Categorie: Persoonlijk

Even tot 10 tellen: hét boek voor drukke mama’s

Even tot 10 tellen: hét boek voor drukke mama’s

Het moet maar lukken hè, om al die ballen in de lucht te houden. Mama’s hebben vaak een baan, een huishouden, hobby’s en daar tussen lopen nog een paar kinderen. Nu zeg ik het natuurlijk verkeerd, want wij mama’s vinden allemaal dat onze kinderen op de eerste plaats komen. Maar soms, zo héél soms mislukken we daar toch grondig in. Hét leukste boek boordevol tips om die drukke mama’s te helpen moet het boek ‘Even tot 10 tellen wel zijn!’

“Mama,…..?”

Hoe vaak zeg je nog ‘Momentje, ik ben nog een mailtje aan het lezen!’ of ‘Kan je nog héél even wachten, lieverd, ik moet dit echt eerst even opschrijven!’ als je kind naast je staat om iets te vragen of te tonen?
En ja, kinderen moeten leren wachten, maar soms hoorde ik mezelf dat soort zinnetjes toch net iets te vaak zeggen. 

Even tot 10 tellen

Het boekje ‘Even tot tien tellen’ werd uitgegeven bij uitgeverij Trichis, geschreven door Eva Brouwer. Ze was tien jaar lang televisiepresentator in Nederland. De tekeningen in het boek zijn van Theresa Hartgers.

Het boekje staat boordevol tips van vrouwelijke power-vrouwen.

  • Nicole Offenberg: een expert in keuzes maken en je leven leiden op jouw voorwaarden.
  • Angelique Piternella: een alleenstaande mama die succesvolle ondernemers helpt om hun onderneming te laten groeien.
  • Paulien Timmer schreef ondertussen al twee boeken. Eén over het succes van een gelukkig huwelijk en één met concrete relatietips.
  • Marieke Anthonisse is een topondernemer die zelfstandigen, die ook mama zijn, hoe ze hun bedrijf met structuur kunnen laten groeien.
  • Elma Maaskant: stampte haar eigen make-up merk uit de grond!
  • Astrid Mast: een imago en businesscoach.
  • Hanneke van Zessen: nieuwslezer bij radio 538.
  • Claire van Den Heuvel: bekend van de Easy Peasy kookboeken.
  • Simone Levi: de bekendste businesscoach van Nederland! 
  • Tischa Neve: kinderpsychologe en opvoedkundige.

Allemaal geven ze concrete tips in het boekje waar je echt onmiddellijk mee aan de slag kan als drukke mama! 

Samen tijd doorbrengen met je kinderen

Het boekje laat heel duidelijk merken dat je bewust keuzes moet maken in je leven en hoe je dat dan het best kan aanpakken. 
Ik hou er wel van als de boodschap die iemand probeert uit te sturen ook echt voelbaar is in zijn product. Het boek ‘Even tot 10 tellen’ is een draaiboek. Aan de ene kant vind je al de tips en als je het boekje omdraait kan je met jouw kinderen samen leren tot tien tellen. Er staan dan ook een paar momenten in getekend waar mama mee worstelt. Het geeft een mooie visuele voorstelling voor het kind dat meekijkt in het boek!

Het tellen tot tien is hier nu misschien even wat achterhaald, aangezien ik thuis zit. Maar centjes, ladders in kousen en vallen over speelgoed, komt hier zeker ook nog voor! Hahaha
En dat thuiszitten is ook niet voor eeuwig, dus ik hou het toch maar bij de hand! 😉 

even tot 10 tellen

Heb je er écht wat aan?

Ja, ik heb er wel wat dingen uit gehaald. En ja, sommige dingen wéét je ook wel, maar het lezen helpt je er nog eens aan denken om het ook effectief toe te gaan passen! 

Informatie ‘Even tot 10 tellen’

Titel: Even tot 10 tellen
Uitgeverij Trichis
Schrijver: Eva Brouwer
Illustraties van: Theresa Hartgers
ISBN: 9789492881229
Even tot 10 tellen kopen. (Normaal te koop vanaf vandaag, maar ik zie dat het nog niet beschikbaar is. Een exemplaar reserveren kan wel al) 

Take care en tot snel

Liefs Ilse

lees ook: 21 tofste voorleesboeken voor kinderen die mijn lezers aanraden.

 

Dit boekje werd mijn opgestuurd ter review.

 

Creatieve linkparty Crea-cross – week 7

Creatieve linkparty Crea-cross – week 7

Op donderdag is iedereen welkom om zijn laatste nieuwe creatieve foto’s, projecten en blogjes te komen spammen in de wekelijkse linkparty.
Onderaan dit artikel vind je meer uitleg.

Favorieten van vorige week:

Op instagram:

Omdat ik het zo tof vind als ik mensen heb kunnen inspireren om aan de slag te gaan. 🙂

Hartjes gewikkeld in touw.

Omdat Melanie laat zien hoe simpel weer mooi kan zijn!

andere gastvrouwen

Melanie legt je uit hoe je Superhelden moet hakken. 

Natascha maakte een masker voor de kleine superheld. 

Co-hosts gezocht

Heb jij ook een blog waar je wel eens creatieve ideetjes op deelt? Dan kan een DIY blog zijn, een kookblog of een naai-blog, een haakblog of een mama-blog met knutselprojecten,…
En denk jij: “Hé, ik wil ook wel eens co-host zijn?” (Want het brengt je wel wat voordelen!)
Mail mij dan op Ilse@kreanimo.be en laat weten welk thema uit de lijst je wel zou zien zitten.

Voor nu take care ,tot snel en happy crea-crossing!

Linkparty :

* Link maximaal 3 nieuwe creatieve projecten – (maximaal een maand oud)
* Link maximaal 3 oude projecten in het week-thema ‘superhelden’
* Bezoek enkele deelnemers. Pin een paar leuke ideetjes op jouw relevante borden, vertel het op social media dat je meedoet. Want hoe beter de linkparty bekend is, hoe meer mensen gaan meedoen en hoe beter we er allemaal van worden! 😉
* Doe je mee via instagram, vergeet dan de juiste hashtag niet #CC19challenge en deze week #knuffel. En link je foto in de linkparty.

Inlinkz Link Party

Verhalen voor gevoelige kinderen +winactie

Verhalen voor gevoelige kinderen +winactie

Hoogsensitiviteit, sommigen zullen het een modewoord noemen, een nieuw label om te plakken. Maar wat ben ik, als mama van drie hooggevoelige kinderen, blij dat er handvatten komen om deze kinderen beter te begrijpen en om ze te helpen. Al  héél vroeg werd duidelijk dat ze bij ons in huis gevoelig waren, steevast kreeg (en krijg) ik mee op de oudercontacten van onze kinderen dat ze ‘toch wel héél gevoelig zijn’. De ene verstopt het beter (is dat beter?!) dan de andere hier in huis, maar ze zijn echt alle drie super gevoelig. Gemakkelijk is dat niet. Niet voor henzelf,  niet voor de leerkrachten en niet voor ons. Toen ik het boek met verhalen voor gevoelige kinderen in mijn handen kreeg, was ik echt benieuwd.

Verhalen voor gevoelige oortjes

Herkenbaar

Oh wat zijn de verhalen in het boek herkenbaar. Verschillende keren moest ik echt slikken. Want ja, zo is het voor hen, zo beleven zij dat. Ik zag op de gezichtjes ook echt dat ze begrepen wat de personages in het boek voelde en meemaakte. Er staan tien verhalen voor gevoelige kinderen in het boek. Elk verhaal heeft zijn eigen thema.

  • Bij jezelf blijven
  • Verdraagzaamheid
  • Zelfvertrouwen
  • Perfectionisme en hulp vragen
  • Scheiding, rouw, omgaan met nieuwe situaties
  • Pesten
  • Loslaten, omgaan met nieuwe situaties
  • Boosheid, jezelf laten zien, pesten
  • faalangst
  • dankbaarheid, dienstbaarheid, alleen voelen en ander zijn

Oplossingsgericht

De verhalen voor gevoelige kinderen zijn niet alleen heel herkenbaar, maar bieden ook oplossingen aan. De kabouter die last heeft van perfectiemieren leert van de rups hoe hij naar alles moet kijken om zijn perfectiemieren wandelen te sturen.
De roze ijsbeer, die anders is dan de rest, leert dat net het anders zijn haar kracht is en hoe ze er mee aan de slag kan gaan om anderen en zichzelf gelukkiger te maken.
Als het roodborstje beseft dat ze een fout heeft begaan, gaat ze die ook rechtzetten.
Elk verhaal is herkenbaar, maar heeft ook een mooie les.
Na elk verhaaltje zijn er vraagjes die je samen met de kinderen kan doen. Op die manier leer je de kinderen beter kennen.

Muziek

Er zijn heel mooie, bijpassende liedjes gemaakt bij een deel van de verhaaltjes. Je kan ze vinden op YouTube.
Als er in het boek een muzieknootje staat naast de titel, kan je er een bijpassend liedje vinden.

Een hulp bij uitdagingen

Dit boek is echt een topper. Ouders gaan heel gemakkelijk aan de inhoudstafel kunnen zien welk verhaaltje van toepassing is voor de uitdaging waar het kind voorstaat. Hier werd het verhaal van Izzy, de roze ijsbeer, die anders is dan alle andere ijsberen, al een paar keer voorgelezen. Want waarom heeft zij een hoofdtelefoon nodig in de eetzaal en kunnen de andere kinderen dat wel zonder? En waarom begrijpen sommige kinderen niet dat je met vechten niets op kan lossen, dat je het uit moet praten.
Wij zijn echt fan. Het zijn mooie, fantasierijke verhalen voor gevoelige kinderen, met prachtige tekeningen. Maar het boek is echt véél meer dan dat! Ouders met hooggevoelige kinderen in huis gaan zo blij zijn met dit boek in hun boekenkast! WAUW!

Meer informatie en waar kopen?

Schrijfster Wendy heeft een eigen website waar je alle informatie kan nalezen en ook de boekjes kan bestellen.
Bestel je boekjes bij Wendy zelf, dat is 2 euro goedkoper dan bij BOL , maar je moet de verzending bij Wendy nog erbij tellen. Dus bij Bol.com ben je goedkoper uit.
Maar bij boek 2 krijg je een mooi extraatje als je bij Wendy zelf besteld. Ik vond het dus moeilijk om te beslissen waar je het boekje het best koopt, het hangt er een beetje vanaf welk boekje je graag wil en of je liever goedkoop koopt of liever een mooi extraatje erbij hebt.

Bedankt, Wendy dat we het eerste boekje mochten reviewen. Maar vooral bedankt om dit boekje te schrijven, want ik weet héél zeker dat héél veel kinderen, ouders en leerkrachten hier enorm veel aan gaan hebben!

Wil jij ook een boekje winnen voor kinderen met gevoelige oortjes?

  • Laat een reactie achter met een geldig e-mail adres zodat ik je kan bereiken.
  • Als je instagram hebt mag je de actie delen in je stories en mij en Wendy taggen.
  • Op facebook de actie delen geeft je een exta kans.
  • Op 17 februari maak ik de winnaar bekend.

Take care en tot snel

Liefs Ilse

“Het zal mij niet overkomen” is een gevaarlijke gedachte.

“Het zal mij niet overkomen” is een gevaarlijke gedachte.

Mensen die me persoonlijk kennen zeiden het vaker: “Ik begrijp niet hoe jij het allemaal draait!”. En als ik nu terugkijk, begrijp ik dat zelf nog maar amper, zeker op dit moment, herstellende van die burn-out. Nooit heb ik mezelf als zwak gezien en eerlijk, dat doe ik (gelukkig) nog niet. Ik ben teleurgesteld in mezelf geweest, maar daar ben ik nu wel voorbij, geloof ik. Iedereen kan dit overkomen, ja, ook jou! Je denkt vast “Het zal mij niet overkomen!”, maar echt dat hebben alle mensen met een burn-out ooit gedacht, denk ik! Dus wees voorzichtig met die uitspraak!

Burn-out op komst.

Zo een burn-out overkomt je niet ‘plots’, het is iets wat langzaam begint. Ik kan nog steeds niet precies het moment ‘pinnen’ waarop het allemaal begon. Toch had ik het wel kunnen weten. Ik had namelijk heel wat tekenen dat het eraan zat te komen. Maar natuurlijk negeer je dat in het begin. Waar had ik het aan kunnen merken?

  • Bewegen lukte niet meer. Ik was 18 kilo afgevallen en bewoog echt vaker. Maar ik had er gewoon geen energie meer voor – het lukte écht niet meer. Daar kwam natuurlijk frustratie van…
  • Stress eten. Die 18 kilo (en meer) is er terug aan. Gewoon omdat ik ging stress eten. En wat ben ik boos op mezelf geweest daarvoor. Ik wilde toch niet meer zo dik worden, ik voelde me goed met die kilo’s minder en meer energie. Maar het lukte niet en ik kwam in die cirkel waar ik niet meer uit geraakte. (Anderen kunnen net niet meer eten, gaan drinken of aan de drugs, mijn zwakte is ongezond eten en te veel snoepen, dus dat werd het voor mij…)
  • Zondagavond was hel, want dan moest ik weer gaan werken de dag erna. Sunday night blues noemen ze dat blijkbaar. Hetzelfde deed zich voor aan het einde van een schoolvakantie.
  • Concentreren werd moeilijk. Ik miste belangrijke stukken van gesprekken, vergat enorm veel (nog steeds trouwens).
  • Ik stelde mezelf geen doelen meer. Niet op vlak van gezond eten, niet op vlak van bewegen, niet op vlak van wat ik wilde bereiken op mijn werk, niet op vlak van mijn huishouden,…
  • Uitstellen, uitstellen, uitstellen…. Ik deed niets anders. En dan kwam er extra stress, want dan had ik te veel uitgesteld en dan kwam een deadline in de buurt. En ook daar lukte het me niet om dat gedrag om te keren.
  • Sociaal contact werd beperkt. Het liefst kroop ik in een hoekje weg in het weekend. Peace and quiet! Dat wilde ik.
  • Ik was héél snel boos om belachelijke dingen. En ik voelde vanbinnen echt een knoop zitten. Die is er trouwens nog steeds als ik niet oplet. Deze week nog schreeuwde ik in de ochtend tegen onze zoon, ook weer om iets belachelijk. Ik heb daarna mijn verontschuldigingen ook aangeboden en het uitgelegd.
  • En het zinnetje ‘Het zal mij niet overkomen’ – dat was ook een teken aan de wand! 😉

Luister naar de mensen die je graag zien.

Mensen die je echt graag zien, zullen je zeggen dat het niet oké is. Mijn man was er klaar mee en stuurde me uit bezorgdheid naar de dokter. Mijn nichtje, zelf herstellende van een zware burn-out, had het gezien.

Ze bedoelen het goed en willen je helpen. Luister naar hen als ze ongerust zijn. Ze uiten die bezorgdheid niet zomaar!

Ik heb heel hard geroepen en gehuild: “Ik kan toch geen burn-out hebben zeker!” – Tja, wat zat ik fout!

Hoe kom je er vanaf?

  • geduld (niet mijn sterkste kant en dat maakt het moeilijk)
  • rust
  • afstand van datgene wat je stress bezorgt.
  • gezond eten en meer bewegen – maar dit kan pas als je wat rust gevonden hebt
  • energie gevende activiteiten (creatief bezig zijn voor mij)
  • beseffen dat het 2 stappen vooruit en één stap terug is
  • met familie en goede vrienden als steun (onbetaalbaar dit!)

Hoe gaat het nu met mij?

Don’t ask! 😉
Deze week was verschrikkelijk. Mijn man was een week in Brugge voor zijn werk. Ik stond er dus alleen voor. Ik begrijp niet dat ik dat jaren aan een stuk gedaan heb met daarbij nog te werken, vrijwilligerswerk te doen en een blog te onderhouden. Mijn batterij is weer compleet leeg!

Mensen vragen me nog te vaak of ik terug ga lesgeven. En dat weet ik écht nog niet! Hou op met me dat te vragen, want het bezorgt me stress en ik wéét het niet! En ik moet dat nu ook nog niet weten.
Ik heb me wel ingeschreven voor een paar opleidingen omdat ik ze interessant vind. Geen idee wat ik daar dan mee kan en wil doen en ook dat is niet belangrijk.
Voor mij is het nu even niets, tot ik weer kan!

Beware!

Het zal mij niet overkomen! Het is een gevaarlijke gedachte, want het kan wel. Let op jezelf, zie de tekenen bij jezelf, je partner of je vrienden en zeg het hen. Ze gaan je er voor bedanken, écht waar!

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Ilse Klimt eruit – de eerder verschenen artikelen:

Ilse klimt eruit deel 1: De dag dat ik ben gecrasht
Ilse klimt eruit deel 2: De dag dat ik met antidepressiva begon.
Ilse klimt eruit deel 3: Wat ik bij de psycholoog te horen kreeg
Ilse klimt eruit deel 4: Als je er niet ziek uitziet.

Creatieve linkparty crea-cross – week 6

Creatieve linkparty crea-cross – week 6

Donderdag is de linkparty dag! Elke donderdag een plekje waar je jouw creatieve uitspattingen mag komen delen.

Co-host: Defenitely sensitive

Een Nederlandstalige blog, maar de schrijfster schrijft in het Engels. Definitely Sensitive is onze co-host van vandaag. Op instagram volg ik haar al langer.

Een jonge creatieve vrouw met een blog. Haar bijdrage als co-host kan je hier vinden.

Favorieten van vorige week

Omdat het over gedichten ging vorige week kies ik de bijdrage van Wijzer met Irene uit als favoriete blogbericht.

En als er een mooi kunstwerkje voorbij komt via de instagram bijdragen, dan kan ik het niet laten om ook die te delen:

andere gastvrouwen

Melanie maakte liefde in een potje.

Natascha maakte een kussen voor Valentijn.

Co-hosts gezocht

Heb jij ook een blog waar je wel eens creatieve ideetjes op deelt? Dan kan een DIY blog zijn, een kookblog of een naai-blog, een haakblog of een mama-blog met knutselprojecten,…
En denk jij: “Hé, ik wil ook wel eens co-host zijn?” (Want het brengt je wel wat voordelen!)
Mail mij dan op Ilse@kreanimo.be en laat weten welk thema uit de lijst je wel zou zien zitten.

Voor nu take care ,tot snel en happy crea-crossing!

Linkparty :

* Link maximaal 3 nieuwe creatieve projecten – (maximaal een maand oud)
* Link maximaal 3 oude projecten in het week-thema ‘voorlezen’
* Bezoek enkele deelnemers. Pin een paar leuke ideetjes op jouw relevante borden, vertel het op social media dat je meedoet. Want hoe beter de linkparty bekend is, hoe meer mensen gaan meedoen en hoe beter we er allemaal van worden! 😉
* Doe je mee via instagram, vergeet dan de juiste hashtag niet #CC19challenge en deze week #knuffel. En link je foto in de linkparty.

Inlinkz Link Party

Waarom een hoogbegaafd kind geen Latijn moet kiezen

Waarom een hoogbegaafd kind geen Latijn moet kiezen

Er is een verschil tussen mogen en moeten, laat me daar even mee starten, voor er een paar op hun paard gaan zitten. Uiteraard mag een hoogbegaafd kind dat naar de secundaire school gaat, wel de richting Latijn kiezen. Maar lieve mama’s en papa’, leerkrachten en vooral ook hoogbegaafd kind zelf: het MOET niet!

Een fictief verhaaltje:

Ergens te lande op een klassenraad van een A-stroom richting met meer nadruk op techniek worden de punten getoond van leerling X.
Leerling X  haalt allemaal scores boven de 90 procent en vaak zelfs dichter bij de 100.
De voorzitter van de klassenraad vertelt dat de ouders blij zijn dat het kind zich zo goed voelt, want verveling was in de lagere school echt een probleem. Het kind is namelijk hoogbegaafd. 

Meteen komt daar reactie vanuit een leerkracht in de klassenraad: “Waarom zit X dan niet op latijn, als X dan toch hoogbegaafd is?!”

Goed zijn in veel dingen

Vaak zijn hoogbegaafde leerlingen goed in veel  verschillende zaken. Ze leren 3 tot 6 keer sneller dan een normaal begaafd kind. Ze zijn dus vaak in meerdere dingen goed. Zowel in taal als in rekenen, wetenschap en muziek. Ze hebben een grote leerhonger en misschien kan Latijn echt in hun interesseveld liggen. Toch zijn er ook hoogbegaafde kinderen die op school nergens echt in uitblinken. (Dat kan door onderpresteren zijn, maar het kan ook zijn dat het talent van de hoogbegaafde totaal ergens anders ligt dan op school.)

Lees ook: Is mijn kind hoogbegaafd?

Hoogbegaafde volwassenen op het werk

Mijn man is niet getest, dus zeker zijn we niet. 😉 Toch herkent hij zich héél erg in onze zoon. De rapporten van hem en onze zoon kunnen we naast elkaar leggen – net dezelfde commentaar!

Hij is ook ooit gestart op Latijn, maar na twee jaar had hij het wel gehad. Hij wilde een vak leren, zodat hij kon gaan werken op zijn 18de. (Dat liep toch even anders!)

Op zijn vorige job waren er veel taken die hij op zich kon nemen. Eigenlijk was hij programmeur. Maar ondertussen waren er heel veel extra taken in zijn pakket geslopen. Vergaderingen met het management, klantencontacten, crisis controle, storingen, …
En hij heeft voor al die taken talent. Hij is enorm goed met mensen, vooruitziend denken en visie… Maar hij wilde die niet doen… Hij wil programmeren.

En toen zei hij me eens een zinnetje dat binnenkwam:

“Het is niet omdat je iets goed kan, dat je het ook graag doet!”

En daar lieve mensen zit de essentie van het hele verhaal. Het is niet omdat een kind hoogbegaafd is, dat het graag Latijn zal doen. Het is niet omdat het hoogbegaafd is, dat het een zware wiskundige richting moet doen. Het is niet omdat een kind hoogbegaafd is, dat het graag zal schaken.

Hoogbegaafd en geen Latijn

Het kan dus een heel bewuste keuze zijn van het kind (en zijn ouders) om niet op de Latijnse richting te starten. Als daar zijn interesses niet liggen, is dat helemaal oké. Jij leest toch ook geen boek uit als het na een paar hoofdstukken niet je ding is?!

Als het kind toch nog dokter wil worden, ga er maar vanuit dat de Latijnse benamingen er wel in zullen gaan, 3 tot 6 keer sneller, weet je nog!

Het is belangrijk dat een kind een richting kiest dat het graag doet. Wil je  hoogbegaafd kind graag Latijn gaan studeren, zeker laten doen! Maar wil het liever de wetenschapskant op, laat het dan ook gewoon zijn ding doen. Ik ben er vast van overtuigd dat doen wat je graag doet, enorm belangrijk is in het leven. En dat heeft niets met hoogbegaafdheid te maken! 😉

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Terug meer beweging inbouwen voor meer energie

Terug meer beweging inbouwen voor meer energie

Hoe goed was ik bezig een anderhalf jaar geleden met meer beweging in te bouwen in mijn dagelijkse routine? Echt, ik was zo trots, het ging zo goed en ik voelde me zoveel beter. Maar geleidelijk aan ging steeds minder. Ik had toen geen idee hoe het kwam, maar mezelf motiveren ging super slecht! Nu denk ik dat het een voorteken is geweest van mijn burn-out. Overal lees ik dat meer bewegen echt belangrijk is om jezelf terug beter te voelen, jezelf terug op te laden. Dus dat is een belangrijk doel voor mij geworden.

Mijn man werd een voorbeeld.

Jaren had hij veel te weinig beweging! Hij had een zittend beroep en zat veel op een werf in het buitenland. Daar hoorde echt een ongezond levensstijl bij. Hij kwam op zijn zwaarste gewicht ooit. Toen hij dan besliste om zelfstandig te worden kwam er een rugzak en wandelschoenen in huis. Hij was zelfs zo ver dat hij 20 km aan een serieus tempo wandelde. Het wandelen zat echt in zijn routine ingebouwd. Hij kocht zelfs kettlebells en plaatste ze in de garage!

kettelebells

Maar…
Toen begon de zaak te lopen. En ondertussen is hij zover dat hij al opdrachten moet weigeren wegens tijdsgebrek. Het wandelen schoot er dus weer bij in en de gewichten werden niet meer aangeraakt. Toch wil hij terug meer beweging gaan inbouwen. Hij heeft zich ingeschreven voor de Boslandtrail en hij heeft een crosstrainer gekocht. Als  hij die trail wil uitwandelen dan zal hij toch moeten trainen, lijkt me zo. 😉

En hoe zit dat dan met mij?

Mijn energiepeil is nog helemaal niet optimaal. Ondertussen heb ik wel mijn fitbit terug aan mijn pols en probeer ik mijn stapjes te halen. De ene dag lukt dat al beter dan de anderen. Maar als ik ze niet haal, omdat ik gewoon te moe ben, dan push ik mezelf niet. Ik moet echt naar mijn lichaam leren luisteren. Ik wil ook op die crosstrainer gaan zitten binnenkort, als het me wat beter gaat en wie weet een zwemmoment inbouwen in de week. Maar het zal echt stap voor stap moeten. Mijn hoofd moet terug rust hebben. Ik ben vast overtuigd dat meer beweging en gezonder eten niet lukt als je hoofd niet oké is. Dat heb ik zelf ondervonden…

Meer beweging is nodig.

Ik weet dat sporten nodig zal zijn om me terug helemaal fit te voelen. Mijn energiepeil was zoveel beter toen ik twee keer per week in een warme cabine oefeningen deed en rond de 14000 stappen gemiddeld zat!
En echt, het moet – maar wel stap voor stap!

 

Lukt het jou om genoeg beweging in te bouwen in jouw drukke leven?

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Burn-out – Ziek zijn en er zo niet uitzien.

Burn-out – Ziek zijn en er zo niet uitzien.

Het is zo’n vreemd gevoel! Ik zie er niet ziek uit en soms denk ik ook dat ik het helemaal niet (meer) ben. Maar dan zegt mijn lichaam: “BAF” en dan weet ik het weer!  Dat geen mens dit kan begrijpen, die het zelf niet heeft meegemaakt, daar ben ik echt vast van overtuigd…. Mensen menen ook alles te weten over een burn-out, omdat ze ook iemand kennen die dat heeft gehad. En mensen praten en hebben een mening… Heel kwetsend soms, trouwens! Maar je weet het NIET, niet als je het niet hebt meegemaakt of van heel dichtbij hebt gezien wat het met een mens kan doen.
Ik was ‘op tijd’ – Als mijn man me niet naar de dokter had gestuurd, was ik doorgegaan tot ik neergevallen zou zijn. En ja, dat zou echt gebeurd geweest zijn. Ik denk dat ik er niet zo heel ver meer vanaf zat. Langzaamaan is mijn batterij aan het opladen, maar ‘genezen’ ben ik nog niet.

Hoe ik weet dat die burn-out nog niet over is?

  • De vermoeidheid is er nog steeds. Ik neem een goede nachtrust en ik doe dutjes. (Deze keer zonder dat er een baby slaapt ;)). Als het weekend druk is, lukt het me zelfs in het begin van de week niet om wat actief te zijn. Als ik in het weekend wel kan rusten, dan lukt het me een paar dagen goed en ben ik tegen het einde van de week kapot.
  • Drukte = hoofdpijn. Standaard… een druk feestje, (extreme) drukte aan de schoolpoort (door regen of sneeuw) geven me stress en bezorgen me hoofdpijn.
  • Ik twijfel aan mezelf als ik in de auto zit. Het gevoel dat ik iets niet gezien ga hebben bekruipt me op een rotonde of als ik achteruit moet rijden. Kleine afstanden lukt me, ergens vreemd naartoe rijden kan ik  (nog) niet.
  • Mijn lontje is nog kort. En dan zit er echt een slecht gevoel in mijn maag. Gelukkig heb ik een begripvolle man en kinderen die weten dat het hoort bij de ziekte die mama heeft.
    Ik denk echt, dat als ik voor de klas moest staan op dit moment, en er een kind vervelend zou zijn, ik in staat zou zijn om te vegen…. Ik lijk er geen controle over te hebben. Als de kinderen dus ruzie maken of er is iets aan de hand en ik voel de knoop, dan ga ik naar een andere kamer om eerst kalm te worden. Want God weet dat ik nu boos word om belachelijke dingen!
  • Eén ding tegelijk…. vroeger kon ik haken en TV kijken en een gesprek volgen, terwijl ik tussendoor voor mijn blog op social media zat. Gedaan! Dat lukt gewoon NIET! Als ik TV kijk en mijn man komt iets vertellen over de zaak of vragen voor de volgende dag… dan moet de TV stil worden gezet. Ik kan me niet meer op twee dingen tegelijk concentreren.
  • Als ik over werk praat, lees of hoor, dan kost me dat bakken energie! Ik probeer dat dus ook echt te beperken tot het minimum.
  • Ik heb geen idee welke weg ik op wil, of ik naar het onderwijs terug wil of kan en wat ik dan ga doen als dat niet zo is. De twijfel is er nog enorm.
  • Vergeetachtig ben ik op een ander niveau. Ik was iemand die zonder agenda niets vergat… Nu heb ik echt een overzicht van de dag, met uren en dingen die ik moet doen. Zowel persoonlijk als daarbuiten. Dingen die ik niet mag vergeten, uren die ik niet mag verwisselen…
    Ik vergat bijvoorbeeld onze dochter naar een verjaardagsfeestje te brengen. Alles was geregeld, tot de babysit toe, want wij hadden tickets voor een voorstelling. Twee dagen ervoor dacht ik er nog aan, en de dag zelf was het weg. Ik wist het zelfs niet toen mijn schoonmoeder zei: “Hé, moest zij niet naar een feestje?”… Zelfs toen viel mijn Frank niet.
    Als ik naar de winkel ga zonder lijstje, vergeet ik dingen. Zo ging ik naar de apotheek voor pijnstillers, maar kwam met flamigel thuis…
    Mijn man moet dingen 20 keer herhalen.
    De code van de bankkaart van de zaak was ik ook vergeten. Gewoon weg. En dan komt er paniek naar boven. Gelukkig had mijn man dit al zien aankomen en had het verwacht. Dus hij had mijn code ook onthouden en kon ze via WhatApp doorgeven.

Wat heb ik al gedaan voor mezelf?

  • Ik doe maar één ding tegelijk.
  • Een dagelijks overzicht per uur per dag ligt naast mij op mijn bureau.
  • Ik slaap meer en doe dutjes. Een burn-out slaap je eruit volgens mij.
  • Soms doe ik gewoon echt waar ik zin in heb en laat ik de boel de boel.
  • Opruimen doe ik in extremis. Er is hier al wat buiten gevlogen en ik ben er nog lang niet. (Schijnt meer voor te komen bij een burn-out, die opruimdrang)
  • Ik heb mezelf ingeschreven op de cursus Expert Hoogbegaafdheid en een studiedag voor uitzonderlijke hoogbegaafdheid
  • Mijn blog zet ik nu meer professioneel in.
  • Ik probeer weer beter voor mezelf te zorgen in de brede zin van het woord. Weer eens een lijntje onder mijn ogen. Eens een oorbelletje in en een jurkje aan…
  • Tijd voor mijn hobby’s en energie gevende dingen wordt ingebouwd. Want hoe moe ik ook ben, daar krijg ik dus wel energie van.
  • Ik ga niet als moe ben. Een feestje, maar ik ben echt te moe? Jammer, dan zeg ik af en gaat mijn man alleen of alleen met de kinderen of we gaan gewoon niet.
  • De kinderen blijven af en toe eten, ook al ben ik thuis. Toen ik pas was gecrasht gingen ze ook naar de opvang. Op die manier kon ik de drukte aan de poort vermijden.
  • Hoe gek het ook klinkt, want ik ben nog veel online, ik beperk social media. ’s avonds gaat mijn telefoon vaak aan de lader en gewoon WEG.

Ben je al wat beter?

Ja!
Ik geloof in mezelf en ik vind mezelf ook totaal geen slappeling. Ik zie mijn burn-out niet als falen. Alles heeft een reden en daar geloof ik echt in.  De psycholoog liet me ook inzien dat ik al erg veel weet over het hoe en waarom, maar dat ik dus keuzes zal moeten maken.
De eerste, om een half jaar loopbaandonderbreking te nemen, is er daar één van. Ik heb deze tijd nodig om te bezinnen en te bekijken wat ik écht wil.
Ik heb geen uitkering en mijn anciënniteit loopt niet verder. Geen idee of ik nog ooit voor de klas terug ga staan. Maar voorlopig is dat zeker niet aan de orde. Ik voel de energie uit me weglopen als ik er nog maar aan denk en erover lees…

Wat na je burn-out?

Geen idee – echt niet – en eerlijk, ik vind het ook niet belangrijk op dit moment.
Er zal wel iets op mijn pad komen dat mijn weg duidelijk zal maken.
Eén ding is wel zeker: Ik wil niet meer over die grens.
Ze zeggen ooit: “Jezelf kwijt zijn!”
Wel, ik weet nu hoe dat voelt en dat is echt akelig. Naar jezelf kijken en jezelf  niet meer herkennen. De brok energie die je was, herleid zien naar een vermoeide vrouw vol verdriet.
Heel goed weten wat ik belangrijk vind, maar het niet tot uiting zien komen…

Wat heb ik al geleerd van mijn burn-out?

Ik heb gezien wat echte vriendschap is en wie de collega’s zijn die oprecht zijn.
Mijn man is mijn held en mijn rots! Mijn kinderen zijn toppers (maar dat wist ik al!).
Door mijn overprikkeling, kan ik ook beter indenken hoe het voor mijn hooggevoelige kinderen moet zijn bij die overprikkeling. Mijn man zei me, toen we van een feestje terug kwamen waar ik bijna gek geworden was: “Zo is dat voor mij bijna altijd!” – binnenkomertje hoor!

Herken je dingen?

Als je dingen herkent die ik in mijn lijstje heb gezet, neem dan je voorzorgen. Crashen is echt niet aangenaam! Wees het voor!

Take care en tot snel

Liefs Ilse

Ilse Klimt eruit – de eerder verschenen artikelen:

Ilse klimt eruit deel 1: De dag dat ik ben gecrasht
Ilse klimt eruit deel 2: De dag dat ik met antidepressiva begon. 
Ilse klimt eruit deel 3: Wat ik bij de psycholoog te horen kreeg

Ilse klimt eruit deel 5: “Het zal mij niet overkomen”

Creatieve linkparty crea-cross – week 5

Creatieve linkparty crea-cross – week 5

Op donderdag is er elke week een linkparty op mijn blog. Daar ben je nu op beland. Onderaan mag je jouw creaties linken en vertel ook even verder dat je dat bent komen doen! Hoe meer creaties er worden toegevoegd, hoe gezelliger!

Co-host Emmy van webkonijn

Emmy blogt op Webkonijn. Ze schrijft graag gedichten en is graag creatief bezig. Ideaal dus om eens co-host te zijn voor crea-cross.

Emmy maakte voor vandaag een stiftgedicht, ga dus zeker even bij haar kijken.

Mijn vaste mede-gastvrouwen:

Melanie maakte een gedicht op canvas.

Natascha maakte een veterstrik konijn.

Mijn favorieten van vorige week:

De mooiste van vorige week vond ik die van Natascha. Haar Vlinder-rups deken is echt geweldig!

Een roldoek (van rups naar vlinder)

De leukste instagram foto was die van thuisleven voor mij:

 

Co-hosts gezocht

Heb jij ook een blog waar je wel eens creatieve ideetjes op deelt? Dan kan een DIY blog zijn, een kookblog of een naai-blog, een haakblog of een mama-blog met knutselprojecten,…
En denk jij: “Hé, ik wil ook wel eens co-host zijn?” (Want het brengt je wel wat voordelen!)
Mail mij dan op Ilse@kreanimo.be en laat weten welk thema uit de lijst je wel zou zien zitten.

Voor nu take care ,tot snel en happy crea-crossing!

Linkparty :

* Link maximaal 3 nieuwe creatieve projecten – (maximaal een maand oud)
* Link maximaal 3 oude projecten in het week-thema ‘voorlezen’
* Bezoek enkele deelnemers. Pin een paar leuke ideetjes op jouw relevante borden, vertel het op social media dat je meedoet. Want hoe beter de linkparty bekend is, hoe meer mensen gaan meedoen en hoe beter we er allemaal van worden! 😉
* Doe je mee via instagram, vergeet dan de juiste hashtag niet #CC19challenge en deze week #knuffel. En link je foto in de linkparty.

Inlinkz Link Party

 

Wat je dicht bij je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt?

Wat je dicht bij je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt?

Euhm, dat heb je verkeerd hoor, want het spreekwoord gaan net ietsje anders: “Wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt!” En lieve mensen, dat weet ik dat het zo gaat, maar de voorbije jaren zag ik rondom mij, best dichtbij, dingen gebeuren die me deden nadenken over dat ene onderwerp dat we vaak mijden in gesprekken: de dood.

Deel van het leven

De dood is nu eenmaal  een deel van het leven en vaak merk ik dat er weinig over wordt gepraat. Dat is ergens logisch, want een mens wil leven! Maar we hebben er helaas niets aan te zeggen en als jouw tijd gekomen is, dan moet je vertrekken. En gelukkig, merk ik toch, dat er steeds vaker dingen die met de dood te maken hebben, wel worden besproken….

De collega die nog laat ging trouwen

Een collega van mij trouwde een paar jaar geleden. Op zich niets geks natuurlijk, maar ze hadden al wel twee kinderen en ik wist dat ze altijd had gezegd dat trouwen voor haar niet moest. Ze hadden dat papier niet nodig om te weten dat ze bij elkaar zouden blijven. Ik vroeg haar waarom ze dan toch nog beslist had om ‘het boterbriefje’ te nemen. Ze zei me dat ze een bevriend koppel hadden waarvan de man plots was gestorven en die waren niet gehuwd. Dat bleek een heel gedoe te zijn met de erfenis en de kinderen. Dus vonden ze het toch maar beter om ook te trouwen…

Orgaandonaties, ook voor kinderen

Steeds vaker zie je oproepen verschijnen om je orgaandonaties in orde te maken, ook voor je kinderen. Zelfs in een bekende Belgische soap stierf er een kind er werd er gepraat over orgaandonatie.

Plots gedaan

Vorig jaar stierf de man van mijn nicht. Zomaar plots, het gebeurde op zijn werk en het was poef gedaan. Dat laat je over van die dingen nadenken hoor!

Wat wil ik zelf als ik zou sterven bijvoorbeeld? Voor mij is het zeker dat als mijn organen nog oké zijn, dat iemand anders ze mag hebben. Als ik dan nog één goed ding kan doen, laat het dan zijn dat ik nog een leven kan redden!
En liefst wil ik ook een crematie, liever een urn dan een kist in de grond, voor mij persoonlijk.

Een assieraad – dicht bij je hart!

En wat als mijn partner of kind zou sterven? Goh, daar wil ik dus écht niet aan denken! Maar wat ik wel weet is dat ik ze dicht bij mijn hart zou willen bewaren… En tegenwoordig kan er op dat gebied echt zoveel meer dan vroeger. Mijn tante heeft een mini urn in de woonkamer staan. Hij was haar levensgezel en ze wilde hem bij zich hebben…
Er bestaan ook al prachtige assieraden in de meest uiteenlopende modellen. Van simpele hangertjes tot prachtige levensbomen.

En ‘als’ het ooit zover komt, dan zou ik heel graag zo een hangertje hebben… want wat je dicht bij je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt.

Denk jij na over de dood? Of ga je het uit de weg?
Zou jij een assieraad overwegen?

Take care en tot snel

Liefs Ilse