Categorie: Persoonlijk

Luizen in huis – ongelofelijk?!

Luizen in huis – ongelofelijk?!

Luizen“Arghhhh” wat is dat toch?  Die jeuk wil niet ophouden!” dacht ik een tijdje geleden.
Ik had net nieuwe shampoo in huis en ik wil daar wel eens verkeerd op reageren.
Maar zelfs toen ik mijn oude shampoo terug in de badkamer had gezet en al drie keer mijn haar had gewassen, bleef die irritante jeuk.
Het voelde net alsof ik last had van roos, alleen was het erger!

Lang leve het internet op zo’n moment, want dan vind je me op Google. Wees gerust ik ben niet zo’n self-made internet dokter, maar ik ga wel vaker wat opzoeken.
Wat zijn de redenen voor een jeukende hoofdhuid?  De belangrijkste was, je kan het al raden, luizen.
‘Ieeeeeeeeeeeuwwwwwww’ – Ik rende naar de spiegel, de lamp erop en inspectie.
“OEF”geen gekruip te zien!
Mijn nichtje, die kwam babysitten moest ook controleren…. “Nope, geen luizen was het verdict!”

Ik ging dus maar naar de bio-winkel, want die jeuk – Arghhhh – ik werd GEK!
Ik kwam buiten met een mega dure bus shampoo om mijn huid terug te kalmeren en een preek over welke viezigheid aan chemische brol er allemaal in die andere shampoo’s zat.  Ja, ik had er goed aan gedaan om naar hen toe te komen!
Maar mijn ‘en-toch-klopt-er-iets-niet-gevoel’ zat toch nog te borrelen en ik stapte toch ook maar even de apotheek binnen voor zo’n luizen kammetje.
Zo’n ding waarmee mijn moeder, elke keer als er een waarschuwingsbrief van de school mee naar huis kwam, me panisch begon te kammen en nooit iets vond!

Het kammetje ging de lade in.

En toen vertelde één van de kindjes toen ze terug naar huis kwam van school : “Mama, mij ‘kop’ jeukt!” – “Hoofd, schatteke, hoofd!” 
*zucht*
No way dat twee jeukende ‘koppen’, die zich wassen met andere shampoo, dezelfde jeuk konden hebben!
Dus ik nam het kammetje en ging ermee door de haartjes van het klagende kind.
Ik zag niet direct iets, ik had me zo’n luis eerlijk gezegd veel groter voorgesteld!
Maar jawel, ik vond twee bewegende kleine scharminkels die eruit zagen als de fotootjes op Google.  Héél klein, maar ze waren er!

SHIIIIIIIIIIT

Ik dus naar de apotheek, want ik wilde de behandeling zo snel mogelijk uitvoeren!

Drie kindjes langs elkaar in het bad en meteen dat spul op de haartjes!  20 minuten laten trekken.  Dat duurt een eeuw!
Ik behandelde uiteraard ook mezelf!  Die jeuk, dat kon niet anders dan dat ik er ook had.
Bah – de gedachte alleen al – bloodsuckers! 

Ik knutselde nog een soort kapje voor de kleinste, want dat spul mocht absoluut niet in de ogen komen.
Met schaar en dik plastic zakje was dat gelukkig snel gefikst!
Haartjes uitspoelen, drogen, handdoeken meteen in de wasmachine en elk hoofdje strook voor strook uitkammen met de luizenkam.

Normaal gaan de kindjes hier om 19.00 uur naar bed op een schooldag.  Deze keer was het 20.30 uur – het was erg arbeidsintensief.
Drie van de vier hoofdjes hier in huis hadden prijs, waaronder ikzelf!

Melding maken van de luizen!

Ik belde de onthaalmoeder, want ook bij de jongste kamde ik een aantal luizen uit de haartjes.
’s morgens ben ik naar de juf gegaan om het te vertellen.  Twee dagen voor het einde van het schooljaar ging er dus nog een briefje mee naar huis dat de ouders moesten controleren bij hun kinderen.

Stop het taboe, alsjeblieft!

Wat me opviel is dat er nog steeds een taboe bestaat rond een besmetting met luizen.
Er worden pogingen gedaan om het ‘geheim’ te houden en ik betrapte mezelf er ook op.  Ik had aan de oudste gevraagd om niet aan iedereen te vertellen dat we luizen bij de meisjes hadden gevonden.
Toen bedacht ik me. Waarom eigenlijk?

Iedereen kan luizen krijgen – ja, echt iedereen!

Op al die jaren dat ik naar school ben geweest en zelf lesgeef, heb ik niet één keer luizen gehad!  Nu had ik prijs!
Laat het taboe verdwijnen zodat iedereen zonder schroom kan vertellen wat er aan de hand is.
De juf was oprecht dankbaar dat ik het kwam melden.
Wat voor mij een logische zaak was, blijkt dus niet voor alle ouders zo te zijn en daar zit het groot probleem!
Als er geen melding komt, worden de hoofdjes niet gecontroleerd en word die ene luis, waarmee alles begint, niet opgemerkt.
Zo blijven we met het probleem zitten, want één haard die niet snel genoeg wordt gezien blijft de anderen besmetten!

Wat ik heb geleerd over luizen.

* Luizen kunnen NIET springen!  Ze lopen (echt lopen, want ze maken heel wat snelheid) van het ene haar naar het andere.
* Luizen kunnen niet overleven als ze niet op een hoofdje zitten.  Het wassen van de lakens en de knuffels in zakken steken zou niet nodig moeten zijn… (maar euhm – no way dat ik dat wil uittesten!  Beddengoed werd gewassen op 60° en knuffels en verkleedkleren gingen in een dichte plastic zak!)
* Wat er ook op de flesjes staat, niet alle luizen en neten gaan dood van de shampoo!  De natte kam techniek moet je echt ook 14 dagen uitvoeren en na een week zeker niet vergeten om de shampoo nog een keer te gebruiken, moest er toch één ontsnapt zijn!
* Jeuk komt niet door de lopende luizen.  (Dat heb ik dus altijd gedacht) Jeuk komt door de allergische reactie op de beten en kan tot twee weken na je behandeling blijven opzetten.
* Niet iedereen krijgt jeuk, maar wat ben ik blij dat mijn dochter die wel had!
* Meisjes zijn vatbaarder voor luizen, gewoon omdat ze anders spelen en omdat ze vaak langere haren hebben.  Eén enkel contact is genoeg!
* Luizen zijn klein, veel kleiner dan ik had gedacht!  Haal dus een luizenkam om te controleren, want je ziet ze anders niet meteen.
* Luizen zijn lichtschuw, als je dus gaat kijken tussen je haren, rennen ze héél snel weg…
* Luizen (dode wel, gelukkig) vormen een geweldig studie-object voor een liefhebber van kriebelbeestjes onder de microscoop!

13567112_10209596228567027_7693179573009072928_n

Waar ik op hoop als het op luizen aankomt?

1) Dat het hier in huis bij deze ene ontmoeting mag blijven!
2) Dat het taboe mag verdwijnen.  Een luis zoekt bloed en het maakt dat beest niet uit waar het dat kan halen: arm, rijk, elke dag onder de douche of net niet, jongen of meisje…

Dus alsjeblieft: praat!  Vertel het aan de onthaalmoeder, vertel het tegen de juf en doe niet alsof het jou niet kan gebeuren!  Eén luis is genoeg om je met de neus op de feiten te drukken!

En vertel eens, wie zat er tijdens het lezen in zijn haar te krabben? 😉
Ik alvast niet (meer) – OEF 

 

Vieren was het trefwoord – Kreanimomentjes

Vieren was het trefwoord – Kreanimomentjes

Weer een week voorbij en wat voor één!  Eén waar er van alles te vieren viel!  Dus tijd om weer een update te geven van kleine en grote momentjes ten huize Kreanimo… lees je mee?

Geen kleuter meer!

vieren geen kleuter meer!

Hij is geen kleuter meer!  Waar is die kleine baby die ik op de wereld heb gezet?
Naast mij staat nu een zelfzeker kereltje, met nog altijd die heldere, grote, blauwe ogen.
Maar hij maakt grapjes en hij wil alles weten, ….
We werden uitgenodigd op de kleuterschool voor de ‘proclamatie’ om dit te vieren.
Héél veel mama’s hielden het absoluut niet droog – mij lukte dat wel!
Tot ik dan zijn ‘diploma’ in handen kreeg en kon lezen dat hij “Werkman” zou worden.
Werkman!  Anderen kozen voor voetballer en ninja, prinses, maar er was ook één architect.
En daar kwamen de traantjes!
Ik heb het hele ding voor papa gefilmd, want die was nog onderweg van China.
Ik had gelukkig bijzondere toelating gekregen om bij mijn eigen school een half uurtje vroeger te vertrekken!

Handen uit de mouwen!

Dat hij werkman wil worden is helemaal niet zo’n verrassing!  Hij zegt het al jaren.  De opa is werkman en papa ook wel voor een stuk.  De peter is metser, de nonkel schrijnwerker.
De familie van papa zijn boeren… jawel daar heb je de appel en de boom weer! 😉

Deze week was hij op bezoek bij de overgrootmoeder en werd hij ook meteen aan het werk gezet en wat genoot hij ervan!

13567350_589642657884682_3182250690394247902_n

Maar misschien zit er toch nog een ander talent in hem verstopt:

13567112_10209596228567027_7693179573009072928_n

Wat hij hier aan het bestuderen is?  Dat kan je woensdag (spijtig genoeg!) lezen op de blog!
Wat het ook zal worden.  Ik hoop dat hij een job zal vinden waar hij gelukkig in is! 🙂

2 jaar!

De jongste werd twee en kreeg (samen met haar zus die volgende vrijdag jarig is) een nieuw poppenhuis omdat het andere kapot was.
En vooral omdat ze er de hele tijd mee speelde was het echt een ‘gemis’.
Ik had de meubeltjes in een doos gedaan en ze ging ze de hele tijd terug op de plaats zetten waar het poppenhuis had gestaan.
vieren - 2 jaar

Bij de onthaalmoeder heeft ze kleine Bumba boekjes uitgedeeld die ik in het Kruidvat een hele tijd geleden voor een prikje had gekocht.

13557333_148105058929168_1531945456_n

Dubbel zo oud!

De grote zus wordt vrijdag dubbel zo oud als kleine zus.  Dat komt ook maar één keer voor.
Omdat er maar een week tussen zit, vieren we dat ook al twee jaar samen.
Wel elk met haar eigen taart natuurlijk!

13567240_10154269067739192_8725771456593618500_n 13590364_10154269067899192_524593562795804279_n

Wonder boven wonder is het de hele namiddag en avond droog gebleven en konden ze zowaar buiten spelen!
vieren: 2 en 4

Ik hoop in de loop van volgende week Sepp de lalylala af te krijgen.  Ik wilde hem eigenlijk ook als verjaardagscadeautje aan de jongste geven, maar dat is me niet gelukt!

13562082_520109981519567_1772917748_n

En nu?

VAKANTIE!  Geen school voor de kindjes = ook geen school voor mama.
Papa is terug van China en moet voorlopig niet meer weg!  Hoera!
GENIETEN!

Meer tijd om rustig artikels te schrijven, foto’s te maken, te haken en vooral meer tijd om elk moment met die kleintjes op te slorpen en nooit meer te vergeten!

Liefs
Ilse

cropped-verfspat-1.jpg

 

 

Gezonde snoepketting: de uitdaging!

Gezonde snoepketting: de uitdaging!

gezonde snoepketting maken - de selectie

 

Een aantal weken geleden kreeg ik zomaar een uitdaging onder mijn neus geschoven via facebook… Volgens Frederique van SRSCK zou ik een handige mama zijn die vast een betere gezonde snoepketting in elkaar zou krijgen… En ze eindigde haar artikel letterlijk met: “Ik daag dan ook Kreanimo uit!”.
Tja, daar kan ik dan geen neen tegen zeggen en ik ging op zoek naar mogelijke gezonde ‘snoepjes’ om aan de ketting te hangen.

De selectie

Gevriesdroogde appels, peren, ananas en aardbei werden aangevuld met cachew noten en biologische rozijntjes.
Het moet zo duur niet zijn als je misschien zou denken, want in de Action verkopen ze kleine zakjes gevriesdroogd fruit.
Ik haalde dun, doorzichtig lint om kettingen te knutselen bij de Wibra en ik begon met het rijgen van de gekozen ‘snoepjes’.
Alles ging super goed, behalve de cachew noten, die braken telkens in twee door de naald… die bleven dus na tien gefrustreerde pogingen netjes in het kommetje zitten!

Het resultaat

20160623_195037-1

Ik zou de volgende keer de grote stukken appel en peer wat kleiner snijden.  De kleurverschillen waren wel oké!
Dit is een optie om als gezonde traktatie mee te geven naar school! 🙂

Abracadabra – weg gezonde snoepketting!

Ik had de ketting nog op de kast liggen in een blikken doos.  De oudste dochter kwam er langs gewandeld toen net opgestaan was.  “Hé wat is dit?”
“Dat is een gezonde snoepketting”
Ze deed hem om en begon eraan te knabbelen.  Nog geen tien minuten later was de snoepketting verdwenen en had ze niet echt een ontbijt meer nodig!
De zoon was wel wat verontwaardigd!  Hij had niet eens kunnen proeven!

Dus één zomervakantie activiteit weet ik al: gezonde snoepkettingen maken! 🙂

Ben ik geslaagd, Frederique?

Als het dan toch een uitdaging is geworden… dan daag ik Saartje van Hoopjes en Lori van Mama’s jungle uit om ook een gezonde snoepketting te maken, omdat ik denk dat bij hen verrassende resultaten zouden kunnen verschijnen!  Zelf iemand uitdagen is niet verplicht, maar ik ben wel benieuwd wat jullie ervan maken! 🙂

cropped-verfspat-1.jpg

Gratis bestaat niet!

Gratis bestaat niet!

KreanimoEen post op zaterdag, ’t is een tijdje geleden!  Ik hou me al een paar weken aan een vast publicatieschema.  WAUW!  Want geloof me, voor de opper chaoot die ik ben, is dat niet zo gemakkelijk!
Maandag, woensdag en zondag, dat zijn nu de dagen dat er een artikel verschijnt.  Maar soms kan ik me niet inhouden en dan moet er iets uit… zo bijvoorbeeld de open brief die ik een paar weken geleden schreef op een doordeweekse donderdag!

Ook vandaag kon ik het echt niet laten, want vandaag stel ik zomaar even het nieuwe jasjes van blog voor!

Zoals jullie zien heeft Kreanimo een nieuw logo gekregen… nu ja gekregen, niet echt!
Het is een betaald logo door een grafisch ontwerpster die net afgestudeerd is.

Creatief werk moet betaald worden!

Veel mensen proberen gratis weg te komen met dingen waar eigenlijk super veel werk in zit.  Zo bijvoorbeeld vragen ze aan een kennis die grafisch vormgeving studeert om ‘eventjes’ een logo, of nog gekker, een hele huisstijl te maken en verwachten dan dat er geen betaling moet volgen.
Ik lees van bloggers vaak dat bedrijven verwachten dat artikels ‘gratis’ worden geschreven.  Zij kleden dat in met ‘Je krijgt dan meer traffic!’
Ik had zo mijn eerste aanvraag ook deze week.  Het leek me een leuke samenwerking, ik had het idee al in mijn hoofd.
Toen ik dan de vraag terugstuurde wat er dan voor mij in zat was hun antwoord: “Meer traffic” en oh ja “Wij helpen je lezers gratis aan een job!”
Euhm – pardon?!
Ik heb vriendelijk bedankt, al wilde ik eigenlijk iets helemaal anders terug mailen. (Uitbuiting, gratis reclame, beginnend blogger ben niet gek!)
Hetzelfde geldt voor illegaal muziek downloaden of het gratis doorgeven van kooppatronen… het is in mijn ogen NOT DONE.

Een creatief werk is een heel proces, waar potverdorie tijd in kruipt!  Tijd is geld!
Ik blog voor mijn plezier!  Als daar een fijne samenwerking uitkomt, is dat héél fijn, maar het is niet mijn hoofddoel.  Vandaar dat ik welgeteld één samenwerking heb op het half jaar dat ik serieus aan het bloggen ben.
Het is niet de enig aanvraag tot samenwerking die ik gehad heb hoor, maar als ik niet eerlijk mag zeggen dat het om een samenwerking gaat. (Met andere woorden, als ik moet liegen tegen mijn lezers!) of ze zijn op zoek naar gratis reclame door overal hun linkjes bij te plakken, dan hoeft het voor mij niet.
Vandaar dat ik het ook niet meer dan normaal vind dat je voor bijvoorbeeld een logo centjes op tafel legt!

Geen gratis nieuw jasje!

Een paar weken geleden las ik een post van een pas afgestudeerde grafisch ontwerpster op facebook.  Als beginnend grafisch ontwerpster is het niet zo gemakkelijk.  Ze vroeg of er bloggers waren die voor een klein prijsje een nieuw logo wilde van haar.
Ik nam contact op met Eline, want voor de prijs die ze voorstelde is een logo, ontworpen door een grafisch ontwerpster, echt wel een koopje!

Het e-mail verkeer liep vlot!  Ze stelde me vragen over wat ik wilde voor het logo en welke stijl ik in mijn hoofd had.
Een dikke week later zat er een PDF bestandje in mijn mail met wel zes verschillende ontwerpen!
Oef!  Niet simpel om te kiezen.
Ik haalde er een paar mensen bij die er wat verstand van hadden en liet hen meningen geven over de logo’s.  Als snel kwam naar boven dat dit logo, met de roze i, het meest in de smaak viel.

Dus Eline werd gemaild met de keuze en werd ook meteen betaald.
Ze stuurde me de dag erna al alle bestanden in alle verschillende formaten op!
Héél vlot!  Ik had het later verwacht omdat het een betaling van België naar Nederland was.

Ik kan een samenwerking met Eline zeker aanraden.  Ze is professioneel en héél correct!
Kijk zeker eens op haar facebookpagina.

Het nieuwe jasje aandoen.

Ik ben soms erg ongeduldig en kon dus niet wachten met mijn blog het nieuwe jasje aan te doen.

Gisterenavond plaatste ik het logo en de favicon en ik koos een nieuw thema dat iets beter bij het logo past naar mijn gevoel.

Ik ben wel benieuwd wat jullie ervan vinden…. 

Liefs Ilse

cropped-verfspat-1.jpg

Blogtaal voor beginners

Blogtaal voor beginners

blogtaal

Een blog maken dat kan tegenwoordig het kleinste kind… En dan bedoel ik dat letterlijk, want ik kwam een paar weken geleden uit bij een beauty-blogger met super veel volgers die 16 jaar bleek te zijn.
Nauwelijks ouder dan mijn leerlingen dus!
*slik*

Deze blogger blogt, zoals sommigen wel weten, al wel wat langer.  2011 dat was het begin van mijn blog-avontuur.
Eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat ik nog wel maar pas ‘echt’ aan het bloggen ben, met pas bedoel ik net iets langer dan een half jaar.

Is er dan een verschil tussen bloggen en serieus bloggen?

Goh, had me dat een jaar geleden gevraagd en ik had waarschijnlijk met mijn ogen gedraaid.
Bedoel ik met serieus bloggen dat er geld mee kan verdiend worden?
Nee, niet noodzakelijk, want ik verdien nog steeds niets met mijn blog. (Oh jawel, ik moet even vermelden dat ik de uitnodigingen voor de verjaardag van de twee dames hier in huis gratis heb gekregen. Ik had een artikel geschreven voor het bedrijf dat de kaartjes drukt! Mooi meegenomen, dat zeker wel!).

Met serieus bloggen bedoel ik dat je ook echt weet waar je mee bezig bent...
Iedereen kan een tekstje en fotootjes online gooien, maar om het tekstje en de fotootjes ook echt iets te laten opleveren… daar komt echt wel wat meer bij kijken dan de meeste mensen denken!

Blogtaal

Die bloggers onder elkaar gooien met een hoop woordenschat.  Je hebt als beginnende serieuze blogger geen idee waar ze het over hebben!

Om te beginnen heb je ‘analytics’

Nee, je gewone statistiekjes, daar kan je bijna niks mee… Blog-lijsten, bedrijven en PR-bureaus vragen of je een print-screen van analytics kan geven.
Anawie?
Analytics.
Google Analytics dus.
Je kan een plugin installeren, die analytics heet en die heel grondig alle bezoekers van je blog kan ‘onderzoeken’.
Brrrrrr – Big Brother is watching you?
Neen, niet echt, want ik kan niet precies zien wie je bent als je op mijn site terecht komt.
Maar ik kan wel zien hoeveel procent man en vrouw is, hoeveel van welke leeftijdscategorie er komen lezen en welke interesses mensen hebben die op mijn blog terecht komen.
Dus toch een beetje Big Brother is watching you, right?

Maar, wacht even terug… een plugin? Wat is dat voor een beest?
Wel een plugin kan je in mijn ogen vergelijken met een ‘app’.  Alleen doet deze app van alles en nog wat voor je blog.
Je hebt vertaal plugins, plugins voor de volgers van je social media kanalen, plugins voor recepten, een plugin voor je SEO,…

Euhm, wat is dat een ‘appje’  dat je blog ‘gezelliger’ maakt (denk aan senSEO)? 😉
Neen, die SEO (Search Engine Opitmalisation) zorgt ervoor dat zoekmachines, zoals google, je blog beter kunnen vinden.
Een ‘appje’ om te zorgen dat mensen je vinden, zonder dat ze wisten dat ze je zochten! 😀

Hoe zit het met Kreanimo?

Ik heb op een half jaar ‘serieus’ bloggen best al wat bijgeleerd en spreek ik de blogtaal al veel beter!
Toch zal die Analytics voor mij altijd een beetje Chinees blijven, denk ik.
Ik vind het héél leuk om te zien hoeveel (unieke) bezoekers er komen op mijn blog, maar er echt actief mee aan het werk?  Neen, dat zie ik mezelf niet doen.
Cijfers bestuderen is nooit mijn ding geweest, dan vind ik het vast niet meer leuk!

Ik heb een paar plugins waar ik héél blij mee ben, maar ik heb geleerd dat, net zoals te veel apps op je smartphone, te veel plugins ook niet zo’n goed idee is.

Ik ben beter geworden in berichten met een goede SEO schrijven, maar als ik zin heb om iets op een andere manier te verwoorden en het is slecht voor de SEO doe ik het toch – Ja, ik kan lekker koppig zijn op dat gebied! 😉
Als je dus wil gaan bloggen is er niets dat je tegen kan houden.
Als je serieus wil gaan bloggen en zeker als je geld wil verdienen met je blog, dan komt er echt wel wat meer bij kijken!

Ik vind het nog steeds leuk…
Net zoals het allerleukste woordje in de blogtaal:  ‘Winactie-toerist’ 😀

Dat woord verklaart zichzelf, toch?  Wie waagt het om eens te verklaren wat dit blogtaal woordje zou kunnen betekenen? 😉

Kennismaking met de zee.

Kennismaking met de zee.

Kennismaking met de zee

De allereerste kennismaking …

…. met de zee voor onze kleine jongen.  Hij was net een dikke twee maanden grote broer en we waren in september op vakantie aan de Belgische kust: De Haan.
Héérlijk weer hadden we tijdens een prachtige nazomer in 2012.  Op vakantie in september, het zal waarschijnlijk nooit meer voorkomen, totdat ik met pensioen ga.
Lesgeven is héérlijk veel vakantie, maar je kiest wel nooit wanneer die vakantie doorgaat. (Daar had ik het nog al eens een keertje over 😉 )

Ik kijk naar de foto’s en kijk naar de jongen die zijn laatste weken als kleuter aan het doorbrengen is… wat is hij groot geworden.
Het kleuter zijn verdwijnt, een plagerig lagere schoolkind is in de plaats gekomen.
Ik kijk naar de foto’s en ik zie de grote gelijkenis met zijn kleinste zus die nu ongeveer net zo oud is als hij op de foto’s.
Het gaat snel, soms zo snel dat ik het niet besef.

Ik zag een paar weken geleden dat de jongste bij de onthaalmoeder uit een bekertje dronk.  Geen rietje, geen dekseltje of flesje, gewoon zo…
Ik zag haar zelfstandig het trapje van de boomhut aftrappen, helemaal alleen!
Ik zag haar eendjes vissen op de kermis en gaf papa naar zijn voeten dat hij niet zo moest helpen… Bleek dat hij helemaal niet aan het helpen was. De jongste vist gewoon sneller eendjes dan de andere twee samen.

Ze worden groot mijn kindjes…
De oudste gaat naar het eerste leerjaar, de grote meid wordt vier en de jongste mag in januari ook naar het instapklasje.
Het is toch weer een beetje loslaten.

Er gaat nog zoveel keer een ‘eerste kennismaking met’ komen en elke leeftijd heeft zijn charme, daar ben ik van overtuigd.

Soms hakt het gewoon even in… wat zijn ze al groot – waar zijn mijn baby’s naartoe?

Wanneer besefte jij plots: “Wat is mijn kindje groot geworden!”

Dit artikel is een reisfotochallenge van de blog van Thomas Pannenkoek… ga daar zeker eens kijken voor een grappig verhaal met mooie foto of doe gewoon zelf mee met de challenge! 🙂

GSM in en rond het klaslokaal.

GSM in en rond het klaslokaal.

Ik geef les aan pubers van rond de veertien jaar en iets jonger.
Bij ons op school is er nog steeds een verbod op het gebruik van GSM toestellen.  Zowel tijdens de les als tijdens de pauzes is het gebruik ervan verboden en staan er sancties op.
Momenteel woedt er (weer) een hevige discussie over het aanpassen van het schoolreglement rondom dit verbod.  Als er namelijk aanpassingen zouden moeten gebeuren, dan moet dit voor september in het nieuwe reglement staan… vandaar!

Een aantal jaren geleden ging deze foto viraal.  Ik heb hem vorige week aan mijn leerlingen laten zien met de boze reacties erbij.

gsm in de klas
http://herald-review.com/

De reacties die mensen erop hadden waren alles behalve positief en op het eerste zicht kan ik dat ook wel begrijpen.
Daar zitten ze naast één van de meest beroemde kunstwerken ooit, ‘de nachtwacht’ van Rembrandt van Rijn en ze zitten allemaal op hun GSM te tokkelen.

Hoe durven ze? Waar zijn hun manieren?’
‘Mooi beeld van waar onze maatschappij naartoe gaat!’

Uiteindelijk bleek dat deze leerlingen gewoon met de app van het museum aan het werk waren rond het schilderij en dat ze dus druk bezig waren met opzoeken!

Een beeld is niet altijd wat het lijkt.
En de mensen met de foute reacties hadden duidelijk nog iets te leren over het ‘kritisch’ kijken naar beelden 😉

Mijn mening over GSM op school.

Ik zou het nuttig vinden om in mijn lessen gebruik te kunnen maken van het GSM toestel!  Ik werk bijvoorbeeld met Artsonia om een digitale galerij aan te maken voor de leerlingen.  Als ze hun telefoon zouden mogen gebruiken, konden ze dat helemaal zelf doen.  Dat zou me een hoop tijd schelen!
Bepaalde oefeningen rond fotografie en street-art zouden met de GSM in de klas zoveel vlotter gaan!  Helaas, zolang het schoolreglement het niet toelaat, kan het ook niet!
Tijdens de pauzes vind ik ‘real life conversation’ toch nog erg belangrijk, dus voor mij mag het verbod blijven…

Enkel als het een meerwaarde kan bieden tijdens de les, zou het in mijn ogen mogen. 😉
Maar ja, ik heb het niet te beslissen, dus we zullen zien wat het gaat worden!

“Wat is een feed, mevrouw?”

Eén van de leerlingen begon vorige week te vertellen dat ze op instagram een paar mensen volgde die een hele mooie ‘white feed’ hadden.
Uit de reacties van sommige mede-leerlingen bleek duidelijk dat, hoewel iedereen instagram heeft, niet iedereen wist wat een ‘feed’ was en hoe je die dan zo mooi kon krijgen.
Ik heb hen toen voorgesteld om een huistaak te geven rond instagram.
Elk van hen moest 12 foto’s maken die van kleur, stijl en/of onderwerp bij elkaar pasten.  12 omdat als je het profiel van iemand opent, je precies 12 foto’s ziet.
Ze waren door het dolle heen: “Hoera, een instagram huistaak!”
Niet vaak heb ik hen al zo enthousiast gezien over een taak!
Ze kregen iets meer dan een week de tijd om 12 foto’s te posten met als hashtag #decowico. (Mijn vak en de school)
De foto’s moesten een mooie compositie hebben en op de één of andere manier bij elkaar horen.

Hier is een galerij met enkele resultaten.  Sommige foto’s heb ik bewust weggelaten wegens te herkenbaar! 😉

Ik hoop dat het reglement zal worden aangepast naar ‘GSM gebruik in de klas mag onder toezicht!’, want in onze maatschappij is de smartphone en de tablet niet meer weg te denken en jongeren moeten gewoon leren wanneer het gepast is om ze te gebruiken.
Ook moeten we onze jongeren wat krediet geven, kijk naar de foto van Rembrandt… Er is heus nog wel interesse voor kunst en cultuur!  Breng het naar hun leefwereld en je zal zien dat het werkt, dat heb ik met deze opdracht weer mogen ondervinden.
Ik was echt aangenaam verrast door de resultaten!

 

PS: De leerlingen die mijn blog ondertussen gevonden hebben en die stiekem mee volgen (Yep, ik weet wie jullie zijn!), als jullie feed er niet opstaat heeft dat waarschijnlijk te maken met de prachtige selfies die ik niet op mijn blog tentoon kan spreiden, maar geloof me als ik zeg: ze waren ECHT ALLEMAAL super! Bedankt voor jullie inzet!

 

 

 

Open brief: ouders Corneliusschool Lindelhoeven.

Open brief: ouders Corneliusschool Lindelhoeven.

Oudervereniging

GROOT NIEUWS!

Ruth en Roel stoppen er mee…
Het ergste is misschien wel dat meer dan de helft van jullie helemaal niet weet wie Ruth en Roel zijn!
Ruth en Roel zijn de ‘trekkers’ van de oudervereniging en geven al jaren het beste van zichzelf voor al onze kinderen.
Ze worden bijgestaan door een handjevol andere ouders (waaronder ikzelf) op de activiteiten, die door de oudervereniging worden georganiseerd.
Nu gaan Ruth en Roel stoppen, zij willen de fakkel doorgeven, dat is hun goed recht!
‘So What?’, hoor ik een aantal van jullie denken.
Dan neemt iemand anders dat toch gewoon over, niet?
Tja, met zovelen zijn wij niet. Als ik zeg een handjevol, dan bedoel ik dus, met Ruth en Roel er niet meer bij, ECHT een handjevol:

Een handjevol dat honderden wafels staat te bakken voor al onze kinderen als traktatie voor bij de carnavalsstoet.
Een handjevol dat de recepties van de communie verzorgd.
Een handjevol dat een eetfestijn organiseert voor meer dan vierhonderd eters.
Een handjevol dat een kienavond in elkaar bokst voor een overvolle parochiezaal.
Gelukkig iets meer dan een handjevol helpers op het schoolfeest!

Dat handjevol trekt het niet meer alleen!

“En?” hoor ik weer een aantal van jullie denken.

Ik heb een flauw vermoeden dat meer dan de helft van alle ouders geen idee heeft welke bedragen de oudervereniging elk jaar kan toeschuiven naar de school van onze kindjes!
Voor een school, waar de subsidies weer worden verminderd en waar een maximum factuur van kracht is, komt het overeen met ‘bakken vol geld!’

Er is al overleg geweest met de directie.
Zij zijn duidelijk: Geen oudervereniging?
Dat is ook geen schoolreis, geen ski-reis, geen schoolfeest, geen wafels, geen extra verfraaiïngen op de speelplaats – want zonder de bak geld van de oudervereniging kunnen ze dat gewoonweg niet betalen.

“Dan betalen we allemaal toch wat meer?!”
Niet dus – maximum factuur, weet je nog?
En zelfs al was die er niet, veel ouders kunnen niet zomaar weer wat extra geld op tafel smijten!

“Zeg, ik vind je toon wel een beetje aanvallend, als ik dat mag zeggen?!”
Ja hoor, dat mag je zeggen, want ik ben ook best boos!
Er zijn meer dan duizend ouders bij ons op school! Meer dan DUIZEND!
Als elke ouder op één activiteit de handen al uit de mouwen zou steken, hebben we voor 10 jaar voldoende mankracht om alle activiteiten te blijven doen.
Helaas blijven oproepjes en uitnodigingen altijd onbeantwoord, worden ze niet bekeken en in de papierbak gegooid, want ja: “Ik heb het daar te druk voor!”
Ruth is dokter, Roel zelfstandige… zij hadden er ook geen tijd voor!

Ik werk, heb drie kindjes, doe vrijwilligerswerk en zetel in de gemeenteraad – eigenlijk heb ik er ook geen tijd voor!

Maar omdat ik het belangrijk vind sociaal engagement te tonen en mij in te zetten voor de gemeenschap, doe ik het toch.
Zo ben ik nu eenmaal, veel te idealistisch voor mijn eigen goed.

Er zal nog geprobeerd worden om de oudervereniging te laten overleven… de bekende briefjes zullen weer op de tafels van het schoolfeest liggen! Er zal weer een oproepje verschijnen.

Mag ik deze keer hopen dat het allemaal niet tevergeefs zal zijn?

Bij deze dus: alsjeblieft, VOOR AL onze kinderen en voor de school VAN ONZE kinderen…
Het handjevol kan het niet meer alleen!
We hebben hulp nodig – niet ‘ooit misschien eens’ – maar vandaag!
Ilse Verhoeven
lid van (ten dode opgeschreven?) oudervereniging Corneliusschool Lindelhoeven

 

PS: Deze open brief schreef ik volledig op eigen initiatief, als je er iemand op wil aanspreken, ben ik dat!  En ik ben best een aangenaam persoon in omgang als ik niet zo teleurgesteld ben, dus laat je daardoor alstublieft niet afschrikken. 😉

Gezonde school: Is het overdreven?

Gezonde school: Is het overdreven?

Gezonde school: Overdreven?

Onze school is een ‘gezonde school’, staat in erg veel schoolbrochures en websites om hun school te promoten, want iedereen weet dat gezonde voeding erg belangrijk is.  Zowel voor volwassenen als voor kinderen is het belangrijk om een goede voedingsgewoonte te hebben en daar kan je best zo vroeg mogelijk mee beginnen.

Ikzelf ben een suikerverslaafde en ben voor eeuwig en altijd in gevecht met de kilo’s, ik schreef al eens over mijn suikerverslaving en mijn zwakte als het op chocolade en chips aankomt.
Ik probeer mijn kinderen dus ook ‘gezond’ te doen eten omdat ik vind dat ik er zelf wel last van heb ondervonden om zo’n suiker-verslaving op te bouwen.
Maar hoe ik het ook draai of keer, ik heb er ook gewoon aanleg voor.  Dat is geen excuus, begrijp me niet verkeerd.  Maar er zijn gewoon mensen die alles kunnen eten en geen grammetje bijkomen.
Dat is bij mij niet het geval en alvast één van mijn kinderen heeft die erfelijke belasting ook.  Een gezonde school is voor ons dus bijna noodzaak!

Hij is te zwaar voor zijn lengte, mevrouw!

Ons zoontje ging voor het eerst op medisch schooltoezicht in de eerste kleuterklas.  Ze zijn hier dan 3 jaar oud.
Na het onderzoek kreeg ik een brief mee naar huis waarop stond dat hij te zwaar was voor zijn lengte en dat ik hem geen frisdrank, fruitsap of snoepjes mocht geven.
Ik sprong zowat uit mijn vel.
Mijn zoontje heeft voor zijn twee jaar namelijk amper suiker gekregen.  Hij heeft met Rapley leren eten en kreeg geen koek in zijn fruitpap, enkel bij de onthaalmoeder.
Frisdrank krijgen mijn kinderen thuis niet, snoep zelden.
Ik ben héél boos geworden en heb gebeld met de dokter: “U mag er niet vanuit gaan dat als kinderen te zwaar zijn dat sowieso ligt aan een ongezonde voeding!”
Mijn zoontje is wel een hele goede eter.  Als driejarige ging hij niet om voor drie (!) borden spaghetti of vier boterhammen.
Hij zei dan dat hij nog honger had en ik gaf hem nog… Geef jij een kind dat nog honger heeft (of dat zegt) niets meer?
De dokter verontschuldigde zich en dat was het dan.

Het is nog erger, mevrouw!

In de tweede kleuterklas gingen ze opnieuw op medisch schooltoezicht.  Mijn zoontje was nog zwaarder in verhouding met zijn lengte en de dokter belde me al meteen op.
“We weten dat u bezig bent met gezonde voeding, dus we vinden dit wel vreemd, we zouden graag hebben dan u bloed laat nemen bij de huisdokter en de hormoonwaarden laat meten.”
Ik heb daar niets op gezegd, ik was even helemaal van slag.  Een vierjarige bloed laten nemen omdat hij te zwaar is?
Na overleg met mijn huisdokter hebben we beslist om dit niet te doen.  Het kereltje was vier!  Ik wilde hem nog niet angstig maken voor zijn gewicht en hem een eetstoornis ‘aankweken’.
Onze huisdokter zei: “Zolang u weet dat hij gezond eet en voldoende beweging krijgt, gewoon verder doen.  Het trekt zichzelf wel recht!”

Gezonde voeding op school is dus (voor ons) erg belangrijk.

De school van onze kindjes is een vrij ‘gezonde school’.  Chocolade mag niet, geen frisdrankjes, woensdag is fruitdag en bij verjaardag-traktatie is het een droge cake of iets gezond.
Ik heb daar zelf niet zo’n problemen mee, want voor mijn zoontje is het wel erg belangrijk dat hij gezond eet…

Toch gaat de school nog wel op een paar punten helemaal de mist in.  Onder de middag kunnen de kindjes een drankje kopen op school. Er is keuze uit water, water met bubbels (tot hier alles oké), chocolademelk, fristi, fruitsap en multi-sap (euhm, zo gezond zijn die niet hoor!)
Op zich heb ik er ook niet echt iets op tegen, als ze consequent zouden zijn.  Mijn zoontje kwam thuis met de mededeling dat zijn zakje ‘granola met raw cacoa’ niet mocht, want er zat chocolade in…
Euhm – cacao is geen chocolade hè.  Maar goed, ik geef het niet meer mee!

Eten ze dan altijd gezond bij jouw thuis?

Natuurlijk niet!  Als we ergens gaan eten kiezen ze wel eens Fristi, we gaan wel eens bij Mac Donalds eten en Pizza wordt ook gesmaakt … maar met mate natuurlijk.
En als de kinderen jarig zijn is er ook een vreselijk lekkere (en ongezonde) taart!  Het is wel feest dan hè!

Gezonde school? Sommige ouders vinden het gezeur!

Ik las op een paar blogs en op facebook echter dat sommige ouders het allemaal gezeur vinden.  Het is helemaal niet nodig om de traktaties voor de jarige gezond te maken.
Het is een gedoe en het is overdreven.
Ik heb er even niet uitgehaald of het enkel over de traktaties ging of ook over de dagelijkse snacks in de pauzes.
Hier hebben de kinderen elke voormiddag een stuk fruit mee en in de namiddag granola, rozijntjes, een droog koekje, komkommer,….

Persoonlijk vind ik het wel belangrijk omdat ons zoontje al erg klein geconfronteerd werd met overgewicht.  Maar ik stond er niet echt bij stil dat er ook ouders zijn waar dit helemaal geen rol speelt en waarvoor het niet zo belangrijk is en zelfs soms een gedoe.

Lees ook: De brooddoos die faalde en zijn vervanger

En als ze ouder zijn dan?

Op de middelbare school waar ik lesgeef zit er geen coca-cola meer in de automaten, maar wel fruitsap…
En op de sportdag hebben alle leerlingen een grote puntzak snoep bij van ’t Kruidvat…. tja?!

Wat vind jij?  Is dat ‘gezonde school’ gegeven een gedoe en gezeur of vind je het belangrijk?

Bezoek aan het Fort van Breendonk – waardevolle excursie

Bezoek aan het Fort van Breendonk – waardevolle excursie

Daar stond ik dan, op de executieplaats in het Fort van Breendonk, voor de zevende of achtste keer, samen met mijn leerlingen, in de kou te staren naar de kogelgaten in de palen.
Elk jaar stond ik daar, het was dé excursie van het tweede jaar bij ons op school.  Elk jaar opnieuw was ik daar, maakte ik ongeveer dezelfde foto’s, in de kou.  De excursie was altijd in februari en de temperatuur onderstreepte telkens de gruwel van het doorgangskamp van de nazi’s tijdens de tweede wereldoorlog, nog net dat beetje extra.

Executieplaats Fort van Breendonk

Elk jaar werd de excursie voorbereid met een film zoals “La vita et Bella” of “The boy in the striped pajamas” – elk jaar veegde ik mijn tranen weg.

Elk jaar verbaasde ik me weer wat een indruk de gids maakte op mijn groep veertienjarige pubers.  Hij brulde hen in het Duits toe op de manier van spreken van een SS’er.
Hij vertelde over de gruwel in de folterkamer en het feit dat ‘anders zijn’ je dood betekende.
Ik zag ze slikken, mijn groepje pubers…

Geen enkele keer heb ik ook maar één van hen tot orde moeten roepen, ik wees hen altijd op het plaatje net aan de buitenzijde van het fort:

breendonké

Maar om de één of andere reden vertelt dat fort op zich al genoeg en voelden ze aan dat zich op die plaats niet gedragen ‘not done’ was.

Excursie “Fort van Breendonk” afgevoerd.

Een paar jaar geleden merkte ik op dat het bezoek aan het Fort van Breendonk niet op de agenda stond en vroeg aan de tafel onder de middagpauze aan mijn collega’s waarom.
Blijkbaar was het afgevoerd, dat jaar dat ik thuis was met loopbaanonderbreking, dus ik heb het juiste verhaal niet meegekregen.  Waarschijnlijk heeft het te maken met de overvolle agenda en/of de prijs – want steeds meer mensen kunnen hun schoolrekening niet betalen…

*zucht* – zo jammer – zo spijtig – want leren doe je echt niet alleen op de schoolbanken! Maar ik begrijp de school ook. Je kan niet alles met een beperkt budget! 

Ik wacht dus geduldig af tot ik het eerste hakenkruis zie verschijnen op één of andere tekening. Ik weet dat het moment gaat komen dat een onwetende puber een ‘cool sign’ ergens ongepast op zal zetten…
En ik weet dat dan mijn vele foto’s van het Fort van Breendonk nog van pas zouden kunnen komen. De foto’s, elk jaar genomen in ongeveer dezelfde setting, in de kou!
De kou die er niet zal zijn op de schoolbanken als ik de foto’s projecteer en die dus het gevoel niet kunnen weergeven.  Het gebrul van de gids kan ik nog niet half benaderen.
De sfeer in de folterkamer kan ik niet in het klaslokaal blazen… maar mijn steentje bijdragen om het allemaal niet te doen vergeten, dat kan ik dus wel….

Take care en tot snel

liefs Ilse