

jas

Bel&bo is lid van de fair wear foundation. (Daar is tegenwoordig een app voor om merken ter plaatse op te zoeken.)

Deze ging toch een paar maand mee!  Toch ook niet zo heel lang, eigenlijk!
Tot er iemand op de sluiting van de rits is gaan staan. Niet meer te maken.
Onze zoon¬†verdrietig… hij vond het een fijne! ¬† (Met veel zakken om te verzamelen).

Ik terug naar Bel&Bo en ze hadden hem nog in zijn maat. Dus ik kocht dezelfde.  Mijn zoontje gelukkig!

Ik zocht Bel&Bo op in de app, nu blijkt dat ze toch nog een hele weg af te leggen volgens de fair wear foundation.
Maar ik troost mezelf dat de wil er is, anders waren ze geen lid geworden, toch?

Ik hoop nu toch dat¬†exemplaar nummer drie het vol zal houden tot na de winter…
Ik heb zelfs gedacht een reserve jas te kopen, moest ook deze kapot gaan. Misschien in de solden…
Ik vind een reserve jas sowieso erg handig, want hoe vuil die jassen ooit terugkomen na een paar dagen naar school!

Nog kindjes die kleding kapot krijgen op een hels tempo?