Categorie: Hoogbegaafdheid

Verhalen voor gevoelige kinderen +winactie

Verhalen voor gevoelige kinderen +winactie

Hoogsensitiviteit, sommigen zullen het een modewoord noemen, een nieuw label om te plakken. Maar wat ben ik, als mama van drie hooggevoelige kinderen, blij dat er handvatten komen om deze kinderen beter te begrijpen en om ze te helpen. Al  héél vroeg werd duidelijk dat ze bij ons in huis gevoelig waren, steevast kreeg (en krijg) ik mee op de oudercontacten van onze kinderen dat ze ‘toch wel héél gevoelig zijn’. De ene verstopt het beter (is dat beter?!) dan de andere hier in huis, maar ze zijn echt alle drie super gevoelig. Gemakkelijk is dat niet. Niet voor henzelf,  niet voor de leerkrachten en niet voor ons. Toen ik het boek met verhalen voor gevoelige kinderen in mijn handen kreeg, was ik echt benieuwd.

Verhalen voor gevoelige oortjes

Herkenbaar

Oh wat zijn de verhalen in het boek herkenbaar. Verschillende keren moest ik echt slikken. Want ja, zo is het voor hen, zo beleven zij dat. Ik zag op de gezichtjes ook echt dat ze begrepen wat de personages in het boek voelde en meemaakte. Er staan tien verhalen voor gevoelige kinderen in het boek. Elk verhaal heeft zijn eigen thema.

  • Bij jezelf blijven
  • Verdraagzaamheid
  • Zelfvertrouwen
  • Perfectionisme en hulp vragen
  • Scheiding, rouw, omgaan met nieuwe situaties
  • Pesten
  • Loslaten, omgaan met nieuwe situaties
  • Boosheid, jezelf laten zien, pesten
  • faalangst
  • dankbaarheid, dienstbaarheid, alleen voelen en ander zijn

Oplossingsgericht

De verhalen voor gevoelige kinderen zijn niet alleen heel herkenbaar, maar bieden ook oplossingen aan. De kabouter die last heeft van perfectiemieren leert van de rups hoe hij naar alles moet kijken om zijn perfectiemieren wandelen te sturen.
De roze ijsbeer, die anders is dan de rest, leert dat net het anders zijn haar kracht is en hoe ze er mee aan de slag kan gaan om anderen en zichzelf gelukkiger te maken.
Als het roodborstje beseft dat ze een fout heeft begaan, gaat ze die ook rechtzetten.
Elk verhaal is herkenbaar, maar heeft ook een mooie les.
Na elk verhaaltje zijn er vraagjes die je samen met de kinderen kan doen. Op die manier leer je de kinderen beter kennen.

Muziek

Er zijn heel mooie, bijpassende liedjes gemaakt bij een deel van de verhaaltjes. Je kan ze vinden op YouTube.
Als er in het boek een muzieknootje staat naast de titel, kan je er een bijpassend liedje vinden.

Een hulp bij uitdagingen

Dit boek is echt een topper. Ouders gaan heel gemakkelijk aan de inhoudstafel kunnen zien welk verhaaltje van toepassing is voor de uitdaging waar het kind voorstaat. Hier werd het verhaal van Izzy, de roze ijsbeer, die anders is dan alle andere ijsberen, al een paar keer voorgelezen. Want waarom heeft zij een hoofdtelefoon nodig in de eetzaal en kunnen de andere kinderen dat wel zonder? En waarom begrijpen sommige kinderen niet dat je met vechten niets op kan lossen, dat je het uit moet praten.
Wij zijn echt fan. Het zijn mooie, fantasierijke verhalen voor gevoelige kinderen, met prachtige tekeningen. Maar het boek is echt véél meer dan dat! Ouders met hooggevoelige kinderen in huis gaan zo blij zijn met dit boek in hun boekenkast! WAUW!

Meer informatie en waar kopen?

Schrijfster Wendy heeft een eigen website waar je alle informatie kan nalezen en ook de boekjes kan bestellen.
Bestel je boekjes bij Wendy zelf, dat is 2 euro goedkoper dan bij BOL , maar je moet de verzending bij Wendy nog erbij tellen. Dus bij Bol.com ben je goedkoper uit.
Maar bij boek 2 krijg je een mooi extraatje als je bij Wendy zelf besteld. Ik vond het dus moeilijk om te beslissen waar je het boekje het best koopt, het hangt er een beetje vanaf welk boekje je graag wil en of je liever goedkoop koopt of liever een mooi extraatje erbij hebt.

Bedankt, Wendy dat we het eerste boekje mochten reviewen. Maar vooral bedankt om dit boekje te schrijven, want ik weet héél zeker dat héél veel kinderen, ouders en leerkrachten hier enorm veel aan gaan hebben!

Wil jij ook een boekje winnen voor kinderen met gevoelige oortjes?

  • Laat een reactie achter met een geldig e-mail adres zodat ik je kan bereiken.
  • Als je instagram hebt mag je de actie delen in je stories en mij en Wendy taggen.
  • Op facebook de actie delen geeft je een exta kans.
  • Op 17 februari maak ik de winnaar bekend.

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Waarom een hoogbegaafd kind geen Latijn moet kiezen

Waarom een hoogbegaafd kind geen Latijn moet kiezen

Er is een verschil tussen mogen en moeten, laat me daar even mee starten, voor er een paar op hun paard gaan zitten. Uiteraard mag een hoogbegaafd kind dat naar de secundaire school gaat, wel de richting Latijn kiezen. Maar lieve mama’s en papa’, leerkrachten en vooral ook hoogbegaafd kind zelf: het MOET niet!

Een fictief verhaaltje:

Ergens te lande op een klassenraad van een A-stroom richting met meer nadruk op techniek worden de punten getoond van leerling X.
Leerling X  haalt allemaal scores boven de 90 procent en vaak zelfs dichter bij de 100.
De voorzitter van de klassenraad vertelt dat de ouders blij zijn dat het kind zich zo goed voelt, want verveling was in de lagere school echt een probleem. Het kind is namelijk hoogbegaafd. 

Meteen komt daar reactie vanuit een leerkracht in de klassenraad: “Waarom zit X dan niet op latijn, als X dan toch hoogbegaafd is?!”

Goed zijn in veel dingen

Vaak zijn hoogbegaafde leerlingen goed in veel  verschillende zaken. Ze leren 3 tot 6 keer sneller dan een normaal begaafd kind. Ze zijn dus vaak in meerdere dingen goed. Zowel in taal als in rekenen, wetenschap en muziek. Ze hebben een grote leerhonger en misschien kan Latijn echt in hun interesseveld liggen. Toch zijn er ook hoogbegaafde kinderen die op school nergens echt in uitblinken. (Dat kan door onderpresteren zijn, maar het kan ook zijn dat het talent van de hoogbegaafde totaal ergens anders ligt dan op school.)

Lees ook: Is mijn kind hoogbegaafd?

Hoogbegaafde volwassenen op het werk

Mijn man is niet getest, dus zeker zijn we niet. 😉 Toch herkent hij zich héél erg in onze zoon. De rapporten van hem en onze zoon kunnen we naast elkaar leggen – net dezelfde commentaar!

Hij is ook ooit gestart op Latijn, maar na twee jaar had hij het wel gehad. Hij wilde een vak leren, zodat hij kon gaan werken op zijn 18de. (Dat liep toch even anders!)

Op zijn vorige job waren er veel taken die hij op zich kon nemen. Eigenlijk was hij programmeur. Maar ondertussen waren er heel veel extra taken in zijn pakket geslopen. Vergaderingen met het management, klantencontacten, crisis controle, storingen, …
En hij heeft voor al die taken talent. Hij is enorm goed met mensen, vooruitziend denken en visie… Maar hij wilde die niet doen… Hij wil programmeren.

En toen zei hij me eens een zinnetje dat binnenkwam:

“Het is niet omdat je iets goed kan, dat je het ook graag doet!”

En daar lieve mensen zit de essentie van het hele verhaal. Het is niet omdat een kind hoogbegaafd is, dat het graag Latijn zal doen. Het is niet omdat het hoogbegaafd is, dat het een zware wiskundige richting moet doen. Het is niet omdat een kind hoogbegaafd is, dat het graag zal schaken.

Hoogbegaafd en geen Latijn

Het kan dus een heel bewuste keuze zijn van het kind (en zijn ouders) om niet op de Latijnse richting te starten. Als daar zijn interesses niet liggen, is dat helemaal oké. Jij leest toch ook geen boek uit als het na een paar hoofdstukken niet je ding is?!

Als het kind toch nog dokter wil worden, ga er maar vanuit dat de Latijnse benamingen er wel in zullen gaan, 3 tot 6 keer sneller, weet je nog!

Het is belangrijk dat een kind een richting kiest dat het graag doet. Wil je  hoogbegaafd kind graag Latijn gaan studeren, zeker laten doen! Maar wil het liever de wetenschapskant op, laat het dan ook gewoon zijn ding doen. Ik ben er vast van overtuigd dat doen wat je graag doet, enorm belangrijk is in het leven. En dat heeft niets met hoogbegaafdheid te maken! 😉

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Het belang van je mindset – Groeimindset kaarten printable

Het belang van je mindset – Groeimindset kaarten printable

Hoe het is gekomen dat onze zoon op een bepaald moment tekenen van een fixed mindset is gaan vertonen, begrijp ik nog steeds niet helemaal. Fixed wat? Fixed mindset of vaste mindset wil zeggen dat hij zichzelf had wijsgemaakt dat hij bepaalde dingen nooit zou leren. Hij kon er zichzelf niet meer voor motiveren, want hij zou het toch nooit kunnen.  De theorie van deze Fixed en Growth mindset komt van de professor in de psychologie Carol Dweck. Ze schreef er ook het boek ‘Mindset’ over. Een vaste mindset kan heel diep zitten en ervan af geraken is ook niet altijd even simpel. Soms kan er veel worden opgelost door teamwork met school, leerkrachten en ouders. Bij anderen kinderen is er meer hulp nodig van een coach bijvoorbeeld of van een psycholoog. Een groeimindset is iets waar je dagelijks aan werkt en waar je zelf ook het goede voorbeeld in moet geven om het je kind echt mee te geven. Laat je eigen fouten zien, want iederéén maakt fouten, ook mama en papa! Een beetje extra ondersteuning kan nooit kwaad. Daarom maakte ik  groeimindset kaarten om af te drukken. Steek ze als broodbriefje in de boterhamdoos, hang ze op in de klas, maak er magneetjes van voor op de koelkast te hangen,… Je vindt ze onderaan dit artikel. 

Groeimindset of vaste mindset – het zit hem in de kleine dingen

Vaak kunnen kleine woorden in een zin al heel wat vertellen over de mindset van een kind. Ook de manier van vragen stellen kan een goede indicator zijn:

  • Ik kan dat niet! (Fixed)
  • Ik kan dat nog niet! (Growth)
  • Ik ben daar niet goed in. (Fixed)
  • Wat kan ik doen om er beter in te worden? (Growth)

Een kind met een vaste mindset voelt zich vaak ook aangevallen door feedback die je geeft. Terwijl dat natuurlijk nooit persoonlijk is bedoeld, maar een poging van jou om te vertellen hoe een kind kan leren, hoe het ergens beter in kan worden, wat het nog kan proberen om tot een oplossing te komen. 
Kinderen met een groeimindset blijven proberen, geven niet snel op en zijn gemotiveerd. Als kinderen een vaste mindset hebben geven ze dus wel snel op, gaan ze uitdagingen uit de weg en kunnen ook faalangstig zijn. Zo zie je dat het hebben van een groeimindset voor elke kind (en elke volwassene trouwens) enorm belangrijk is.

Lees ook: Het meisje dat nooit fouten maakte: kinderboek over een mindsetshift

Groeimindset ontwikkelen

Ik ben er vast van overtuigd dat het goede voorbeeld als ouder en als leerkracht de basis is voor een goede groeimindset te kunnen ontwikkelen bij kinderen. 

Leg al vanaf het begin, als kinderen beginnen te spelen, nadruk op het feit dat fouten maken mag en dat net die fouten ervoor zorgen dat je gaat leren.
De score op een toets is niet belangrijk, wel dat je gaat kijken welke fouten je gemaakt hebt. Op die manier krijg jij (en je leerkracht) een inzicht in wat je nog niet begrepen hebt.
Hang met andere woorden niet enkel de spreuk van Pippi (Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!) aan de muur, maar bewijs zelf dat je open staat om dingen bij te leren, iets op een andere manier aan te pakken en fouten te maken in je leerproces.

Hou de groeimindset in het oog

Let dus op je kinderen (thuis of in de klas), want een groeimindset is echt super belangrijk om tot leren te komen. En dat is voor elke persoon zo, niet alleen voor kinderen! Let ook gewoon op jezelf! Want als je zelf in een fixed mindset komt, dan is dat een teken aan de wand heb ik gemerkt. 

Ik ben zelf iemand die altijd alles wil proberen, open staat voor nieuwe uitdagingen en gelooft in haar eigen kunnen.
In november 2018 was ik dat geloof in mezelf plots helemaal kwijt en ik werk er nog elke dag aan om dat terug te krijgen. 
Hou dus jezelf en je omgeving in het oog en werk elke dag aan die groeimindset! 

Elk kind kan vast geraken

Elk kind, hoe slim het ook is, kan vast geraken in zijn denkproces. Onze zoon dacht echt dat hij dom was en nooit zou leren om vlot te lezen. Hij had zichzelf wijsgemaakt dat oefenen op leren lezen geen zin had, hij zou het toch nooit leren. Pas na het gesprek met de psychologe, die hem dan vertelde dat hij helemaal niet dom was, maar héél slim, begon dat idee in zijn hoofd terug om te slaan. Hij kreeg uitleg hoe het kwam dat het leren lezen zo vreselijk was en dat hij meer tijd zou nodig hebben, maar het wel zou leren!  We hebben er samen aan gewerkt en uiteindelijk gaat dat lezen al een stuk beter! 🙂 

De groeimindset kaarten – gratis download:

Ik blijf mezelf verbeteren
Door mijn fouten leer ik weer bij
Ik ben op de goede weg
Ik doe een nieuwe poging
groeimindset ik kan het nog niet
Ik kan het nog niet

Download jouw groeimindset kaarten hier

Elke dag werken we hier met het hele gezin aan de mindset van onze kinderen. Als fixed mindset weer de kop op steekt, proberen we de growth mindset toch weer de bovenhand te laten halen. Lagere scholen werken vaak met de fictieve personages Fixie en Growie. Je kan je kind er eens naar vragen, grote kans dat ze de namen kennen! Als ik een kind hoorde zeggen: “Dat kan ik niet!” tijdens mijn les, dan zei ik wel eens: “Daar heb je Fixie weer!” en heel vaak wisten ze dan echt wel wat ik bedoelde.

Als afsluiter geef ik het volgende filmpje nog even mee. Ik heb het al eens gedeeld, maar dit is zo een mooi filmpje om duiding te geven!

Take care en tot snel 

Liefs Ilse 

Zelf doen – de behoefte aan autonomie bij kinderen

Zelf doen – de behoefte aan autonomie bij kinderen

“Zelluf doen”! Ik hoor het ze nog zeggen! Veel te vroeg naar het gevoel van mama, want ja dat loslaten, dat blijft een ding! Dat zelf doen, die behoefte aan autonomie hier in huis is altijd groot geweest. Tot mijn ergernis in het begin, want: “Daar ben jij nog te klein voor!” en “Dat moet jij nog niet beslissen!” en nog van die uitspraken. Wist ik veel dat die grote behoefte gewoon een deel van hen was! Dat het iets zou worden wat nog veel energie zal vragen van ons, als ouders en van hun leerkrachten! Zelf doen, zelf beslissen en zelf de consequenties dragen! 

Ziek in bed

Het heeft drie jaar geduurd eer ik onze oudste zo ver had dat hij moest komen zeggen als hij ziek was en had overgegeven in zijn bed! Hij haalde de lakens eraf (hij was 4 hè), zocht een andere pyjama en ging onder op de zetel liggen onder een fleece als hij niet alles opgepoetst kreeg! En dat gebeurde niet één keer, maar verschillende keren. In het begin was ik daar best boos over. “Kom dat dan zeggen hè!”. Maar uiteindelijk werkte: “Jongen, ik ben je mama. En mama’s willen graag zorgen voor hun kinderen. Ik weet graag dat je ziek bent. Heel knap dat je het al zelf wil doen, daar ben ik blij om, maar kom het alsjeblieft ook zeggen tegen mij!” werkte veel beter!

Gevecht voor het outfit

Bij de oudste dochter was de keuze van het outfit als kleuter echt een probleem. En dan heb ik het over krijsen, gillen, stampen hè. Als zij in haar hoofd had dat het vandaag een Elsa jurkje zou worden met dun stof en korte mouwen, dan zou het dat worden! Punt! En ook al had het gesneeuwd of ging ze op boswandeling, ze zou dat NIET veranderen! Uren hebben we ervoor in de clinch gelegen!

Ik begon dan maar met ’s avonds, met haar in overleg, kleding klaar te leggen met het weerbericht er naast. 
Ondertussen is hier iedereen zover dat ze zelf hun kleding kiezen. (Ze zijn acht, zes en vier). Er zijn wel een paar voorwaarden. Als het bijvoorbeeld turnen of zwemmen is, dan vind ik het beter dat ze een broek aandoen. Dat is gewoon handiger om aan en uit te kleden! Ook daar liet ik het één keer gewoon toe,  een kousenbroek op de dag van de zwemles… je doet maar! En toen kwam ze ’s avonds terug met de verklaring dat het toch echt geen goed idee was geweest! 
Ook het weerbericht moet gerespecteerd worden! Maar dat los ik nu op door de kleding van het verkeerde seizoen uit de kasten te halen.
Behalve bij onze zoon. Die draagt winter en zomer, net als de papa, T-shirten. Bij de voorschoolse opvang spraken ze hem erover aan: “Heb jij geen kou?” – “Nee!”, en weg was hij!
Ik denk nu: “Als hij kou heeft, zal hij wel iets anders kiezen om aan te doen!” 

Zelf beslissen of iets wel of niet kan

In het tweede leerjaar had onze zoon zich tijdens de turnles gekwetst. Hij had ook nog naschoolse sportactiviteit en hij had dan maar beslist dat hij daar niets kon gaan doen. En hij vertrok naar buiten. Gelukkig had een andere mama hem zien staan, want ik was er niet om hem op te halen. Ergens had hij gelijk, maar hij moet natuurlijk niet ‘zomaar’ vertrekken. 

Zelf lunch maken en koekendozen vullen

Ik doe dat dus niet meer! Ze vullen zelf hun brooddoos, zorgen zelf voor hun fruit en koek. Ik zet de koekendoos en de fruitmand op tafel en al de rest doen ze zelf! Héél handig! 😉

Alle kinderen hebben behoefte aan autonomie

Elk kind heeft behoefte aan dingen zelf te beslissen en te doen. Dat is helemaal oké. Dat hoort bij het mens zijn. Hoogbegaafde kinderen hebben die behoefte veel meer uitgesproken. Communicatie is daarin echt essentieel! Ook autoritair doen, kan net in het verkeerde keelgat schieten. Duidelijke argumenten waarom iets wel of niet kan, werken veel beter dan ‘omdat ik het zeg!’ – Ook dat is zo voor alle kinderen, trouwens! 😉 

Lees ook: Is mijn kind hoogbegaafd? Onze afgelegde weg.

Maar…

Daar heb je hem hè! die “maar”. 
Autonomie wil ook zeggen een grote verantwoordelijkheid! Neem jij geen koek mee naar school? Dat is dan jammer! Ben je jouw zwemgerief vergeten? Ik kom het niet brengen. En ooooooh, dat klinkt lekker hard hè. Maar op die manier leren ze echt het best dat acties ook gevolgen hebben. 

Op school

Ik zie mijn collega’s nog foeteren: “Waarom schrijft hij die berekening nu niet op?!”
En ja, dat is natuurlijk héél belangrijk. Want als je de berekening niet ziet, dan kan je ook niet zien waar het fout liep, dan kan je niet bijsturen en dan kan je geen punten geven op wat wel juist was.
Maar een hoogbegaafd kind denkt anders, komt vaak ook gewoon anders tot een oplossing en het heeft die grote behoefte aan autonomie. Dus komen we terug op dat stukje communicatie:

“We gaan iets afspreken. Je hoeft de berekening niet op de schrijven. Je krijgt alle punten als de uitkomst goed is. Maar, is ze fout, dan heb je ook gewoon een nul, want dan kan ik je voor de berekening geen punten geven. Jij kiest: schrijf je de berekening op of niet, maar weet dat jouw beslissing ook gevolgen heeft voor je score als het niet juist is!”
Leg de verantwoordelijkheid bij het kind, geef de autonomie, maar hang er ook de consequenties aan vast! Het kind heeft zelf in handen wat er zal gebeuren en weet dit ook op voorhand! 

Zelf doen – het blijft een zoeken

We hebben hier al enorm veel geleerd als het aankomt op die autonomie. Gelukkig maar! Toch blijft het zoeken … hoeveel vrijheid geef je een kind al? 
Zelf brooddoos maken, zelf kleding kiezen, …
Maar straks komt: ‘Zelf beslissen of ik mijn huiswerk wel of niet maak’ waarschijnlijk ook nog. En wat doe je dan? ‘Moeten’ ze dan toch of ga ik ook daar zover zijn dat ik durf  te zeggen: “Jouw keuze, jouw consequenties: geen huiswerk gemaakt, dan verdien je een 0!”

We blijven groeien, samen met hen.

Hebben jouw kinderen veel behoefte aan ‘zelf doen’ (gehad)? Laat het me weten in de reacties!

Take care en tot snel

Liefs Ilse 

 

De zieke kleuter die niet ziek was … of toch wel?!

De zieke kleuter die niet ziek was … of toch wel?!

De geschiedenis lijkt zich hier te herhalen. Levendig herinner ik me dat onze oudste ergens in de tweede kleuterklas niet meer wilde blijven eten op school. “Er is te veel lawaai, mama!”. Maar helaas kan dat soms niet anders…  Het resulteerde vlak voor de herfstvakantie zieke kleuter die niet ziek was … of toch wel?! 

Aan de ontbijttafel

“Ik wil niet blijven eten!”
“Ja, schatteke, dat kan vandaag niet anders. Papa moet werken, mama moet werken. Je moet echt blijven eten.”
Ze sputterde nog wel wat, maar vulde toch haar yumbox. (Ja, onze vierjarige maakte zelf haar brooddoos!). 

Aan de schoolpoort.

“Ik heb buikpijn”
“Oei, dan zal je even naar het toilet moeten!”
De juf liet haar binnen, ze gaf nog snel een knuffel en een ‘neuzie neuzie” en weg was ze.
Ik ging naar huis en begon aan wat schoolwerk.

Telefoon over een zieke kleuter

De juf belde me op. Blijkbaar had de jongste echt gehuild in de klas en klaagde ze van buikpijn. Of ik haar misschien kon ophalen. Ik belde mijn man, die terug naar huis kwam. Bij mij op school moest ik nog rapporten uitdelen. Dat kon dus even niet anders.
Ik ging haar halen. Ze zag er helemaal niet ziek uit. Niet wit weggetrokken, geen koorts,… en ze vertelde vrolijk dat er een kindje jarig was en wees op het Halloween cakeje aan het tafeltje dat ze mee naar huis mocht nemen.

Niets aan de hand

Ik appte mijn man  in de namiddag om te vragen hoe het ermee was. Kreeg ik terug: “Die is niet ziek!” 
Ze had vrolijk gespeeld, gegeten,… Haar cakeje had ze ook willen opeten. Toen papa dan had gezegd dat zieke kindjes die buikpijn hebben geen cakejes eten, wilde zelfs terug naar school gaan… 
Dat klopte dus langs geen kanten. Tijd voor een mama dochter gesprekje.

Ik krijg buikpijn in de eetzaal

En daar kwam het eruit. De kinderen in de eetzaal luisteren niet. (Nee, daar kan ze niet tegen! Je hoort te doen wat de juf zegt!). En daardoor zijn ze ook gewoon te luid en gebeurt er te veel. (Ze is hoogsensitief op het auditieve, net als haar grote broer). Daar kreeg ze buikpijn van! 
Met andere woorden: Geen rustmoment tijdens het eten, maar te veel prikkels, te veel lawaai en stress. Gewoon omdat ze al bang was om naar die eetzaal te moeten! 

Groter broer had het opgevangen: “Ja, mama, dat is ook zo in de eetzaal hè! Ik heb dat ook!”
(Hij heeft er ondertussen al veel beter mee om leren gaan!)

Met grote ogen keek mijn kleuter me aan. Een beetje schuldig precies.
Ik zeg: “Schatteke als er zo van die dingen zijn, dan moet je dat mama en de juf vertellen. Wat we niet weten, kunnen we ook niet oplossen. Wij zijn er om jou te helpen bij van die dingen hè. Zal ik aan de juf vragen of je hoofdtelefoon mee naar de eetzaal mag?”
En twee grote opgeluchte ogen zuchtte: “Jaaaaaaa!”

Contact met de juf

Ondertussen is er al contact met de juffen geweest. Ze gaat na de herfstvakantie met haar hoofdtelefoon proberen. Lukt dat niet, dan zullen we het dan verder moeten bekijken. Uiteraard heeft ze ‘echt’ wel buikpijn gehad. 

Ook grote broer zeurde als kleuter over te veel lawaai, over kindjes die niet deden wat de juf vroeg,…
Hij klaagde van hoofdpijn en ja, ook hij heeft het gepresteerd om eens ‘nep’ ziek te zijn…
Het is de mini-versie van haar broer! Helemaal! Maar zij heeft het geluk dat we nu wel weten waar het van komt! Gelukkig maar! 

Een kleuter of kind dat niet naar school wil, dat uitvluchten zoekt of niet echt ziek is… dat is niet oké. Uiteraard is dat niet oké! 
Het is niet simpel om tot mijn kinderen door te dringen dat ze niet alles zelf moeten oplossen. Onze zoon kwam bijvoorbeeld voordat hij zes was niet vertellen als hij ziek was geweest. Hij haalde zijn beddengoed met overgeefsel van zijn bed, deed een andere pyjama aan en ging op de zetel slapen. Het heeft echt jaren geduurd voor ik hem overtuigd had dat hij ECHT moest komen zeggen dat  hij ziek was. “Schatteke, mama’s weten gewoon graag dat hun kindjes ziek zijn! Je hoeft dat niet allemaal alleen te doen!”
Ze moeten echt leren dat het oké is om hulp te vragen. Mijn zoon heeft daar bij de HB coach enorm veel over geleerd. En ik, als mama, heb ook enorm veel geleerd… al doende, met vallen en opstaan! 

Take care en tot snel

Liefs Ilse 

Lees ook waarom ik alle registers opentrek over hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit hier in huis, want dit is vooral omdat ik een missie heb! 

 

Als je toch eens een rebel zou zijn …

Als je toch eens een rebel zou zijn …

“Het is precies of ik dat tellen tot 1000 ook al kon”, zuchtte je diep toen je een paar dagen geleden weer eens niet naar school wilde vertrekken. En weet je, kleine man, dat ik dan gewoon niet weet wat ik daarop nog moet zeggen? Want uiteraard kon je dat tellen tot 1000 al, veel verschil met tellen tot 100 is er niet. 
Toen je vorige week het verschil tussen rekenen en wiskunde vroeg en papa je een voorbeeld liet zien, was je weg met die wiskunde – rekenen met letters! Cool! Dolenthousiast vroeg je wanneer je dat dan zou gaan doen op school. 
Je schouders zakten diep, toen je hoorde dat het nog ongeveer vier jaar zal duren.

Het “ik wil niet naar school monster”

Het was even voorbij, toen je veranderde van school, maar nu steekt het ik wil niet naar school-monster‘ weer af en toe zijn kop op.
Ze doen hun best op school. Er wordt aan gewerkt. Maar methodes op school zijn nu eenmaal niet aangepast aan kinderen zoals jij. 

“Ik ken dat al”, zei je me, een beetje boos, toen ik vroeg of je voor je toets van WO had geleerd. En ja, ik weet het wel, je kan dat al. Ook moet ik het je eigenlijk niet vragen, want ik weet dat je behoefte hebt aan autonomie. En zeker WO, dat in je interesseveld ligt, dat moet je helemaal niet leren, dat heb je al opgenomen, de allereerste keer dat je het hoorde. Maar weet je, mijn hoofd werkt zo niet. En ik ben leerkracht. Dus ik ben er zo een beetje in getraind om de zeurkous uit te hangen, ik moet dat nog afleren! Ik werk eraan! Beloofd. 

*Zucht* “Waarom moet ik al die oefeningen maken!?”
Ruzie om je huiswerk, want je ziet er het nut echt niet van in. Mijn slappe excuus: “Je zal in je leven nog meer dingen moeten doen die niet leuk zijn! Dat moet ik ook nog steeds. ” houdt eigenlijk geen steek en ik weet het! Je zou je tijd nuttiger kunnen besteden, maar ja… huiswerk is wel verplicht!
Thuis komt er soms een kleine rebel naar boven, maar 95 procent van de tijd, doe je ‘gewoon’ wat van je wordt verwacht.

Van ondergaan naar rebel?!

Je doet die saaie oefeningen in de klas wel, je ondergaat.
Je interesse ligt totaal ergens anders en je verveelt je eigenlijk vaak gewoon kapot.
Maar je geeft het nog steeds te weinig aan. Je wil geen lastpak zijn. Je wil het de juf en ons niet moeilijk maken. Je strompelt er wel doorheen… ‘Het moet’

Als je nu eens een rebel zou zijn, zou weigeren van de dingen te doen die je al kan. Zou dat een oplossing zijn? Zou het helpen? Want zo zijn er ook heel veel kinderen zoals jij. De rebellen, die de klas op stelten zetten en waar de leerkrachten geen raad mee weten. 
Soms, zo heel soms, zou ik willen dat je zou gaan rebelleren; gewoon zodat iedereen zou kunnen zien, dat het helemaal niet zo goed met je gaat als ze denken.

Maar kleine man, IK ZIE JE! Ik voel je strijd en ik strijd met je mee, samen met je papa.
En, ik wil even zeggen dat ik super trots op je ben! 
Want zelfs bij dingen die je totaal niet goed kan, zoals een loopwedstrijd, hou je vol. 
Je doorzettingsvermogen is misschien nog wel je sterkste eigenschap. Dat stelt me dan ook weer voor een stuk gerust. Je bent geen rebel, dat past niet echt bij je karakter. Jij bent de empaat. 

Ik geloof ook echt dat het goed komt! “Vertrouwen hebben en loslaten”, waren belangrijke woorden van de expert hoogbegaafdheid. Het komt goed… op de één of andere manier, komt het goed! Er is alleen (nog steeds) een hele lange (saaie) weg te gaan. 

Love you

Mama

Lees ook: Is mijn kind hoogbegaafd? En wat als dat zo is – wat moet ik dan doen?

 

 

Als school een teleurstelling is.

Als school een teleurstelling is.

Bijna twee weken gaan mijn kinderen en ik terug naar school. Bijna twee weken en het is al miserie! Wat ik had gevreesd, lijkt ook echt voor mijn ogen te ontplooien… School lijkt een complete teleurstelling te zijn voor onze oudste dochter. 

Sinds januari weten we dat onze zoon hoogbegaafd is. Een heel verhaal van ongelukkig zijn, zoeken naar wat er aan de hand was, van school veranderen, leidde ons tot die conclusie bij een gespecialiseerde psychologe. 
Hij heeft nog twee zussen en die moesten we in het oog houden….

Bij de jongste heb ik al langer ook zware vermoedens. Bij de middelste, die een totaal ander kind is dan de andere twee, dacht ik lang dat er niets aan de hand was…. tot ik de verdieping bij Hoogbloeier ging volgen.

Het begon te dagen dat ik me in haar wel eens héél erg kon vergissen… Want ze is heel anders dan haar broer en jongere zus. Maar er zijn dan ook gewoon zoveel verschillen tussen hoogbegaafden onderling. Er kwamen stukken tekst in de cursus voor die me aan haar deden denken… 

Het eerste leerjaar is een teleurstelling

Zo super enthousiast ze vertrok drie september naar de klas, zo super verdrietig lag ze gisteren op de zetel heel hard te snikken, tranen met tuiten… Het was helemaal niet leuk op school ! Ze is nog geen twee weken bezig en het enthousiasme is helemaal weg!

Ik begon dus door te vragen, net als ik bij haar broer had gedaan vorig jaar in november. 
“Neen, het is niet de juf, die is lief!”
“Nee, ze heeft vriendjes!”
“Nee, er is geen ruzie.”
En toen kwam eruit: “Maar ik wil werken mama! De juf moet stoppen voor stoute kindjes en ik wil vooruit! Ik wil kunnen lezen! Ik mag van Warre de boeken van de boomhut lenen om te lezen als ik het kan! Het duurt allemaal zo lang!”

*slik*

Twee nachten geleden was er een bed helemaal nat geplast! (Oké, van die dingen is niet zo tof voor de privacy van een kind, maar ik heb beloofd eerlijk en open te zijn en dat hoort er dus ook bij!)
Ze is al droog (dag en nacht) van haar 2 jaar! Dit is dus puur van de stress! School is een teleurstelling, wat had ze er toch veel meer van verwacht. 

Grote waarschijnlijkheid dus, dat ook zij bovenaan de curve zit. 

Gesprek met de juf

Gelukkig weet ik dat de school zal willen meedenken. Ik ga morgen naar de juf. Ze had uiteraard niets aan haar gemerkt, want mijn kinderen zijn toppers in zich sociaal wenselijk gedragen…

Zeker geen verwijt naar haar toe dus! 
Maar wel heel grote bezorgdheid bij mij hoe dit weer verder gaat lopen!
*zucht*

Ik trek aan de bel

Met het M-decreet zal de zorg op school vaak nog meer gaan naar diegenen onderaan. Begrijp me niet verkeerd, ook deze kinderen hebben daar recht op en ze moeten ook geholpen worden! 

Maar wat gaat er nog veel fout in het onderwijs als het aankomt om hoogbegaafde kinderen! Leerkrachten weten te weinig, scholen hebben te weinig middelen of willen er geen middelen insteken!

De ene school doet het al beter dan de andere, maar wat is er nog veel onwetendheid en wat hebben nog velen een verkeerd beeld van ‘de hoogbegaafde leerling!’

Als dit zo doorgaat, gaan mijn kinderen straks, samen met veel andere hoogbegaafden, naar een speciale school die voor hen is uitgebouwd en niet naar een ‘gewone secundaire school’. Want de ‘know how’ is er gewoonweg NIET!
Bij veel lagere scholen is er de wil om te leren en doen ze echt hun best. Er zijn er die kangoeroewerking hebben of een plusklas. Maar met zoveel zorgkinderen in huis is het echt niet simpel. 
Eens in het secundair worden héél veel van deze kinderen aan hun lot overgelaten. Velen halen geen hoger diploma, sommigen zelfs hun secundair niet. Depressie- en zelfmoordcijfers liggen bij hoogbegaafden veel hoger! Werk aan de winkel dus!

Blijf ik in het onderwijs?

Het is een vraag die al jaren in mijn hoofd spookt… ‘Is het dit nu wat ik wil?’

Door te zien wat de coaching van een Expert bij onze zoon teweeg heeft gebracht heb ik ingezien hoe belangrijk het is om met mensen samen te werken met kennis van zaken! 
Ik ben de opleiding bij The Gifted Academy deze zomer dus ook begonnen om ergens een verschil te kunnen maken. 
Ik wil graag scholen, ouders en kinderen helpen met de aanpak van hun hoogbegaafde kinderen. Daarvoor wil ik heel graag de opleiding bij hoogbloeier tot expert tot een goed einde brengen. (Voorlopig heb ik ‘enkel’ de verdieping afgerond.’) De expert opleiding op dit moment verderzetten zit er helaas niet in, tot mijn grote teleurstelling! 

Toch heb ik een doel en op één of andere manier zal ik daar geraken. 
If the plan doesn’t work, change the plan, not the goal!

Momenteel ben ik bezig om op dat gebied mijn opties op een rijtje te zetten.

Maar eerst moet ik zorgen dat die middelste terug boven water komt! Want ze verzuipt in haar tranen op dit moment en een moederhart kan daar niet zo goed tegen!  

Take care en tot snel

Liefs Ilse 

Lees ook: Als je toch eens een rebel zou zijn. 

Is mijn kind hoogbegaafd? Onze afgelegde weg.

Is mijn kind hoogbegaafd? Onze afgelegde weg.

Een hele lange tijd heb ik rondgelopen met de vraag: Is mijn kind hoogbegaafd. Het heeft mij en ons gezin enorm veel twijfels gebracht en verschrikkelijk veel stress. Zowel de zoektocht als dan het uiteindelijke ‘verdict’ dat mijn instinct helemaal juist was. Ik wil heel graag de hele weg die wij hebben afgelegd hier uitschrijven. Mijn overtuiging dat anderen in hetzelfde schuitje er iets aan gaan hebben, is te groot en ik vind het te belangrijk. In ieder geval weet ik  dat ik zelf heel veel gehad heb aan alle ervaringsverhalen die ik kon vinden. Het is namelijk nog steeds niet altijd zo gemakkelijk om een hoogbegaafd kind te herkennen. Laat staan om aan de school duidelijk te maken wat er precies aan de hand is of om de juiste hulp te vinden. Een hoogbegaafd kind opvoeden is ook een echte uitdaging voor de ouders, dat ondervinden wij dagelijks.

Vandaar dit artikel waarin ik ons verhaal chronologisch zal ordenen met heel veel informatie en ervaring, die wij gaandeweg hebben opgedaan. De keuze om open en eerlijk hierover te schrijven op mijn blog is een weloverwogen keuze geweest. Ouders die zeggen dat hun kind hoogbegaafd is, worden vaak als opscheppers gezien. Maar eigenlijk zwijgen ouders vaak als ze denken dat hun kind hoogbegaafd is, net om dat label van ‘opschepper’ te vermijden. En daar schuilt voor een stuk ook gevaar voor het kind in. Er zijn nog zoveel onduidelijkheden en er zijn nog zoveel misverstanden. Om die uit de wereld te helpen trek ik bewust al een tijdje alle registers open!

Is mijn kind hoogbegaafd?  Onze kleuter

Het eerste wat altijd opgevallen is bij onze zoon is dat hij vroeg kon babbelen. Heel snel ook maakte hij volledige volzinnen en gebruikte hij werkwoorden met de juiste vervoegingen. Mensen konden echt verbaasd staan kijken naar zijn woordkeuzes. Wij wisten uiteraard niet beter. Hij was ons eerste kind en we hadden geen vergelijkingspunt. Mijn mama zei al wel snel iets over zijn taalgebruik.
Ons kleine ventje was super nieuwsgierig en had honderden vragen. Als peuter kon hij zich al echt uren met één ding bezig houden met opperste concentratie. Maar nog een keer… ik wist niet beter.

Toen hij op een keer begon te vertellen over een reis naar Italië die hij als 2,5 jarig ventje had meegemaakt en hij ondertussen vijf was… toen begon het mij te dagen dat er misschien meer aan de hand was.

Ook had hij een enorme behoefte aan dingen zelf doen. Alle kinderen gaan wel op een bepaald moment door zo een fase. Maar hij bleef erin hangen. Hij werd door iedereen bestempeld als ‘een plantrekker’, maar die behoefte aan autonomie is ook iets typisch voor hoogbegaafde kinderen.

De vraag: “Is mijn kind hoogbegaafd?” kwam toen voor het eerst in mij op, maar ik deed er verder niets meer. Ook omdat het bij kleuters niet ‘hoogbegaafd’ wordt genoemd, maar een ontwikkelingsvoorsprong. (Of dat zo correct is, dat is een ander verhaal, zo leerde ik in de verdiepingsopleiding!)

Later, na het lezen van heel wat lectuur op aanraden van het expertisecentrum hoogbegaafdheid, bleek dat ik het aan nog veel meer had kunnen zien.

Lees ook: Waarom ik dacht dat ons kind hoogbegaafd was.

De overgang naar het eerste leerjaar

Het liep allemaal niet zo super vlot van kleuter naar leerling! Hij zeurde over het feit dat de speeltijd te kort was en dat hij wilde spelen. Maar goed, ik veronderstelde dat de overgang hem parten speelde. Omdat het leren lezen helemaal niet vlot ging en ik dacht dat hoogbegaafden zichzelf bijna altijd leren lezen, dacht ik dat ik helemaal fout zat met mijn hoogbegaafd piste.

Langzaam aan veranderde ons gelukkig ventje in een kind van zeven dat helemaal niet meer naar school wilde.
In november, toen hij in het tweede leerjaar zat, werd ik op zorgcontact uitgenodigd. De school had gezien dat hij ongelukkig was is de klas. Ze konden niet meteen zeggen waarom dat zo was, maar vroegen me contact op te nemen met het CLB.
Als mama is het ongelofelijk hard om te moeten horen dat je kind van zeven ongelukkig is.
De zoektocht naar waarom hij zich dan zo slecht voelde kon beginnen. Achteraf bleek ook dat hij nog veel dieper heeft gezeten dan dat ooit wij hadden kunnen vermoeden.

Elk kind leert graag

Kinderen zijn sponzen, ze leren graag en zeker op jonge leeftijd! Als zo een jong kind dus al niet meer naar school wil, dan is dat alles behalve normaal. Het kan natuurlijk zijn dat er andere dingen aan de hand zijn. Misschien wordt je kind gepest of is er een andere oorzaak. Ik typte ‘Kind ongelukkig op school’ in op Google en vond al snel terug sites die vertelden over hoe ongelukkig hoogbegaafde kinderen zich kunnen voelen. Toen zei ik tegen mijn man dat ik toch verder die weg wilde laten onderzoeken. Ik dacht het al zo lang! Na wat zoeken kwam ik terecht bij Hoogbloeier. Een expertisecentrum hoogbegaafdheid in Gent. Ik nam contact met hen op en we mochten op intake gesprek komen.

Coach Bjorn

We hebben 2,5 uur met de coach van hoogboeier gebabbeld. Hij liet ons uitvoering ons verhaal vertellen en stelde gerichte vragen. Toen het gesprek was afgelopen zei hij dat hij natuurlijk geen ‘diagnose’ kon stellen, maar dat hij aan de hand van ons verhaal al een grote indicatie was dat onze zoon wel degelijk hoogbegaafd was. Hij stelde voor om aan de school te vertellen dat differentiatie naar boven toe echt wel gewenst was. Maar ik werk zelf op een school en zonder ‘attest’ zonder een ‘zwart op witje’ doen veel scholen gewoon niets. Ik wilde dus graag dat hij een IQ test zou laten doen.

Gespecialiseerde psycholoog

Er zijn vele instanties die een IQ test doen. Het CLB doet dat bijvoorbeeld ook. Bij vele hoogbegaafden komt het bij die test er wel uit.  Helaas is dat niet voor allemaal het geval. Hoogbegaafdheid is namelijk veel meer dan enkel een hoog IQ. Je kan namelijk perfect een hoge intelligentie hebben en toch niet hoogbegaafd zijn. Hoogbegaafd zijn is een combinatie van een hoog IQ met een aantal andere ‘zijnsluiken’. Er werd ons aangeraden om de test bij een gespecialiseerde psycholoog te doen omdat zo de test naar alle waarschijnlijkheid een juister resultaat zou geven.  Onze zoon was, als hij hoogbegaafd zou zijn, aan het onderpresteren en dat kon ook bij de test problemen geven. Bovendien had ik zelf al hier en daar kleine tekenen gezien van een fixed mindset.
De test werd ingepland. De psycholoog wilde graag wachten op een nieuwe test. (wiscV). Deze  zou beschikbaar zijn in januari, we zaten op dat moment eind november.

Boeken

In afwachting van de test werden ons enkele boeken aangeraden als must reads als je denkt een hoogbegaafd kind (in de klas) te hebben. Ik bestelde de boeken en kon echt overal de voorbeelden bijschrijven. Ons kind bleek een echt tekstboekkind! Toen de test dichterbij kwam werd ik zenuwachtig. Niet zozeer omdat ik bang was dat hij niet hoogbegaafd zou zijn, maar omdat het voor mij nu zo duidelijk was geworden dat ik me niet kon voorstellen wat het dan wel zou zijn dat hem parten speelde als het niet hoogbegaafdheid zou zijn.

Het Appje

Mijn man ging met onze zoon naar Leuven voor de test. Ik bleef bewust thuis. Want nog zoiets ‘tof’ aan onze zoon is dat hij super goed is in mensen aanvoelen. Ik kan niets voor hem verbergen. Als ik stress heb of verdrietig ben, dan voelt hij dat, dan weet hij dat. Hoe goed ik het soms ook probeerde te verbergen. (Ja, je mag verdrietig zijn, maar kinderen hoeven nog niet altijd alles te weten, dacht ik dan!). En omdat ik zo opgejaagd was, bleef ik bewust thuis.

Onder de middag (de testing duurde een volledige dag!) kreeg ik bericht van mijn man dat hij het leuk vond bij de psychologe. En ergens in de namiddag kreeg ik een appje waarin stond. “Ze moet het verslag nog uitschrijven, maar hij overduidelijk hoogbegaafd”

Niet gezien dat hij hoogbegaafd was.

Zowel de school als de juf hadden het nooit aan hem gezien. Maar ik moet er ook bij vertellen dat zij een totaal ander kind zagen dan dat ik kende. Het rapport dat ik onder ogen kreeg, leek het rapport van een vreemde voor mij. Daaruit bleek dan ook dat hij zich echt niet goed voelde.

Pinnen voor later?

is mijn kind hoogbegaafd

Dankbaar voor de coaching

Ik ben zo blij om die coaching geweest. In de tijden van onzekerheid, mailde ik soms naar Bjorn en dan kon hij me moed inpraten. Het hele proces hebben ze ons met raad en daad bijgestaan.
Zij hebben ook aangegeven, samen met de psychologe, dat we er rekening mee moesten houden dat een verandering van school zich soms opdringt.

Het beste voor je kind

Al snel bleek dat er voor onze zoon niets anders op zat dan van school te veranderen. Ik ga niet in detail treden, daar heeft niemand iets aan. Maar de nieuwe school had duidelijk een andere visie en een andere aanpak. Eén waar wij ons een pak beter bij voelden. Het was een hele zware keuze om te maken en wij hebben die ook helemaal niet licht opgevat. Ik vond het enorm spannend om de knoop door te hakken.

De kracht in jezelf

Toen hij dan een beetje gewoon was aan zijn nieuwe school en klas, hebben we een coaching traject gestart bij hoogbloeier. Dit traject heet ‘de kracht in jezelf’ en daar heeft hij echt enorm veel aan gehad. De coaching, de verandering van school en weten wat er aan de hand is, zodat je juist kan handelen, bleek een sleutel om onze kleine man terug gelukkiger te zien!

De toekomst

We weten dat het hard werken zal blijven om hem op te voeden en om er, samen met de school en de omgeving, voor te zorgen dat hij gelukkig blijft en niet gaat onderpresteren. En zelfs met alles wat we weten en doen, geeft het geen garanties voor de toekomst. Ik ben ook bang  voor het secundair onderwijs. Want ik zie elke dat dat er nog enorm veel werk aan de winkel is bij scholen en leerkrachten. Maar de verdiepingsopleiding die ik ging volgen voor professionelen vertelde vooral dat vertrouwen in je kind en durven loslaten zal zorgen dat het (meestal) wel in orde komt.

Mijn toekomst.

Ik volgde de verdiepinsgopleiding voor professionelen bij The Gifted Academy. Daar kreeg ik echt goesting om verder te gaan met de expertopleiding. Wat ik er dan precies mee ga doen weet ik niet. Scholen helpen, kinderen helpen, zelf coachen,
De toekomst op dat gebied is nog wel wat onduidelijk! Maar dat ik iets met die kennis wil gaan doen is een zekerheid.

Wat als je denkt: “Is mijn kind hoogbegaafd?”

Ik geef je nu al als raad mee: ga erachter aan! Blijf niet wachten tot er zich problemen voordoen! Wees ze voor! Moest ik opnieuw beginnen? Ik deed het anders!  Ik was al hulp gaan zoeken in de kleuterklas, toen ik dacht dat ik het gezien had! Want dames en heren, het moeder instinct (of vader instinct) is zelden fout – geloof me maar!

Heb je vragen of kan ik je ergens mee helpen, aarzel dan niet om contact op te nemen!  Ik heb dit allemaal bewust open getrokken om andere ouders en kinderen te kunnen helpen, als is het maar met herkenning!

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Perfectionisme: wanneer wordt dat een probleem?

Perfectionisme: wanneer wordt dat een probleem?

Hoogbegaafde (en hoogsensitieve) kinderen hebben vaak een perfectionistisch kantje.
Dat hoeft op zich geen probleem te zijn, want ‘het goed willen doen’ wordt normaal gezien ook beschouwd als iets positief! Maar het kan ook echt helemaal de verkeerde kant opgaan en dan is het uiteraard wel een probleem! Hou je kind dus goed in het oog als het aankomt op perfectionisme!

perfectionisme

Perfect

Wat is perfect? Zo goed dat het niet te overtreffen is… Maar hoe vaak komt dat echt voor? Bestaat het perfecte huis, de perfecte outfit of de perfecte tekening? Dat is uiteraard subjectief.
Hoe komt het dan dat perfectionisme zo vaak voorkomt bij hoogbegaafde kinderen? Voor een stuk is dat aanleg. Ze zijn vaak gewoon in staat om zo ver door te denken dat een meer perfecte oplossing een mogelijkheid is om te bereiken.

Wanneer wordt dan perfectionisme een probleem?

Als een kind de lat zo hoog legt dat er faalangst begint te ontwikkelen. Of ze gaan dingen mijden die ook wel eens fout zouden kunnen aflopen, dan wordt perfectionisme wel een probleem.
En uiteraard is net het maken van fouten wel helemaal oké. Want uit je fouten kan je leren! En net dat leren leren is vaak bij hoogbegaafden een ding. Want hoe leer je ‘leren’ als de meeste dingen gewoon vanzelf gaan?

Hoe zit het bij onze zoon?

Als je zijn kamer binnenkomt zal je echt niet denken dat hij een perfectionistisch kantje heeft! Het ziet er altijd ontploft uit, behalve als de hulp net is geweest! (En ik probeer hier en daar wel wat te fatsoeneren zonder ‘zijn systeem’ in de war te brengen.)
Toch heeft hij wel een perfectionistisch kantje. Dat zit hem vooral in het vormen van letters bijvoorbeeld. Als de juf zegt hoe een letter moet geschreven worden, zal hij er alles aan doen om ervoor te zorgen dat de letter ook perfect zo wordt geschreven. Daar komt dan vaak doorhalen bij, want de letter was niet helemaal zoals het hoorde!

Lees ook: waarom je zoon helpen zijn paspoort te tekenen een stom idee is

Toetsen bespreken met hem

Als hij toetsen mee naar huis krijgt, dan bespreek ik met hem de fouten die hij heeft gemaakt. Dat gaf in het begin echt gedoe. Hij begreep toen niet zo goed waarom ik dat wilde doen. Hij zag het als hem met de neus op de feiten drukken. Want hij wil geen fouten maken en toch, door de chaos in zijn hoofd, maakt hij ze wel. Hij vindt dat zelf super erg, dus toen ik dan ook nog kwam ‘zeuren’ over zijn fouten, vond hij dat echt héél erg vervelend.

Lees ook: Het belang van mindset + groeimindset kaarten printables

Ik heb echt moeten drukken op het feit dat het helemaal niet erg was dat hij fouten had gemaakt! Het ging niet over de fouten op zich, wel over wat je eruit kan leren!

Fouten maken blijft wel een ding

Als je hem nu wijst op iets wat hij anders had kunnen doen, dan voelt hij zich vaak nog aangevallen. We moeten dan steeds verduidelijken dat het geen persoonlijke aanval is, maar een tip voor hem om sommige dingen die fout lopen te vermijden in de toekomst! En weer moeten we op het hart drukken dan fouten maken oké is!

Lees ook: Last van hoogbegaafdheid.

Het meisje dat nooit fouten maakte – boekentip

In de klas en ook thuis is het belangrijk om een ‘growth mindset’ te stimuleren. Dat klinkt voor mensen die totaal niet thuis zijn in het onderwijs misschien moeilijk in de oren. Maar het komt gewoon neer op het feit dat je kinderen moet leren dat fouten maken oké is. Dat je net uit je fouten veel kan leren en dat de weg ergens naartoe vaak belangrijker is dan het resultaat.

Uitgeverij Bazalt

Uitgeverij Bazalt heeft een reeks van bijzondere kinderboeken. Het zijn boeken die in de klasbibliotheek vaak echt niet mogen ontbreken en ook thuis een meerwaarde kunnen bieden. Een van hun laatste nieuwe boeken is het boek over Isabella: “Het meisje dat nooit fouten maakte.”

Het verhaal – Het meisje dat nooit fouten maakte

Isabella is de perfectie zelf. Ze heeft, echt waar, nog nooit een fout gemaakt! Maar dan op een gegeven moment maakt ze ‘bijna een fout’. Ze kan niet stoppen met denken aan die ‘bijna fout’.
Ze is wel ‘het meisje dat nooit fouten maakte!’
Ze kan toch echt geen fout gaan maken?!

Mijn mening

Ik ben een softie hè, en zeker als dingen herkenbaar zijn, dan zit ik al snel met tranen in mijn ogen! Het is echt een prachtig boek. Het is zo’n bewustwording voor kinderen! Je hoeft niet alles meteen goed te doen, je hoeft zelfs niet alles goed te doen. Want dingen fouten doen, dat kan ook gewoon héél leuk zijn!
Isabella maakt in het boek een mindset shift. Kinderen gaan het zich echt kunnen voorstellen!
In het boek staat ook een linkje waarop je het lesplan kan downloaden. Voorlopig staat er nog niets, want het boek is nog te nieuw en het lesplan zou pas ergens in de loop van juli worden geplaatst! Maar het komt zeker! Altijd handig om er ook echt mee aan de slag te gaan in de klas!
‘Het meisje dat nooit fouten maakte’ is naar mijn inziens een echte aanrader voor leerkrachten die rond een groeimindset willen werken in de klas. Maar ook voor ouders van kinderen die neigen naar faalangst, waarbij het perfectionisme de kop op steekt, een echte must-have!

Gegevens “Het meisjes dat nooit fouten maakte”

Het meisje dat nooit fouten maakte
Mark Pett en Gary Rubinstein
Illustraties: Mark Pett
ISBN: 978-94-6118-252-4
Te koop via deze link voor 14,95 
Take care en tot snel
liefs Ilse

Pinnen voor later:

het meisje dat nooit fouten maakte

Het boek werd opgestuurd ter review – Het artikel is wel mijn eerlijke mening.

Zijn zussen, hou ze in het oog, zei de psychologe!

Zijn zussen, hou ze in het oog, zei de psychologe!

Vanaf het moment dat onze oudste, de zoon in het gezin, naar het eerste leerjaar ging begon hij te veranderen. Hij was altijd enthousiast geweest over school, vertelde honderduit, was leergierig en wilde dat je sommige boeken twintig keer voor zou lezen, zodat hij maar alles zou onthouden wat erin stond. Ik stak het toen op de verandering… van de kleuterklas naar het leerjaar is voor zo’n ventje toch echt wel een hele overgang! Daarbij komt nog dat hij van oktober is. De meeste kinderen van zijn klas waren dus al 6, hij was nog maar vijf. Hij sakkerde over de speeltijd die te kort was en dat hij het spelen miste. Tja, … weinig aan te doen natuurlijk! Ondertussen gingen zijn zussen beiden naar de kleuterklas en ook zij gingen/gaan wel graag naar daar!

Het was veel erger dan ‘gewoon’ overgangsperikelen

In november, toen hij in het tweede leerjaar zat, werd ik uitgenodigd op zorgcontact. Onze zoon was ongelukkig in de klas en daar begonnen mijn tranen te stromen! Dat doet pijn als ze je dat zeggen over jouw kind!
Uiteindelijk, na een hele lange weg afgelegd te hebben, blijkt dat Warre hoogbegaafd is. Dat brengt heel wat problemen met zich mee en ik weet dat het een hele lange weg zal blijven om ervoor te zorgen dat hij zich goed voelt op school en thuis! Want het is echt allemaal geen rozengeur en maneschijn als je kind hoogbegaafd is, geloof me vrij!

Lees ook: Misverstanden over hoogbegaafdheid

Toen we de nabespreking van zijn IQ test hadden bij de psychologe kwamen de dingen die ze vertelde soms echt hard binnen!
“Hij denkt als een 14-jarige op sommige vlakken.”
“Hij heeft een visueel ruimtelijke leerstijl die het lezen moeilijker maakt.”
Alles viel op zijn plaats…

Maar toen zei ze nog iets, de psychologe:

“Hou zijn zussen goed in het oog”

*slik*

“Bij zijn type van hoogbegaafdheid zien we vaak dat er meerdere of allemaal de broertjes en zusjes ook hoogbegaafd zijn. Hou zijn zussen dus goed in het oog om problemen voor te zijn! De erfelijkheidsfactor speelt hier echt wel een rol.”

En daar begon mijn grijze massa te werken.
Bij Warre waren me na verloop van tijd echt wel dingen beginnen opvallen. Maar was dat bij zijn zussen dan ook zo? Het zijn drie totaal andere kinderen, dus als ze alle drie of misschien één van de twee zussen ook hoogbegaafd zijn, dan zullen ze er ook anders mee omgaan.

Zijn er dan kenmerken bij Inthe?

Inthe is zo totaal anders dan Warre, maar ze is een echte auto-didact! Ze liep op 10 maand, heeft zichzelf leren fietsen en ook zichzelf voor een groot stuk leren zwemmen. Toen we vorig jaar naar Macau vertrokken had ze net een paar lesjes gehad en door vijf weken aan een zwembad te leven, leerde ze zichzelf zwemmen. Inthe is ook iemand die leeft in extremen. Ze kan enorm boos zijn, is super gevoelig en ook super verdrietig. Als peuter had ze enorme uitbarstingen, vaak om ‘domme’ dingen die hadden kunnen voorkomen worden. Ze is heel handig en staat op motorisch vlak zo ver voor. (Wat bij Warre dan weer totaal niet is). Ze lost ingewikkelde puzzels op en kan zich ook super concentreren.
Op de nieuwe school meldde de juf bij het oudercontact dat Inthe al een paar keer uit de klas is gehaald met de meer intelligente kinderen om wat meer uitdaging te bieden.

En hoe zit het dan met Leni

Leni is ook super taalvaardig en zelfstandig voor haar leeftijd. Ze puzzelt graag en op een vreemde manier, ze bedenkt originele oplossingen voor problemen. Concentreren kan ze ook goed!
Ze weet perfect de situatie zo te manipuleren naar haar voordeel, ze is nog maar drie,…
Leni is, net als Warre, super gevoelig voor geluid en staat dus ook vaak haar oren te bedekken bij luide geluiden.

En weer kom ik op het punt… ik WEET het niet… ik heb geen vergelijking. Ik ken mijn kinderen al altijd zoals ze zijn.

In de winkel vroeg een mevrouw me een paar weken geleden hoe oud Leni was. Toen ik haar de leeftijd vertelde zei ze: “Amai, ik heb jaren lesgegeven aan die leeftijd als kleuterjuf, maar zij is echt wel heel welbespraakt voor die leeftijd!”

zijn zussen

Zijn zussen hou ik dus ook in het oog.

Er zijn dus wel kenmerken, al zijn ze niet zo uitgesproken als bij hun broer naar mijn gevoel.
En laat me één ding duidelijk zeggen: Ik heb het liever niet! Als ik zie wat een ‘miserie’ we al met Warre hebben gehad, hoop ik op een IQ zoals het mijne, een pak makkelijker hoor!

Maar omdat ik weet wat er kan gebeuren, ben ik extra waakzaam! Als een waakhond hou ik mijn dochters in het oog! Zeker als Inthe volgend jaar naar het eerste leerjaar gaat!

Want de weg van Warre willen we koste wat het kost vermijden!

De enige juf die mijn kinderen alle drie in de klas heeft gehad zei me wel in november: “Ik ben eens benieuwd naar zijn zussen, want die drie zijn intellectueel aan elkaar gewaagd!”
Maar nogmaals, ik weet het niet en als ik kon kiezen, dan koos ik voor een ‘gewoon gemiddeld IQ’.

Ook ik ben dus benieuwd wat de toekomst brengt, ik hou je zeker op de hoogte!

Take care en tot snel

liefs Ilse