Categorie: Opvoeden

Verdrinken? Het overkwam onze jongste ook bijna.

Verdrinken? Het overkwam onze jongste ook bijna.

De laatste maanden kwam het weer een paar keer in het nieuws dat er kinderen zijn verdronken. Je haren gaan recht omhoog staan als je de berichten leest en je kijkt naar je kinderen. Vaak zijn de slachtoffertjes rond dezelfde leeftijd als hen en dat maakt het bijna tastbaar…
Soms hoor je dan stemmen dat mensen niet begrijpen dat een kind kan verdrinken … Maar het kan echt iedereen overkomen – Het overkwam ons bijna.

Verdrinken… ik deed zelf ook een mini poging!

Ik was vijf. Mijn ouders zijn echte staycation mensen. Ze gaan niet vaak weg en al zeker niet ver weg. Mijn geluk in het opdoen van de reismicrobe was dat mijn zus zestien jaar ouder was. Ze nam mij gewoon mee op vakantie! Zo ook naar een camping in Frankrijk! Ik kon nog niet zwemmen.
Mijn schoonbroer speelde vaak met me en op een gegeven moment ging hij naar het diepe zwembad en was ik hem achterna gelopen. Hij had het echter niet gezien. Zo kwam het dat ik als vijfjarige de luchtbellen voor mijn ogen zag en mezelf voelde dieper zakken. Ik kan het beeld nog steeds voor ogen halen en ik voelde echt paniek. Gelukkig draaide mijn schoonbroer zich op tijd om. Ik herinner me de reddende armen die op me afkwamen en de grote hap lucht die ik kon pakken…

Zwemles

Meteen terug van vakantie werd ik op zwemles gestuurd, maar dat bleek nog niet zo simpel. Ik had een panische angst om onder water te gaan opgedaan. Voor het 25 meter diploma moest je echter in het zwembad springen en dan ga je natuurlijk onder water. En dat durfde ik niet. Ik hoor de zwemmeester nog zeggen: “Ze kan het perfect, maar ze durft niet springen!”

Lang geduurd

Het heeft echt veel tijd nodig gehad om daarover te komen. Die angst heb ik echt héél lang gevoeld, maar het is wel gelukt om er uiteindelijk overheen te komen!

Zwemmen als mama alleen met drie kleintjes

In Macau zaten we (bijna) dagelijks in het zwembad. Er was daar geen redder en er stond een groot bord waarop stond dat je bij je kinderen moest blijven en erop moest letten. Dat klinkt zo idioot dat ze dat als regel moeten geven als je het zwembad binnengaat, maar het bleek echt wel nodig!
Ik zat er dan met drie kleintjes alleen en dat was niet altijd even makkelijk. De oudste kan zwemmen, maar er kan nog wel iets misgaan of er kan iemand bovenop hem springen, dus ‘echt’ alleen liet ik hem natuurlijk niet. Hij moest in de buurt blijven. De meisjes konden in het begin beiden niet zwemmen. De oudste van de twee kan het ondertussen wel een beetje, maar ze is niet zeker genoeg en dat is ook wel belangrijk. We bleven dus altijd bij elkaar. Dik tegen de goesting van soms mijn oudste dochter en soms mijn zoon, want ze ‘hadden geen zin in het ondiepe badje’. Het was evenwicht zoeken in ‘voor elk wat wils’.

Als er één naar het toilet moest

Daar stond ik. “Mama, ik moet plassen!” en twee kinderen die geen zin hadden om uit het zwembad te komen. Ik gaf dan instructies zoals: “Je blijft op het ligbed liggen of je blijft op de trap zitten tot ik terug ben!”. Als we dan naar het toilet wandelden, dan zei ik ook tegen de security dat we even gingen en dat die andere twee van mij instructies hadden gekregen. De man kende de routine ondertussen en hield altijd een oog je in het zeil!

Vertrouwen

Macau gaf de kinderen vertrouwen in het zwembad. Langs de ene kant is dat natuurlijk super, maar het bleek ook een probleem te geven, een dikke week later in Kroatië.

verdrinken

Het zwembad van de camping.

Het mooie zwembad van de camping had twee lage peuter/kleuterbadjes en een diep zwembad. Dat diepe lag tussen de twee peuterbadjes in.
Op een gegeven moment zat ik op de rand van het peuterbadje te kijken toen ik de jongste knal in het grote zwembad zag springen, wel met zwemband, maar toch.
Ik kon niet snel genoeg daar zijn: “Meisje, dat mag je niet doen! Mama of papa moet er bij zijn”. Het was op 10 seconden gebeurd! Ze was op de glijbaan en tien seconden later sprong ze gewoon als driejarige in het grote, diepe zwembad. “Ik wil wemmen in grote zwembad”. En ja, in China zat ze altijd in het grote zwembad, op een trapje en zat ik er altijd naast! Ze had héél veel vertrouwen gekregen, te veel!

Glijbaan en waterkanonnen

Op een keer hadden ze het peuterbad met waterkanonnen en grote glijbaan ontdekt. De twee oudste hielden een watergevecht en de jongste deed voor de tweehonderdste keer de glijbaan. De glijbaan kwam uit in een bodempje water van 18 centimeter. Ik plaatste me zo dat ik kon zien waar ze in het water kwam, dat leek me de meest ‘gevaarlijke plek’. Ze gleed, stapte eruit, wandelde langs de blok met de glijbaan heen (daar was ze heel even uit mijn zicht), en kwam dan naar de trap waar ik ze weer zag en het hele proces begon weer opnieuw. Soms ging ze wel een beetje onder, het was een glijbaan hè, maar het ging super.

“Mama ik ging onder water”

Het hele glijbaan ritueel ging nog ene keer door en toen kwam ze naast me zitten: “Mama, ik ging onder!” en ik zeg doodleuk: “Ja, dat kan als je van de glijbaan afgaat, hè”. “Ja” zei ze!
Maar toen kwam er een mevrouw achter de blok met de glijbaan uit! “Your baby went under in the big pool.”
“Huh, wat?”
Ze was dus om de blok met de glijbaan gewandeld en in plaats van terug naar de trap te lopen is ze gewoon in het grote zwembad gesprongen. Net op het stukje waar ik haar misschien 5 seconden niet zag! Gelukkig was er wel een redder en oplettende ouders in de buurt!
Ik kijk mijn jongste aan en zeg: “Ben jij in het grote zwembad geweest en onder gegaan? Dat is héél gevaarlijk dan kan je verdrinken!”
Blijkbaar kwam haar besef in één keer boven – ze begon hartverscheurend te huilen en te schokken!
We drukten haar op het hart dat ze echt niet alleen in het grote zwembad mocht springen, dat het zo gevaarlijk was… maar ze heeft het gevoel van verdrinken duidelijk gevoeld, ik kan het me zelf ook nog zo goed voorstellen… die luchtbellen zien ontsnappen en jezelf voelen zakken naar de bodem!

Héél gevaa-lijk eh mama

Ze zegt nu wel honderd keer dat het grote zwembad gevaa-lijk is en dat ze niet alleen in het grote zwembad mag springen en dat mama of papa erbij moet zijn! Ze heeft ‘een schrik’ gepakt en ergens maar goed. Te veel vertrouwen is dus ook niet goed!

Hoe snel het kan gebeuren dat verdrinken…

Dit had héél anders kunnen lopen en dat besef ik maar al te goed. Ze was echt maar héél even uit mijn zicht en ik hield mijn andere twee aapjes ook nog in het oog. Ik ben dankbaar voor die mama die op heeft gelet aan het zwembad en haar eruit heeft gehaald en ik besef… Het kan echt bij elk kind gebeuren, veel is er echt niet voor nodig!

Meer over dit onderwerp?

De voorbije zomer was er wel wat te doen over verdrinken… Saskia schreef ook een mooi artikel over de verwijten die sommige mensen maken aan ouders die een kind hebben dat verdronk. Marguerita had een jongetje in haar dorp dat verdronk.… van vijf – net als mijn oudste dochter.

Energiedrankjes en jongeren – Wat denk jij?

Energiedrankjes en jongeren – Wat denk jij?

Gisteren was het uitgebreid in het nieuws hier in België!  Jongeren gebruiken erg veel energiedrankjes.  60 procent van de jongeren drinkt ze en 18 procent drinkt ze dagelijks.
Nu had ik als leerkracht al wel gemerkt dat de jongeren ze vaak drinken, maar ik verschrok toch best wel van deze getallen!

energiedrankjes

Energiedrankjes zijn stoer

Monster en Nalu, Redbull, ze zijn zo cool. Sommige jongeren vertrekken blijkbaar met een sixpack naar school.  Op de radio vertelde een medewerker van de Colruyt dat hij dagelijks voor en na school kinderen een voorraadje ziet inslaan. Daarbij waren ook kinderen uit de lagere school.
Op de blikjes energiedrank staat duidelijk dat ze worden afgeraden voor kinderen onder de 16 jaar.  Maar op sigaretten staat natuurlijk ook dat ze slecht zijn voor de gezondheid.

Ik blijf er wakker van.

Studenten drinken de energiedrankjes vaak onder ‘de blok’.  Ik ben ook ooit student geweest en ik weet nog goed hoe vermoeiend die blokperiodes waren.
Mijn man drinkt ze ook in zware periodes.  Ook onderweg op vakantie drinkt hij ze.
Nu ik hoorde dat de bloeddruk omhoog gaat bij het drinken van deze drankjes, weet ik niet of ik daar nog zo blij mee ben.  (Dat wist ik dus niet!) Mijn man neemt namelijk medicatie voor zijn bloeddruk…

Wat is er dan zo slecht aan die dingen?

In de energiedrankjes zit natuurlijk cafeïne.  Op de radio deze morgen vertelde een cardiologe dat het niet alleen de cafeïne is, maar de combinatie van deze stof met de andere oppeppende middelen in het drankje.
Na wat opzoekingswerk kwam ik dan uit bij de stof taurine, die in energiedrankjes industrieel uit etheen, ammoniak en natriumsulfiet wordt gesynthetiseerd.
Doe er nog een bak suiker bij en je hebt eigenlijk een vreselijk ongezond drankje!
Uiteraard kan je ook de light versie kopen, maar dat doet niet veel af aan de cafeïne en de taurine…
Jongeren met een hartaandoening kunnen door het drinken van engery drinks zelfs een hartritme stoornis ontdekken/uitlokken… zei de cardiologe op de radio.
Er zijn gevallen bekend van jongeren die zijn gestorven na het drinken van energiedrankjes.

Vragen om een verbod

Stemmen gaan nu op om een verbod uit te vaardigen voor energiedrankjes voor kinderen onder de 16…

Hoe wil ik het doen?

Nu zijn mijn kindjes echt nog te jong om hierover te praten.  Toch heb ik hen ook al de slechte gevolgen van suiker en frisdrank bijgebracht en weten ze dat dit niet altijd kan en mag.  Met mate en op bepaalde gelegenheden, kan het wel.
Ik denk dat dit ook wel zo is met engergy drinks.  Ik zal hen duidelijk maken dat het iets is waar voorzichtig mee moet worden omgesprongen en dat het af en toe wel eens mag.

Wat denken jullie over heel dit gegeven?

Mogen jullie kinderen energiedrankjes drinken? Ben je net als ik verschrokken van de cijfers? Is een verbod een oplossing?

 

Take care en tot snel,
Ilse

Lees ook: Tussendoortjes van 100 Kcal

 

Huidbescherming aanleren met de Nivea pop

Huidbescherming aanleren met de Nivea pop

Nivea heeft al een tijdje een leuke, leerrijke, pop op de markt om kinderen te leren dat huidbescherming zéér belangrijk is.
Ik was dan ook blij verrast toen ik de pop in het Kruidvat aantrof deze week! Ze zijn nu ook in België en Nederland verkrijgbaar!

huidbescherming aanleren

Huidbescherming is zo belangrijk.

Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat mijn kinderen nooit echt problemen hadden om zich te laten insmeren.  Zowel thuis als het zonnetjes schijnt, als op vakantie aan het strand komen ze netjes als ik vraag om te komen.
Vooral de dames vonden dat gewoon heel ‘cool’.  Dat komt dan weer omdat ik zelf super gevoelig ben.  Ik verbrand al bij de eerste zonnestraal en dat weten mijn kinderen ook.  Ik ben dan ook wel een beetje ‘panisch’ als het op huidbescherming aankomt.

Sommige mensen gebruiken de ‘oude’ flesje zonnecrème van de kinderen voor zichzelf.  Dat kan ik dus niet.  Ik smeer mezelf met dezelfde factor in als mijn kinderen!

Nivea pop om huidbescherming aan te leren

Ik kocht de pop gisteren in het Kruidvat voor 22 euro.  De dames gaan namelijk vandaag op ‘schoolreis’ naar de speeltuin en moesten zonnecrème hebben.
Die producten zijn niet goedkoop, maar oh zo belangrijk.
De prijs van het pakket komt neer op ongeveer 6 euro voor de pop.  Er is een jongen en een meisje te verkrijgen.  Daar ben ik echt blij om.  Jongens moeten, net zoals meisjes, leren dat huidbescherming belangrijk is.

Onze zoon is niet echt voor poppen, tenzij het Star Wars figuren zijn, dus voor hem nam ik er geen mee.  Maar de meisjes kregen allebei een pop.

Het was zo grappig, ik stapte het Kruidvat buiten en meteen kleurde de pop, die werd blootgesteld aan de zon, rood!

En ja, als je dan zonnecrème smeert, dan verdwijnt die kleur terug.
En als het een tijdje heeft geduurd, dan moet je een nieuw laagje aanbrengen, dat kan je op de foto al goed zien.  Die pop had onze oudste dochter dus ingesmeerd!

De pop werd nauwlettend in het oog gehouden, bij de minste rode schijn stonden ze klaar met de spuitbus zonnecrème.  Smeren is gewoon leuk!

De ‘oude’ zonnecrème

Nu weet ik dus eindelijk waar die oude flesjes zonnecrème voor kunnen dienen!  Daar kunnen de popjes mee worden ingesmeerd!

Oplossing voor minder leuke smeren

Ik zei het al, voor onze kinderen was het niet echt een probleem.  Toch kan ik me voorstellen dat sommige kinderen het helemaal niet leuk vinden om te stoppen met spelen en dan zich te laten insmeren.
De poppen kunnen daar zeker en vast een oplossing bieden!
Toch ben ik ook nog voorstander van zwemkleding die UV bestendig is! 

Voor scholen een tip

Ik denk dat de juffen misschien ook eens moeten vragen of ze deze pop mogen aanschaffen.  De aankoop kan gekaderd worden in preventie en gezondheidseducatie en is echt super leuk!

Een strandpop

Mijn oudste dochter had ook meteen gezien dat deze pop een ‘strandpop’ was en “Mag die mee in bad, mama?”
En daarbij is ze ook gewoon super schattig, vind ik!

Volgen kan op FacebookTwitterInstagram –Pinterest –Youtube

Dit is geen gesponsorde post, maar dit ligt mij gewoon nauw aan het hart!  Huidbescherming is zo belangrijk ter preventie van huidkanker!

Doen wat je belooft! Terug naar de winkel!

Doen wat je belooft! Terug naar de winkel!

Ik vind dat je moet doen wat je belooft! Dus daar stond ik dan, voor de tweede keer op twintig minuten aan de kassa van de lokale kleine supermarkt van ons gehucht.
De kassierster lachte naar me: “Iets vergeten?”
“Ja, rozijntjes!”

Nu kan dat heel belachelijk klinken, dat ik voor rozijntjes terug naar de winkel ben gereden.
Maar mijn moederhart kon het niet aan.
Ik had een belofte gebroken en mijn kleinste meid had echt groot verdriet.

Ze was net thuis nadat ik haar had opgehaald bij haar metie.  Daar gaat ze op dinsdagmiddag namelijk haar middagdutje doen.
Ik moet dan lesgeven, dus er is op dinsdagmiddag gewoon geen andere optie.
Oudere broer was nog sporten na school en oudere zus zat nog heel even in de naschoolse opvang.
Papa was thuis, dus kon ze bij hem blijven terwijl ik boodschappen ging doen met haar broer en zus.

Net voor ik de deur uit ging kwam ze met haar kommetje naar me toe in de keuken: “Zozijntjes abbebief!”
zei ze heel beleefd.
Zo schattig.  Ik ging in de kast, maar helaas geen rozijntjes meer te vinden!
“Ah sorry, meid, ze zijn op!  Maar ik ga zo naar de winkel en dan breng ik terug rozijntjes voor je mee!”
“Okeeeee, zei ze en vertrok met haar kommetje en een smile op haar gezicht!”

Ik haalde broer en zus en nam hen mee naar de winkel.
Meteen kreeg ik al het hele verhaal van de dag.  De zus had bloemetjes geplant en broer had zijn trui bij de turnles zo hoog gegooid dat hij op het muurtje lag en er niet meer aan kon.  Alle details van de dag, terwijl ik probeerde al mijn boodschappen in mijn kar te leggen.  hun kleine karretjes te leggen.

De dikke tranen

Terug thuis liep ik meteen de keuken in om te beginnen aan ons avondmaal.
Daar stond ze terug, mijn kleinste spruit met haar kommetje: “Zozijntje abbebief?”
Ik slikte nog net het woord “Shit” in … “Oh, die ben ik vergeten, meisje!”
Ze keek me intriest aan en daar waren de dikke tranen.
Oh wat was ze verdrietig.
En ja, hoe ik het ook draaide of keerde… ik had beloofd om er mee te brengen!

Doen wat je belooft

Ik vroeg mijn man of hij alsjeblieft kon beginnen aan het avondeten, zodat ik terug naar de winkel kon rijden.
“Ga je nu echt naar de winkel om vergeten rozijntjes?”
Tja, belofte maakt schuld!

Lees ook: wat weiger ik mijn kinderen nooit? 

Lees ook: liegen als de beste, wat doe je daar dan mee? 

Heb jij al ooit als mama iets ‘zots’ gedaan zoals voor rozijntjes terug naar de winkel rijden?

Bangmakers: Staart, klokken luiden en horens van Piet

Bangmakers: Staart, klokken luiden en horens van Piet

bangmakers Bangmakers van vroeger, mijn moeder had er een hele reeks van haar ouders meegekregen.
En vandaag, op Goede Vrijdag moet ik er weer aan denken, want vlees is uit den boze vandaag als ik geen gaten in mijn broeken en rokken wil door mijn staart! 😉

Goede vrijdag

Vandaag eten Katholieken geen vlees!  Oorspronkelijk komt dat omdat Jezus voor ons zijn vlees heeft geofferd aan het kruis.  Mijn ouders maakte me wijs dat je een staat kreeg als je wel vlees at!
Het werd met een lach gezegd, dus ik wist wel dat het niet waar was! 😉
Maar toen mijn ouders klein waren, was de gemeenschap rondom hen nog erg gelovig.  Eén van de bangmakers was dus dat je een staart zou krijgen als je op Goede Vrijdag vlees zou nuttigen.
Volgens mij zouden er heel wat mensen met een staart moeten rondlopen ondertussen.  Zeker diegenen die niet Katholiek zijn! 😉
Hetzelfde ging trouwens op voor Aswoensdag, de dag van het begin van de vasten.
Ik vond op het internet niet direct iets terug over die staart… ik vraag me dus wel af of er andere varianten van bestaan.

Als je lelijk kijkt als de kerkklokken slaan, blijft je gezicht zo staan.

Net als mijn oudste dochter, was ik een koppig kind.  Mijn bijbehorende koppige gezichtje kreeg vaak de opmerking: “Ben je boos? Pluk een roos,….”
Of: “Je bent veel mooier als je lacht!” (Ik krijg trouwens nog vaak de opmerking dat ik heel serieus kan kijken – hihi).
Maar als de koppigheid bleef aanhouden keek mijn moeder naar de klok en zei ze als bangmaker: “Kijk maar uit, als je zo lelijk kijkt en de klokken van de kerktoren slaan, dan blijft je gezicht voor altijd zo staan.”.
Ik weet zeker dat ze dit niet zelf heeft verzonnen.  Ik ging dus op zoek en jawel het is wel degelijk een spreekwoord.

Als je stout bent neemt Zwarte Piet je mee

Goh wat hebben wij toch lieve Pieten tegenwoordig hè.
Ik moest mijn zoontje uitleggen wat een Roe was en de zak dient gewoon om snoep en pakjes in te doen.
Maar vroeger was Zwarte Piet ook één van de bangmakers.  Mijn moeder zei zelfs dat hun zwarte Pieten horentjes hadden en kettingen waar ze meer rammelden.  Ook hier kan ik historisch wel wat van terugvinden.
De andere kinderen fluisterden: “Ze nemen je niet echt mee hoor, op de hoek van de straat laten ze je wel weer los!”
Maar bang waren ze wel!
Geef mij onze vrolijke, goedlachse Pieten maar!

Bangmakers Vroeger en nu

Gelukkig zijn de tijden veranderd.
Ik heb nog steeds geen staart, mijn gezicht is nog wel oké en zwarte Piet heeft geen horens meer.

Maar mijn dochter kwam wel vertellen dat de juf had verteld dat ze op Pasen niet buiten mocht spieken omdat de Paashaas dan stenen legt in plaats van chocolade eieren.  Dat was dan weer iets nieuws voor mij…
Papa zei er lachend op: “Zie maar dat je zeker niet buiten spiekt, want stenen (bouwpuin dus 😉 ) hebben we hier echt wel genoeg.

40 dagen bloggen – dag 45

Dag 45 van 40 dagen vasten… huh? Ah ja, want de vastentijd duurt eigenlijk 46 dagen en de zes zondagen hoeven we niet te vasten… Dus 46-6 … Ik heb gewoon te veel geblogd! :p
Ik heb tot nu toe 1 skipdag in gezet.  Maar pittig was het wel zeg, zo alle dagen een stukje schrijven of inplannen!

Ken jij nog andere bangmakers van vroeger?  Kende je die van de staart ook?  Of is dat iets regionaal?

 

Liegen als de beste… wat doe daar dan mee?

Liegen als de beste… wat doe daar dan mee?

liegenVorige week was ik weer even alleenstaande mama van drie.  Mijn echtgenoot werkt momenteel aan een casino in Macau en zat voor een korte 6 dagen daar.
Op school was het de laatste week voor de paasvakantie hier in België. Dat wil zeggen dat er klassenraden zijn, vastenactiviteit en rapporten uitdelen…  De week was dus wel wat stressy en de routine was een beetje minder.
Als er iemand ziek wordt, dan gebeurt dat meestal op zo’n moment en ook nu had ik prijs.  De oudste dochter zat met buikgriep

Serieuze buikgriep

Het was geen buikgriep van een dag.  Deze heeft vier dagen met mijn oudste dochter de vloer geveegd. Op een gegeven moment werd ik echt ongerust dat ze zou gaan uitdrogen als ze niet snel iets zou binnen houden.
Alle pyjama’s en reserve donsovertrekken waren er al door.
De wasmachine draaide op volle toeren.
Eén avond dacht ik dat het beter ging.  Ik moest nog naar een vergadering en er kwam een babysit.  Maar toen ik thuis kwam kon ik weer beginnen wassen, er leek geen einde aan te komen.
Mijn schoonmoeder was gelukkig ook weer paraat om op te letten als ik naar school moest.  Het was echt zielig!

Op mijn voorwerk!

Als één van de kinderen ziek is, dan volgen meestal de anderen.  Ik wist dat ik vorige vrijdag niet weg zou kunnen op school. De noodopvang werd geregeld, want ik kon op school echt niet weg door de vastenactiviteit en de rapportering.
Oma zou gebeld worden als er iemand ziek zou worden van de andere kinderen of als de ‘betere’ toch niet zo goed beter was als ik dacht…
Ik legde mijn zoontje uit dat de juf de nummer in zijn agenda moest gebruiken, want dat ik niet weg kon en dat papa in Macau zat…

Het bericht

Vlak na de middag kreeg ik een bericht van mijn schoonmoeder.  Ze was mijn zoontje gaan ophalen op school.  Ik belde mijn ouders, want die zouden die avond voor ons viertjes eten voorzien.  Zelfgemaakte frietjes!
Maar met een zieke kleine, konden we daar dus niets gaan doen.  Ik vertelde dus dat het etentje niet door zou gaan.  Ze zouden hun frietjes dan maar invriezen.

De ontdekking

Ik ging na de rapporten mijn zieke zoon bij mijn schoonouders ophalen, toch een 25 minuten rijden van mijn werk uit.  Daar aangekomen bleek dat hij in de tuin aan het werken was met oma… Zijn ‘beetje buikpijn’ was over volgens hem.
Ik vond het maar een vreemd gegeven.  Zeker als ik dacht aan hoe ziek zijn kleine zus was geweest….
Meteen begon er een lampje te branden!  Hij had gelogen over zijn buikpijn zodat oma hem zou komen halen!

Liegen is lelijk!

We stapten in de auto en hij zei vrolijk: “En nu bij make en pake frietjes eten!”.
Dat viel hem dus heel erg tegen, toen bleek dat de frietjes waren afgebeld.  Dikke tranen rolden over zijn wangen, terwijl ik de ophaaltaxi voor de andere twee ging spelen.
De oudste dochter zat nog in de naschoolse opvang, de jongste, die nog een middagdutje doet, zat bij haar meter.  Het was nog een ritje van 30 minuten met tussen stoppen erbij geteld.
Ondertussen ging ik met de oudste in gesprek, want liegen is lelijk!

Een goed gesprek, want

  • oma had 25 minuten moeten rijden
  • mama had op en neer moeten rijden
  • papa was ongerust en die vond het al helemaal niet fijn als kindjes ziek waren, maar zeker niet als mama er alleen voor stond
  • als je op school moet zijn, moet je daar zijn als je niet echt ziek bent
  • pake en maken hadden al frietjes gezorgd voor ons
  • als je de volgende keer echt ziek bent, dan geloven we je niet meer en moet je ziek op school blijven

Het besef

Daar kwam het besef dat hij echt wel verkeerd was geweest.  Gelukkig maar!

Toen manlief thuis kwam, was dat ook het eerste wat hij tegen hem ging zeggen: “Sorry, dat ik heb gelogen, papa!”
En dat heeft hij uit zichzelf gedaan, niet omdat ik het hem gevraagd had.

Toch frietjes

Ik belde mijn ouders dan maar terug op, want ondertussen was het best laat geworden.  Ik zou dan nog naar de winkel moeten en nog beginnen met koken.
Zij hadden ondertussen mijn zus, schoonbroer en nichtje uitgenodigd, maar zorgden toch nog snel voor wat extra frietjes zodat wij ook konden blijven eten.

Mijn vriendin zei dat ik het eigenlijk niet had moeten doen, frietjes gaan eten.  Dan was hij nog harder gestraft.  En ergens is dat ook zo.  Maar daar had ik mezelf en onze twee dochtertjes ook mee gehad.  En ik denk toch echt dat hij het wel beseft heeft nu.

Lees ook: Doen wat je belooft. 

Liegen is sorry zeggen.

Ondertussen heeft hij zich verontschuldigd bij mijn ouders, mijn man en bij mij.
Oma zal nog volgen en ook bij de juf zal hij langs moeten gaan.
‘Ja, want die geloofde ook dat ik echt ziek was!  Ik kan best goed liegen hè!’
Dat is dan zo’n moment dat je jouw lach als mama moet inhouden.  Het was niet om te lachen, maar het kwam er zo grappig uit.

Karma is a bitch

En jawel, gisterenavond hing hij na het eten boven het toilet.  Zijn lakens zitten nu in de wasmachine, samen met zijn pyjama…
Nu ben ik echt ziek .. eh mama…
Ja nu ben je echt niet aan het liegen, vriend! 😉

 

Onze oudste dochter! Een uitdaging, maar ook een zegen!

Onze oudste dochter! Een uitdaging, maar ook een zegen!

Een uitdaging.

Toen bij mijn derde zwangerschap bleek dat het weer een meisje was zei mijn man: “Oh jee, dan hoop ik dat ze van karakter iets minder sterk is dan de grote zus!”.
Hij zei het met een lach, maar er zat een zweem van waarheid in.

Mijn oudste dochter is op zijn minst uitgedrukt een uitdaging.  Ze heeft een héél sterk karakter.
Ik hoor wel eens “Ja, typisch meisjes!”

En God weet dat ik blij ben met haar sterke wil, haar gedrevenheid, haar koppigheid,…
Al zou het soms iets makkelijker zijn om aan opvoeding te doen als het ‘ietske minder’ zou zijn! 😉

Het zonnehoedje

Ze was nog geen twee toen ze weigerde om bij 28 graden een zonnehoedje op te zetten.  Ik wilde absoluut niet dat ze zonder naar buiten zou gaan.
Het heeft welgeteld drie kwartier geduurd voor ze ‘boog’ en toch met het hoedje buiten ging.
Mijn man werd er onnozel van.  Ik weigerde te ‘plooien’.  Sommige dingen zijn gewoon belangrijk, zoals een zonnehoedje als het zo warm is en dat zou ze leren!

Wat ze voor heeft…

Soms heeft ze iets in haar hoofd zitten… welke kleding ze wil aandoen bijvoorbeeld.
En als ik dan een ander plan heb, dan geeft dat problemen!  Ondertussen hebben we daar een oplossing voor.  Die heb ik toevallig ontdekt toen we een boekje lazen van de koppige Cloé, die elke ochtend ruzie had met haar mama om de kleding die mama had klaar gelegd.
Zij hadden als oplossing om ’s avonds samen de kleding uit te kiezen en dat lijkt  hier goed te werken… oef!

Harde tante

Ze is kei-hard!  Echt fearless!
Overal klimt ze op en over.  Soms zonder na te denken om zich dan ergens te bevinden waar ze niet echt meer weg kan…
Op de karate training gooit ze zich over hindernissen en dan hoor ik de mama’s naast me geschrokken geluidjes maken.
Maar ik kijk er niet meer van op. Ze staat recht en gaat door!

Twee jaar geleden is haar scheenbeen gebarsten op de trampoline.
De dokter vroeg haar of ze kon stappen, wat uiteraard niet ging, maar ze verbeet de pijn en probeerde toch!  Zonder een kik te geven!

Pijn wuift ze weg alsof het niet bestaat!

Schrik heeft ze niet!  De zwemjuf stond er van te kijken.  “Ze gaat ervoor, eh mama!”
Uiteraard, ik zou het me niet anders kunnen voorstellen.

Op zichzelf

Ze is super zelfstandig.
Op tien maanden liep ze rond.  Onder de tafel door… tot dat niet meer lukte omdat ze gegroeid was. 😉
Ze was super snel zindelijk (20 maanden helemaal droog, dag en nacht!) en kon zichzelf heel snel aankleden of zelfstandig naar het toilet gaan.
Ze is echt een kei!

Autodidact

Het eerste mooie lenteweekend is voorbij en ‘opeens’ kan ze zelfstandig schommelen.  Ze had bij de naschoolse opvang even geoefend, wist ze te vertellen!

En dan volgde het gesprek van vorige woensdag:

“Mama, ik kan fietsen!”
“Ja, dat weet ik toch!”
“Nee, ik bedoel ik kan fietsen met zo zonder van die kleine wieletjes.”
“Hoezo, hoe weet je dat?”
“Ik heb onder de speeltijd gefietst!”
“Op wie zijn fiets dan?”
“Op Nore haar fiets.  Je zet gewoon je voet erop en moet héél hard trappelen.”
“Dus je kan fietsen?”
“Ja, ik wist ook niet dat ik dat kon!”

Voilà, na het schommelen heeft ze zichzelf ‘geleerd’ om te fietsen.  Gewoon die fiets opstappen en gaan!  Zo moeilijk is dat toch niet, mama!

Welke uitdaging ook!

Lieve kleine (koppige) meid.  Ik weet gewoon dat welke uitdaging er ook op je weg zal komen, jij zal ze met beiden handen aangrijpen en ze tot een goed einde brengen.
Ik ben zo nieuwsgierig wat jij nog allemaal gaat bereiken en leren.
En misschien dat ik het je als middelste van drie te weinig zeg … Ik ben echt trots op je!
Dikke kus! Mama

Volgen kan op BloglovinFacebookTwitterInstagram –Pinterest –Youtube

Dit is dag 17 van 40 dagen bloggen – een persoonlijk stukje dat ik even kwijt moest.

Het leed dat carnaval kostuum heet: De Stormnaut

Het leed dat carnaval kostuum heet: De Stormnaut

Ellende was het, echt ellende!
Het hele carnaval kostuum gedoe voor onze zoon van zes!

De Sint

De lieve Sint bracht op 6 december een super cool Stormtrooper pak!
Dagen liep hij rond in dat pak, met zijn masker en laser pistool.
Ik blij, ik dacht echt dat hij voor zijn carnaval dus al een kostuum gekozen had!

Dus niet

Maar helaas, hij wilde niet als Stormtrooper!  Hij wilde als Jedi gaan!
Natuurlijk was er nergens een Jedi pak te vinden.
Of het was te ver rijden of het was niet meer op tijd om het vorige vrijdag aan te trekken. (Oké, I admit, ik was een beetje laat begonnen, gewoon omdat ik had verwacht dat hij wel als Stormtrooper naar school zou gaan!)
Argh!

Het compromis

Ik sprak met mijn echtgenoot, die toen in het verre Quebec zat voor zijn werk, af dat ik met hem naar de speelgoedwinkel zou gaan en een carnaval kostuum zou gaan kiezen met hem!
Zo gezegd, zo gedaan!
Het ging erg vlot!  Hij ging onmiddellijk voor een wit pak. Neen, geen Stormtrooper kostuum, maar wel net zo wit: een astronauten pak!  Enkel een geoefend oog ziet volgens mij een verschil tussen de pakken, maar kom!

Toch niet helemaal tevreden

Helaas hadden ze in de winkel van het astronauten kostuum geen astronauten helm.
“Maar mama, dat is niet echt, een astronaut heeft een helm, dat kan niet eh in de ruimte zonder helm!”
De verkoopster kon ons helaas niet helpen.
Een ander pak wilde mijn zoontje niet, maar echt tevreden was hij ook niet, zo zonder bijbehorende helm!

De andere winkel

De mevrouw aan de kassa zag zijn beteuterde gezichtje en informeerde naar het waarom.
Zij gaf ons de tip van de carnaval winkel op zo’n twintig minuutjes rijden van waar we op dat moment waren.
Zij hadden héél veel attributen, dus als we ergens de helm zouden kunnen vinden, dan was het daar!

Ik reed dan maar meteen door om daar de helm te gaan zoeken.
Het assortiment was echt indrukwekkend.  Helmen in alle kleuren en maten, je kon het zo gek niet bedenken of ze hadden het daar wel liggen!
Maar, geen astronauten helm!  Ook niet in de groothandel – de astronautenhelmen waren uitverkocht!
Wéér dat gezichtje dat op donderwolk stond!
Ik vroeg zelfs of ze toevallig geen Jedi pak hadden liggen, dan had ik het astronauten kostuum nog wel terug gebracht naar de andere winkel.
Maar ook dat hadden ze daar niet!

De reddende helm

Toen zag ik een witte helm, met een klep.
Het was dan wel geen astronauten helm, maar er stonden bollen op die voor planeten konden doorgaan, er zat een klep aan en hij was wit!
Ja, dat kon wel doorgaan als astronauten helm!  Het gezicht veranderde in zonneschijn! GESLAAGD!

Toch een ander carnaval kostuum

We hadden jammer genoeg het pak niet gepast met dikke winterjas eronder!
Hij deed zijn pak over zijn jas en huppaaaa, hij trok de rits kapot!
Net op het moment dat we echt wel moesten vertrekken om nog op tijd op school te zijn!

Met een kapot pak kon hij uiteraard niet gaan, ik stuurde hem dus naar boven voor dat andere witte pak: de Stormtrooper!
Hij vond het helemaal niet leuk!
Zijn oudste zus had niet eens het verschil gezien tussen het astronauten pak en het Stormtrooper pak!
Maar hij vond het niet kunnen.  Een Stormtrooper heeft geen astronauten helm! En hij wilde wel zijn helm mee, uiteraard!

*zucht*

De Sint heeft vast geweten dat zijn astronauten kostuum het niet zou halen! 😉
Hij ging dus maar als Stormnaut of Astrotrooper….

carnaval kostuum

De filmpjes van op school laten zien dat hij best wel plezier heeft gemaakt, maar mens wat een GEDOE!

Gelukkig had ik met de meisjes minder ‘last’! 😉

carnaval kostuum

Ja, het leed dat carnaval kostuum heet…

Volgen kan op BloglovinFacebookTwitterInstagram –Pinterest –Youtube

Is er wel eens stress geweest rond carnaval bij jullie?

Hebben jullie nog een creatief artikel of een leuke foto rond carnaval?  Dan mag je hem nog altijd in de linkup zetten onder mijn vorige artikel.

Verdrietig zijn, mag dat tegenwoordig nog wel?

Verdrietig zijn, mag dat tegenwoordig nog wel?

De kapotte telefoon

Een kennis had iets aan de hand met haar Iphone.  Blijkbaar kunnen die niet zo goed tegen ei dat kapot gaat in je handtas?!
En voor dat je begint te denken: “Wie steekt er nu een doosje met eitjes in haar handtas?”, zal ik al even toegeven dat ik dat ook al ooit heb gedaan.
Snel, snel nog bij de winkel binnen, een kind (of twee, drie) aan de hand, je beurs in de andere, de eitjes snel in je handtas. Normaal gezien lukt dat 99 procent van de gevallen wel om die eieren heel thuis te krijgen. Helaas was dit bij mijn kennis niet het geval, met alle gevolgen van dien.

Verdrietig om een ding?

Ik reageer erop dat ik er ook wel lastig en verdrietig om zou worden.
Nog geen tien minuten later krijg ik daar, van een volslagen vreemde, een antwoord op:

“? Verdrietig om ne GSM ??!!”

Ja, ik zou daar verdrietig om worden.  Mensen die me kennen zouden weten dat het me in geen honderd jaar om dat mobieltje zelf zou gaan.
Maar ik ben nogal een chaoot in mijn kop en dus ook met mijn gegevens op mijn telefoon.
Daarmee wil ik dus zeggen dat foto’s en filmpjes van mijn kinderen nog niet op de cloud zouden staan en dat ik dus die dingen kwijt zou zijn.
Ik betuigde medeleven met mijn kennis en werd onmiddellijk afgedaan als materialistisch tuig, dat zit te janken om het verlies van een GSM! BAF!

En zo gaat dat op het internet en de social media tegenwoordig.
Mensen vragen zich niet meer af hoe het juist in elkaar zit of waarom iemand op een bepaalde manier reageert.

Mag dat nog?  Gevoelig zijn?

Ik ben altijd al gevoelig geweest.
Als je mij wil raken, speel maar in op mijn gevoel van medeleven…
Ik ben daardoor al meerdere malen met mijn kop tegen de muur gelopen en zelfs gebruikt of moet ik zeggen “misbruikt?”
Ik ben soms gewoon te gevoelig voor mijn eigen goed.

Ik moet huilen als de mama van Bambi sterft, bij de zielige filmpjes over vluchtelingen, kinderen, dieren,…
Ik keek bij de kerstviering op school even weg van het filmpje van de sneeuwman in de ijskast, want ik wist dat ik het niet droog zou houden.
En ja, ik geef les aan pubers. 😉

https://www.youtube.com/watch?v=qehqv13PJwI
Ik word vaak verdrietig over de dingen die ik lees of zie… Mij kan je nog raken!

Moet ik dat dan erg vinden?  Moet ik minder ‘voelen’ en niet zo weemoedig zijn?

Jammer dat sommigen dat lijken te vinden! Het zal mijn leven lang mijn valkuil blijven, maar het maakt me juist ook sterk.
Mijn empathie, mijn vermogen om mij te verplaatsen in de andere, mijn vermogen om tranen te laten stromen… Het maakt mij tot mezelf.

Dus ja, ik word verdrietig om een telefoon die stuk gaat.  Omdat de persoon in kwestie hard heeft moeten werken voor dat dure ding, omdat er dingen opstaan die ze niet kwijt wilde en ik me daar heus wel iets bij voor kon stellen…

Volgen kan  op BloglovinFacebookTwitterInstagram –Pinterest –Youtube

Zijn er nog gevoelige lezers?

Wat als… er in de klas een hakenkruis je aanstaart.

Wat als… er in de klas een hakenkruis je aanstaart.

Elke leerkracht met een creatieve inslag in sommige delen van zijn vakgebied komt er wel eens één tegen…

een hakenkruis.

Plots, als je het niet verwacht, staart het je in één keer aan.

Vanop een tekening, vanop een kaft, een agenda, in sommige scholen gekrast in een bank (dat is natuurlijk dubbel zo erg, maar dat is weer een ander verhaal).

Als leerkracht ben je dan ook maar mens en het pakt je soms zo onverwacht.
Sommigen worden boos, anderen worden verdrietig, …
En elke leerkracht reageert ook anders.  Zeker als je niet had verwacht dat het je zo ineens ‘in your face’ zou aangapen.

Ik was enkele jaren geleden oprecht verschrokken toen ik dat ding een keer op een zelfportret zag verschijnen.

Grijze massa aan het werk.

Meteen begonnen mijn hersenen de draaien…
Zou ik boos worden? Zeggen dat dit ‘echt niet kan’?
Zou ik een notitie in de agenda maken voor de ouders?
Wat moet ik hiermee?

Kalmte kan u redden.

“Wat heb je hier getekend?”
“Cool hè, mevrouw?”
“Euhm, tja, ik vind dat niet zo ‘cool’ eigenlijk… Weet je eigenlijk wel wat je daar getekend hebt?”
“Euhm, is dat niet zoiets als een Yin-Yang teken dan?
De buur wierp een nieuwsgierige blik op de tekening, kreeg grote ogen en zei: “Jooooong, je hebt een hitler teken op je tekening gezet!”
De rode kleur van de artiest in kwestie verried duidelijk dat hij geen idee had waar die hakenkruis voor stond of wat hij op zijn tekening had gezet.

Tijd om de les even stil te leggen

De andere leerlingen merken de commotie uiteraard op.  Ze waren allemaal even nieuwsgierig wat er dan wel op dat blad getekend was door hun klasgenoot.
Ik tekende dus het hakenkruis op het bord.

Er klonken aantal verontwaardigde kreetjes, maar er waren ook héél wat gezichten die geen idee hadden wat het probleem was met dat ‘grappige’ teken.

En dan nog… de negatieve betekenis hier in de westerse wereld is er pas van na de tweede wereldoorlog.

Het hakenkruis, afgeleid van een swastika heeft hier in onze leefwereld uiteraard een slechte naam gekregen.
Toch is die swastika er al veel langer dan het hakenkruis en heeft hij zeker niet overal en altijd een negatieve betekenis (gehad).
Er zijn zelfs familiewapens die een swastika dragen, al zijn er velen, na de tweede wereldoorlog, vervangen door iets anders.

 

Decoratieve swastika van het hindoeïsme – bron Wikipedia
Het hakenkruis van Nazi Duitsland – bron wikipedia

In het Hindoeïsme is de swastika een heilig teken…
Dus een totaal andere betekenis dan hier bij ons!

Een beetje geschiedenis

Dus kwam er Hindoeïsme in de les aan bod, het nazisme, bespraken we de verschillen tussen het hakenkruis en de swastika.
Werd er uitleg gegeven waarom het hakenkruis in mijn ogen niet zo cool was.

De les was zo om, er was geen potloodstreep meer op het papier gekomen, maar ze hadden wel degelijk iets geleerd!

Lees ook: energiedrankjes en jongeren. 

Wat met het hakenkruis op de tekening?

Uitgummen als het nog kan… maar een mooier beeld is misschien wel dit:

hakenkruis-transformatie

 

Vraag en luister naar je leerlingen en je kinderen, want soms is het echt niet wat het lijkt te zijn!

Take care en tot snel

Liefs Ilse