Categorie: Persoonlijk

De moederdag-droom.

De moederdag-droom.

Schat, blijf jij nog maar even liggen” – En ik draai me nog even om!
Héérlijk om eens voor een keertje niet uit bed te moeten springen, maar gewoon nog even verder te luieren!

Een tijdje later gaat de rolluik op onze slaapkamer omhoog, schijnt de zon naar binnen en ruik ik verse muntthee.
Daar staan dan drie kindjes met een blije snoet en drie knutselwerkjes te glunderen. Manlief staat ernaast met ontbijt op bed.

36683350
Het dienblad is versierd met een prachtige foto-placemat van mijn drie grootste schatten. Op de mok, met geurende thee, herken ik ook dezelfde drie guitige gezichtjes, die naar me lachen.
Een geïmproviseerd vaasje met madeliejes en paardenbloemen doet me denken aan onze vakantie in Toscane van vorige zomer… elke dag ‘vers onkruid’ op de camping-tafel!

IMG_4332-300x200
Alsof hij aan mijn gezicht gezien heeft gezien dat ik herinneringen aan het ophalen ben over onze prachtige vakantie in Italië, komt de oudste met een puzzel afgelopen.
Mama, help je mee aan de puzzel van de scheve toren?” en hij duwt de foto-puzzel van ons gezin in Pisa onder mijn neus.“Oké, maar mag ik eerst even mijn croissantje opeten?”
Na het heerlijke ontbijt op bed en natuurlijk ook het maken van de puzzel, verdwijn ik voor meer dan anderhalf uur in de badkamer voor exclusieve me-time.
In bad lees ik nog even verder in mijn boek uit de boekenkast (want met een e-reader in bad, dat is toch maar niks!). Als het water stilletjes aan wat frisser wordt, steek ik de gepersonliseerde boekenlegger op de bladzijde waar ik gebleven ben en maak me klaar voor de rest van de dag.
Ik ga naar beneden en daar is papa met de kindjes kaartenhuisjes aan het bouwen met het super leuke kaartspel waarop manlief zijn petekindje staat te pronken.
Ik schrijf nog snel wat blog-ideetjes op in mijn persoonlijk notitieboek.

Ik zet me aan de computer, want nu onze voortuin bijna afgewerkt is, wil ik ook eindelijk dat originele naambordje bestellen om bij de voordeur te hangen. Ik snuister tussen de mooiste kiekjes om te kijken welke foto het best past om mensen te verwelkomen…
Na een heerlijke zonnige dag, spelen met de kinderen en me nergens zorgen over te moeten maken, omdat manlief het meeste werk op zich neemt op moederdag, zetten we ons samen in de zetel met een glaasje wijn. De onderzetters gemaakt van onze reis-foto’s blijven wel in de kast, want onze salontafel is toch het einde nabij! Dat heb je met drie kinderen in huis.
Maar ze zijn er alvast voor als er in de toekomst een nieuwe salontafel komt die ik wel graag wil beschermen. 😉
Morgen gaan we op bezoek bij oma en mag elk kindje twee foto-magneten cadeau doen voor haar moederdag, want oma’s zijn natuurlijk ook nog altijd mama!

De moederdagdroom

Een perfecte moederdag is er voor mijn één waar we exclusief samen kunnen zijn als gezin en waarop ik de tijd krijg om een paar dingen te doen die soms door de drukte wat moeilijker zijn: uitslapen en uitgebreid in bad gaan, lezen en wat haken…

12230819_1169291719752384_641548913_n

Foto-cadeautjes vind ik een prachtige manier om leuke herinneringen in je dagelijks leven te verweven, want geef toe, op de pc doen ze hun emotionele waarde niet echt eer aan.
In de bovenstaande ‘droom’ zijn een aantal erg originele foto-cadeautjes terug te vinden die allemaal te bestellen zijn bij webprint.be”
Op hun webshop vind je nog meer originele ideetjes.

(Zou manlief de hint begrijpen? 😉 )

verfspat reclame

Volgen kan  op BloglovinFacebookTwitterInstagram – Pinterest

De decadente date: Part 2: Amaluna – Cirque Du Soleil.

De decadente date: Part 2: Amaluna – Cirque Du Soleil.

Straks worden decadente dates nog een gewoonte!

Weten jullie nog een tijdje geleden vertelde ik over een decadente date van mijn man en mij? – een beetje als compensatie voor het feit dat hij in China zat met Valentijnsdag ofzo 😉

Wel gisteren hadden we een tweede decadente date!  Nee, het is zeker niet de bedoeling van dit elke maand een keer te doen!
Ze hebben hier een gezegde: “Dat kan de bruine niet trekken!” (= dat kost veel te veel centjes!).

Waarom dan deze date naar Amaluna?

Cirque du soleil is al héél erg lang een grote droom van mij om te bezoeken.
Zowel manlief als ik hebben een voorliefde voor theater en cultuur.  Voordat we kinderen hadden zaten we echt vaak in zowel grote als kleine theaterzalen te genieten.

Een half jaar geleden was ‘Cirque Du Soleil’ nog eens op TV.  Dat is zo mooi om te zien, maar TV is ook maar TV.  Zoiets moet je ‘beleven,’ zei ik.
En manlief  had de hint begrepen 😀

VIP

Dus hij boekte twee VIP tickets voor Amaluna van Cirque Du Soleil in Amsterdam, tijdens de paasvakantie.
En dat was dus gisteren….

Stork

We koppelde meteen een kraamvisite aan ons reisje naar Amsterdam, want een collega van manlief, die pas voor de tweede keer papa is geworden, woont aan de rand en dan konden we daar meteen even beschuit met muisjes gaan eten!
Van de kersverse ouders kregen we de tip om ‘Stork’ te bezoeken, een visrestaurant aan het IJ.
Ik heb er super lekker gegeten en ik was erg blij met de tip, want dat restaurant hadden we zelf waarschijnlijk helemaal niet gevonden als we op zoek waren gegaan naar een snelle hap in Amsterdam stad.

wp-1460296173750

Fletcher

Na het eten zijn we gaan inchecken in Het Fletcher hotel – mijn man onder het motto :”Ik ga – NO WAY – in een flut hotel slapen!” (Dat moet hij helaas voor zijn werk al vaak genoeg!)
Dat Fletcher hotel is mega-trendy en heeft een Sky bar met “hippe’ muziek! (Niet echt mijn ding dus, het leek me allemaal een beetje te veel op een TV serie 😉 )

wp-1460296164031-300x297Het Fletcher in Amsterdam is helemaal rond.  De cirkel staat er dan ook centraal.  (De bar heet Pi 😉 )
De douche is rond en staat in het midden van de kamer en is van glas (Ja- echt – not kidding! ).

We hadden een taxi gebeld, want te voet was het toch een 45 minuutjes stappen en ik wilde niet verkeerd lopen en dan te laat komen!  Manlief wilde niet zelf rijden, want dan kon er ook een wijntje worden gedronken!
De taxi bracht ons tot recht voor de ingang.

Voordeel van VIP

Ik had nog nooit VIP tickets gehad voor zo’n event.  Maar ook hier zei manlief: “Als we dan gaan, dan wil ik het wel goed doen.”  Dat wil dus zeggen goede plaatsen en meteen een VIP lounge erbij!”
De voordelen van dat VIP pasjes waren wel erg fijn:

* Niet aanschuiven bij de ingang.
* Gratis vestiaire.
* Hapjes à volonté (en neen, het waren geen kaasblokjes, maar vers voor je neus gemaakte tapas)
* Drankjes à volonté (zowel voor de show als tijdens de pauze.)
* Pop-corn bij het betreden van de zaal
* Helemaal aparte toiletwagen voor de VIP (= niet aanschuiven!)
* Dessertjes tijdens de pauze
* Goodie bag met prachtig foto-boek, CD en poster

Amalũna was echt super mooi.
Cirque Du Soleil is echt een complete ervaring.  Ik heb me geen minuut verveeld.
Het verhaal was mooi.  De kostuums en de make-up zo prachtig.  Super mooie muziek.
Prachtige acrobatische oefeningen voor je neus met héél veel ‘ahhh’ en ‘ohhhhh’ geluiden in de zaal.
Grappige intermezzo’s met twee prachtige clowns die verliefd waren.
Het was in één woord: AF!

De taxi bracht ons terug en dan zijn we nog even in de sky-bar iets gaan drinken.
Maar ik was al snel moe van het reizen en de mooie ervaringen, dus zijn we best vroeg gaan slapen.

’s morgens wachtte er nog een héérlijk ontbijtbuffet in het sky restaurant en een rustige terugrit naar onze kindjes, die op logement waren geweest bij de oma en de opa.

wp-1460296202702-169x30012961604_555583207957294_4931415128378832228_n

 

 

 

7 tips voor meer stappen op de teller

7 tips voor meer stappen op de teller

meer stappen

Een doel

14 000 per dag, dat is momenteel mijn streefgetalletje.  Als ik ga hardlopen op een werkdag haal ik dat super gemakkelijk.  Er zijn dagen bij dat ik vlot over de 20 000 stappen per dag zit.
Ik heb al een paar keer de vraag gehoord: “Hoe haal je dat dan?”.

Wel het is natuurlijk een complete mentaliteitsverandering die aan het begin staat van het hele getal.
Ik verwijs even naar een blogpost van een paar weken geleden waar ik een aantal tips gaf aan mama’s om meer te bewegen.

Niet te veel in eens willen!  Meer stappen volgen heus wel!

Want één van die tips wil ik hier terug herhalen: BEGIN KLEIN!
Het heeft geen enkele zin om je streefgetal voor het aantal stappen per dag omhoog te zetten als niet eerst elke dag de basis 10 000 met gemak kan halen.
Het zou frustratie kunnen opwekken als je met een te hoog aantal begint en dat werkt natuurlijk demotiverend.
Laat dus je 10 000 in het begin gewoon staan en zet je streefdoel pas hoger als je een aantal weken vlotje dat aantal haalt!

Als je een zittende job hebt of een echte ‘couch potato’ bent die terug wat actiever wil zijn, is misschien zelfs die 10 000 in het begin te veel.
Zet gerust je streefaantal een beetje lager, maar weet wel dat er aangeraden wordt om elke dag 10 000 stappen te zetten als basis voor een gezonde beweging.

Voor mij is die 10 000 op een werkdag echt vlot te halen.  Ik geef les en ik het is dan ook nog een praktijk vak.  Dat wil zeggen dat ik tijdens mijn les bijna de hele tijd aan het rondwandelen ben om bij te staan waar nodig.  Daarbij moeten ook materialen gehaald en opgeborgen worden.  Het begin is dus niet voor iedereen hetzelfde.

Maar hier zijn een paar tips die ik her en der bij elkaar geraapt heb, die voor mij werken.
Test ze uit en wie weet heb je nog wel een leuke aanvulling: ik sta open voor suggesties!

De bekendste tip!

Neem de trap in plaats van lift.
Dat is de tip die je echt overal terug zal vinden bij het behalen van je 10 000 stappen.  Als je ergens de trap kan nemen in plaats van de lift, doe dat dan.
Voor mij persoonlijk was dit geen echte tip, want dat deed ik al.  Maar ik merk wel dat ik trappen nu vlotter en met meer ‘schwung’ neem.

Waarom ik bij het begin van de parking sta?

Parkeer verder.
Zet je auto altijd verders weg.  Doe dit zowel op je werk als bij het winkelen.  Wees dus niet bang om twintig meter verder te moeten stappen.
Ook met kinderen kan dit.  Voor hen is het ook goed om actief te zijn, dus waarom zouden ze niet mee kunnen stappen?
Mijn collega’s weten ondertussen dat mijn auto terug te vinden is helemaal in het begin of helemaal op het einde van de parking.
Als ik naar het (kleine) centrum van ons gehucht ga, parkeer ik in het midden.  Zo kan ik de apotheek, bank, bakker en lokale supermarkt te voet bezoeken.
Ik loop dus vaker op en neer tussen de plaatsen waar ik moet zijn en mijn auto.
Leg wel zeker een paraplu in je auto!  😉

Niet zo goed voor de beurs.

Wandel de hele winkel rond.
Tijdens het boodschappen doen wandel je elke afdeling helemaal af, zodat je overal geweest bent.
Ik ben er nog steeds niet uit of mijn beurs het ermee eens is of dit wel een goede tip is, maar dat is discipline van mezelf, natuurlijk. 🙂

Kies bewust.

Liever te voet.
Kleine boodschappen bij de bakker op de hoek (of in mijn geval op een minuutje of 10 wandelen) doe je te voet.  Dit is er één die voor mij moeilijker is als manlief (weer) in het buitenland zit, want met drie kinderen vergt dat net wat meer organisatie.

Wat kan ook als je niet stilstaat?

Wandel rond als je normaal iets stilstaand doet:
Telefoneren en tanden poetsen doe ik nu al wandelend (bij telefoneren deed ik dat eigenlijk al wel!)
Let op dat je stappenteller niet aan je dominante hand zit bij het tandenpoetsen als je dit doet… Ik geloof dat het ongeveer 112 ‘stappen’ te veel zal weergeven! 😉

Fitness bij je thuis?

Voor de tv.
Als ik nog veel stappen moet doen zet ik het balance board van de WII fit voor de tv en de salontafel aan de kant.
Dit kan natuurlijk ook op een gewone step.
Ik stap dan van het balance board op en af voor bijvoorbeeld een serie tot ik aan mijn stapjes bent.

Hup met de geit!

Ga (hard)lopen
Dat is natuurlijk vanzelfsprekend.  Als je gaat lopen of een extra wandeling maakt ’s avond dan is dat alleen maar goed voor je aantal stappen.

Dit waren mijn zeven werkende tips.

Voor mensen die een zittend beroep hebben of met het openbaar vervoer naar het werk gaan zijn er nog veel meer:
* Stap een halte eerder af en wandel naar je werk.
* Ga een verdieping lager of hoger naar toilet of koffie halen.
* Wandel naar je afspraak als je te vroeg bent.
* Stap naar de bureau van je medewerkers in plaats van ze te e-mailen
* …
Die laatste tips zijn voor mij niet van toepassing, maar ik kan er me wel iets bij voorstellen!

Heb jij extra tips voor meer stappen op de teller?  Ik hoor ze graag.

Ruzie voorkomen: wat een mama daarvoor al doet.

Ruzie voorkomen: wat een mama daarvoor al doet.

Sinds de 70ste verjaardag van mijn moeder gaan we elk jaar op vakantie met de hele familie.
De hele familie is bij ons ondertussen achttien mensen groot.  De oudste is 77 (mijn vader) en de jongste is 19 maanden (mijn jongste dochtertje).

Dit jaar gingen we voor het eerst naar de Ardennen.
We hadden een groot huis gehuurd waar we allemaal gezellig samen konden zijn.  Het huisje ligt in Saint Vith, in een hele mooie streek!

Vrijdag ochtend haalde ik dus onze koffer van de zolder, samen met twee trolley’s van de oudste kinderen.

Ik was onze kleding in de koffer aan het doen, toen er een ‘ruzie’ ontstond.
Leni zat met alle macht aan de trolley van Inthe te trekken en Inthe stond boos aan de andere kant te trekken: “Nee, Leni is mijn koffer!”
Leni was super verdrietig en boos!  Zij had geen koffertje om mee rond te wandelen!

De oudste twee zijn al een paar keer gaan logeren bij oma en opa met hun kleine trolley, Leni was zich er nooit echt bewust van tot nu.

Ik zag het al voor me: heel het weekend gedoe om een kleine trolley!  Daar had ik dus geen zin in.
Alles werd in de koffer geladen, maar voor dat we vertrokken richting Ardennen, werd er eerst nog gestopt bij een lokale handelaar in ‘tassen’ en zo.

Ik nam Leni alleen mee naar binnen en wandelde naar de kleine rol-koffertjes.
Er stond een super mooi licht blauw van ‘me to you’ met een enorm schattig beertje erop.
Ik zeg dus: “Kijk eens Leni, wat een mooi koffertje!”
Nej, Bubaaaa”
“Schatteke, ik zie geen trolley van Bumba hoor.”

Maar daar was ik even fout in, want Leni haalde achter een paar andere gewone Bumba schooltasjes een Bumba trolley tevoorschijn.

Nog even drama aan de kassa toen ze ‘haar koffertje’ even terug aan de mevrouw van de kassa moest afgeven, maar dat was gelukkig maar van héél korte duur.

Daar liep ze dan, zo fier als een pauw met haar koffertje naar de auto.  Ze heeft het koffertje de hele tijd op haar schoot vastgehouden (en een stuk of 100 keer laten vallen, gelukkig zat grote broer naast haar om het koffertje terug naar boven te hijsen!)

ruzie voorkomen
Hebben jullie ook al van deze situaties meegemaakt, waarbij je voor ‘de lieve vrede’ toch maar even iets gaat kopen of bijhalen?

 

Wat ik leerde op de begrafenis van een kind.

Wat ik leerde op de begrafenis van een kind.

begrafenisIets meer dan vier jaar geleden was er in België ook een zwarte dag.
22 keer zou er een begrafenis van een kind volgen!
Het was er één van een andere orde dan die van gisteren, maar er is een link – so bare with me!

Vier jaar geleden was er een vreselijk busongeval in Sierre, iedereen weet dat nog wel.
Ik werk in Lommel en dus kon het niet anders dat dat er ook betrokken leerlingen waren bij ons op school.

In mijn klas

Een jonger zusje van een leerling van mijn klas was helaas één van de dodelijke slachtoffers.
De hele klas werd uitgenodigd op de begrafenis.
Daar was héél wat om te doen.  Niet alle leerlingen wilden mee.

“Ik durf niet!”
“Ik weet niet wat ik moet zeggen”
“Ze krijgt er haar zusje niet mee terug!”

We konden de leerlingen natuurlijk niet verplichten om er mee naar toe te gaan, dat is uiteindelijk een beslissing van ieder op zich.
Toch heb ik geprobeerd om uit te leggen waarom ik het belangrijk vond dat we zouden gaan.
Dat ‘er zijn’ belangrijk is!  (Hoewel ik toen nog niet helemaal wist hoe belangrijk dan wel!)
Uiteindelijk besliste toch de hele klas om te gaan, we reden er met een paar auto’s naartoe.
We kwamen achteraan te zitten in een overvolle kerk, we verdwenen een beetje in de massa.
Ik vond het wel wat jammer, want zo kon ons klasgenootje niet zien dat wij er ook waren.  En dat vond ik toch wel erg belangrijk.
Dus op het moment dat het witte kistje naar buiten werd gedragen, droeg ik de klas op om langs het gangpad te gaan staan, zodat ze ons zouden zien bij het naar buiten gaan.
Het meisje was bijna buiten, toen ze me zag.  Ik knipoogde en ze keek omhoog, ging met haar ogen langs de volledige rij van de klas en glimlachte.
Ze liep met de rouwstoet mee naar buiten, trok aan haar moeders mouw, zei iets en rende terug naar ons:

“Oh wat ben ik blij dat jullie er ALLEMAAL zijn, riep ze met de tranen in haar ogen!”  

In één oogopslag had ze gezien dat er niemand ontbrak!  In één moment wist ze, dat ze niet alleen stond als ze straks terug naar de les zou komen!

Ik vind het zo jammer dat mensen kritiek geven op de manier waarop mensen dit proberen te verwerken, want het is zoiets persoonlijks:

De cartoonist maakt een pakkende tekening:

xye8ov6i290b_ht

De dichter doet het met woorden:

Een moeder die nooit meer thuiskomt,
Een kind dat wordt vermist.
Als er al een god bestaat
Heeft die zich duidelijk vergist…

Er valt zoveel over te zeggen
Maar misschien doen we dat beter niet.
Geen woorden van haat of van vergelding,
Alleen maar ruimte voor verdriet

En iedereen heeft theorieën
Over wat er allemaal anders moet
Maar de waarheid ligt altijd in het midden
‘het’ verandert enkel als je ook zelf wat doet.

Slachtoffers krijgen stilaan een naam
De cijfers worden een gezicht
Mijn gevoelens kan ik nog steeds niet benoemen
dus schreef ik dan maar dit gedicht…

(Wendy Debels)

Bart Peeters zingt weer zijn lied:

 

De mens op de social media

verandert zijn profielfoto in tranen, Belgische vlaggen of een welgemeende “fuck you” afbeelding met vingers in de vorm van frietjes.

12417737_134200893640953_6030849098516591811_n
De hele wereld belicht zijn monumenten in de Belgische driekleur (als ze even hebben opgezocht welke kleuren dat ook weer waren!)

599825033
Het is een teken van solidariteit, van ‘we stand together as one’, als troost…

Wat ik leerde op die begrafenis?

Ik heb daar geleerd dat ‘er zijn’ en solidair zijn en medeleven echt troost kan bieden. 

Dit treft ons allemaal.
Nee, ik schrijf dit niet omdat het in België gebeurde.
Het gebeurt dagelijks in de hele zieke wereld rondom ons.
Ik was al niet zo naïef om te denken “Hier zal het niet gebeuren”.
Ik ben nu niet zo naïef om te denken “Hier zal het nu niet meer gebeuren”

Ik ben er me van bewust dat dit niet de laatste keer is dat het zo dichtbij zal komen.
Volgende keer is het misschien manlief die terugkomt van zijn zakenreis.
Het was deze keer dinsdag, misschien was het eerst de bedoeling om het donderdag te doen…

De volgende keer en misschien…. 

Daar mogen we niet bij stil blijven staan!  Ik trek me op aan de bloemen en de kaarsen, de teksten van hoop en liefde.
Ik ben oprecht dankbaar na het zien van zoveel inzet van de hulpverleners en beroerd door de foto van de vluchteling “Sorry for Brussels”.
Bij het zien van zoveel liefde, heb ik nog steeds hoop!

Helaas zie ik ook andere dingen… 
Vooroordelen naar de moslimgemeenschap komt weer meer naar boven, de polarisatie neemt toe.
‘Idiot Trump’ wijst met de vinger en hij is niet alleen.

Al die negatieve vibes op de social media en verwijtende commentaar maakt mij bang.
Banger dan eender welke terroristische organisatie ter wereld ook.
Want ik ben er rotsvast van overtuigd, dat wij dit kunnen overwinnen door verstand te gebruiken, solidair te zijn en samen één liefdevolle maatschappij te vormen.

Maar om die maatschappij te vormen moeten sommige mensen echt nog eens goed in de spiegel kijken en neen, ik heb het niet over de moslimgemeenschap.

Je kind kansen geven – kine voor de zoon

Je kind kansen geven – kine voor de zoon

Een paar weken geleden had ik oudercontact van mijn twee kleuters.
Ik bkansenlijf het iets vreemd vinden, aan de andere kant van de tafel te moeten gaan zitten.
Al bijna 13 jaar ben ik diegene die verteld hoe de kinderen het doen in de klas, ben ik diegenen de delicate onderwerpen moet aanbrengen, die gedrag moet bespreken…

Ik vind het bijzonder dat de juffen de kinderen zo goed in kunnen schatten.
Ze vertelden me niets nieuws – zo ken ik mijn kinderen ook.  Gelukkig, dat wil zeggen dat ze zich goed voelen in de klas, toch?

Inthe is een vrolijk zingende kleuter.  Ze kan doorzetten tot iets af is (yep, daar is het karakterke!), wil met alles meedoen.
Soms klapt ze echter dicht.  Nu thuis is dat eerder omgekeerd, ze schreeuwt en schopt de hele boel bij elkaar en dat gebeurt meestal als ze EN moe is EN de dingen niet gaan zoals zijn het in haar hoofd had.  Een “neen”, kan voor Inthe héél moeilijk zijn.
Op school gaat ze boos in een hoekje zitten pruilen.  De juf vindt dit jammer, ik vind het jammer,… Met Inthe moet je blijven zoeken naar de gulden middenweg.
Zolang ze maar niet ‘gebroken’ moet worden vind ik het allemaal prima.

Warre is een pienter, sociaal kereltje.
Hij speelt graag met constructiespeelgoed, wil alles weten…
Maar zijn motorische vaardigheden... (Oh ow – daar zijn die woorden weer!)

In de tweede kleuterklas werd al snel duidelijk dat Warre zijn fijne motoriek niet zo goed liep als zijn klasgenootjes.
Nadat hij dat zijn brilletje kreeg en de wereld letterlijk voor hem open ging, leerde hij snel bij.
Gelukkig, want de juf zag echt een probleem voor het eerste leerjaar, was dat niet zo geweest.
Op dit moment kan hij echter alles wat hij moet kunnen voor het eerste klasje.  
Maar…

De juffen noemden een aantal zaken op die ik zelf ook al wel had gemerkt:
Warre drukt héél hard op zijn potlood, zijn bewegingen komen vanuit de bovenarm.
Als hij het niet gedaan krijgt zoals hij in zijn hoofd heeft, wordt hij gefrustreerd en krijgt hij stress en gaat het nog slechter…

“We raden aan om eens naar de kinesist te gaan en te kijken of zij hetzelfde zien en of ze hem kunnen helpen”

“Ok” – Twee verbaasde juffen keken me aan… was het echt zo makkelijk om deze mama te overtuigen? Ja, dus!

Ik maakte meteen een afspraak in de kinesist praktijk hier in de straat, er werkt ook een mevrouw die gespecialiseerd is in kinderen.

Warre ging dus vorige week met mij mee naar daar.  Ik kreeg een hele vragenlijst voorgeschoteld waar ik de helft niet meer van wist.  (Ben ik nu een slechte mama? Flitste even door mijn hoofd – bull-shit natuurijk, je bent geen slechte mama omdat je de apgar score van je zoontje niet meer kan herinneren en ook niet meer precies wanneer hij kon staan met steun… dat kan ik opzoeken, als het echt moet!)
“U blijft dan hier even wachten.” –
“Euhm, ja naturlijk ik laat mijn zoontje van vijf niet alleen bij iemand die hij helemaal niet kent!”
“Ja, dat is toch niet voor iedereen vanzelfsprekend”.  (Waaaaaaat? Dat meen je toch niet?)

De ‘test’ (die door Warre werd bestempeld als ‘spelletjes doen en oefeningen maken’) duurde een half uurtje.
Het uitvoerige verslag zat gisteren avond in mijn mail.

Oef! Ik had echt al wel dingen gezien en opgemerkt, maar als ik het verslag van die test zag, moest ik toch even slikken…
Ik ga de details besparen, maar uiteindelijk vinden ze dus dat Warre hulp nodig heeft om zijn overgang naar het eerste leerjaar zo vlot mogelijk te laten lopen.
Ik vond het geen fijn verslag om te krijgen.
Ik stuurde het door naar manlief in China….
En dan kreeg ik een antwoord terug, helemaal in de stijl van manlief, het verslag werd helemaal dood gerelativeerd… 😀

Warre doet niet alles ‘volgens de regels’ dat heeft hij nooit gedaan.
Het is een oplossingsgerichte kleuter.

Ik zie hem nog in het zwembad bij de watergewenning.
Ze moesten door een poortje dat onder water stond.  Warre ging toen niet graag met zijn hoofd onder water (je moet hem nu eens zien, meer onder water dan boven…)
Dus hief hij het poortje gewoon van de grond en stapte er met hoofd boven water doorheen.
Dat is Warre ten voeten uit… als het hem niet lukt op de manier dat iedereen het doet, doet hij het op een andere…

Is dat slecht dan?  Neen, dat is oplossingsgericht denken.
Manlief haalde nog een paar punten aan die in het verslag eerder een negatieve toon hadden, maar die hij omdraaide naar iets positief en ook spiegelde op zichzelf.
Want hoe ik het ook draai of keer, Warre is gewoon een mini-manlief.
Op vlak van interesses, karakter en zelfs de bouw …

En in hoeverre spreekt zo’n kinesist voor zijn eigen winkel?  (Yup, weer manlief!)

Als straks de kinesist zal telefoneren om te vragen wat we hebben beslist, zullen we toch toestemmen met een behandeling om zijn fijn motoriek te verbeteren.

Niet omdat hij dingen ‘anders’ doet, niet omdat we denken dat het hem anders niet zal lukken…
Puur omdat ik de frustratie in hem zie als hem iets niet lukt zoals ‘de anderen’.
Hij is erg pienter en ziet de verschillen.  Hij wordt er verdrietig van…
Dus om zich goed te ontwikkelen en een vlotte overgang te kunnen maken naar het eerste leerjaar, start Warre met kine.
We zullen zien of het hem kan helpen!
We willen hem ook leren dat hulp aanvaarden prima is en dat je er altijd iets van kan oppikken…

Uiteindelijk wil je een kind toch alle kansen geven. 

Wat een mama leert als papa weg is

Wat een mama leert als papa weg is

Zoals jullie weten ben ik momenteel even alleenstaande mama van drie (die halftijds werkt, ambassadrice is voor de inktvisjes voor couveusekindjes, gemeenteraadslid is en blogt).

Manlief zit momenteel voor zijn werk in Disneyland Resort Shangai voor de opbouw van het nieuwe park aldaar.

Als hij weg is moet ik mijn plan trekken.
Ik heb het al eens gezegd, mijn respect voor alleenstaande mama’s wordt iedere keer groter!
Hoe doen jullie dat toch?  Zo altijd? Ik ben telkens blij als mijn ‘drie weken’ om zijn!

Maar fair is fair: Je leert steeds meer je plan trekken!

Ik leerde bijvoorbeeld hoe ik de autostoel van Leni helemaal zelf uit, maar vooral terug in mijn auto krijg vastgezet. 
Hoe het komt dat ik dat nog niet kon?  “Schatteke, zet gij de stoel van Leni er effen terug in?”
Maar nu ben ik een aantal keren chauffeur geweest voor de kindjes van Warre zijn klasje.  Ze moesten naar de Bib en naar een lezing en ik had gezegd dat ik wel zou rijden.
Dus moest de stoel van Leni eruit, want een 5-jarige kleuter past daar niet meer echt in, natuurlijk 🙂
Ik heb gefoeterd, de eerste keer, maar nu gaat het vlotjes.

Ik leerde ook de beste manier om de vuilniszak dicht te maken.
Hoe het komt dat ik dat nog niet kon?  “Schatteke, zet gij de vuilniszakken aan de straat alsjeblieft?
Ik weet nu dat ik ze niet te vol mag doen, hoe ik het lintje er fatsoenlijk rond krijg.
Ik zet ze ook telkens IN een ton, want we hebben een ‘vuilbakkenpoes’ die het leuk vindt om de zakken te onderzoeken met zijn nagels.
Ik heb er ook een brede rol plakband voor aangeschaft: operatie vuilniszak (voor als hij er toch op één of ander manier bij geraakt!)

Ik leerde ook dat manlief niet altijd hier moet zijn om dingen in de verbouwing gewoon door te laten gaan.
Ok, het afgraven van de voortuin was dan misschien niet het perfecte voorbeeld 😉
Maar ondertussen is mijn trap wel gezandstraald en staat er een bad in de badkamer op de benedenverdieping.
En daar heb ik manlief helemaal NIET voor nodig gehad 😀
(Wel werkmannen, natuurlijk, maar dat laten we even buiten beschouwing) 🙂

Ik leerde op welke mensen je ‘echt’ kan rekenen.
Geen loze beloften, maar mensen die er gewoon ECHT zijn!
Mijn ouders, schoonouders, zus en nichtje, mijn vriendin en mijn onthaalmoeder, mijn schoonbroer.

En dan waren er nog een paar mensen die me oprecht aangeboden hebben om in te springen als het nodig zou zijn: Ellen bood aan om de kindjes op te vangen als ik “eens een uurtje wilde gaan lopen”  en Edine van onze frituur (echt waar!) zei ook dat bij hoogdringendheid zij zouden klaarstaan.

Ik leerde echter ook dat een vent toch nog steeds handig kan zijn:
Ik bestelde een nieuwe schoenenkast!
Ik was helemaal enthousiast toen DPD hier twee pakjes afzette.
Juij, mijn nieuwe kast, die zou ik eens rap in elkaar zetten!
Ik haalde netjes alle plankjes uit de doos, sleurde ze één voor één naar de gang en nam het plannetje erbij.
Sh*t!
Het plannetje zeg dit:

Twee personen – daar bedoelen ze vast geen kleuter van vijf mee?
Schroefboormachine – euhm, ten eerste waar ligt dat ding? Ten tweede dat heb ik dat nog nooit bediend!

Hulplijn! 

Mijn nichtje kwam met een schroefboormachine en we begonnen vol goede moed aan mijn nieuw schoenenkast.
Mijn oude kast past niet meer bij mijn idee voor de herinrichting en het is alsof ze het wist, want Inthe trok net deze week de lade kapot… nu is ze dus helemaal klaar voor het stort. (Of de vuurkorf deze zomer?)

mama leert

We puzzelden van 21 tot 23 uur alle kleine stukjes en schroefjes in de desbetreffende plankjes.
Maar toen we dan eindelijk gingen beginnen met het ding in elkaar te zetten, kwamen we erachter dat we beter hadden moeten nadenken.

Ik had ook ECHT niet nagedacht, dat geef ik eerlijk toe.  Ik had gewoon onder instructie gewerkt en achteraf gezien had ik het waarschijnlijk ook zelf op het plannetjes verkeerd gezien als ik wel goed gekeken had…
Feit was: de kast kon niet in elkaar want we hadden de houten stopje in de gaatjes gestopt waar de schroeven in moesten.
En natuurlijk was ik zo slim om die houten stopjes lekker diep in de planken te kloppen!
Met een tang en schroevendraaier moesten dus alle stopjes er terug worden uitgehaald en dat was echt een rot werkje!

Mijn nichtje moest de dag erna vroeg uit de veren en ik was ook doodmoe, dus we hebben de kast in stukjes in de gang gelegd.

Eerst was ik super boos op mezelf: “Waarom moest ik nu zo dringend aan die kast beginnen? Waarom had ik niet gewoon het geduld om te wachten?
Maar ik wilde eigenlijk gewoon dat het kastje klaar zou staan als manlief volgende donderdag terug thuiskomt!

Nu kan ik er wel mee lachten.
Gelukkig kan ik nog niet alles zonder de hulp van een vent 😉
Ik kijk er naar uit om volgende week samen de kast in elkaar te zetten.  Het is niet veel werk meer, de voorbereidingen zijn klaar!

Ik leer dus bij door ‘alleen’ te zijn, maar ik heb mijn ventje liever hier.  Niet alleen voor de auto-stoel, de vuilniszakken en het in elkaar zetten van een kast.
Eerlijkheid gebied me te zeggen dat kasten in elkaar zetten niet echt onze sterke kant is.
Ik vond het best gezellig met mijn nichtje, maar samen met mijn man de kast niet in elkaar krijgen, was gewoon nog leuker geweest. 😀

Voor de nieuwsgierigen, de kast zou er er binnen een dikke week zo moeten uitzien:

schoenenkast
foto is schermafbeelding van webshop Home24
Die verdomde k*tweegschaal – eeuwige strijd

Die verdomde k*tweegschaal – eeuwige strijd

weegschaal

Bye bye goede voornemens – argh die weegschaal

Daar gingen mijn goede voornemens voor het eerst sinds 2 januari.

Ik eet gezonder en probeer ik actiever te zijn ik ben meer actief aan het bewegen.
Er gingen terug batterijtjes in mijn weegschaal!

Vorige week maandag liep ik nog 6 kilometer….

De weegschaal verrekt het!

Maar die verdomde k*tweegschaal wil niet mee! (Excuseer me het woordgebruik, maar ik weet even niet hoe ik anders mijn frustratie nog meer kon onderstrepen dan dat woord te gebruiken!)
Ik let echt op wat ik eet (neen, geen dieet, gewoon gezonder eten) en ik ben ondertussen ook 7 kilo kwijt! Maar op die zeven kilo ben ik gestrand sinds een paar weken. (En ik wil er nog zoveel af! 🙁 )
Het bewegen gaat echt goed.  Ik heb mijn dagelijks stappenaantal omhoog gezet naar 14 000 en vorige week tijdens de werkweek heb ik ze bijna elke dag gehaald. Enkel woensdag strandde ik op 13 000. (Dankjewel vergadering waarbij ik moest zitten!)

Maar daar op de weegschaal, brokkelde mijn wil stilletjes aan helemaal af… de stress was terug en de emo-eter kwam weer naar boven.
Ik had een mega drukke week en ik mis mijn ventje super hard.  En daar kwam eerst een grote reep Tony’s. (Nee, ik ga hem niet in één keer opeten, ik verdeel hem netjes over de hele week.  Die ik op twee avonden naar binnen werkte).  Ik dronk weer een fles cola (light, maar toch!) in plaats van water.  Ik snoepte paas-eitjes en ook een zak chips werd naar binnen gewerkt.
Donderdag stond ik kei kapot op de Finse piste en moest stoppen voordat ik nog maar 2 kilometer gelopen had.
Eerst dacht ik dat ik mezelf iets aan het wijsmaken was: Ik dacht dat ik mezelf het slecht gevoel had aangepraat.
Maar toen ik naar mijn hartslag ging kijken, had die blijkbaar op de 2 kilometer ook echt een groot stuk op ‘peak’ gezeten.  (Te hoog dus, voor de leken op vlak van hartslag!)
Het ging me dus ECHT niet.
Met het boos zijn op mezelf omdat ik al die viezigheid niet links had kunnen laten liggen! Door de vermoeidheid van de voorbije week, haalde ik dit weekend amper 7000 stappen per dag.

De wil zakte in elkaar als een blubberpudding.

Maar dan ging ik zondagavond eens lekker vroeg mijn bedje in…
Ik stond op en ging toch maar op de rotweegschaal staan en liet hem deze keer niet enkel mijn gewicht, maar ook mijn vetpercentage meten… En tadaaaaa: dat is dus wel aanzienlijk gezakt.

Ik zie aan mezelf ook dat ik er beter uitzie.  Mijn benen zijn steviger, mijn buik is al echt minder.
Ik voel me beter…

Ik herinnerde me wat de WII-fit personal trainer me zei begin vorige week: “Gewichtverlies zit op een gezonde curve, het gaat niet te snel.” – maar er is dus wel gewichtsverlies – ah ja, 7 Kg.

Vandaag stond ik dus uitgeslapen terug op de Finse Piste!  Ik liep een uur lang aan hetzelfde tempo en kon zelfs het laatste stukje nog versnellen.
Ik nam mijn waterfles erbij en gooide ‘The last evidence of my mental breakdown” (lees het papiertje van de reep chocolade) in de vuilniszak.

Ik keek naar mijn fitbit, die wees weer bijna 19 000 stappen aan en 91 actieve minuten vandaag.  Ik heb het hangweekend er al weer bijna afgestapt en gelopen.

F*ck you rotweegschaal, I’ll beat you somehow!

Meer bewegen als mama – heel fijn, maar hoe dan?! 6 tips!

Meer bewegen als mama – heel fijn, maar hoe dan?! 6 tips!

Ondertussen ben ik toch ongeveer een week of tien bezig met mijn luie gat op te tillen en te ‘proberen’ meer te bewegen.

Ik benadruk hier het woord ‘proberen’, want ik weet dat het als (full-time?) werkende mama van drie (of meer) kleine kinderen dat echt niet zo vanzelfsprekend is.
Laat staan als je een alleenstaande mama bent.  En met mijn man voor de vierde keer op drie maanden tijd in China voor een langere periode, ben ik net in die maanden dat ik meer wilde proberen te bewegen, vaak even alleenstaande mama geweest.

Meer bewegen een paar tips:

1) Stel niet meer uit, begin vandaag!

Ik neem het je niet kwalijk, ik ben ook goed in dingen voor me uitschuiven.  Nooit was het een goed moment om te beginnen: manlief moest weer naar het buitenland, ik heb een drukke werkweek, ik voel me niet super, ik heb geen tijd,….
Nee, je begint nu, vandaag, na het lezen van dit artikeltje, niet morgen!

En geloof me, hervallen in uitstelgedrag is erg makkelijk, ik weet dat hoor! En hier het bewijs:
wp-1457526834134
Tadaaaaaaa: mijn wekelijks aantal stapjes van de week van 8 tot 14 februari, de weken dan manlief vorige keer in China zat.
Je ziet duidelijk een verschil met de weken dat hij thuis was, het is dan gewoon makkelijker om te gaan hardlopen of te voet naar de winkel te stappen.
Maar het mag van mezelf geen excuus meer zijn.  Het laatste balkje is van deze week, het aantal stapjes deze week is al hoger dan het aantal stapjes van die weken dat hij vorige keer weg was.
Yay for me 😀

2) Begin klein

Verwacht van jezelf niet dat je in een maand tijd een halve marathon gaat lopen, maar zoek momenten uit waar je een beetje tijd hebt om actief te zijn.
Ik heb gemerkt hoe langer je bezig bent, hoe gemakkelijker het wordt om meer momenten in te plannen dat je actief kan zijn.  Het gaat steeds makkelijker.
Wat bedoel ik nu met begin klein?
Als je kindje naar de zwemles gaat, parkeer je jezelf niet in de cafetaria, maar neem je je zwempak mee en ga je baantjes trekken terwijl het zwemles is.
Wie weet krijg je wel een bijzonder moment cadeau zoals ik vorige week.  Terwijl ik naast mijn zoontje zwom, behaalde hij zijn 25m. diploma.  De laatste meter zwom hij naar mij toe en fier dat hij was.
Dat moment was niet half zo mooi geweest vanuit de cafetaria – just saying 😉

12784092_172903566425164_278626822_n

3) Zorg voor jezelf een stappenteller

Nee, dat kost niet veel geld!  Dat maak je zo duur als je zelf wilt.  Je kan een stappenteller app op je telefoon installeren.
Je kan ook een activity bracelet kopen.
Natuurlijk moet je zelf eerst de wil hebben om ook effectief je stappen te halen. Dat ding aandoen en er niets mee doen is natuurlijk idioot.
Je zou elke dag zo’n tienduizend stappen moeten zetten.  Toen ik merkte dat ik daar vlotjes aankwam, heb ik mijn dagelijks aantal omhoog gezet naar 12 000
Vorige week heb ik dan elke dag minstens 12000 stappen gezet,  nu heb ik mijn dagelijks aantal gisteren omhoog gezet naar 14 000.
Als je merkt dat je in het begin nog niet eens aan die 10 000 komt, zet dan je dagelijks aantal ook niet omhoog.  Je moet eerst vlotjes die 10 000 halen voor je dat doet.
Als je naar je stappenaantal kijkt moet je niet het gevoel hebben dat je voor een onmogelijke opdracht staat, dat werkt echt niet motiverend.
Begin klein, remember?
4) Zoek bewegingsmaatjes

Babbel met mensen over meer bewegen, je zal snel ‘maatjes’ vinden die ook meer willen bewegen, soms zelfs ‘maatjes’ die dezelfde activity bracelet hebben.
Ik zie bijvoorbeeld hoeveel stappen mijn fitbit vriendjes  hebben en kan hen toejuichen als het goed gaat of aanmoedigen als het wat minder gaat.
Je kan elkaar uitdagen om tijdens de werkweek de meeste stapjes te zetten.  Zie het niet als competitie, maar als extra motivatie.

5) Post op social media (als je jezelf daar comfortabel bij voelt)

Ik post op instagram en facebook als ik ben gaan hardlopen of als ik een goed aantal stappen heb behaald.
Niet om op te scheppen, er valt nog niet veel op te scheppen, want ik loop nog super traag! :p
Het is vooral voor mezelf.  (Net als bloggen eigenlijk)
Heel wat super actieve mensen liken op instagram je foto’s, ook al heb je maar een kleine vooruitgang gemaakt. Dat motiveert!

 

6) Doe het voor jezelf en enkel en alleen voor jezelf.

Ik vond bij Erica Cook een hele mooie quote.

Bk4yu0nIQAAsytQ

Het gaat me ook niet om de competitie!  Ik doe dit voor mezelf.  Ik doe dit omdat het beter is om te bewegen dan op de bank te blijven zitten.
Ik doe dit omdat ik me echt stukken beter voel, omdat ik meer energie heb nu.
Ik doe dit omdat ik gezonder wil zijn en als jij dat ook wilt, begin je vandaag, begin je klein met een stappenteller en zoek je bewegingsmaatjes en post je op instagram (of twitter of facebook of tumbler,…) je eerste afgelegde kilometer – want meer bewegen is gezond!
Succes en ik kom je al zeker aanmoedigen op instagram als je dat graag wil!  Go for it mama! 😉

Heb je nog extra tips om meer te bewegen?  Ik hoor ze graag!

Volg je ook mee op facebook, instagram en twitter

Mijn grote angst – reisfotochallenge 10

Mijn grote angst – reisfotochallenge 10

 

Bij het rommelen tussen de fotootjes voor de reisfotochallenge van Thomas pannenkoek kwam ik een schoontje tegen.

De (in scène gezette) foto van mij en mijn grootste angst.

mijn grote angst

Ik beken, ik heb een arachnofobie... Ik ben bang voor spinnen.
Grote spinnen, kleine spinnen, kruisspinnen en tarantula’s, zelf een hooiwagen kan me doen verschrikken.

Angst voor spinnen is volgens mijn man iets aangeleerd.  Hij wil dan ook niet dat ik mijn angst laat zien aan de kinderen.
Maar bij onverwachte ‘encounters’ begin ik helaas gewoon te gillen en dat kan ik echt met de grootste wil van de wereld niet veranderen.

Ik geloof wel dat de angst is aangeleerd.  Mijn moeder is namelijk ook panisch voor spinnen, eigenlijk nog erger dan mij.
Ze zegt zelf dat haar angst is aangeleerd door haar grote broers die haar achterna liepen met een spin in hun handen om haar bang te maken.

Ik heb ontelbare verhalen over ontmoetingen met spinnen:

Er is er één zo grappig, maar helaas ook zo beschamend dat ik het niet kan delen.  Ik denk dat mijn moeder me onmiddellijk uit haar testament zou schrapen, moest ze er één hebben. 😀

Er is er één waarbij ik als veertienjarige een achtpotige over een poster op mijn kamer ‘hoorde’ lopen – ik zweer het, ik hoorde het papier kraken!
Natuurlijk zat dat onding net boven de deur waar ik door moest om te ontsnappen.
Ik mocht mijn papa niet wakker maken, want die moest vroeg uit de veren. Ik ben in het vroegere bed van mijn grote broer gaan liggen.

Er is nog een ervaring waarbij ik het dan toch had gedurfd om met de stofzuiger zo’n ‘creepy crawler’ op te zuigen, maar ik was zo zeker dat ze terug uit die stofzak zou kunnen kruipen dat ik een plastic zakje over de buis had gemaakt met een elastiekje er rond…. Wat een groot lachsalvo bij manlief teweeg bracht: “Denk je nu echt dat dat ding nog leeft als dat in die stofzak terecht is gekomen?”.
Ik heb ook eens een ontmoeting gehad in mijn bed… nu ja ik voelde iets kriebelen, voelde met mijn hand, begreep dat ik een spin had aangeraakt en krijste het hele huis bij elkaar…. om dat een achttal poten en wat spinnenspijs op mijn matras te vinden – ieuwwwwwwww!

Deze zijn allemaal nog best ‘grappig’ als je er achteraf op terug kijkt.
Maar er is ook een verhaal dicht in mijn buurt waarbij iemand met een arachnofobie, zwanger zijnde van een tweeling, een spin over zich heen kreeg lopen.
Ze is verstijfd van de angst en uiteindelijk heeft ze een miskraam gehad.  Of dat nu echt de schuld was van die spin, dat is natuurlijk niet te bewijzen, maar het heeft zeker niet geholpen.

Als je arachnofobie hebt kan ik je de film “Arachnofobia” ten sterkste afraden.
De kom popcorn zal nooit nog hetzelfde zijn…

En nu terug naar de foto!
Deze foto werd genomen in augustus 2010 – ik was zwanger van Warre en we waren op onze laatste vakantie met zijn tweetjes in de Ardennen.
We zaten er ook kort bij het drielandenpunt: Luxemburg, Duisland en België.
We zijn in Duitsland een dorpje gaan bezoeken dat Monschau heet en daar kwamen we deze reuze spinnen tegen op een muur – ik ben er ECHT van verschrokken.
Maar gelukkig doen nep spinnen me niet zo héél veel 😉
Dan heeft manlief de in scène gezette foto gemaakt….