Categorie: Opvoeden

Sam zegt sorry: Kinderen leren oprecht te excuseren

Sam zegt sorry: Kinderen leren oprecht te excuseren

Conflicten tussen kinderen zijn waardevolle leermomenten die ze meenemen voor de toekomst. Toch is het belangrijk om als opvoeder, zij het als ouder of leerkracht, duidelijk te helpen om dat specifieke leermoment te kaderen. Als het kind geen inzicht krijgt, leert het eigenlijk niets. ‘Zomaar’ sorry zeggen, zonder dat het oprecht is, maar omdat ‘het moet van de juf’ heeft totaal geen meerwaarde als leermoment! Uitgeverij Bazalt heeft met het boekje ‘Sam zegt sorry’, uit de reeks Sam lost het op, een toppertje op vlak van educatieve uitgave op de markt. Sam leert waarom hij sorry moet zeggen en dat het niet zomaar een ‘leeg’ zinnetje is om te gebruiken! Sorry leren zeggen lijkt misschien best moeilijk, maar met deze tips leer jij je klas of je kinderen heel gemakkelijk hoe ze ‘sorry zeggen’ heel gemakkelijk kunnen aanpakken.

De boekenreeks ‘Sam lost het op’

De reeks Sam lost het op is een reeks boekjes die elk een specifiek thema behandelen. Ze zijn erg kindvriendelijk en werken op een positieve manier aan de gevoelsmatig wat lastige momenten voor kinderen. Met goed bruikbare praktische handvaten en hulpmiddelen leert Sam in de reeks hoe hij zijn sociaal-emotionele vaardigheden kan vergroten. Elk boekje bevat bovendien informatie en tips over het leerproces per thema. Op die manier kunnen de volwassenen hun kinderen helpen, stimuleren en begeleiden om echte leermomenten te maken van de problemen die hun kind tegenkomt.

Sorry zeggen

Toegeven dat je iets fout hebt gedaan, dat is niet altijd voor iedereen even simpel. Sommige mensen leggen de schuld bijvoorbeeld graag bij anderen of ‘in de situatie’ in plaats van toe te geven dat de fout bij henzelf ligt. Als volwassenen dat doen, is het vaak omdat ze als kind niet geleerd hebben waarom je jezelf zou moeten excuseren en wat daar dan de meerwaarde van is. Het is dus echt wel belangrijk om dat ‘sorry zeggen’ op een positieve manier wordt gekaderd voor het kind. Het is in geen geval de bedoeling dat een kind zich vernederd zou voelen op het moment dat het sorry ‘moet’ zeggen. Dan gaat het excuseren echt totaal zijn doel voorbij!

Sam zegt sorry

Het prentenboek met voorleesverhaal gaat in grote lijnen zo:
Sam wordt boos, want Alex heeft alwéér zijn nieuwe raket te pakken en dus geeft Sam Alex een duw. Mama komt tussen beiden en stuurt Sam naar zijn kamer. Daar moet hij gaan nadenken over wat hij heeft gedaan en uiteraard gewoon terug rustig worden.
Lekker koppig beslist Sam om niet na te denken en hij zoekt afleiding. Maar Sam heeft zo een vervelend gevoel in zijn buik, het gaat helemaal niet zo goed met hem!
Als Sam dat tegen mama zegt, komt zij met een oplossing die hem weer wat beter zal laten voelen. Want voor mama werkt deze aanpak ook altijd!
Om tot de goede oplossing te komen, vraagt mama aan Sam om een ‘Sorry strip’ te maken. Sam moet vraagjes beantwoorden (Dat kan trouwens ook met een tekening!).
Vier vragen die Sam zullen helpen om alles te kaderen en om te begrijpen, om situaties zoals deze te voorkomen en om het anders aan te pakken de volgende keer.

Sam zegt sorry - sorry-strip

Sam komt tot inzicht dat hij bij het nadenken over de ruzie vooral heeft gedacht over hoe hij zichzelf voelde. Wat die andere dan voelde, daar had hij niet echt bij stil gestaan. Hij moet dus proberen zich in de gevoelens van de andere in te leven. Dat is echt niet zo gemakkelijk, maar het lukt Sam toch!
Dan moet Sam bedenken hoe hij het dan de volgende keer anders zou kunnen aanpakken. De eerste oplossingen die hij bedenkt, zouden niet veel verschil maken, maar uiteindelijk komt hij toch op een goed idee!
En dan begrijpt Sam ook dat hij nog iets moet doen. Want hij heeft echt wel iets fout gedaan. En een fout maken, dat kan gebeuren, maar je moet het wel weer goedmaken!
Ook hier moet hij zelf oplossingen voor bedenken. Helaas bestaat er geen tijdmachine, dus Sam zal toch echt iets anders moeten bedenken!
Uiteindelijk vertrekt Sam naar Alex om het goed te maken. Blijkt die stress nergens voor nodig achteraf, want Sam en Alex spelen samen verder in de tuin!
Download de sorry-strip via deze link van uitgeverij Bazalt.

Lees ook: 21 top-voorleesboeken.

Aanpak en extra tips.

De aanpak om kinderen te leren oprecht te excuseren staat uitgeschreven in het boekje Sam zegt sorry . Ook worden er extra tips in aangeboden! Het is bijvoorbeeld belangrijk om als leerkracht of ouder ook het goede voorbeeld te geven als het aankomt op ‘sorry zeggen’. Nog meer bruikbare tips over de aanpak naar kinderen toe vind je in het boek!

Onmisbaar boekje voor jouw bibliotheek thuis of in de klas!

Ik vind dit boekje ook weer een echte aanwinst voor onze bibliotheek! Conflicten zijn er wel alle dagen hier in huis! En zoals ik al zei, dat zijn gewoon leermomenten, dus ik heb daar op zich helemaal geen problemen mee! Maar het is echt bijzonder belangrijk om de juiste aanpak van een conflict met kinderen te bespreken. Kinderen moeten leren dat ze geen sorry moeten zeggen als het geen waarde heeft. Een excuus moet oprecht zijn en je moet nadenken over hoe je conflict situaties kan voorkomen door op de juiste manier te communiceren!
De aanpak en extra tips en en downloadbaar werkblaadje zijn ook echt een meerwaarde!

Sam zegt sorry pinnen voor later?

Sam Zegt Sorry

Lees ook: Het meisje dat nooit fouten maken – het boek voor kinderen die perfectionistisch aangelegd zijn en faalangst hebben.

Gegevens over het boek Sam zegt sorry:

Titel: Sam zegt Sorry
Uitgeverij: Bazalt educatieve uitgaven
Schrijver: William Mulcahy
Illustraties: Darren Mckee
ISBN13: 9789461181862
Koop het boekje via deze link.

Take care en tot snel
Liefs Ilse

De mysterieuze verdwijning van een Nintendo Gamecard

De mysterieuze verdwijning van een Nintendo Gamecard

Sinds we op bezoek mochten bij Nintendo om Nintendo Labo uit te testen had onze zoon een doel voor ogen voor zijn spaarcenten. De Switch had hij al, nu wilde hij het Nintendo Labo mixpakket bij elkaar sparen! En eindelijk, na zoveel maanden van zakgeld sparen en af en toe een extraatje hier en daar te krijgen, was het zover! Hij kon zijn pakket kopen. Hij bouwde aan een reuze tempo al zijn kartonnen speeltuigen! Ze speelden er ongeveer twee weken mee en toen vond er een mysterieuze verdwijning plaats ten Huize Kreanimo!

Ruzie in de ochtend

Het gebeurt overal wel denk ik, wat gekibbel tussen ouders en kinderen en kinderen onderling zo in de ochtend. Meestal zo vlak voor ze moeten vertrekken richting school. 😉 Maar deze keer escaleerde het wel heel snel en hoorde ik aan de toon van onze zoon dat hij het meende. En in de paniek in de ogen van de oudste dochter en de tranen die er onder in haar ogen stonden te blinken, wist ik dat het echt serieus was. Onze zoon verheft zijn stem niet zo vaak, maar nu dus wel!

“Het is jouw schuld, daar dient dat kaartje niet voor! Nu kan ik er niet meer aan!”
“Het was per ongeluk! Ik deed het echt niet expres!”

Na hen wat te kalmeren kwam de aap uit de mouw. Hij had het game kaartje voor het mix pakket niet terug in het doosje gelegd, maar los in de kast. Zijn zus was met dat kaartje aan het prutsen gegaan en zo was het ding achter het TV meubel gevallen.

“Geen probleem, we trekken gewoon die kast zo dadelijk terug en dan vinden we dat kaartje wel! Nu is het tijd voor school!”

De mysterieuze verdwijning.

Mijn man bracht de kinderen naar school en ik trok ondertussen de kast terug naar voren.
Maar helaas pindakaas – geen kaartje!
Ik keek nog onder de kast. Ik checkte waar onze kitten ergens was, want die zwiept nog al eens graag met een aantal dingen! Maar nee, die lag lekker opgerold te slapen.

Toen de kinderen ’s middag thuis kwamen eten vroeg ik nog een keer of ze wel zeker waren dat het kaartje achter de kast was gevallen.
Ja, ze waren met twee echt 100 procent zeker. En als die van ons zeker zijn, dan zijn ze zeker hè!
Waar was dat kaartje nu toch gebleven?

Onderhandeling over een nieuwe aankoop

“Jij moet mij wel een nieuw kaartje kopen hè, want jij hebt het kwijt gedaan!”
“Maar ik heb nog niet genoeg centjes!”

En toen ging ik me even moeien…
“Wie heeft die game card niet in het doosje gelegd?”
“Ik, maar ik vond het doosje niet meteen.” (Met andere woorden ik had het doosje IN de lade van de kast gelegd en daar had hij niet gekeken!) 😉
“Je kan dan toch komen vragen of iemand het doosje heeft gezien! Jij hebt het kaartje los in de kast gelegd! Jij hebt er evenveel schuld aan als je zus! Het zal dus ieder de helft worden als er een nieuw kaartje moet worden aangekocht!”

Mijn man kwam er ook even tussen: “Dat ding KAN NIET weg zijn! Het MOET ergens zijn hè! We gaan eerst nog even zoeken!”

Mysterieuze verdwijning in de muur?

Nog één keer vroeg ik of ze zeker was, onze oudste dochter.
Ja, ze was zeker, het kaartje was net naast het zakdoekendoosje achter de kast gevallen…
Opnieuw trokken we de kast weg en net op die plaats zit er een gat van ongeveer 7 centimeter waar de kabels van de TV, de NVideo en de modem van Proximus doorkomen….

De kans dat het kaartje daar in was gevallen was toch echt wel héél klein? Of niet?

Ik vertelde het verhaal aan mijn vriendin. Haar man had zo’n cameraatje om in de muur te kijken, ze zou het komen brengen…

Mysterieuze verdwijning opgelost

Mijn man richtte het slangetje in het gat en begon te lachten. Yep, dat ding was daar dus ECHT in gevallen.

mysterieuze verdwijning

Als je het nog 1000 keer wil proberen om het er op die manier in te krijgen, lukt het je vast geen enkele keer!
Probleem was wel dat het kaartje goed diep zat. Mijn man probeerde met een saté-prikker met een stukje dubbelzijdige plakband, maar dat werd al snel de vuilnisbak ik gesmeten!
Even later kwam hij terug met een constructie waarbij het een slangetje van een oude aquarium aan de stofzuiger had gekoppeld. Daarmee zoog het de game card terug uit het gat!

Het kaartje is dus terecht!
Geen spaarpotten die extra moeten sneuvelen!
Maar ik durf te wedden dat hier geen enkel kaartje meer los gaat rondslingeren! 😉

Take care en tot snel!

Liefs Ilse

 

Wat als de kleine zus even een irritant kreng is.

Wat als de kleine zus even een irritant kreng is.

Wow, dat is wel even een heftige omschrijving hè: een irritant kreng. Maar zo was het wel in de beleving van haar grote broer en zus. De kleine zus is net vier geworden en ze gaat door een fase die zowel voor haar, voor haar broer en zus en voor ons niet zo gemakkelijk is. 

De kleine zus vroeger

Als er een gemakkelijk kind was, dan was het de kleine zus hier in huis. Alles was goed voor haar. Waar broer en zus mee wilden spelen, daar speelde ze ook mee. Als er een TV-programma moest worden gekozen, dan keek ze mee met de andere twee. Het was allemaal oké voor haar. 

Ik hoef niet alles hetzelfde te doen… 

En toen ontdekte ze, dat ze niet alles hetzelfde hoeft te doen! Ze mocht iets anders kiezen dan de andere twee op restaurant, want ze eet gewoon liever spaghetti dan Pizza. 
In de klerenwinkel stelde ik haar ook iets anders voor. Enerzijds omdat ik niet vind dat ze altijd moeten twinnen en anderzijds omdat ze totaal een ander model heeft dan de zus en dus met andere modelletjes mooier staat. En langzaamaan kwam het besef dat ze ook andere dingen mag kiezen en doen. Ze is een ander kindje dan haar broer en zus. Ze heeft een eigen menig en een eigen willetje en dat mag en moet zelfs!

De irritante kleine zus

En daar kwam de kleine zus die irritant deed boven. Ze wilde Peppa Pig kijken en niet naar Lego Star Wars. Ze wilde met de Play mobile spelen en niet met Barbie. 
Ze wilde op HAAR kamer spelen en ze wilde de mama zijn, niet het kindje,…

Mama en papa testen

Tegelijkertijd begon ze ons te testen. ‘Ik wil mijn tanden niet poetsen.’
‘Nee, ik wil mijn laarsjes, niet mijn sandalen!’.

Ze vroeg aan tafel altijd bij om het dan na één hap niet meer op te kunnen.

Ze was ons echt aan het testen. Niet gemakkelijk en dus werden mama of papa ook wel eens boos. 

Haar zus wilde een tijdje geleden ook niet meer gaan slapen, maar dat was dan weer totaal iets anders! 

Verbod voor de irritante kleine zus

En toen kwam ik boven en hing er aan de slaapkamerdeur van de grote broer een verbodsbord voor kindjes van 4. Een rode cirkel, een vier erop en een rode streep erdoor. 

Ik sprak hem erop aan. 
“Kleine zus doet zo vervelend, mama! Ze is echt mijn vriendin niet meer!”
“Nee, maar ze is wel nog steeds je zusje!”
“Ik wil haar niet op mijn kamer!”
“Jij doet soms ook wel eens vervelend, zal ik dan ook een bordje op de deur hangen van het huis? – verboden voor jongens van 7 – “
“Dit is wel MIJN kamer eh!
“Ja, en dit is MIJN huis! Ik begrijp het wel jongen. Ze doet soms heel vervelend. Maar ze is je zusje en ze moet nog veel leren. Mensen doen dingen fout, maar ze verdienen wel nieuwe kansen!”

Toen kwam eruit dat de andere zus ook een bordje had gemaakt, maar aan haar deur hing niets. Dus ook haar sprak ik erover aan. Grote schuldige ogen keken me aan. “Ik heb het niet opgehangen, mama!”
Ze had dus wel gevoeld dat het niet zo een positief gebaar was ten opzichte van haar zusje. 

kleine zus

Kleine zusjes kunnen niet lezen

Al bij al was het een storm in een glas water. De kleinste zus had het niet gezien en ze kan ook niet lezen… !
En ja, ik begrijp dat hij het beu was, ik ben haar gedrag ook een paar keer grondig beu geweest. Ik heb ook met het handen in het haar gestaan,  niet wetende hoe ik het nu nog moest aanpakken als ze daar begon te gillen… 

Ze heeft nog steeds haar momenten, maar ze heeft toch ook door dat tandjes poetsen niet ter discussie staat. (Heel verhaal over gaatjes, heel veel pijn en zo schijnt toch zijn werk te doen!) 
Het is zo een lieve meid, maar de ontdekking dat ze gewoon zichzelf mag zijn blijkt toch echt wel even een aanpassing! 

Take care en tot snel

Liefs Ilse 

Wat de Rode duivels onze kinderen leerden over voetbal

Wat de Rode duivels onze kinderen leerden over voetbal

Misschien had je het me niet gegeven, maar ik ken een beetje van voetbal. Ik kom uit een echte voetballers familie. Onze bijnaam hier in het dorp is zelfs voor een stuk te danken aan de snelle beentjes van mijne bompa op het voetbalveld. ‘Den Haes’ (De haas). Al mijn nonkels en mijn papa hebben gespeeld en zijn (jeugd)trainer geweest. Als 14 jarige stond ik met rood-blauwe sjaal trouw elk weekend met mijn vriendin langs het plein te supporteren voor de lokale voetbalploeg. Ik leerde off-side en wanneer gele en rode kaarten werden uitgedeeld. Van een goede match kan ik nog steeds genieten.
Nu de Belgische Rode duivels met hun ‘gouden generatie’ aan het voorbije wereldkampioenschap begonnen keek ik dus trouw elke match! En eerlijk, van mij hadden ze wereldkampioen mogen worden. En dat heeft niets te maken met het feit dat ik een Belg ben, eerder met hoe ik vind dat voetbal zou moeten zijn. Deze jongens zijn een voorbeeld voor de kleine voetballers, voor de toekomst van het voetbal! En daar mogen we trots op zijn!

Voetbal is hard werk!

Een Eden Hazard loopt de benen onder zijn lijf vandaan, een Romelu Lukaku bestudeert honderden video’s. Ze zien voetballen echt als hun werk. En wat mag je jezelf gelukkig prijzen als je van je hobby je beroep hebt kunnen maken. Of die bedragen die worden neergeteld in het voetbal nodig zijn? Dat is even een andere discussie. Maar je moet werken voor brood op de tafel. (Of een Porche op de oprit van je villa!).

Voetbal is een teamsport!

Deze groep wilde echt wel lopen voor elkaar. Ze verschoven van positie als dat nodig was. Die ene goal bij de 2-2 waarbij Romelu de bal doorliet voor Chadli en er 3-2 van maakte… Ahhhh – prachtig toch?! Het collectief is belangrijk en dat hebben ze echt wel getoond.

Voetbal is niet flauw doen!

Val je op de grond? Oké, dan sta je recht en doe je verder. Voetballen! Geen tijd rekken, maar spelen. Voorstaan? Nog een goal proberen maken! GAAN! Een winnaarsmentaliteit!
“En Kevin, nu Brazilië?!” – “Ja, winnen!”

Voetbal is fairplay!

Voetballen is respect tonen voor je tegenstander, de scheidsrechter en je ploegmaats. En ook dat heeft deze ploeg gedaan!

En dan lig je eruit

Tegen een ploeg als Frankrijk…
‘Ze waren defensief beter!’ – ‘Anti-voetbal is ook voetbal’ – ‘Tactisch gewoon beter!’
En ja, allemaal waar!
Maar als mijn zoon op het veld zo’n een een flauwe tactieken zou toepassen zou ik hem na die match toch eens duchtig zeggen wat ik daarvan vond. (Ja, ook als hij zo oud is als die voetballers die gisteren op het veld stonden!)
Zo tijd rekken, met de bal gaan lopen bij een ingooi! Echt, een klein kind is er niets tegen!
Ik las ergens: “Dat doen ze in 4de provinicale ook hoor!” – Ja en is dat dan de manier om te willen spelen? Alstublieft zeg! Zet jezelf daar eens boven!
Ik geloof nog in integriteit! Ik had eruit willen liggen tegen een ploeg als Japan! Petje af voor die ploeg en hun supporters!
Ik kies voor echt voetbal, voor willen winnen met veel mooie doelpunten, voor teamspirit, respect en fairplay.

Laten we dat aan onze kinderen meegeven!
Ik blijf hopen op een wereldbeker waar een ploeg door hun voetballend talent en hun spirit de beker in de lucht kan steken. Een team dat wil gaan voor elke bal, dat echt wil voetballen! Zo een ploeg verdient dat! Een anti-voetbalploeg in mijn ogen niet, maar dat is persoonlijk.
Bovenal ben ik trots op deze Belgische ploeg! Ze hebben dan misschien niet gewonnen, maar wat hebben de kinderen meegekregen van dit team denk je? Iets onbetaalbaar in mijn ogen!
Take care en tot snel
liefs Ilse

Als je kind niet meer wil gaan slapen. Wat doe je dan?

Als je kind niet meer wil gaan slapen. Wat doe je dan?

Er zijn zo van die fases, je zegt dan als mama tegen jezelf: “Het is een fase, het gaat wel weer voorbij!”. Toch hebben we een tijd terug wat problemen gehad met de oudste dochter en dat ging dan vooral over het gaan slapen. We hebben een heel gestructureerd ritueel om naar bed te gaan hier in huis! Toch liep het grandioos fout bij haar! En wat doe je dan als je kind niet meer wil gaan slapen?

Ons ritueel

Wassen, pyjama aan, tandenpoetsen, nog een keertje naar toilet, verhaaltje voorlezen, mama stopt je en en papa komt nog een kus geven. (Of papa stopt je in en mama komt nog een kus geven).
Bij de oudste dochter moet dan ook nog de muziekdoos aan en moet er kleding worden klaargelegd voor de volgende dag. De jongste wil standaard ‘neuzen neuzen’ en knuffel. Het is duidelijk, altijd hetzelfde! En toen begon het helemaal fout te lopen met de oudste dochter…

Ingestopt en voetstappen

Het begon met voetstappen die ik hoorde op de bovenverdieping als de kinderen al zouden moeten slapen. Als ik dan terug boven kwam, zat mevrouw op toilet of zo. In principe kon dat niet echt, want ze was al naar toilet geweest, dat hoort bij het slapengaan stramien hier in huis. In het begin dacht ik dat ze het vergeten was of zo, maar later bleek dat niet het geval te zijn!
Ik kwam haar ook enkele keren tegen op de trap! Ze vond dan dat de kleding die we hadden uitgekozen niet goed was. Ze had iets anders in haar hoofd
Ze wilde een andere knuffel! En uiteraard een knuffel die we niet onmiddellijk konden vinden en waar dan een hele zoekactie voor op touw moest worden gezet.
“Ik heb dorst, mama” – oké, nog een slokje, niet te veel en slapen.
“Je hebt me een knuffel gegeven, maar geen kus!” – Wat niet waar was, maar wat doe je dan?

Je wordt het beu als je kind niet meer wil gaan slapen!

En ik ben zo geduldig en ik kan zoveel hebben, maar op een keer was ik het meer dan beu!
Er knapte iets in mij. Het was op een moment dat ik alleen was met de kinderen. Mijn man zat in Macau! Ik begon te roepen!
“Nu is het genoeg! Jij met je excuses! Je gaat NU slapen!”
Dat maakte het uiteraard niet beter! Een hysterisch kind tot gevolg en een ‘Ik ben een slechte mama’ gevoel er bovenop!

De verbetering!

Na een tijdje, met goede afspraken maken van ter voren, leek het beter te gaan. Ze moest van mij zorgen dat ze gedronken had, naar toilet was geweest, dat haar gekozen knuffel en kleding er waren VOOR dat het grote licht uit ging! Ze bleef in haar bedje! Yes, een overwinning!

De nachtmerries

En toen begonnen een maand of zo later de nachtmerries! Ze zat met grote ogen recht op in het midden van haar bed. Ze wilde het licht niet meer uit en wilde absoluut niet gaan slapen. Er MOEST een monstercontrole volgen onder het bed en onder de kast en in de kast! Toen ik dus dacht dat het voorbij was, kwam het terug en erger!

Oplossingen voor als je kind niet meer wil gaan slapen.

Ik deelde mijn ‘probleem’ met andere mama’s en kreeg te horen dat ik misschien gewoon haar bed eens moest verhuizen. Dat was een goed idee, maar niet zo simpel op haar kamer. Bij het bijbouwen (door de vorige eigenaars) moest namelijk de schouw van de verwarmingsketel ergens komen. Haar kamer was een wasplaats, dus dat maakte niet zo uit dat er een schouw doorheen liep. We hebben de schouw met super mooi behangpapier gedecoreerd en het is echt een accent geworden in de kamer. Maar zomaar grote dingen gaan verhuizen? Dat is wel andere koek!

Het accent behang.
Hier zie je de schouw met accent behang papier.

Toch draaien?

Na wat nadenken en puzzelen hebben we het dan toch klaar gekregen om haar bed op een andere plaats te zetten! Het is op deze manier eigenlijk een héél knus hoekje geworden! Ik zou ook beter slapen!

Masha en de beer dekbedset

Hoe gaat het nu met haar?

Ik vond het echt super moeilijk om een oplossing te zoeken voor als je kind niet meer wil gaan slapen!
Uiteindelijk bleek dat ze nachtmerries had over een bepaalde aflevering van nachtwacht. Toen we wisten waar ze vandaan kwamen, konden we er erover praten en toen ging het langzaam beter! Ze gaat nu terug super flink slapen!
Broer kreeg al een nieuw dekbed overtrek bij zijn nieuwe bed, zijn bed piepte namelijk veel te hard! En nu mocht ook zij een nieuwe kinderdekbedset kiezen voor haar heringerichte kamertje.

als je kind niet meer wil gaan slapen

Macha en de beer

En ja, mevrouw koos voor Masha en de beer. Na Dora and friends zowat het meest irritante filmpje op TV naar mijn gevoel 😉
De bestelling werd echt enorm snel geleverd vanuit Nederland naar België! Dikke duim voor de webshop voor kinder dekbedovertrekken waar we hebben besteld!
Ach ja, het is dan wel Masha en de beer geworden! Het is geen Nachtwacht, ze krijgt er geen nachtmerries van en ze was er super blij mee! En dat is natuurlijk wat telt!
Wij gaan trouwens altijd voor 100 procent katoenen lakens op de bedden! Ik heb het niet zo op dat polyester op een bed. Ik waste de set uit en maakte haar bed op met de nieuwe lakens! Wat zal ze glunderen!
Hebben jullie kinderen het ooit moeilijk gehad om te gaan slapen? Wat was ‘de’ oplossing bij jullie?
Take care en tot snel
Liefs Ilse

Kermis brengt altijd miserie! *zucht*

Kermis brengt altijd miserie! *zucht*

Het is traditie bij ons in de familie! Op vaderdag, de tweede zondag van juni in België, is het ook kermis bij mijn ouders. Kermis is misschien wat overdreven, want héél lang doe je er echt niet over om alle kraampjes te zien. Traditioneel staat er een paardenmolen, een viskraam of twee, een lunapark, een frietkraam, zo’n kraam met van die schuifmachines, een ballenkraam en een schietkraam of twee. Soms zijn er nog botsautootjes of zoals dit jaar zo’n trampoline met elastieken. That’s it! Maar op vaderdag gaan wij eten bij mijn ouders en dan gaan we ook even met de kinderen naar de kermis.

kermis

40 euro op 40 minuten op de kermis

Echt waar! 40 euro op 40 minuten zijn erdoor gegaan! Ze hebben twee ritjes op de paardenmolen gedaan. De oudste dochter drie, want die had ‘de flosch’, zoals ze dat hier noemen, gevangen! En alle drie hadden ze gevist. Ik was 40 euro armer en heel wat rommel rijker. Tja…

Mijn poging om gedoe te vermijden

Elke keer liet ik me vangen! Elke kindje voor 10 euro eendjes vissen en dan zaten we daar een uur te kiezen. En dan heb ik zo’n dame bij die altijd van die kleine rommeltjes kiest en die dan twee of soms drie dingen moet kiezen om haar ‘budget’ op te kopen. En aan de andere kant dan twee andere kindjes die het ‘niet eerlijk’ vinden dat iemand meer spulletjes kan kiezen dan een andere! Ik was dan een half uur aan het uitleggen dat het de waarde was van de spulletjes en niet het aantal dat telt! Maar ja, een kind ziet dat uiteraard anders!

De oplossing

Ik dacht dit jaar DE oplossing te hebben gevonden. Op voorhand mochten ze kiezen (binnen het budget) waarvoor ze zouden vissen! De jongste zag een ‘prachtige’ eenhoorn en zou daarvoor gaan vissen. 15 euro kostte dat ding! Maar grote broer en grote zus kozen beiden iets van 5 euro. Tja… Nu kan je wel opperen dat het niet eerlijk is als je naar de centjes kijkt, maar het zal mij worst wezen. De kinderen waren alle drie blij met hun keuze ook al was het budget verschillend! Yes! Dit zou lukken!

De jongste moest natuurlijk veel meer eendjes vissen dan de andere twee. Toen ze dan eindelijk klaar was, moest ze nog kiezen welke kleur eenhoorn moest hebben. Zou het de roze of de blauwe worden?
Maar toen viel haar oog op de ‘prachtige’ zeehond er naast!
“Maar,…. ik wil geen eenhoorn! Ik wil de roze zeehond!”
Mijn oog gleed naar het stickertje dat waar een ander budget op stond dan wat de eenhoorn had ‘gekost’. “Oh noooooo!
Ik probeerde dus om haar te overtuigen dat ik had betaald voor de eenhoorn en dat we die toch wel moesten nemen nu!

Maar nee, ze had haar hart gezet op die roze zeehond! Sh*t!
Want nu moest ze nog iets bij kiezen en uiteraard had ik weer dezelfde discussie als altijd.
Niet met de oudste, die had namelijk 2 dingen in zijn doosje zitten en dus was het nog steeds eerlijk! Maar de oudere zus vond het echt niet eerlijk en trok een heel kwaad gezicht!
We hebben haar uiteindelijk kunnen sussen! Ze had namelijk die ‘flosch’ bij de paardenmolen gevangen en had dus ook één keer meer mogen blijven zitten!

Frietjes brengen redding

Gelukkig brachten de frietjes die bij ouders zouden staan te wachten redding. En de kersenboom in de tuin, die nu vol kersen hangt, deed de kermis snel vergeten!

Kermis is nostalgie en meestal gewoon gezellig en leuk.
Kinderen genieten en dus genieten ouders mee, maar soms, zo héél soms, zou ik eens willen dat het zonder miserie kon zijn!
Wat probeer je als mama allemaal om ruzie te vermijden? Tja, en je ziet, dan mislukt het nog wel eens!

Gaan jullie naar de kermis? Is er dan budget per kind? Hebben jullie tips om miserie te voorkomen?

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Gipsverband verwijderen – Je kind voorbereiden

Gipsverband verwijderen – Je kind voorbereiden

Toen onze dochter als kleuter drie weken in het gips kwam te zitten door een barst in haar scheenbeen, was dat een ramp. Een kleuter die niet kon lopen en moest stilzitten! Ze mocht echt niet steunen! En natuurlijk als er zo een gips komt, dan zal iemand dat gipsverband verwijderen op en bepaald moment. Daar kan je jouw kind dan ook best op voorbereiden, zeker als ze nog zo klein zijn als onze dochter toen. Ze was op dat moment 3 jaar (bijna 4).

Het aanleggen van het gipsverband

De verpleger die de gips aan heeft gelegd was erg vriendelijk en behulpzaam, maar ik weet niet of hij zelf al kinderen had.
“Ze gaat sowieso huilen als hij eraf moet, eh mevrouw”
“Euhm, dat weet ik niet zo zeker.”
“Jawel, alle kinderen wenen zo met die zaag en dat geluid.”

– Ik zweeg en dacht er het mijne van –

Waarom ga je er al vanuit dat een kind sowieso gaat huilen?  En als dat dan zo altijd al geweest is, heb je er dan al eens over nagedacht hoe je dat misschien kan voorkomen?

Voorbereiden gipsverband verwijderen.

Vijf dagen voor dat het ze zouden gaan verwijderen begon ik dus met de voorbereidingen.
Ik legde uit dat de zaag een zagend geluid maakte (ik was héél goed geworden in ‘zagen’ 😉 )
De zaag maakt veel lawaai, dus ik vertelde ook dat ik een hoofdtelefoon zou meenemen, maar dat de zaag alleen in gips kan snijden, niet in beentjes.
Ik vertelde dat het wel ging kriebelen.

Ik liet haar ook het volgende filmpje zien.

 

Lees ook: voed je kind op alstublieft
Lees ook: Als je peuter gevaarlijke pillen slikt

Gipsverband verwijderen

Wel, onze dochter heeft helemaal niet gehuild bij het gipsverband verwijderen. Ze wist perfect wat er ging komen, ze was erop voorbereid.
Soms dank ik echt dat mensen kinderen onderschatten. Ze kunnen al zoveel verwerken en ze begrijpen ook echt al veel meer dan dat je denkt!
Als je denkt dat iets moeilijk gaat zijn, probeer het dan makkelijker te maken voor het kind! Er bestaat zoveel materiaal op het internet tegenwoordig.

Take care en tot snel

Liefs Ilse

 

Tandenfee inspiratie van jullie allemaal!

Tandenfee inspiratie van jullie allemaal!

Een paar weken geleden vertelde ik hoe ik mijn vleugeltjes voor het eerst had aangetrokken om tandenfee te spelen. Ik vroeg aan mijn lezers of ze ook al voor tandenfee hadden gespeeld en als ze dat niet deden, hoe ze dat dan verklaarden bij de kinderen… Mijn lezers bezorgden me zo heel wat tandenfee inspiratie.

tandenfee inspiratie

Tandenfee inspiratie om niet mee te doen.

  • De tandenfee is een verzinsel zoals draken en elfjes, dus natuurlijk komt die niet op bezoek. Zo hebben we het ook aan de kinderen uitgelegd.
  • De tandefee bestaat niet. Net als de Kerstman niet bestaat. In Amerika waren de mensen jaloers op onze Sinterklaas en daarom hebben ze de Kerstman verzonnen. Maar die is natuurlijk helemaal niet echt. En voor de SInt was het uiteraard gewoon te ver en te veel!
  • Wij hebben gewoon gezegd dat de tandenfee een TV-figuur is en dat ze niet echt is.
  • Hier komt ze niet, maar we hebben wel een heel mooi doosje om de tandjes in te bewaren!

Tandenfee inspiratie voor wat extra magie

  • Wij leggen een centje onder het kussen. (De meesten van mijn lezers leggen blijkbaar 2 euro, maar het bedrag verschilt hier en daar nog wel wat!)
  • Onze zoon kwam zelf aanzetten dat de tandenfee een chocolade munt legt, dus bij ons legt ze ook een chocolade munt! (Maar wel goed poetsen dan!)
  • De eerste keer dat de tandenfee langs komt, krijgt ze een heel mooi zakje om haar centjes in te bewaren.
  • Wij strooien glittertjes bij de deur voor een extra toets van magie.
  • Geen centje, maar een hele mooie steen leggen wij onder het kussen. Wij leggen ook een mooi tasje de eerste keer, daar kunnen dan de steentjes in worden bewaard!
  • Glitters bij het raam en een centje onder het kussen.

 

Meningen verschillen, dus ieder zijn eigen keuze!

Sommigen mensen zijn echt helemaal tegen de tandenfee. Ze bestaat niet, het is onnozel en de kinderen geloven het sowieso niet. Dat kan en dat mag, uiteraard.
Als het duidelijk is voor de kinderen en er afspraken zijn gemaakt, komt het wel in orde!

Wij hebben er nu voor gekozen om wel mee te doen. Ik vind een tikje magie nog altijd wel leuk. Het zijn kinderen en ze zijn maar even klein, denk ik dan!
Ik vind de glitters op zich een héél mooi idee, maar na het fiasco met de glitters van een dikke maand geleden, waar ik nog steeds de bewijzen hier en daar van kan terugvinden, denk ik dat ik het bij centjes ga houden!

Ik vond het super leuk om de tandenfee inspiratie van mijn lezers te weten te komen.

Lees ook: Maarten, Claus of Klaas – is het niet wat verwarrend? 

Lees ook: bangmakers uit mijn kindertijd. 

Sommigen maken er echt wel werk van! De kinderen zullen volgens mij nogal genieten als je beslist om er wel aan mee te doen!

pinnen voor later?

tandenfee

Take care en tot snel

liefs Ilse

 

Luiheid – Hoe ga je om met de druk als ouder?

Luiheid – Hoe ga je om met de druk als ouder?

En we zijn bij de finale beland van het ouderzonden project! Zeven weken werd ons het vuur aan de schenen gelegd door de zeven hoofdzonden te vertalen naar ouderzonden. Met de bijbehorende vragen gingen heel wat mama bloggers nadenken over bepaalde zaken. Bij sommige dingen had ik nog niet ‘echt’ stilgestaan. Ik vond het dan ook een super reeks om te schrijven! De reeks heeft ervoor gezorgd dat ik naar mezelf als mama ging kijken… zowel hoe het was als beginnende mama van één klein baby jongetje als hoe het nu is als doorwinterde mama van drie die er vaak alleen voor staat. En wat ook leuk was, jullie, de lezers, gaven duidelijk aan dat het fijn was om deze reeks te lezen! Maar aan alle mooie liedjes komt een einde en dus eindigen we vandaan met de laatste hoofdzonde: luiheid!

Wat is druk?

Eerst moest ik voor mezelf bepalen wat druk eigenlijk is… Want ik ben niet zo echt een schaap dat de kudde volgt. Ik doe vooral wat me het beste lijkt. Voor zowel mezelf als voor mijn kinderen. Daarom besliste ik ook een paar jaar geleden om halftijds te gaan werken. Héél bewust om de druk op mezelf te verminderen. Als mijn man in het buitenland zit, ben ik even een alleenstaande mama van drie en daar fulltime bij werken, dat zag ik echt niet zitten. Ook niet in het onderwijs, met zoveel vakantie 😉
Het was dus zeker niet uit luiheid, maar wel uit besef dat mijn kinderen maar één keer klein zijn dat ik deze beslissing, samen met mijn man nam.

Druk  op de kinderen

Er is hier in huis wel structuur, maar druk vind ik toch iets anders.
We eten elke dag op ongeveer dezelfde tijdstippen en we eten normaal gezien ook aan de tafel. Bedtijd ligt vast en daar houden we ons ook in het weekend zo goed mogelijk aan. De kinderen weten heel goed wat ze mogen en wat niet en ook wat van hen wordt verwacht. Maar druk leggen we daar niet op, het is ingebouwde routine.
Schooltasjes staan in de ochtend klaar op de stoelen van het eiland, met hun fruitjes en koek erin. Onze kinderen weten wat hen te wachten staat.

Spelen

Omdat we vast overtuigd zijn dat kinderen vooral leren door te spelen, laten we hen ook dat veel doen. Er sneuvelen daardoor wel eens dingen en mijn huis ligt ook wel eens onder de glitters en de lijm….
Experimenteren in een veilige omgeving kan hier ook gewoon…

Druk op schoolwerk

Dat is een moeilijke, want ik ben vooral van het principe dat kinderen voor zichzelf moeten leren werken en dat geldt dus ook al op school. Bij mij heeft nooit iemand moeten zeggen dat ik moest leren of huiswerk moest maken, van thuis uit werd me ook meegegeven dat het mijn eigen verantwoordelijkheid was en dat wilde ik ook aan mijn kinderen doorgeven.

Maar dan was daar onze oudste zoon. Het lezen wilde niet echt vlot gaan, het ging zelfs tegen alle verwachtingen in, super traag. Als hij zou lezen op het niveau dat hij praatte, dan was er niets aan de hand! 😉
Ik vond het zo vreselijke moeilijk om de balans te vinden! Want zonder te oefenen ging hij het niet leren, maar hij deed het zo tegen zijn goesting! Hij wilde niet lezen! Zo vreemd was dat! Want hij heeft altijd van boekjes gehouden, nu nog, zo lang hij maar niet moest lezen!
En ik wilde hem absoluut geen degout van boeken laten krijgen… Nog steeds ben ik op zoek naar evenwicht daarin. Ik wil hem namelijk niet te ver pushen, maar hij moet natuurlijk wel oefenen om te leren lezen. Ergens ben ik blij dat hij als hoogbegaafde nu toch al wel ergens moeite voor moet doen, zodat hij leert dat niet alles zomaar vanzelf gaat! Maar simpel is het nog steeds niet! Ik ga op zoek naar boeken die wel binnen zijn interessevelden liggen en die niet de kinderlijk zijn…

Luiheid of relax zijn?

Ik ben er van overtuigd dat kinderen tijd nodig hebben om kind te zijn. Dus ik push niet en ik geloof erin dat alles wel in orde komt met mijn drie aapjes! Al zal het bij de ene van de nest misschien toch wat meer bloed en tranen kosten! Luiheid wil ik dat niet noemen. Het is eerder een relax zijn. Leren aan kinderen om te genieten van dingen de ze maken, die ze leren, die ze meemaken. Ervaringen opdoen samen!
Dus hoewel ik ooit wel de luiheid de bovenhand laat krijgen, leg ik het eerder uit als relaxte mama die niet te veel druk legt, maar de kinderen laat genieten….

Dit was de allerlaatste van de ouderzonden! Jammer!
Ik weet nog niet of ik het hierbij ga laten, misschien kan ik andere vraagjes in de stijl van de ouderzonden gebruiken of zo… Ik ben er nog niet uit! 😉

Ouderzonden reeks.

Dit artikel werd geschreven als onderdeel van de reeks ouderzonden. Deze reeks werd bedacht door Romina en Annelore

De voorgaande artikelen in deze reeks kan je hier vinden:

Hoogmoed: waarom ik een goede mama ben
Hebzucht: wat ik niet deel met mijn kinderen
Lust: wat doe ik om mezelf graag te blijven zien.
Jaloezie: wat zou ik onmiddellijk overnemen van andere ouders als dat zou kunnen?
Vraatzucht: Wat weiger ik mijn kinderen nooit?
Woede: Hoe kunnen mijn kinderen op mijn spreekwoordelijke knoppen duwen?

Dit artikel is ook deel 31/40 van 40 dagen bloggen. 

Take care en tot morgen

Liefs Ilse

Tandenfee spelen is niks voor mij… of wel?

Tandenfee spelen is niks voor mij… of wel?

Met Sinterklaas en de Paashaas was ik helemaal mee, voor de Kerstman hadden we duidelijk gemaakt dat de Sint en Santa afspraken hadden gemaakt! Iets met te veel kindjes in de wereld om allemaal tegelijk te bedienen en afstanden die voor paarden en rendieren, ook al zijn ze magisch en zo, toch wel wat te ver werden. Toen onze zoon een paar jaar geleden begon te wisselen, kwam echter de tandenfee naar boven. Wie? Juist ja, de tandenfee!

tandenfee

Amerikaanse films

Uiteraard had ik al wel van haar gehoord hè, het magische mevrouwtje dat de tandjes die onder de kussens van de kindjes liggen komt halen en een centje in de plaats legt. Maar die fee is mij vroeger wel ALTIJD vergeten! Wij hadden een tandendoosje, geen feetje dat komt wisselen. (Grappige woordspeling bedenk ik me nu 😉 )
In films uit Amerika komt ze wel vaker voor hè. In de film Rise of the Guardians leerde ik de tandenfee echt goed kennen en die film hebben de kinderen natuurlijk ook gezien!

Mag mijn tand onder mijn kussen?

Toen onze zoon dan begon met wisselen en kwam aandragen met het tandenfee idee was ik best verbaasd. Wie is daar ooit hier in Europa mee begonnen dan? Want ‘vruegur’ was dat hier toch niet zo? Of ben ik dat gewoon totaal vergeten dan?
We spraken met onze zoon af dat we de tanden zouden verzamelen en dat we ze dan allemaal tegelijk onder zijn kussen zouden leggen als ze allemaal uit waren. Ik hield daarbij in mijn achterhoofd dat hij tegen de laatste tand het geheim wel zou ontcijferd hebben en dat ik er dan gemakkelijker vanaf zou komen! 😉

De zus

Maar dat was een beetje buiten onze oudste dochter gerekend! Een paar dagen geleden verloor ze op haar vijf jaar ook haar eerste tandje. Ze had het tegen me gezegd en ik had haar gefeliciteerd. De dag dat hij was uitgevallen had ik een hele drukke dag. Ik had ’s avonds nog nocturne van de tentoonstelling van mijn klasje en het was dus een dag geweest van rennen van het één naar het ander. De tandenfee was totaal niet in mijn gedachten die dag…

tot ze de dag erna opstond met een teleurgesteld gezicht.
“De Tandenfee is niet langs geweest!”
Ai! Epic Mommy Fail!

Maar ik had dus ook geen idee dat ze van plan was geweest om haar tandje onder haar kussen te leggen! Die fee was helemaal niet in mijn hoofd geweest!

Papa redt de dag

“Ah, maar dan heeft de tandenfee het gewoon héél druk gehad! We proberen straks nog een keer!”
Fieuw! Dat was een slimme oplossing!

Mama in tandenfee kostuum!

Ik trok dus mijn vleugels aan en zette een kroontje op mijn hoofd en sloop héél stilletjes haar kamer binnen. “Normaal” geeft ze geen piep als ik binnen ga! Maar deze keer ging ze draaien en wat geluid maken!
Oehhhhh SPANNEND, zo fee spelen!
Mijn hand gleed onder het kussen naar het papieren zakdoekje waar het tandje was ingedraaid en ik legde 2 euro in de plaats!
Stilletjes sloop ik de kamer terug uit!

YESS! Euforisch gevoel hoor! Ik begrijp nu echt helemaal waarom mensen ook tandenfee willen spelen in Europa! 😉

Wel of geen tandenfee?

Er is veel te zeggen en te denken over het al dan niet tandenfee spelen. Moeten we alles zomaar klakkeloos overnemen van andere landen? Ergens vind ik van niet.
Maar de wereld wordt alle dagen kleiner door het internet en social media.
Er zijn zoveel dingen die we nu zien en weten van andere landen en continenten die helemaal niet zo leuk zijn…
Maar dit… een beetje magie… Kinderen nog kind laten zijn en laten dromen over de tandenfee… Ik zie er echt geen graten in.
Dus vanaf nu zal ik vaker mijn vleugeltjes aantrekken en wie weet laat ik wel een spoor van glittertjes achter de volgende keer! 😉

Spelen jullie ook voor tandenfee of tandentovenaar?

Lees ook: tandenfee inspiratie van mijn volgers.

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Dit artikel is ook 26/40 van 40 dagen bloggen