Categorie: Opvoeden

Tandenfee spelen is niks voor mij… of wel?

Tandenfee spelen is niks voor mij… of wel?

Met Sinterklaas en de Paashaas was ik helemaal mee, voor de Kerstman hadden we duidelijk gemaakt dat de Sint en Santa afspraken hadden gemaakt! Iets met te veel kindjes in de wereld om allemaal tegelijk te bedienen en afstanden die voor paarden en rendieren, ook al zijn ze magisch en zo, toch wel wat te ver werden. Toen onze zoon een paar jaar geleden begon te wisselen, kwam echter de tandenfee naar boven. Wie? Juist ja, de tandenfee!

tandenfee

Amerikaanse films

Uiteraard had ik al wel van haar gehoord hè, het magische mevrouwtje dat de tandjes die onder de kussens van de kindjes liggen komt halen en een centje in de plaats legt. Maar die fee is mij vroeger wel ALTIJD vergeten! Wij hadden een tandendoosje, geen feetje dat komt wisselen. (Grappige woordspeling bedenk ik me nu 😉 )
In films uit Amerika komt ze wel vaker voor hè. In de film Rise of the Guardians leerde ik de tandenfee echt goed kennen en die film hebben de kinderen natuurlijk ook gezien!

Mag mijn tand onder mijn kussen?

Toen onze zoon dan begon met wisselen en kwam aandragen met het tandenfee idee was ik best verbaasd. Wie is daar ooit hier in Europa mee begonnen dan? Want ‘vruegur’ was dat hier toch niet zo? Of ben ik dat gewoon totaal vergeten dan?
We spraken met onze zoon af dat we de tanden zouden verzamelen en dat we ze dan allemaal tegelijk onder zijn kussen zouden leggen als ze allemaal uit waren. Ik hield daarbij in mijn achterhoofd dat hij tegen de laatste tand het geheim wel zou ontcijferd hebben en dat ik er dan gemakkelijker vanaf zou komen! 😉

De zus

Maar dat was een beetje buiten onze oudste dochter gerekend! Een paar dagen geleden verloor ze op haar vijf jaar ook haar eerste tandje. Ze had het tegen me gezegd en ik had haar gefeliciteerd. De dag dat hij was uitgevallen had ik een hele drukke dag. Ik had ’s avonds nog nocturne van de tentoonstelling van mijn klasje en het was dus een dag geweest van rennen van het één naar het ander. De tandenfee was totaal niet in mijn gedachten die dag…

tot ze de dag erna opstond met een teleurgesteld gezicht.
“De Tandenfee is niet langs geweest!”
Ai! Epic Mommy Fail!

Maar ik had dus ook geen idee dat ze van plan was geweest om haar tandje onder haar kussen te leggen! Die fee was helemaal niet in mijn hoofd geweest!

Papa redt de dag

“Ah, maar dan heeft de tandenfee het gewoon héél druk gehad! We proberen straks nog een keer!”
Fieuw! Dat was een slimme oplossing!

Mama in tandenfee kostuum!

Ik trok dus mijn vleugels aan en zette een kroontje op mijn hoofd en sloop héél stilletjes haar kamer binnen. “Normaal” geeft ze geen piep als ik binnen ga! Maar deze keer ging ze draaien en wat geluid maken!
Oehhhhh SPANNEND, zo fee spelen!
Mijn hand gleed onder het kussen naar het papieren zakdoekje waar het tandje was ingedraaid en ik legde 2 euro in de plaats!
Stilletjes sloop ik de kamer terug uit!

YESS! Euforisch gevoel hoor! Ik begrijp nu echt helemaal waarom mensen ook tandenfee willen spelen in Europa! 😉

Wel of geen tandenfee?

Er is veel te zeggen en te denken over het al dan niet tandenfee spelen. Moeten we alles zomaar klakkeloos overnemen van andere landen? Ergens vind ik van niet.
Maar de wereld wordt alle dagen kleiner door het internet en social media.
Er zijn zoveel dingen die we nu zien en weten van andere landen en continenten die helemaal niet zo leuk zijn…
Maar dit… een beetje magie… Kinderen nog kind laten zijn en laten dromen over de tandenfee… Ik zie er echt geen graten in.
Dus vanaf nu zal ik vaker mijn vleugeltjes aantrekken en wie weet laat ik wel een spoor van glittertjes achter de volgende keer! 😉

Spelen jullie ook voor tandenfee of tandentovenaar?

Lees ook: tandenfee inspiratie van mijn volgers.

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Dit artikel is ook 26/40 van 40 dagen bloggen

 

Woede – Waarmee helpen mijn kinderen mijn dag om zeep?

Woede – Waarmee helpen mijn kinderen mijn dag om zeep?

Nee, ik ga echt niet beweren dat ik nooit boos word. Hoe lief en schattig ‘onze kinders’ ook zijn… ze kunnen soms echt het bloed van onder onze nagels halen! Hier in huis is dat dan vooral de middelste. Ze hebben alle drie wel een koppigheid in hun karakter, maar de oudste dochter spant de kroon! En ja, dan verlies ik mijn geduld nog wel eens! Ik zet vandaag in het kader van de ouderzonden mijn woede aanvallen waar mijn kinderen voor kunnen zorgen op een rijtje!

Als ze misbruik maken van wat papa niet weet!

Klinkt heel grof natuurlijk! Maar zoals jullie weten is mijn man vaak in het buitenland voor zijn werk en uiteraard worden er dan ‘afspraken’ gemaakt met de kinderen waar hij niets van weet. We proberen alles af te stemmen, zodat we wel aan hetzelfde zeel trekken, maar bij sommige dingen loopt dat dus wel eens mis. Dat resulteerde een paar weken geleden in een huis vol glitters. Arrghhhhh

De afspraak was: “Niet zonder mama met de glitters spelen!”
Maar mama was naar de winkel en papa was er wel en die zei dat ze het wel mochten (en ook nog zonder papa!)! Stout natuurlijk, want de dames weten echt wel wat de afspraak is!
Ik kwam dus thuis in een huis vol glitters, ze hadden alles onder gestrooid en ondertussen waren ze van naar de woonkamer verhuisd om TV te kijken… Dus ook heel de living en de zetel… ALLES zat onder de glitters. Ik heb alles gepoetst en ondertussen is de huishoudhulp al twee keer geweest, maar ik ontdek nog steeds glitters! De jongste was gaan plassen, haar potje staat in de badkamer… De oudste dochter had drinken genomen in de keuken, met de glitters aan haar kousen.
Oh en de glitter werkjes lagen in de living op de kast te drogen….
OVERAL glitters! OVERAL!

Woede als ze niet praten

Onze oudste dochter is, zoals ik al zei, de koppigste uit het rijtje. Vaak is ze boos en boos zijn, dat mag! Verdrietig zijn dat mag!
Maar als je boos bent om iets en je niet vertelt waarom, dan kunnen mama en papa ook geen oplossing aanbieden!
Het is een echt leerproces dat nog steeds loopt! “Meisje: VERTEL wat er je dwars zit, dan kunnen we misschien helpen!”
En als ze daar dan koppig staat te wezen, dan word ik dus wel eens kwaad!

Geen geduld hebben.

Ook hier spant de oudste dochter de kroon. Als ze iets wil, dan wil ze dat NU.
Toen ik haar ging ophalen bij een speelkameraadje een tijdje terug, had ze gezien dat de grote zus met haar vriendinnetje slijm had gemaakt. Ze wilde dat ook maken. Maar die avond had ik nog een vergadering, moest ik  nog eten klaarmaken en lessen voorbereiden. Slijm maken stond dus niet in de planning en kon er ook  niet meer tussen. En dan kan de bom barsten bij haar. Ze wil dat NU, vandaag, direct…
Maar dat kan natuurlijk niet en dan probeer ik dat rustig uit te leggen! Toch kan het dan uiteindelijk uitlopen in woede van mijn kant! Ik heb ‘neen’ gezegd. Het kan nu gewoon even niet. We zullen dat wel eens doen, maar NIET vandaag, NIET nu!
Uiteindelijk komt ze gewoon knuffelen hoor, maar dat neemt echt wel een tijdje in beslag!

woede

Doe je schoenen aan

Dat is er denk ik één stukje woede dat héél herkenbaar is voor iedereen:

“Doe je aub je schoenen aan?”
“Heb je nu nog je schoenen niet aan?”
“Als je jouw schoenen niet kan vinden, heb je ze niet op de juiste plaats gezet.”
“Hier zijn je schoenen, ik heb ze gevonden, doe ze nu aan!”
“Ik ga vertrekken! Ga je nu op je sokken mee?”
“DOE DIE SCHOENEN AAN, ANDERS ZIJN WE TE LAAT!”
EN DOE DIE JAS DICHT!
Tja… voel je de woede?! 😉

Ouderzonden reeks.

Dit artikel werd geschreven als onderdeel van de reeks ouderzonden. Deze reeks werd bedacht door Romina en Annelore

De voorgaande artikelen in deze reeks kan je hier vinden:

Hoogmoed: waarom ik een goede mama ben
Hebzucht: wat ik niet deel met mijn kinderen
Lust: wat doe ik om mezelf graag te blijven zien.
Jaloezie: Wat ik wil overnemen van anderen ouders.
Vraatzucht: Wat weiger ik mijn kinderen nooit?
Luiheid: 

 

Volgende week de laatste in de opgegeven reeks, maar de ouderzonden zijn leuk om over na te denken. Misschien ga ik er wel een blijvertje van maken. (Op aanraden van één van mijn lezers!)

Take care en tot morgen
liefs Ilse

Dit artikel is ook 24/40 van 40 dagen bloggen. 

Vraatzucht – wat weiger ik mijn kinderen nooit.

Vraatzucht – wat weiger ik mijn kinderen nooit.

We zijn al bij de vijfde ouderzonde van de reeks gekomen en dat is vraatzucht. De vraag die erbij hoort gaat zo: “Wat kan je je kinderen nooit weigeren als ze erom vragen?”. Ja, die vraatzucht is ook geen gemakkelijke opdracht in de reeks! En ik dacht dat jaloezie al zo moeilijk was!

Wat ik zou willen dat ik nooit zou moeten weigeren

“Mama, kunnen we een spelletje doen?”
“Kom je mee met de lego bouwen, mama?”
“Mama, kom je mee in de zetel zitten?”

Als je daarop nee moet antwoorden, dan knaagt dat toch altijd wel een beetje! Helaas kan het niet altijd en moet ik nog steeds vaak “Neen” zeggen. Maar ik ben wel bewust halftijds gaan werken om wel meer “Ja” te kunnen zeggen tegen deze soort vragen.
Maar soms ben je net een sausje aan het maken of zit je net op het toilet en dan is het even ‘Neen, nu niet, maar zo dadelijk!”

De jongste kan daar trouwens wat van:
“Mama, mag ik drinken?”
“Momentje, ik zet even dit in de oven en dan ga ik je drinken geven.”
*Haalt ondertussen al een beker uit de kast en gaat tussen mij en de oven staan met haar beker!*

“Meisje, ik zei toch, zo meteen, ik moet even dit in de oven zetten. Zet je beker even op het aanrecht, ik ga hem zo vullen!”
“Uhhh, ik heb dorst. Dat wil zeggen dat je drinken moet geven!”
“Dat weet ik meisje, maar laat me nu eerst even die ovenschotel IN de oven zetten!”
Arrghhh! Ik geef het toe – ik verlies dan toch wel eens mijn geduld!

Wat ik wel soms zou moeten weigeren

Onze oudste is wat te zwaar voor zijn leeftijd. Dat heeft niet echt te maken met ongezond eten, maar wel met te veel eten. Er staat soms echt geen maat op! Als héél klein ventje al niet. En dan zei hij ook: “Ik heb nog honger.”
Wat doe je dan als mama? Je zegt niet dat het vraatzucht is, je zegt niet “neen” tegen een kind dat “honger” heeft.
Maar hij heeft dan niet echt honger meer! We beperken zijn eten al, maar nog steeds is hij wel te zwaar en eet hij te veel. Het is een echte Bourgondiër, net de papa!

vraatzucht

Wat ik nooit weiger  – vraatzucht

Een kus, een knuffel en een gemaakte tekening of knutselwerkje … die weiger ik echt nooit!
(Tenzij ik ziek ben of een koortslip heb, uiteraard! – Dan weiger ik de kus, niet de knuffel of de tekening! 😉 )

Een verhaaltje voor het slapengaan weiger ik enkel als het echt veel te laat is, omdat we van een feestje terugkomen of zo.

vraatzucht

“Mogen we buiten spelen.” krijgt ook zelden een “neen”.
Bij mijn weten heb ik het één keer geweigerd en dat was toen de zusjes in hun witte jurkjes in de tuin wilden gaan spelen, zo vlak voor de communie viering van hun broer.
Hahahaha

Ouderzonden reeks.

Dit artikel werd geschreven als onderdeel van de reeks ouderzonden. Deze reeks werd bedacht door Romina en Annelore

De voorgaande artikelen in deze reeks kan je hier vinden:

Hoogmoed: waarom ik een goede mama ben
Hebzucht: wat ik niet deel met mijn kinderen
Lust: wat doe ik om mezelf graag te blijven zien.
Jaloezie: wat zou ik onmiddellijk overnemen van andere ouders als dat zou kunnen?

De volgende in de reeks ouderzonden is woede. Waarmee duwen je kinderen op je spreekwoordelijke knoppen?

Voor vandaag ben ik weer rond en zwaai ik jullie weer uit!
Take care en tot morgen

Ilse

Dit artikel is ook 18/40 van 40 dagen bloggen 

Vriendschappen bij kleine kinderen onderhouden

Vriendschappen bij kleine kinderen onderhouden

Trouwe volgers weten dat wij een aantal weken geleden erg plots onze drie kinderen van hun vorige school hebben gehaald en en dan in een nieuws school hebben ingeschreven. De nieuwe school ligt ‘maar’ vijf minuutjes verder met de auto dan de oude school. De jongste had nog niet ‘echt’ vriendjes, want ze zit in de eerste kleuterklas. De oudste is al erg volwassen in zijn kijk op vriendschappen en sociale relaties. De oudste dochter had het het moeilijkste om haar vriendinnetjes achter te laten. Dat is natuurlijk ook niet gemakkelijk! Vriendschappen durven ook wel eens te verwateren als kinderen elkaar niet meer zien. Maar toch gaan we dat proberen te vermijden.

 

Vriendschappen zijn complex

De allereerste dag wilde iedereen in de klas van onze zoon zijn vriend/in zijn. Voor hem was dat een zéér vreemd gegeven. Vrienden word je niet op 1-2-3 – dat heeft tijd nodig. Bovendien heeft hij vrienden! Alleen zitten die nu even niet bij hem op school…
En jawel, die mist hij wel! Maar hij weet en voelt dat zijn nieuwe start hem goed heeft gedaan en kan dat dus al bijzonder goed relativeren.
Hij is al met zijn beste vriend naar de open dag op de tekenacademie geweest. Meteen begrepen we ook dat daar wel een mogelijkheid inzat! Misschien kan hij volgend jaar met zijn vriend gewoon een buitenschoolse activiteit gaan doen.
Ze hebben nu ook al een paar keer afgesproken om bij elkaar te gaan spelen en we zijn ook al samen naar een activiteit geweest!

Ouders hebben veel in de hand!

Een grote verantwoordelijkheid ligt wel bij ons als ouder! We hebben bijvoorbeeld al enkele vriendinnetjes meegenomen naar de K3 Love Cruise film. Inthe is ook al bij een paar vriendinnetjes uitgenodigd en ze kreeg ook al een super mooi kaartje met de boodschap “Friends Forever”.

Onze kinderen zijn niet van de aardbol verdwenen, ze wonen nog steeds in dezelfde buurt.
Het zal wat moeite vragen om die vriendschappen te onderhouden. Maar ik weet zeker dat als iedereen zoveel moeite blijft doen als nu, het helemaal goed zal komen.

vrienschappen

Dankjewel

Bij deze dus nog eens een hele dikke dankjewel aan iedereen die de moeite neemt om onze kinderen een kaartje te sturen, uit te nodigen, bij ons wil komen spelen, …
Maar ook dankjewel aan al die mama’s en papa’s die me aan de (nieuwe) schoolpoort aanspreken en vragen hoe het nu met onze kinderen gaat.
En dankjewel aan de mama’s en papa’s van de kinderen van de oude school om te vragen hoe de overstap is geweest en begrip op te brengen voor de keuze die we hebben gemaakt!

Vriendschappen kosten moeite

Vriendschappen kosten altijd moeite! Nu ligt het vooral ook in onze handen als ouder om ervoor te zorgen dat ze de kans krijgen om die ‘oude’ vriendschappen te onderhouden en nieuwe de kans te geven!
Maar voor je kinderen kan je vaak nog niet iets meer moeite doen, denk ik ! 😉

Ben jij al ooit veranderd van school? Zijn je kinderen al ooit veranderd van school? Hoe is dat gelopen? Heb je er vrienden door verloren/gewonnen? Ik ben best nieuwsgierig!

Take care en tot morgen!

Lief Ilse

Dit is ook post 13/40 van 40 dagen bloggen! 

Jaloezie – Wat ik wil overnemen van een andere ouder.

Jaloezie – Wat ik wil overnemen van een andere ouder.

Jaloezie! Bah, zoiets lelijk eigenlijk! Daarom misschien ook dat ik dit tot nu toe de moeilijkste van de ouderzonden vond om over te schrijven! Wat zou ik van een andere ouder willen overnemen? Nee, niet gemakkelijk deze.

Toen ik pas mama was

Ja, toen ik pas mama was geworden had ik misschien wel wat dingen willen overnemen van andere mama’s. Want als nieuwbakken mama ben je toch wel wat onzeker soms. Toen ik dat trouwens eens aan een vriendin vertelde zei ze pertinent: “Jij? Aleeeeeee – Jij leek mij altijd een mama die het vanaf het begin allemaal goed wist aan te pakken!” – NIET dus! 😉

Sleuren

Ook ik sleepte veel te veel mee bij de eerste kleine. Het lijkt wel, hoe meer baby’s je op de wereld hebt gezet, hoe minder je nodig blijkt te hebben. In het begin sleurde ik echt zoveel mee! Man man – ongelofelijk. Bij baby nummer drie frotte ik de meeste dingen gewoon in mijn handtas! Die luiertas was compleet overbodig geworden!

Mag ik hier borstvoeding geven

De eerste keer in de Ikea in Nederland dat mijn baby honger kreeg, ben ik gewoon gaan vragen of ik borstvoeding mocht geven! Whahahahahaha! Ongelofelijk. Die mevrouw waaraan ik het vroeg keek me trouwens aan met een bijzonder vreemd gezicht. Zo van: “Waarom in hemelsnaam kom je dat vragen?!”
Ook daar ben ik gaandeweg heel veel in gegroeid hoor! Geen haar in mijn hoofd dat bij baby nummer drie er nog maar aan dacht om te vragen of ik mijn kindje eten mocht geven als het honger had!

Oh nee, hij is ziek

Of de eerste keer dat de baby echt ziek was en de koorts niet wilde zakken! Argh! Doemscenario’s door de verhalen van wijlen mijn oma die een kindje verloor aan de koortsstuipen beslopen me! Ik weet niet meer hoeveel keer ik de thermometer heb gebruikt. Nu zijn mijn lippen en mijn handen ‘de eerste thermometer’ om te zien of het de moeite is om het echte ding boven te halen.

Er was dus jaloezie van mezelf op mezelf?!

Dus … als prille mama had ik wel wat meer zelfverzekerder willen zijn…
Maar ondertussen heb ik dat wel geleerd, dus laat me zeggen dat mijn prille mama-ik jaloers was op de doorwinterde mama van drie die ik nu ben! Maar dat wist ik toen nog niet! Hoe het kan verkeren hè!?

Jaloezie op mensen die hun hele huis in orde hebben…

Een hele tijd heb ik dat toch echt wel gehad, jaloezie op al die perfecte woningen! Wij wonen hier nu 12 jaar en nog steeds moet er zoveel gebeuren aan onze verbouwing! We hebben veel zelf gedaan en doordat mijn man zoveel reist, blijft er wel eens iets langer liggen.
Rondom me zag ik koppels die op een paar jaar tijd hun hele huis in orde hadden. Ik begreep/begrijp dat nog steeds niet helemaal… Hoe doen jullie dat toch?!

Beter kijken…

Maar door beter te kijken zag ik dat iedereen gewoon zijn prioriteiten anders legt. Hier gaat er veel geld naar uitstapjes en reizen. Maar ook naar degelijk technisch materiaal.
En als er iets aan de verbouwing wordt gedaan, dan gaan we ook wel voor kwaliteit…

Nadruk op materieel is vaak niet zo goed.

Deze zomer ging er een koppel uit elkaar dat wij goed kennen. Ik was er echt van ondersteboven en had het helemaal niet zien aankomen. Ze hadden echt alles om gelukkig te zijn en toch bleek het niet genoeg! Hun hele huis was bijvoorbeeld ‘af’ …
Toen ik dat tegen iemand vertelde zei deze persoon: “Ik heb al vaker gemerkt dat als koppels vooral veel energie steken in het materiële, zoals hun huis, dat die relaties vaak niet goed meer zijn.

Daar heb ik toen een hele lange tijd over nagedacht…
En ja – ik ken inderdaad meerdere koppels die alles perfect in orde leken te hebben en dan uit elkaar zijn gegaan. Het zal, zoals altijd, niet bij alle paartjes kloppen. Maar ergens zit er wel een zweem van waarheid in!

En ja, ik had mijn echtgenoot ook kunnen vragen om als hij dan eens thuis was, om verder te werken aan de verbouwing… maar ik vond dan dat hij tijd met de kinderen moest doorbrengen en dat we herinneringen moesten maken. Mijn badkamer op dat moment was klein, aftands en oud… maar we konden ons wassen. Dus stelden we de badkamerrenovatie uit! Samen reizen wilden we namelijk wel doen!

Ik heb dus tegen mezelf gezegd dat ik geen jaloezie meer mag hebben voor mensen die het perfect in orde lijken te hebben. Want je WEET je niet zeker! De buitenkant kan iets heel anders laten zien dan wat er werkelijk speelt!

Ik probeer in plaats van jaloezie voor anderen te kijken naar ons gezinnetje en dankbaar te zijn voor alles wat we wel hebben! En dat is zoveel!

Jaloezie is dus niet echt aan mij besteed…

Ouderzonden reeks.

Dit artikel werd geschreven als onderdeel van de reeks ouderzonden. Deze reeks werd bedacht door Romina en Annelore

De voorgaande artikelen in deze reeks kan je hier vinden:

Hoogmoed: waarom ik een goede mama ben
Hebzucht: wat ik niet deel met mijn kinderen
Lust: wat doe ik om mezelf graag te blijven zien.

Dit artikel is ook 10/40 van 40 dagen bloggen 

 

Lust – Ouderzonde 3: Hoe blijf je jezelf graag zien als mama?

Lust – Ouderzonde 3: Hoe blijf je jezelf graag zien als mama?

Het ouderzonden project, waarbij de zeven hoofdzonden werden vertaald naar ouders/mama’s toe zit ondertussen al aan deel drie. En het is nogal een privé zonde ook, want het gaat over lust, wellust, onkuisheid. Pfoe! *bloos*
Maar ik ben nu eenmaal de uitdaging aangegaan! En we moeten niet flauw doen, want lezers die hier al langer komen weten dat ik zelfs cadeautjes krijg toegestuurd die met dit thema te maken hebben! Dus…. here we go! Lust!

Getrouwde vrouw!?

De vraag was eigenlijk: ‘Hoe blijf je jezelf graag zien als mama!”, maar eerlijk is eerlijk, nu ik mama ben heb ik daar precies minder problemen mee om mezelf graag te blijven zien dan toen ik pas getrouwd was…
Elk huwelijk komt wel eens in een dipje, maar bij ons was dat er vooral in het begin. Ik hoorde al eens dat het eerste huwelijksjaar het moeilijkste is, maar toen heb ik er niet zo heel veel van gemerkt. Iets later werd het wel zwaarder voor ons.

Toch is daar geen universele lijn in te trekken, want ik ging even op Google intypen en ik vond inderdaad dat het eerste huwelijksjaar het moeilijkst was!
Maar ik vond ook terug dat het derde huwelijksjaar het gelukkigste jaar was en dat was hier absoluut NIET waar. Ook jaar 10 blijkt een beproeving, maar als je daardoor bent, dan lukt het wel!
Wat dan met al die koppels die uit elkaar gaan als de kinderen het huis uit zijn?!
Nope, ik denk niet dat er een duidelijke lijn in zit! Maar wel weet ik zeker dat veel huwelijken door diepe dalen en hoge pieken gaan!

Toevallig schreef ik een paar dagen geleden over het diepe dal waar mijn man en ik zijn uit gekropen! Dat heeft bloed, zweet en tranen gekost, maar er waren nog geen kinderen.
Uit die vele gesprekken zijn ‘afspraken’ gekomen om ervoor te zorgen dat we open en eerlijk tegen elkaar zullen zijn en het altijd zullen vertellen als er iets zit te wringen. Want opkroppen kan echt helemaal verkeerd uitdraaien. We kwamen heelhuids uit een mega-crisis… en we beseffen heel goed dat dit helemaal anders had kunnen lopen!

En toen kwamen er kinderen – weg lust?

En ja, pas na die crisis kwamen er kinderen. En eigenlijk werd het toen makkelijker om aan onze relatie te werken. We hadden namelijk een diep dal achter de rug en er werden afspraken gemaakt waar we beiden heel veel energie in blijven steken. De lust zat zeker wel goed, want anders waren er geen drie gekomen hè! Hahahaha!

Veel reizen.

Mijn man reist veel voor zijn werk. Als hij dan wel in het land is, dan proberen we echt kwaliteit tijd in te lassen. We durven dan echt wel eens ‘over the top’ gaan. Die vele overuren kunnen maar ergens goed voor zijn, denk ik dan. 😉
We gaan dan bijvoorbeeld eens eten in een sterrenrestaurant.  Of we boeken een VIP arrangement voor ons twee bij een voorstelling van Cirque Du Soleil.

Maar ook cinema dates in een cosy seat of een wellness avondje in de sauna, we doen het allemaal. Je leeft maar één keer en het is belangrijk dat je als koppel ook aan je relatie aandacht blijft schenken.
Dat hebben wij ‘the hard way’ ondervonden en dus lijkt het ons nu veel beter te lukken om ook effectief tijd voor elkaar te maken als man en vrouw, buiten het mama en papa zijn! Lust, wellust, onkuisheid, het hoort wel voor een groot stuk bij een relatie. Als dat stukje niet goed zit, gaat het ook helemaal fout!

Lust

Jaloezie

De volgende zonde is jaloezie. Ik ben helemaal niet jaloers aangelegd, dus dat is er weer één waar ik nog eens over na wil denken!

Ouderzonden op een rijtje

Ik schreef ondertussen al een aantal andere artikels in deze reeks:

Hoogmoed: waarom ik een goede mama ben
Hebzucht: wat ik niet deel met mijn kinderen

Zo – ondertussen kan dit artikel ook dienen als deel 3 van 40 dagen bloggen!

Take care en tot morgen (tja, 40 dagen bloggen hè *proest*)

Liefs Ilse

Hebzucht – Wat deel ik NIET met mijn kinderen?

Hebzucht – Wat deel ik NIET met mijn kinderen?

Als je de zeven hoofdzonden omzet naar de zeven ouderzonden, dan komen daar echt interessante vragen uit voort. Romina en Annelore, twee collega bloggers, hebben me echt aan het denken gezet. De vorige zonde, hoogmoed, vond ik niet zo heel moeilijk, al was het neerschrijven waarom ik mezelf een goede mama vond wel een beetje ‘raar’ om te doen. Deze tweede zonde in het lijstje is hebzucht en de vraag daarbij was: “Wat wil je niet delen met je kinderen!”

Je deelt toch alles?!

Mijn eerste gedachte was: “Eigenlijk deel ik alles met mijn kinderen, toch?!”
Ik deel mijn man, mijn huis, mijn tijd, mijn vreugde en ook zeker verdriet. Ik geef het laatste yoghurtpotje in de koelkast af om een glimlach te zien en ik deel mijn bed als ze ziek zijn. Als mama zet je jezelf vaak toch op de tweede plaats…

Maar toch… neen, niet ALLES!

Sommige dingen zijn van mij – mij – mij – aaahhhhhhh ! Hebzucht! 😉

Doet me spontaan aan dit fragment van Finding Nemo denken ook:

 

Hebzucht boven! Wat deel ik niet!

  1. Mijn Tony’s
    Die is echt helemaal alleen voor mij, nah!
    Te veel suiker in die oranje pakken ook, voor mijn kinderen.
    Slecht voor de tanden en zo!
    Tony is helemaal alleen van mij!
  2. Mijn parfum
    Toen ik op een gegeven moment op mijn slaapkamer kwam en de geur niet te harden was, begreep ik meteen wat er was gebeurd. De dames hadden mijn parfum allemaal uitgetest en door elkaar gebruikt. Ik heb wel wat flesjes van Dior en zo, dus die geurtjes zijn niet goedkoop. Ik ben toen best wel boos geworden. De flesjes zijn nu naar de badkamer verhuisd, want ondertussen was die gerenoveerd en was er een nieuwe kast met hoge schapjes. Schapjes, waar kinderhandjes niet bij kunnen! Mijn geurtjes staan nu daar.  Inthe kreeg van mij wel een flesje ‘Elsa Parfum’. Ze vraag als ze naar een feestje gaat ondertussen standaard of ze ‘Parfuntje’ op mag! Mij allemaal goed, zo lang ik mijn dure geurtjes maar niet moet delen!
  3. Mijn tekenmaterialen.
    Ik heb veel (te veel 😉 ) tekenmaterialen. Aquarelpotloden, brush markers, ecoline markers, ecoline, dure kleurpotloden, degelijke stiften…. En daar mogen mijn kinderen NIET mee werken. Dat weten ze ook.
    Niet dat ze zelf rommel hebben om mee te kleuren! Ik heb gezorgd voor degelijke viltstiften en kleurpotloden met meer pigment dan klei… Goedkope kleurpotloden hebben namelijk vaak weinig pigment en geven dus ook minder kleur af. Ik begrijp heus het verschil. Ergernis bij kleurpotloden die te weinig kleur afgeven herken ik zelf, dus ze hoeven echt niet met prul te kleuren.  Maar mijn spullen zijn ook echt die van mij!
    Ik breng vaak Washi tape mee voor mezelf, maar andere, vaak goedkopere, voor de kinderen. Want ze zijn net als mij wel graag creatief bezig!
  4. Mijn pumps!
    Klinkt misschien idioot, want vroeg klakte ik zelf op mijn mama haar trouwschoenen door het huis. Maar mijn pumps zijn hoger en vaak lak-pumps ook. Dat is gewoon gevaarlijk voor kinderen toch! 😉
    Dus ik kocht in de H&M hakken schoentjes in de maat van de meisjes om thuis prinsesje te spelen. Veiliger voor hen EN veiliger voor MIJN schoenen!hebzucht

Hebzucht zit er dus wel in.

En dus, na wat nadenken, kwam ik erachter dat er wel hebzucht in mij zit. Sommige dingen deel ik echte liever niet met mijn kinderen….

En weet je … dat mag ook gerust!

Meer lezen over ouderzonde nummer 2 – Hebzucht

Er zijn meerdere bloggers die dit thema hebben behandeld in het kader van de 7 ouderzonden.
Je kan hun blogs vinden door op deze link te klikken.

De volgende in de reeks ouderzonden is Luxuria – onkuisheid – lust. Goh, misschien moet ik maar een slotje zetten op dat artikel of zo! Hahaha

Take care en tot snel

Ilse

Maarten, Klaas of Claus en de verwarring voor de kinderen.

Maarten, Klaas of Claus en de verwarring voor de kinderen.

Deze week vroeg er een mama in één van de Whatsapp groepjes: “Zeg, hier stond net een Sint voor de deur, zomaar, zonder dat ik het wist. Is dat altijd zo hier in de buurt?”
En ik schrok. Ten eerste omdat de Sint hier ook wel aan de deur komt, maar dan wel even op voorhand iets laat weten. Ten tweede omdat het me wel erg vroeg leek om al een Sint aan de deur te hebben. Dus ik ging eens wat rondvragen en net als bij de kinderen voelde ik de verwarring ook bij de ouders. Was het nu Maarten, Klaas of Claus die ze vierden?

Het was vast Maarten!

“Dat was vast geen Sinterklaas, dat was Sint-Maarten!” werd er geopperd. Huh? Oké, vroeger werd er bij ons op school ook gesproken over Sint-Maarten en zijn mantel. Ook mijn oudste dochtertje was de voorbije week helemaal vol lof over deze heilige. Ze kwam ook super fier thuis met een lantaarn. Vandaag gaan er overal in de buurt ‘kampvuurtjes’ worden aangemaakt. Dat is hoe wij hier in Noord-Limburg in België Sint-Maarten vieren. Wist ik veel dat Maarten bij sommige kinderen de rol van de Sinterklaas op zich nam. Ik viel echt uit de lucht.

Maarten, Klaas of Claus?

Toch was het echt Sinterklaas die langs kwam en niet Sint-Maarten. Gewoon om te vragen wat de kindjes op hun verlanglijstje hadden staan hoor. Maar toch!
Blijkbaar zijn er al Sinten toegekomen hier en daar en worden ook de speelgoedwinkels al bezocht door hem en zijn hulp-Sinten.
Maar als straks de intocht op TV komt en die Sinten zijn al overal aan het rondgaan, dan snappen die kinderen toch ook dat er iets niet klopt.

Ach dan roepen we de hulp-Sint ten tonele.

Ach de ‘echte’ Sint dan niet overal zijn, dus komen de hulp-Sinten ten tonele. En als je dan zo’n pienter kereltje hebt als wij, dan kan je dus ook gaan uitleggen waarom de Kerstman hier geen pakjes onder de boom legt en dat in Amerika wel doet.

“Het zijn te veel kindjes jongen. De Sint en de Kerstman hebben gewoon afgesproken om het werk te verdelen!”

En we liegen de boel nog maar wat op. Of we nu Maarten, Klaas of Claus vieren. we liegen met zijn allen wat af. En we geven draaien aan de waarheid tot en met! Professionele leugenaars dat zijn wij! 😉

Dat liegen is trouwen ook een dingetje

Bij ons thuis, ‘vroeghur’ waren er twee dingen echt uit den boze: Een grote mond opzetten en liegen. Die konden echt niet door de beugel.
“Als je één keer tegen me liegt, geloof ik je nooit meer!” zei mijn mama altijd. En dat komt binnen hoor. Dan denk je wel twee keer na voor je gaat liegen!
Je kan je dus voorstellen hoe boos ik was toen ik er dan achter kwam dat mama en papa jarenlang gewoon tegen me hadden gelogen! Woedend was ik!
Hoe konden ze dat nu doen?
Een goedgelovig iemand als ik, die altijd overal de magie in probeerde te zien zo bedriegen. Het heeft echt een tijdje geduurd voor ik hen kon vergeven.
(Ik ben trouwens nog steeds naïef in sommige zaken en ik geloof nog in eenhoorns! 😉 )

Mee liegen

Toch, als ik de verwondering op de gezichtjes van de kinderen zie, dan weet ik weer waarom ik lieg. Onze oudste is zeven, nog even en dan begint ook voor hem ‘real life’. Dan weet hij ook het grote geheim… en ja ik vind dat jammer. Dat is dan weer een periode die voorbij zal zijn en waar het loslaten weer zal moeten gebeuren.

De verwarring in het grensgebied

Het feit dat we in een grensgebied wonen maakt de boel trouwens ook niet gemakkelijk. Er zijn namelijk nogal wat Nederlanders hier komen wonen. Dat is natuurlijk geen probleem! Dat zijn heel fijne mensen. Maar met hen kwamen ook hun tradities rond de Sint mee.
Ik heb namelijk vroeger nooit één pepernoot gezien. De Sint bracht die niet hoor, hier in België. Ondertussen zijn die kruidnoten al net zo ingeburgerd als de Nederlanders die ze meebrachten! 😉

Bij ons staan de cadeautjes ’s morgens uitgestald. Niet ingepakt, gewoon naast elkaar met snoepgoed ertussen. Je kan meteen zien wat je gekregen hebt. Geen rollen inpakpapier voor ons. Maar bij de buren twee straten verder, daar heeft de Sint wel alles ingepakt! Prachtige cadeautjes is wat de kinderen krijgen. Met mooi Sint en zwarte Piet papier en strikken!

Oh ja en hij heeft daar alles op ‘pakjesavond’ gebracht. Terwijl bij de Belgen de pakjes ’s morgens, als de kindjes opstaan, pas uitgestald staan. Bij ons is het dus pakjes ochtend. Of ja speelgoed dat al uitgestald staat – ochtend!

Had ik het al gehad over het paard? Volgens mij heeft die goede oude man er twee. Of ten minste, dat maakte ik mijn kinderen wijs. In Nederland heet het beest Amerigo en in Vlaanderen ‘Slecht weer vandaag!”

Bij mijn schoonouders ga ik niet meer naar de intocht in hun dorp kijken met de kinderen. Gewoon omdat al die verschillen verwarring zaaien bij de kinderen. Want ook dat is een grensgemeenten en daar proberen ze ook de Kerk in het midden te houden met dat paard en die pieten…

Maarten, klaas of claus

Vroeger en door elkaar

Het lijkt mij alsof de Sint alsmaar vroeger aankomt en zichzelf vertoond en gaat vragen wat de kinderen op hun lijstje hebben staan. Maar goed, ik verwar hem dan misschien soms met Sint-Maarten?!
Claus staat al in de winkel terwijl Sint-Maarten vandaag bij vele kinderen speelgoed en chocolade gaat brengen. Bij ons zal vanavond de geknutselde lantaarn aangaan en ik ga genieten van de trotse dochter die er even mee rond mag wandelen… want ze wordt zo snel groot en straks wil ze niet meer rondwandelen met een lantaarn!
Straks zijn het pubers en is de magie van het hele Sint (Maarten of Klaas) gebeuren verdwenen…

Tradities zijn wat ze zijn. Ieder geeft er toch op zijn manier invulling aan.
En of het nu Maarten, Klaas of Claus is die je kinderen laat glimlachen en laat braaf zijn, dat maakt op zich niet uit! Laten we vooral niet vergeten om te genieten van de magie en respect op te brengen voor elkaars tradities, want ze zijn toch allemaal even mooi – gewoon omdat het tradities zijn!

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Ps: wij vieren vanavond Sint-Maarten gewoon door een lantaarn aan te doen en binnenkort tellen we af naar Sinterklaas, die brengt speelgoed en lekkers. Om af te tellen gebruiken we deze aftelkalender die jullie ook gewoon kunnen downloaden!

Nachtelijke angst en waar hij vandaan kwam!

Nachtelijke angst en waar hij vandaan kwam!

Een paar dagen geleden vertelde ik over de buien van onze dochter. Het naar bed gaan was na maanden van flink gewoon doen wat er werd gevraagd, weer een probleem geworden!
En net toen ik dacht dat we het terug op orde hadden stond ze midden in de nacht naast mijn bed. Ik had in het artikel nog weggelaten dat ik gewoon nachtelijke angst in haar ogen had gezien! Grote pupillen, niet willen gaan liggen, het licht op haar kamer moest aanblijven !
Mijn buikgevoel laat me zelden in de steek als het op zoiets aankomt! Ze gaf duidelijk aan dat er ‘iets’ was!

Goede raad over nachtelijke angst en ons slaapritueel

De goede raad stroomde op me af via reacties, telefoontjes en berichtjes! Tips en ideetjes. Van hooggevoeligheid (toch weer, ook al gaf ik aan in het artikel dat onze oudste dochter echt niet hoogsensitief is, als er iemand hier in huis dat zou zijn, is het niet zij!), Kinderpsychologen als het bleef aanhouden, structuur aanbieden (maar geloof me, hier is echt structuur op dat gebied, vraag mijn familie maar hoe wij ons houden aan regelmaat en structuur voor de kinderen), van kamer wisselen, het bed verhuizen, ….

Alles wilde ik wel proberen, uiteraard! Want als je vijfjarige terug naast je bed staat een paar keer per nacht, dan wil je gewoon dat het terug stopt! Ik heb echt mijn nachtrust nodig!

nachtelijke angst

Vragen

Ik bleef haar vragen stellen over het gegeven, hopende dat er toch ergens iets zou uitkomen wat bij mij dan het spreekwoordelijke lampje zou laten branden!
Maar ze loste niet echt iets! Ook op school had ze er niets over gezegd!

Kasten en bedden

Mijn zoontje zijn kleerkast was alles behalve handig! Vandaar dat we gisteren een tripje naar de Ikea hebben gemaakt om een andere, meer praktische kast te halen! Samen met de nieuwe kleerkast kwamen er ook twee speelgoedrekken mee. Eén voor op de kamer van ons zoontje en één voor op de kamer van de jongste.
Onze oudste dochter gaf al een hele tijd aan dat ze een aantal dingen op haar kamertje anders wilde. Het ging dan vooral over posters en verplaatsen van een aantal voorwerpen.
Omdat we toch aan het verhuizen en aan het opruimen waren op de kamers van de kinderen, besliste ik om het bed ook effectief te verhuizen zoals ons werd aangeraden.
Haar bed staat nu echt beter, gezelliger, knusser – maar vooral op een andere plaats! Toen ik haar ging roepen en liet zien hoe ik alles gezet had, begon ze enthousiast te stuiteren. “Jaaaaa, dat is veel beter, mama!” So far – so good!

Met mama alleen op stap

Ik had nog een boodschap voor school te doen en ik nam onze oudste dochter mee naar de winkel. Als altijd praat ze de hele tijd! Blabla bla bla bla bla – Ik moet soms opletten dat ik niet gewoon ‘Ja hoor’ zeg en ‘uhu’ en niet ‘echt’ luister. Gewoon omdat ze zo een tater-gat is! Haar mondje staat geen vijf seconden stil als ze in de auto zit.
Ook nu babbelde ze vrijuit! Maar er kwam ook iets belangrijks uit ‘Die elf was bevroren hè mama!’ en ook “Dat beest kon niet tegen licht hè mama!”.
En daar was mijn spreekwoordelijke lamp! Ik wist vrijwel onmiddellijk waar ze het over had en waar haar nachtelijke angst vandaan gekomen was!
“Heb jij gedroomd over die elf en dat beest?”
“Ja, mama! Ik denk dat ik dat Warre dat beter niet meer kijkt op TV!”

De nachtwacht

Die avond, voor de nacht met de nachtelijke angst, was onze zoon aan het kijken naar De nachtwacht‘ op Ketnet. Dat programma gaat over een elf, een weerwolf en een vampier die de wereld beschermen tegen het kwaad door samen te werken. Deze aflevering ging over een monster dat niet tegen licht kon.
Nu is dat natuurlijk niets voor de meisjes, daar zijn ze nog te klein voor! Maar ze waren het ook niet echt aan het kijken! Ze zaten een stukje verder te spelen met de poppen, dus ik had er niet echt graten in gezien!
Ons zoontje vond het ook spannend, maar hij is met zijn (bijna) zeven jaar een kei in relativeren! Altijd geweest! Ik weet dus ook dat er geen probleem is als hij het gewoon kijkt.
Maar blijkbaar had onze oudste dochter er toch net iets te veel van meegekregen! Ik zag haar nachtelijke angst weer voor me, haar grote pupillen en begreep helemaal waarom die verdomde lamp niet uit mocht (het monster kon niet tegen licht!)

De voorbije nacht

Zowel het gaan slapen als de nacht verliepen vlot gisteren.
Ik weet zeker dat de nachtelijke angst nu van de nachtwacht kwam!
Maar het niet willen gaan slapen en het uitvluchten zoeken komt en gaat met vlagen en dat is al veel langer zo! Als dus dat ook helemaal stopt, dan ligt dat wel degelijk aan het verhuizen van het bed!
We zullen zien!

Ik ben in ieder geval wel blij dat ik weet waar die nachtelijke angst vandaan kwam! Als de TV opstaat zal ik dus echt wel meer alert moeten zijn!
Nu ben ik ook benieuwd of haar af en toe opkomende gevecht tegen ‘gaan slapen’ ook gewoon stopt!

Wordt ongetwijfeld vervolgd, laat ons hopen in positieve zin!

Lees ook: Als je kind niet meer wil gaan slapen

Take care en tot snel

Ilse

Schijn bedriegt – als kinderen thuis anders zijn dan buitenhuis

Schijn bedriegt – als kinderen thuis anders zijn dan buitenhuis

“Proficiat, mevrouw!” zei de dame in het restaurant toen ik met mijn drie kinderen vertrok. “Zo alleen met drie kleine kinderen gaan eten! Wat zijn ze flink! Dat doet niet iedereen u na!”
“Mijn complimenten over uw kinderen, mevrouw! Op die leeftijd zie je echt wel dat ze een opvoeding krijgen thuis!”, zei de stewardess op de terugvlucht van Macau!
Voor diegenen die nu denken: “Pfffff, weer zo één die komt opscheppen over haar kinderen!”. Lees de titel nog een keer, want schijn bedriegt!
Deze complimentjes doen goed, dat ga ik niet ontkennen – maar …. (yep, er is een “maar”!)

Meestal

Nu ga ik hier niet staan roepen dat ik ‘stoute kinderen’ heb of dat er geen huis mee te houden is! Meestal loopt het best oké!
Maar er zijn zo van die momenten!
Op dit moment (sinds een week of drie) gaan we door een helse fase met één van onze drie!

Een half jaar geleden

Een hele tijd geleden vertelde ik al eens over onze kleine koppigaard! Onze oudste dochter, met het sterke karakter.
En nog steeds ben ik trots op haar en haar karakter! Maar op dit moment weet ik me er even geen raad mee! Ik vertel mezelf dat het een fase is, doe mijn best en hoop dat deze fase weer snel voorbij gaat!

We hadden al een hele tijd dat het erg vlot ging met de oudste dochter. Ze had geen schreeuwbuien meer, ze deed flink wat er werd gevraagd.
In China liep het ook allemaal oké, geen koppig gedoe! Het liep op rolletjes! Ik zie me nog denken: “Ze is erdoor, ze weet nu dat wat we vragen om te doen niet onredelijk is en voor haar eigen goed!”

Een week voor de school terug begon

En toen kwamen we terug thuis van onze reis naar Kroatië. Papa vertrok twee dagen later terug naar Macau en het nieuwe schooljaar stond voor de deur.
Samen met het nieuwe schooljaar begonnen ook een paar heel stressvolle weken voor mij! Het nieuwe schooljaar is standaard choas! Geen ritme door de voorlopige lesrooster, ouderavonden, startvergaderingen van mijn andere activiteiten! Het was gewoon DRUK!

Uitvluchten

En daar kwamen zinnetjes: “Ik lig niet lekker!”, “Ik heb dorst!”, “Ik moet plassen”, “Ik wil toch andere kleren morgen!”, “Ik mis papa”, “Ik wil de raam open.”, “Ik wil de raam dicht!”, “Ik ben niet moe”, “Ik wil de olifant!”, “Ik wil de muis.”, “Mijn mat ligt niet goed!”, “Schud je mijn dekbed eens goed, mama!”….
Lief vragen, boos worden, knuffels geven, het hielp dan allemaal niets! Ze werd weer boos, begon weer te krijsen! Er was geen huis mee te houden!

Voor het eerst ging het mis bij een ander

Zo kwam ‘de aanval’ bij de babysit!
Ik had weer een ouderavond en ik kwam terug bij een babysit die vertelde dat ze twee uur gevecht had geleverd met haar! “Ik begrijp dat sommige mensen hun kind eens slaan hoor!” zei ze! En ja, ik begrijp dat ook! Het is echt uit pure onmacht hier ook al voorgevallen… een tik op de billen! Uiteraard had ik daar verschrikkelijk spijt van, uiteraard voel je jezelf dan een slechte mama en uiteraard weet ik ook dat het echt uit onmacht was!
Uiteindelijk had ze zich bij de babysit in slaap gehuild!
Zo stond ze ’s morgens ook op, met van die ‘ween-ogen!’
Ik schreef een briefje naar de juf, want ze zag er echt niet uit! Ik vertelde over de slechte nacht!

Afspraken

We maakten met onze dochter afspraken voor de volgende avond! Wat haar straf zou zijn als ze weer een scène zou maken. Want ze heeft natuurlijk zelf haar nachtrust nodig, maar haar zusje in de kamer ernaast en haar broer in de kamer tegenover haar ook! Haar Barbie-poppen zouden naar de zolder verhuizen en ze zou ze moeten terugverdienen.
Nog één keer was er geen huis mee te houden en gingen haar Barbie poppen op vakantie naar de zolder.
Maar ze had ze snel weer terugverdiend! Gelukkig! Het ging weer beter!
Het was ‘voorbij’ – ze deed weer flink wat er van haar werd verwacht bij het bed-ritueel!
Geen scène, geen geroep en geen getier!

schijn

Schijn bedriegt!

Maar om half één deze voorbije nacht stond er wéér een ‘Ik lig niet zo lekker’ gevalletje langs mijn bed. Ze was weer met geen stokken in haar bed te krijgen!
Ik probeerde haar te kalmeren, want ik wilde de rest van de huisgenoten niet wakker maken!
Op de één of andere manier is me dat slaapdronken gelukt! (Geen idee meer hoe!)
Om half vier deze nacht hoorde ik echter weer voetstapjes en was ze weer daar! Weer wilde ze absoluut niet weten van bed, ze was gewoon niet moe volgens haar! Wederom was niets goed en geen enkele oplossing aan te nemen… Het duurde weer een half uur en toen… heb ik haar omgekocht – Ik weet zelfs niet meer hoe.- Ik was moe en ik wilde gewoon slapen!

Onderbroken nachten!

Onderbroken nachten! Pfffffff! Ik was bijna vergeten hoe zwaar ze konden zijn als je gaat werken!
Ik ben dan ook doodmoe!
Mijn man, die een hele lange dag had gehad, had niets gemerkt van het hele nachtelijke avontuur!
Weer hebben we afspraken gemaakt! Weer proberen we iets anders uit! Dit zuigt gewoon de energie uit mijn lijf!

Waar komt dit vandaan?

Als ik nu zou weten wat er aan de hand is! Maar ze kan het zelf niet benoemen! Ze kan geen slechte dromen vertellen of wat dan ook!
In het begin dacht ik dat het weer ‘papa missen’ was en dat had gekund! Maar dan zou het deze week, nu dat papa een week terug thuis is, toch echt wel over moeten zijn!

Ligt het aan de klas?

Ik ging de juf dan maar eens navragen of ze iets aan haar had gemerkt! Maar nee, ze werkt super goed mee, doet heel goed haar best, ze vertelt flarden over China…
Nee, niks aan de hand!

Maar er is dus wel iets aan de hand. Er is ‘iets’ wat haar ongemakkelijk maakt, ‘iets’ wat haar aandacht doet vragen, ‘iets’ wat haar midden in de nacht klaarwakker maakt en ‘iets’ wat haar om aandacht doet schreeuwen (letterlijk!).
Ze kan de schijn daar in de klas precies toch hoog houden! Al weet ik dat er haar echt wel iets dwars zit.

Labeltjes

Mensen kwamen al met: “Heb je al eens een lezing over hoogsensitieve kinderen gevolgd.” en nog meer andere ideeën werden me te pas en te onpas aangebracht!
Lieve mensen… Een hoogsensitief kind lijkt mij een kind dat ‘altijd’ hoogsensitief is en niet één waarbij dat met fases naar boven komt…
Dit is iets anders… Ik weet ook niet wat juist… Ik weet alleen dat het komt en gaat…
Misschien maakt ze gewoon een sprong of heeft ze last van groeipijnen, want ze is op korte tijd wel erg veel aan het groeien geweest… Ik wéét het niet! Wist ik het maar!

Wel of niet schrijven

Ik heb getwijfeld of ik dit neer zou schrijven! Ik ben selectiever geworden in wat ik wel en wat ik niet op het net gooi! Maar het leven is niet perfect en opvoeden is soms een helse strijd! Elke mama twijfelt wel eens of ze goed bezig is! De schijn hoog houden is voor niets of niemand goed!
Vandaar vond ik dat ik dit wel even moest benoemen! Al is het maar voor die ene mama die er herkenning in leest… en die dan even weet dat het bij anderen ook voorvalt…
En ik wil niet de schijn opwekken dat het hier allemaal altijd op rolletjes loopt, want dat is gewoonweg nergens zo.

Het is bijna tijd om aan het bed-ritueel te beginnen!
Ik duim dat het vlot gaat! Ik duim voor een ononderbroken nacht…

Duimen jullie mee?

Liefs Ilse