Categorie: Hoogbegaafdheid

Opvoedtips voor hoogbegaafde kinderen

Opvoedtips voor hoogbegaafde kinderen

Opvoeden, het is een uitdaging. Elk kind is een uitdaging. Een hoogbegaafd kind opvoeden is dat zeker ook. Gaandeweg zoek je naar de dingen die werken en stop je met dingen die het absoluut niet doen bij je kind. Het is een weg van samen zoeken. Deze opvoedtips voor hoogbegaafde kinderen wil ik graag meegeven. Ze komen voort uit vallen en opstaan, uittesten en falen en veel lezen en opleiding volgen. Deze tips zijn ook voor leerkrachten een opsteker, trouwens! 😉

Lees ook: Is mijn kind hoogbegaafd. 

5 opvoedtips voor HB kinderen

Opvoedtip 1: Eerlijkheid is troef

Ze voelen het, ze ruiken het, ze vangen het op,… als je niet eerlijk bent of tegen hen liegt. Ze hebben een antenne die leugens haarfijn kan registeren. Beter de waarheid zeggen, dan liegen dus. Ook geen leugentje om bestwil! Gewoon eerlijk uitleggen hoe, wat en waarom.

Leer een kind ook eerlijk te zijn. Dit klinkt misschien een beetje vreemd, want als ze eerlijkheid zelf zo hoog in het vaandel dragen, waarom zouden ze dan gaan liegen? Wel, omdat ze bijvoorbeeld in de klas zien dat een leerkracht het moeilijk heeft met al die verschillende kinderen in de klas. Om niet tot last te zijn zal het kind niet aangeven dat iets te makkelijk is. Een hoogbegaafd kind moet leren eerlijk communiceren. Dit kan je ook duidelijk maken door uit te leggen dat de leerkracht het echt goed voor heeft en echt wel wil helpen, maar dat helpen niet gaat als ze niet weten wat er aan de hand is. Wat mensen niet weten, daar kunnen ze ook niets aan veranderen!

Opvoedtip 2: Noem een koe een koe

Of in dit geval, noem hoogbegaafd ook gewoon hoogbegaafd. Kinderen voelen al snel dat ze ‘anders’ zijn en kunnen dat niet plaatsen. Ze begrijpen niet waarom de kinderen op de speelplaats telkens beginnen vechten, terwijl je dingen beter kan oplossen met een goed gesprek. Uitleggen waarom ze anders zijn kan daar zeker in helpen.

Wij hebben aan onze zoon uitgelegd dat hij anders is. Met de Gauss Curve ernaast hebben we verteld dat er maar weinig kinderen zijn die zo snel kunnen denken als hij. Doordat zijn hersenen snel zijn, leert hij ook anders. En omdat school nu eenmaal gericht is om die grote berg in curve, is het moeilijker voor kinderen zoals hij. Daarvoor krijgt hij  hulp (plusgroep project) bij de zorgjuf. Want net als kinderen die een leerstoornis hebben, hebben hoogbegaafden ook hulp nodig. Vooral bij het leren leren bijvoorbeeld, want dat moeten ze écht leren!

Opvoedtip 3: Praat MET het kind

Een hoogbegaafd kind kan echt wel veel aan je uitleggen. Er is dus niets zo vervelend als een volwassene die over je hoofd praat over jou, terwijl je er gewoon bij staat! Betrek het kind in het gesprek. Toen mijn man en ik dat vroeger ooit deden en hij zat aan tafel, ging hij ook bewust proberen om zich in het gesprek te mengen.
Vraag dus naar de reden waarom het kind zich op een bepaalde manier gedraagt en ga nergens zomaar vanuit. Vraag wat het nodig heeft, waar het tegenaan loopt of waarom het zo boos werd.

Ze zullen je negen keer op de tien verrassen met hun uitleg! 😉

Opvoedtip 4: Werk aan de mindset van het kind

Een kind (hoogbegaafd of niet trouwens) moet leren dat fouten maken oké is en dat het een leerproces is. Laat dus als ouder zeker jouw fouten zien. Leg ze uit en zeg sorry. Geef hoogbegaafde meisjes rolmodellen om naar op te kijken! Leg nadruk op zinnetjes als ‘ik kan het NOG niet’.
Werk dus aan die groeimindset! Hoogbegaafde kinderen hebben vaak een perfectionistisch kantje, op zich hoeft dat geen probleem te zijn, maar dat kan het wel worden.

Lees ook: waarom een groeimindset belangrijk is + kaartjes om af te drukken en te gebruiken.

Opvoedtip 5: Ga mee met de leergierigheid

Het zijn sponsjes met duizend vragen. Ze willen leren en weten. En het is niet erg dat je daarin meegaat. Er is een verschil tussen pushen en meegaan met wat je kind nodig heeft.

Ik kreeg ook te horen: “Hij is nog maar vier, hè” toen ik aan tafel aan het uitleggen was dat de aarde een atmosfeer heeft die ervoor zorgt dat we hier kunnen ademen en op de maan niet.
Tja, euhm – hij was inderdaad vier, maar hij stelde die vraag en dus ga ik die ook beantwoorden! Je ben anderen in je omgeving geen uitleg verschuldigd!
Een kindje interesse in letters als het drie jaar is? Prima, geeft het lettermagneten en een boekje met eerste woordjes. Je hoeft geen leesles te geven, maar dingen waar deze kinderen interesse in hebben mag je wel laten rondslingeren! 😉

Nog een mini-tip:

Laat anderen mensen ook niet zomaar opvoedtips voor hoogbegaafde kinderen aan je geven als ze er niets van weten. 😉
Jij voelt echt wel in je buik wat werkt en wat niet!

Meer lezen?

Wil je meer lezen over het opvoeden van jouw hoogbegaafde kind (in de klas)

Het kleine boekje is ideaal om aan familie, omgeving en leerkrachten te geven die met een hoogbegaafd kind in aanraking komen.

Heb jij zelf een hoogbegaafd kind (in de klas) – welke opvoedtips voor hoogbegaafde kinderen zijn volgens jou onmisbaar of heb je een aanvulling? Ik hoor het graag!

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Pinnen voor later:

opvoedtips hoogbegaafde kinderen

 

Als een kind hulp nodig heeft en die niet krijgt…

Als een kind hulp nodig heeft en die niet krijgt…

Als je kind hulp nodig heeft en het die niet krijgt. …Dan word je als mama boos en verdrietig. In mijn ogen moet elk kind de hulp krijgen die het nodig heeft. Daar zou toch geen ‘ja maar’ aan verbonden mogen zijn. Het zou ook niet van de financiële toestand van de ouders mogen afhangen?! Maar helaas is de waarheid anders…

Lateralisatie problemen.

De school en wij als ouders konden er in het begin onze vinger niet opleggen. Onze zoon zijn werktempo is vrij laag, zijn geschrift blijft een werkpunt en hij maakt gekke fouten of veel fouten die blijven terugkomen. Hij doet het nog goed op school hoor. Geen ramp daar, maar het werd duidelijk dat het wel een probleem zou kunnen gaan worden.
Onze zoon is hoogbegaafd en heeft daarvoor al een coaching traject achter de rug. Gelukkig kunnen we nog steeds op die coach rekenen als we ergens mee zitten. Hij stelde voor om onze zoon ook te laten testen voor lateralisatie problemen.

Bij een kinesist moest hij allerlei testen doen en daar kwamen inderdaad die lateralisatie problemen uit. Om een terugbetaling te kunnen krijgen, moest hij de voorgeschreven test van de overheid ook nog doen, op doktersvoorschrift… en daar kwam een vervelend addertje uit.
Want ja, hij heeft lateralisatie problemen, de kinesist zag het overduidelijk. Maar door zijn hoge IQ en zijn enorme doorzettingsvermogen scoort hij op de test van de overheid te goed om een terugbetaling te kunnen krijgen.
Wat is er dus aan de hand? Onze zoon compenseert met zijn IQ en doorzettingsvermogen zijn lateralisatie problemen. Voorlopig lukt het hem nog om met die compensatie het tempo op school aan te houden, maar hoe lang hij dat nog kan blijven volhouden zonder therapie is een groot vraagteken. Er moet gewerkt worden aan die lateralisatie, maar we krijgen het niet terugbetaald.
We  hebben nu 18 beurten, die we via de huisarts terug kunnen betaald  krijgen, maar daarna dan?

Ik werd er zo verdrietig van, want ik zie dat het hem problemen oplevert.
Uit het verslag van de kinesist blijkt ook duidelijk dat ze echt ziet dat hij er last van heeft. Ik zag dat trouwens zelf ook, ik zat er naast tijdens de testen.
Zijn ‘coping mechanism’ is in gang geschoten. Hij zegt letterlijk zelf: ‘Ik doe dat op mijn manier!’ – het probleem is dat de dingen dus niet geautomatiseerd zijn.

Als een kind hulp nodig heeft…

Op sociale media vertelde ik over onze situatie en ik kreeg een vloedgolf van reacties van ouders die soortgelijke dingen hebben meegemaakt met andere leerstoornissen, IQ-testen en meer. En ik zuchtte diep!
Al deze kinderen hebben niet gekozen voor deze problemen, maar we zouden ze toch zo goed mogelijk moeten kunnen helpen?!

Financieel

Al die testen, behandelingen, dokters en coaches, ze kosten geld. Kinderen met leerstoornissen en labeltjes zitten overal, in alle lagen van de bevolking en in alle kleuren en maten.
Niet alle ouders hebben het financieel even breed… en toch verdienen alle kinderen de  hulp die ze nodig hebben.
Bij ons is het dubbel… het ene ‘probleem’, namelijk de hoogbegaafheid, zorgt ervoor dat hij het andere probleem niet erg genoeg laat zien om een terugbetaling te krijgen. Heeft hij er daarom minder last van? Nee dus…

En dan nog een bedenking…

Hoe betrouwbaar is een resultaat van een standaard test bij een kind dat al niet ‘standaard’ is?

*zucht*

Voorlopig gaan we dus verder met die 18 beurten van de huisarts en de oefeningen thuis en hopen we dat het voldoende zal zijn.
Moest er geen verbetering komen, kan het ook nog zijn dat er DCD schuilt… maar daar gaan we voorlopig even niet aan denken.

Take care en tot snel

liefs Ilse

 

Festival van talent – Alles over en voor uitdaging

Festival van talent – Alles over en voor uitdaging

Ken je zo van die beslissingen die je maakt op het laatste moment, die dan een geweldig idee blijken te zijn?! Zo was voor ons het eerste bezoek dat we brachten aan het Festival van Talent in Eindhoven. Het evenement kwam op facebook voorbij en ik dacht: ‘Waarom niet?’, want Eindhoven is ook maar een 40 minuutjes rijden. Mijn man en de jongste hadden al andere plannen, dus zette ik de oudsten twee in de auto en reed naar het Eckhartcollege in Eindhoven.

Het is nu al beslist! Wij gaan volgend jaar vast en zeker terug! We vonden het alle drie geweldig, alleen mijn beurs vindt het denk ik wat minder.

Wat is het festival van talent?

Een super dag in Eindhoven met heel veel standjes en lezingen voor en door hoogbegaafden. In het ene gebouw van het college vind je allemaal standjes voor professionelen en ouders. Je vindt er Mensa, sensory tools, coaching ideeën, plus materialen voor scholen, opvoedingstips, coaches, … je kan er als volwassene dus babbelen en vragen stellen. Kinderen zijn daar zeker welkom, maar je kan hen ook ‘droppen’ in het andere gebouw. Want daar kunnen ze van alles en nog wat uitproberen. Puzzels en spelletjes, creatieve technieken en workshops…. Je kan dus als ouder rustig naar lezingen gaan, de standjes bezoeken en meer, terwijl de kinderen zich amuseren.
Uiteraard kan je de spelletjes ook samen testen.

Het leuke aan dit event is dat alles echt bij elkaar op één plek zit. Informatie, speelgoed, coaching, lezingen,…

Lees ook: Is mijn kind hoogbegaafd – onze afgelegde weg. 

Aankopen op het festival van talent

(alvast mijn excuses voor de lange – ik had nog veel meer willen kopen… )

Spelletjes voor het automatiseren van de tafels

Multimany

Een spel om visueel het concept van tafels tot vijf aan te brengen en ze door middel van spel te automatiseren.

Multibloom

Een spel om op een visuele manier de tafels te automatiseren. De man die het verkocht zei dat je als ouder binnen de twee weken niet meer kan winnen van je kinderen…  Challenge accepted 😉

Boek het hooggevoelige kind met een sterke wil

Dit leek me echt interessant om eens te lezen:

Wie denkt dat hooggevoelige kinderen vooral rustig, bedachtzaam en teruggetrokken zijn, komt in dertig procent van de gevallen bedrogen uit. Er zijn ook kinderen die hun hoge mate van gevoeligheid combineren met een ijzersterke wil. Zij zijn op zoek naar nieuwe belevenissen en avonturen, ook al druist dat vaak in tegen hun gevoelige inborst. Een pittige combinatie, die geregeld leidt tot vurige uitbarstingen bij kinderen en wanhoop bij ouders. Janneke van Olphen geeft ouders en andere opvoeders op zeer toegankelijke wijze inzicht in de innerlijke wereld van deze categorie hooggevoeligen. Met dat inzicht zullen zij beter weten om te gaan met de vurigheid van hun gevoelige kinderen. En dat zal uiteindelijk het hele gezin ten goede komen.

Het boek krijgt ook goede recenties.

Boekje ‘De gids over hoogbegaafde kids’ – 80 praktische opvoedtips.

Dit boekje is blijkbaar ideaal om aan mensen te geven die nog helemaal ‘groen’ zijn op het gebied van hoogbegaafde kinderen.
Heel handig om aan de oppas te geven bijvoorbeeld. Maar ook de leerkracht kan er zeker iets aan hebben.

Story cubes

Een setje dobbelstenen met verschillende afbeeldingen op helpen om samen een fantasierijk verhaal samen te stellen. Je hebt kleinere setjes en setjes in andere thema’s, maar ik ging voor fantasia.
Geweldig om de creativiteit te stimuleren.

story cubes

Hulpwaaier hoogsensitiviteit

Handig en bij de hand, een waaier met info, tips en strategieën. Deze vind ik echt héél praktisch. Ook voor mensen in de omgeving wat meer duidelijkheid te geven. Op het festival van talent vond je ook veel materialen voor hoogsensitieve kinderen, wat uiteraard logisch is.

Stick up game

Een spelletje met lucifers. Dit kregen we gratis bij onze aankoop van de smartgames en geosmart. Dit spel draait om observatie, strategie en snelheid.
stick up

Smartgames voor in de auto:

Deducktion (Gewéldige naam!) en Magic forrest, want we hadden nog geen ‘onderweg versies met magneten’ in de collectie.

Geosmart Mars explorer

Omdat er korting op was en omdat de magformers die we in huis hebben en omdat het een Mars explorer was en omdat robots nu alles is wat de klok slaat…

Wat ik had willen kopen op het festival van talent

En nog….

Ik bracht van het festival van talent ook nog folders, visitekaartjes, gratis puzzels en twee super blije kinderen mee naar huis. En die blije kinderen, dat kwam niet alleen omdat de mama even uit de bol ging met de aankopen. 😉
Ook omdat het een heerlijk gevoel was al die andere hoogbegaafde kinderen te ontmoeten. Om te voelen dat er mensen zijn die het niet raar vinden dat je alles wil weten en dat je mee wil praten als je aan een infostand staat. Dat ze begrijpen dat je ook vragen hebt en weten wat voor soort vragen er in je hoofd spoken. Het was echt een super fijne dag voor mijn twee oudsten. Volgend jaar wil ik terug en dan graag met mijn man en jongste dochter…

Festival van Talent niet vergeten? Pin hem voor later!

Festival voor talent

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Daar vloog zijn huiswerk door de lucht!

Daar vloog zijn huiswerk door de lucht!

“Nog iets voor school te doen, vriend?”, vroeg ik langs mijn neus weg. Meteen veranderde zijn gezicht in een donderwolk. “Ik vind huiswerk saai! Ik wil dat niet maken! Ik kan dat al! Ik HAAAAAAAT dat! Ik leer daar niks van bij! ARGHHHHHHHH!” was zijn antwoord. Ik stond met grote ogen te kijken, want ‘normaal’ blijft hij best rustig, doet hij gewoon zijn huiswerk (niet met volle goesting, maar hij maakt het) en is de kous af! Wat een brok frustratie kwam daaruit zeg.

Tijd voor een gesprekje

“Als je nu gewoon even begint en denkt ‘Kom op, ik maak het snel, dan ben ik ervan af!” dan kan je sneller aan iets anders beginnen”, zei ik.
Tijd die hij verloor met boos zijn, ging uiteindelijk van zijn ‘vrije tijd’ af, zo legde ik hem uit.
Maar nee, de frustratie zat te hoog. Hij bleef roepen en zeggen dat hij het nutteloos vond en hop, daar vlogen de papieren van zijn huiswerk door de lucht! Ik dacht even hij raapt ze op en scheurt te kapot, maar dat deed hij dan toch net niet.

Waarom moet ik huiswerk maken

“Ik leer niks van dat huiswerk!” zei hij. Dat kon ik dan wel weerleggen, want spelling is niet zijn sterkste kant en er was een blad taal bij.
Ik probeerde nog hem te overtuigen, maar de frustratie bleef.

En toen hoorde ik mezelf zeggen: “Je hoeft het niet te maken! Van MIJ hoef je het niet te maken. Maar je draagt wel de gevolgen die alle kindjes moeten dragen als ze hun huiswerk niet maken. Je kiest maar!”
Met grote ogen keek hij nu naar mij: “Ik moet het niet maken?”
“Neen, van mij niet! Maar als de juf je streepjes geeft en je ervoor moet binnen blijven, zoals de afspraken zijn in de klas, dan is dat zo. Jouw keuze.”

Mokkend begon hij dan toch aan zijn huiswerk.
Drie cijferoefeningen en dan een rij woordjes, dan weer drie cijferoefeningen en een rij woordjes. Zijn manier, zijn keuze!
Om dan na 10 minuten te roepen: “Ik ben klaar!” – uiteraard!

Ik vraag me af of die positive dicipline daar ook wat op te zeggen heeft?!

Hoe gaat het met huiswerk bij jouw kinderen of vroeger bij jou?

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Is opvoeden zonder straffen en belonen een utopie?

Is opvoeden zonder straffen en belonen een utopie?

Mijn kinderen zijn op zijn zachtst gezegd pittig. Ze hebben sterke karakters, zijn super gevoelig en weten wat ze willen. Onze oudste dochter kon zich als tweejarige krijsend op de vloer gooien, vaak wisten we dan totaal niet waarom ze dat deed. Als onze zoon denkt te weten dat hij gelijk heeft, geeft hij niet af en blijft hij doordrammen… Al héél erg snel leerden we dat bij hem roepen of boos worden gewoon niet werkt. Hij werd dan héél erg verdrietig, hij was écht gekwetst. Je leert als ouder je kinderen beter kennen en je zoekt naar manieren die werken en roepen werkt écht niet. Bij onze oudste dochter trouwens ook niet, zij wordt dan enorm kwaad en met haar kan je dan echt niets meer aanvangen, tot ze terug kalm is. Andere mensen geloven dat amper als ik deze dingen vertel, want ‘Jullie hebben toch zo’n flinke kinderen!’ Vorig weekend was ik op een studiedag rond hoogbegaafdheid en daar werd de opvoedstijl ‘Positive discipline’ naar voor gebracht. Het was een korte introductie, maar de ouders die het al aan het gebruiken waren stroomden over van enthousiasme. Opvoeden zonder straffen en belonen… kan dat dan? Is dat dan geen utopie?

De flap van het boek maakte indruk.

Ik sloeg de flap van het boek van Jane Nelson open. Deze Amerikaanse psychologe had zelf zeven kinderen en was op zoek gegaan naar een ‘andere’ manier om het in huis vlotter te laten lopen. Zo ontstond Positive discipline: de opvoedstijl zonder straffen en belonen. Op de flap staat een prachtige quote:

“Waar halen we het rare idee vandaan dat om kinderen het beter te laten doen, ze zich eerst slechter moeten voelen.”

En dat zinnetje deed me wel wat. Want dat is iets waar ik als leerkracht ook van overtuigd ben. Je komt met kinderen veel verder als ze zich goed voelen…

En het ging verder: fouten zijn een mogelijkheid om te leren. Hallo groei mindset! Heb vertrouwen in je kinderen, richt je op verbetering en niet op perfectie. Wees vriendelijk en vastberaden. En nog een hele mooie: “Never do for a child what a child can do for himself”.

En grappig genoeg herkende ik daar wel een aantal dingetjes in. Onze kinderen ‘mogen’ echt heel veel zelf doen, uiteraard in de mate van het mogelijke en met de veiligheid in acht genomen. Maar we hadden hier in huis al door dat die autonomie enorm belangrijk was, dus hebben we dat al aangepast in onze opvoeding.

Schuldig gevoel

Met mama die herstellende is van een burn-out en echt te veel geroepen heeft, is het niet altijd makkelijk! Vorige week nog had ik slaande ruzie met mijn oudste dochter. Het was een echte machtsstrijd geworden en ik herkende weer bijna die tweejarige die zich op de grond ging smijten. Deze keer werd het echter krijsen, heel boos kijken, huilen, slaan met de deuren en stampvoetend weglopen. Pffff – wat een gevoel van falen zeg. Het was dubbel, want uiteraard door die burn-out is mijn lontje korter. Maar dat was zo hard niet hoe ik het had willen doen!

Toen ik vrijdag naar mijn bureau ging, lag er op mijn tafel een hele mooie tekening: ‘Ik heb spijt van alles, mama’ – *slik*
Op donderdag, toen ik de hele dag weg was, had ze die gemaakt en op mijn bureau gelegd.

En weer kwam het besef dat dit anders moet kunnen. Zij voelt zich er niet goed bij en ik ook niet! Dus dit moet anders. Misschien is positive discipline dan wel de uitweg voor ons.

Opvoeden zonder straffen en belonen uitproberen.

Ik heb alvast de boek gekocht en heb er eens door gescand. Maar ik denk dat een oudercursus bijna een must is om dit goed aan te pakken. De andere ouders op de studiedag waren zo enthousiast dat het me overtuigde om dit ook eens te proberen. We zullen zien!

In ieder geval pasten we, zonder dat we het wisten, al wel wat dingetjes toen die passen bij positive discipline… Eerst die boek maar eens uitlezen!

Het boek kan je hier bestellen.

Ken jij positive discipline als ouder of leekracht? (Ja, het werkt dus ook in de klas!)
Laat me zeker weten wat jij denkt over deze opvoedstijl.

Take care en tot snel.

Liefs Ilse

Wat als je kind geen wedstrijden wil doen?!

Wat als je kind geen wedstrijden wil doen?!

Gisteren nam onze oudste voor het eerst deel aan een kata wedstrijd van zijn karateclub. Het was een enorme stap, want hij wist dat hij nooit kon winnen.
Dat klinkt sneu als je het zo leest en misschien denk je wel: “Hoe weet je dat nu? Dat kan toch dat hij wint!”. Helaas weten wij en hij dat zijn niveau echt te laag is om te winnen. En natuurlijk is het dan erg moeilijk om die stap te zetten. Daarom was dit een mijlpaal die we hebben bereikt.

Motorisch

Zo ver voor onze oudste dochter is op vlak van motoriek, zo moeilijk is het voor onze zoon. Fietsen was een ramp geweest, ballen vangen is een hel. Hinkelen ging jaren niet. Zijn zussen staken hem voorbij…
Ook op karatetraining was het duidelijk zichtbaar dat hij daar achter stond op zijn leeftijdsgenootjes. Niet dat hem dat ook maar enigszins aan zijn motivatie knabbelde. Als er één ding is dat je van onze zoon kan zeggen, dan is het dat hij enorme doorzetter is! Honderd keer vallen, honderd keer opstaan. Echt wat ik hem al heb zien doen, ik had het soms al duizend keer opgegeven. Hij bijt zich echt! Andere ouders in de club zeggen dat ook: “Hij geeft niet op, hè!” Neen, hij geeft niet op! Dat woord staat echt niet in zijn woordenboek.

Hij ziet trouwens zelf heel goed het verschil met de anderen en dat maakt het niet gemakkelijker om een wedstrijd te gaan doen.

Lateralisatie therapie

Ondertussen hebben we een aantal weken geleden ontdekt dat hij lateralisatie problemen heeft. Daarvoor start hij met Mesker therapie bij een kinesist. Ik hoorde een aantal straffe verhalen over die therapie. ‘Van AVI 1 naar AVI 9 op vier weken tijd’ bijvoorbeeld. Het lezen gaat ondertussen redelijk op niveau, maar het kan nog beter. Het schrijven gaat, maar het is niet snel genoeg. We hopen dus echt dat de therapie hem zal helpen om een hoop frustratie kwijt te geraken.

En als die therapie helpt, dan zal ook zijn motoriek verbeteren. Misschien dat hij volgend jaar dan wel kans maakt om een keer te winnen! 😉

De club zet in op aanwezigheid

Gelukkig zit hij in een hele fijne club. Ze vinden deelnemen aan wedstrijden belangrijk en blijven hem motiveren! Ik vind dat echt mooi om te zien. En zelfs al verloor hij heel erg tijdens zijn eerste wedstrijd, hij krijgt punten die meetellen voor zijn volgende gordel.

Geen wedstrijden willen doen

Het heeft echt lang geduurd om hem zover te krijgen om toch mee te doen! Hij zei letterlijk: “Maar ik ga toch nooit winnen! Ik wil niet meedoen!”
Maar geen wedstrijden, dan ook geen punten voor zijn gordel! Dus geen wedstrijden doen was eigenlijk niet echt een optie. Hem tegen zijn zin een wedstrijd laten doen en hem dus gaan dwingen, nog veel minder! We zijn nu al jaren bezig met het voor te bereiden op die eerste keer.
We zijn al naar wedstrijden gaan kijken, zodat hij wist hoe het eraan toe zou gaan. We hebben met hem gebabbeld over het feit dat hij nooit opgaf en dat het een hele mooie eigenschap is om dat te hebben. We vertelden hem dat hij zoveel had bijgeleerd (en dat is echt zo, want vorig jaar kon hij die kata geen enkele keer foutloos doen – hij spiegelde of liep de verkeerde kant op!) en dat hij hem nu volledig kon uitvoeren.
De club doet dat echt  heel goed, ik ben ze enorm dankbaar, want bij hoeveel clubs zijn de mindere kinderen bankzitters of mogen ze niet meedoen?!

Trotse mama

Dus toen ik gisteren een filmpje kreeg toegestuurd van de papa was ik bijzonder trots. (Ik kon trouwens zelf  niet omdat ik op studiedag was voor die lateralisatie problemen van hem.) Hij heeft meegedaan, hij heeft de kata volledig in de juiste volgorde en de juiste richting gedaan en hij was maar een beetje teleurgesteld toen er 5 juryleden voor het andere kindje kozen.
Met een dikke knuffel vertelde ik hem deze morgen dat ik bijzonder trots was. Want als je weet dat je niet gaat winnen en je gaat er toch 100 procent voor, dan heb je een echte winnaarsmentaliteit en dat is veel belangrijker!

Hoe gaat jouw kind om met wedstrijden? Ik hoor het graag in de reacties.

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Die belachelijk dure iq-test

Die belachelijk dure iq-test

Tot 750 Euro, las ik, dat mensen betalen voor een IQ test. “Want mensen willen toch zo graag dat hun kind hoogbegaafd is!”
En dat deed me héél erg diep zuchten. Ook wij lieten die belachelijk dure iq-test doen. Ze kostte ons 500 Euro en ja, dat is een enorm budget.
Waarom wij dan voor dat dure alternatief gingen?  Echt  niet omdat ik ‘zo graag wilde dat mijn kind hoogbegaafd was” – wel wilde ik mijn kleine ventje terug gelukkig zien.

Een doodongelukkig kind

Daar zaten we met een zevenjarig ventje dat doodongelukkig was. Hij wilde niet meer naar school, hij was een schim van het leergierige ventje dat hij een paar jaar daarvoor nog was. Jaren had ik gedacht dat hij ‘meer’ kon, tot hij in het eerste leerjaar terecht kwam en het lezen niet zo vlot ging. Hoewel hij nog steeds heel erg slim uit de hoek kon komen en dingen deed die ‘niet normaal’ waren, duwde ik mijn idee in de kast. Tot hij in het tweede leerjaar het ongelukkig ventje was geworden dat voor ons zat. We gingen op zoek naar het waarom.

Expertisecentrum HB

Het expertisecentrum zei ons na het gesprek dat hij toch echt wel veel kenmerken had van een hoogbegaafd kind en dat de school naar boven toe zou moeten differentiëren. Maar hoe gaat dat in de meeste scholen? Als je geen zwart op wit bewijs hebt, dan doen ze niet vaak iets. Wat ik trouwens, als leerkracht, écht wel begrijp – en als mama dan weer totààl niet… (Vreemd gevoel aan twee kanten van de lijn staan, hoor!)

De ene afnemer is de andere niet

En zo gingen we ons verdiepen in IQ testen, want er zijn er meerdere. En we gingen te raden bij mensen met kennis rond het thema. Bij het CLB kan je namelijk ‘gratis’ een IQ-test laten doen. En in veel gevallen geeft dat best wel een correct resultaat! Helaas is dat niet altijd het geval. Kinderen die al ongelukkig zijn, faalangst hebben, met hun mindset in de knoei zitten, zich hebben aangepast, die een stoornis bij het hoogbegaafd zijn hebben,… ze worden niet altijd ontdekt.
Ons werd aangeraden om een psychologe te nemen met grotere kennis en ervaring op vlak van hoogbegaafdheid. Na de test kregen we dan ook een uitgebreid verslag, waar zowel wij als de school meteen mee aan de slag konden. Onze keuze ging dus naar de dure iq-test.
Deze psychologe kostte ons 500 Euro, maar wat was ik blij met het verslag en de handvatten die we kregen.
Wist je trouwens dat als je een iq-test af laat nemen, je twee jaar geen nieuwe meer mag doen?! Dus stel dat er een test wordt afgenomen en door omstandigheden (zoals hierboven) geeft die een verkeerd resultaat… dan ben je er wel aan voor de moeite….

Voor ons was er niet echt een andere optie dan die ‘belachelijk dure iq-test’. Het is maar hoe je het bekijkt en wat je ‘belachelijk’ vindt. Het was nodig voor ons om zwart op wit te kunnen aangeven dat onze zoon hulp nodig had!

Alle ouders willen dat hun kind hoogbegaafd is

Dat hoor ik wel eens en ja, ik kan er me als leerkracht ook weer wat bij voorstellen. Er zijn van die ouders! Maar de meeste ouders die echt hoogbegaafde kinderen hebben, lopen daar niet mee te koop. Ze zijn zoekend naar hulp en ondersteuning, naar herkenning en handvatten. Alles wat ze willen is dat hun kind de nodige ondersteuning krijgt dat het nodig heeft…. en helaas is daar vaak een zwart op wit bewijs voor nodig.
Soms denk ik wel eens “Ik wou dat hij normaal was!” en dat is misschien lelijk om te denken. Maar wat heeft dat kleine ventje van ons al miserie gehad door dat één getalletje…  En ik weet wel dat hij er uiteindelijk, met al onze hulp en de juiste aanpak zal komen. Maar als ik dan weer zoiets pijnlijks lees over ‘ouders van hoogbegaafden’ dan breekt mijn hart. Want ik zou mijn ziel verkopen om mijn kinderen gelukkig te blijven zien – en dus betaalde ik ook die belachelijk dure iq-test!

Take care en tot snel
Liefs Ilse

Lateralisatie problemen bij een kind – hoe zie je dat?

Lateralisatie problemen bij een kind – hoe zie je dat?

Het woord lateralisatie kwam voor het eerst naar boven bij de bespreking van de IQ-test van onze zoon, toen we er net achter waren dat hij hoogbegaafd is. De psychologe zei dat ze wel een aantal kenmerken had opgemerkt, maar dat ze geen specialiste was en dat we hem in het oog moesten houden. Lange tijd hoorde we er helemaal niets meer van tot een paar weken geleden. Onze zoon werd door getest, op vraag van zijn coach hoogbegaafdheid, om een aantal redenen. Doortesten is niet meer en niet minder dan kijken hoe ver een kind al staat op het schoolse vlak. Een doortesting zal ook altijd gebeuren als men nadenkt om een jaartje over te slaan. Bij ons was dat zeker niet de primaire reden.

Bespreking doortesting

Op school kreeg ik de doortesting van onze zoon onder mijn neus. De vreemdste fouten had hij gemaakt. De zorgjuf zei een zinnetje wat ik meenam naar zijn coach: “Soms lijkt het alsof hij niet op papier krijgt met zijn handen, wat hij weet in zijn hoofd.”
Toen zijn coach dat hoorde stelde hij voor om toch eens een lateralisatie-test te laten doen bij een kinesist die daar in gespecialiseerd is.

Wat is lateralisatie?

Het lateralisatieproces is het rijpingsproces van beiden hersenhelften, waarbij één helft zich gaat ontwikkelen tot de dominante helft. De beiden hersenhelften kunnen dan goed gaan samenwerken. Bij sommige kinderen verloopt dit proces niet goed. Bij hoogbegaafde kinderen komt het zelfs vaak voor dat ze niet goed lateraliseren. Ze slaan vroege ontwikkelingsfasen over omdat ze anders leren.
De kruipfase overslaan is bijvoorbeeld niet goed, omdat dat ook een stuk is van de ontwikkeling die een kind zou moeten doorlopen. Onze zoon heeft wel gewoon gekropen, maar ergens in zijn primaire ontwikkeling is er toch iets fout gelopen. Vaak worden problemen met lateralisatie al in de kleuterklas ontdekt en kan er met kinesitherapie al eerder aan worden gewerkt.

Wat kunnen problemen zijn bij een mindere lateralisatie?

Problemen met lezen, schrijven, db verwisselen en het omkeren van cijfers en een trager werktempo.

Hoe kan je zien dat het lateralisatie proces niet goed verlopen is?

Dit zijn mogelijke kenmerken – let op, niet alle kenmerken hoeven aanwezig te zijn en een hoogbegaafd kind kan blijkbaar uiterst goed maskeren.

  • het kind heeft moeite om rechtop te zitten aan een tafel
  • het kind heeft een slecht evenwicht
  • het kind heeft het moeilijk met spelling
  • het kind heeft een slechte oog-hand coördinatie (balspelen zijn een hel!)
  • het kind is wagenziek
  • het kind kan moeilijker automatiseren (maaltafels)
  • het kind kan moeilijk stilzitten
  • het kind heeft moeilijkheden met concentreren
  • het kind leert niet gemakkelijk fietsen en zwemmen
  • het kind heeft het moeilijk met het lezen van de klok
  • het kind heeft weinig tot geen tijdsbesef
  • het kind heeft het moeilijk met beslissingen nemen

Lateralisatie test

Onze zoon is rechts.
Of ten minste, dat dachten we. Na de lateralisatie test bleek dat zijn natuurlijke voorkeur heel vaak naar links gaat. En nee, we hebben hem nooit gepushed om toch maar rechts te schrijven of wat dan ook. Ik vond het een zeer vreemde gewaarwording om hem daar tijdens de test bezig te zien en te zien dat links er zo vaak als voorkeurskant uitkwam.

Onze zoon is hoogbegaafd. Dat maakt dat hij de problemen van de lateralisatie erg goed kon maskeren. Hij heeft het niet moeilijk met beslissingen nemen, kan stilzitten, kan zich super concentreren, klok lezen lukt en hij heeft ook tijdsbesef.
Die maaltafels gaan slecht – dat is iets wat vaak voorkomt bij hoogbegaafde kinderen. Daar hadden we dus geen graten in gezien.

De kinesist zei dat ze heel goed kon zien dat hij heel erg snel bij leerde. Als ze dan het werkveld verplaatste, dan was onze zoon totaal de kluts kwijt voor een tijdje.
Ook zag ik met mijn eigen ogen dat hij boos werd op zijn hand. Die hand moest namelijk ergens op kloppen en hij wist dat – maar zijn hand leek niet te luisteren! Pure frustratie. Wat moet dat voor hem stiekem zwaar zijn. Want zijn hoofd weet zoveel en zijn handen willen niet meewerken. Hopelijk kunnen ze hem goed helpen!

Hij heeft het heel goed verstopt, onze grote vriend!

Over een drietal weken beginnen we dus met therapie om hem beter te laten lateraliseren.

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Verhalen voor gevoelige kinderen +winactie

Verhalen voor gevoelige kinderen +winactie

Hoogsensitiviteit, sommigen zullen het een modewoord noemen, een nieuw label om te plakken. Maar wat ben ik, als mama van drie hooggevoelige kinderen, blij dat er handvatten komen om deze kinderen beter te begrijpen en om ze te helpen. Al  héél vroeg werd duidelijk dat ze bij ons in huis gevoelig waren, steevast kreeg (en krijg) ik mee op de oudercontacten van onze kinderen dat ze ‘toch wel héél gevoelig zijn’. De ene verstopt het beter (is dat beter?!) dan de andere hier in huis, maar ze zijn echt alle drie super gevoelig. Gemakkelijk is dat niet. Niet voor henzelf,  niet voor de leerkrachten en niet voor ons. Toen ik het boek met verhalen voor gevoelige kinderen in mijn handen kreeg, was ik echt benieuwd.

Verhalen voor gevoelige oortjes

Herkenbaar

Oh wat zijn de verhalen in het boek herkenbaar. Verschillende keren moest ik echt slikken. Want ja, zo is het voor hen, zo beleven zij dat. Ik zag op de gezichtjes ook echt dat ze begrepen wat de personages in het boek voelde en meemaakte. Er staan tien verhalen voor gevoelige kinderen in het boek. Elk verhaal heeft zijn eigen thema.

  • Bij jezelf blijven
  • Verdraagzaamheid
  • Zelfvertrouwen
  • Perfectionisme en hulp vragen
  • Scheiding, rouw, omgaan met nieuwe situaties
  • Pesten
  • Loslaten, omgaan met nieuwe situaties
  • Boosheid, jezelf laten zien, pesten
  • faalangst
  • dankbaarheid, dienstbaarheid, alleen voelen en ander zijn

Oplossingsgericht

De verhalen voor gevoelige kinderen zijn niet alleen heel herkenbaar, maar bieden ook oplossingen aan. De kabouter die last heeft van perfectiemieren leert van de rups hoe hij naar alles moet kijken om zijn perfectiemieren wandelen te sturen.
De roze ijsbeer, die anders is dan de rest, leert dat net het anders zijn haar kracht is en hoe ze er mee aan de slag kan gaan om anderen en zichzelf gelukkiger te maken.
Als het roodborstje beseft dat ze een fout heeft begaan, gaat ze die ook rechtzetten.
Elk verhaal is herkenbaar, maar heeft ook een mooie les.
Na elk verhaaltje zijn er vraagjes die je samen met de kinderen kan doen. Op die manier leer je de kinderen beter kennen.

Muziek

Er zijn heel mooie, bijpassende liedjes gemaakt bij een deel van de verhaaltjes. Je kan ze vinden op YouTube.
Als er in het boek een muzieknootje staat naast de titel, kan je er een bijpassend liedje vinden.

Een hulp bij uitdagingen

Dit boek is echt een topper. Ouders gaan heel gemakkelijk aan de inhoudstafel kunnen zien welk verhaaltje van toepassing is voor de uitdaging waar het kind voorstaat. Hier werd het verhaal van Izzy, de roze ijsbeer, die anders is dan alle andere ijsberen, al een paar keer voorgelezen. Want waarom heeft zij een hoofdtelefoon nodig in de eetzaal en kunnen de andere kinderen dat wel zonder? En waarom begrijpen sommige kinderen niet dat je met vechten niets op kan lossen, dat je het uit moet praten.
Wij zijn echt fan. Het zijn mooie, fantasierijke verhalen voor gevoelige kinderen, met prachtige tekeningen. Maar het boek is echt véél meer dan dat! Ouders met hooggevoelige kinderen in huis gaan zo blij zijn met dit boek in hun boekenkast! WAUW!

Meer informatie en waar kopen?

Schrijfster Wendy heeft een eigen website waar je alle informatie kan nalezen en ook de boekjes kan bestellen.
Bestel je boekjes bij Wendy zelf, dat is 2 euro goedkoper dan bij BOL , maar je moet de verzending bij Wendy nog erbij tellen. Dus bij Bol.com ben je goedkoper uit.
Maar bij boek 2 krijg je een mooi extraatje als je bij Wendy zelf besteld. Ik vond het dus moeilijk om te beslissen waar je het boekje het best koopt, het hangt er een beetje vanaf welk boekje je graag wil en of je liever goedkoop koopt of liever een mooi extraatje erbij hebt.

Bedankt, Wendy dat we het eerste boekje mochten reviewen. Maar vooral bedankt om dit boekje te schrijven, want ik weet héél zeker dat héél veel kinderen, ouders en leerkrachten hier enorm veel aan gaan hebben!

Wil jij ook een boekje winnen voor kinderen met gevoelige oortjes?

  • Laat een reactie achter met een geldig e-mail adres zodat ik je kan bereiken.
  • Als je instagram hebt mag je de actie delen in je stories en mij en Wendy taggen.
  • Op facebook de actie delen geeft je een exta kans.
  • Op 17 februari maak ik de winnaar bekend.–> Winnaar = Agnes. Gefeliciteerd.

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Waarom een hoogbegaafd kind geen Latijn moet kiezen

Waarom een hoogbegaafd kind geen Latijn moet kiezen

Er is een verschil tussen mogen en moeten, laat me daar even mee starten, voor er een paar op hun paard gaan zitten. Uiteraard mag een hoogbegaafd kind dat naar de secundaire school gaat, wel de richting Latijn kiezen. Maar lieve mama’s en papa’, leerkrachten en vooral ook hoogbegaafd kind zelf: het MOET niet!

Een fictief verhaaltje:

Ergens te lande op een klassenraad van een A-stroom richting met meer nadruk op techniek worden de punten getoond van leerling X.
Leerling X  haalt allemaal scores boven de 90 procent en vaak zelfs dichter bij de 100.
De voorzitter van de klassenraad vertelt dat de ouders blij zijn dat het kind zich zo goed voelt, want verveling was in de lagere school echt een probleem. Het kind is namelijk hoogbegaafd. 

Meteen komt daar reactie vanuit een leerkracht in de klassenraad: “Waarom zit X dan niet op latijn, als X dan toch hoogbegaafd is?!”

Goed zijn in veel dingen

Vaak zijn hoogbegaafde leerlingen goed in veel  verschillende zaken. Ze leren 3 tot 6 keer sneller dan een normaal begaafd kind. Ze zijn dus vaak in meerdere dingen goed. Zowel in taal als in rekenen, wetenschap en muziek. Ze hebben een grote leerhonger en misschien kan Latijn echt in hun interesseveld liggen. Toch zijn er ook hoogbegaafde kinderen die op school nergens echt in uitblinken. (Dat kan door onderpresteren zijn, maar het kan ook zijn dat het talent van de hoogbegaafde totaal ergens anders ligt dan op school.)

Lees ook: Is mijn kind hoogbegaafd?

Hoogbegaafde volwassenen op het werk

Mijn man is niet getest, dus zeker zijn we niet. 😉 Toch herkent hij zich héél erg in onze zoon. De rapporten van hem en onze zoon kunnen we naast elkaar leggen – net dezelfde commentaar!

Hij is ook ooit gestart op Latijn, maar na twee jaar had hij het wel gehad. Hij wilde een vak leren, zodat hij kon gaan werken op zijn 18de. (Dat liep toch even anders!)

Op zijn vorige job waren er veel taken die hij op zich kon nemen. Eigenlijk was hij programmeur. Maar ondertussen waren er heel veel extra taken in zijn pakket geslopen. Vergaderingen met het management, klantencontacten, crisis controle, storingen, …
En hij heeft voor al die taken talent. Hij is enorm goed met mensen, vooruitziend denken en visie… Maar hij wilde die niet doen… Hij wil programmeren.

En toen zei hij me eens een zinnetje dat binnenkwam:

“Het is niet omdat je iets goed kan, dat je het ook graag doet!”

En daar lieve mensen zit de essentie van het hele verhaal. Het is niet omdat een kind hoogbegaafd is, dat het graag Latijn zal doen. Het is niet omdat het hoogbegaafd is, dat het een zware wiskundige richting moet doen. Het is niet omdat een kind hoogbegaafd is, dat het graag zal schaken.

Hoogbegaafd en geen Latijn

Het kan dus een heel bewuste keuze zijn van het kind (en zijn ouders) om niet op de Latijnse richting te starten. Als daar zijn interesses niet liggen, is dat helemaal oké. Jij leest toch ook geen boek uit als het na een paar hoofdstukken niet je ding is?!

Als het kind toch nog dokter wil worden, ga er maar vanuit dat de Latijnse benamingen er wel in zullen gaan, 3 tot 6 keer sneller, weet je nog!

Het is belangrijk dat een kind een richting kiest dat het graag doet. Wil je  hoogbegaafd kind graag Latijn gaan studeren, zeker laten doen! Maar wil het liever de wetenschapskant op, laat het dan ook gewoon zijn ding doen. Ik ben er vast van overtuigd dat doen wat je graag doet, enorm belangrijk is in het leven. En dat heeft niets met hoogbegaafdheid te maken! 😉

Take care en tot snel

Liefs Ilse