Wat ik leerde op de begrafenis van een kind.

Wat ik leerde op de begrafenis van een kind.

begrafenisIets meer dan vier jaar geleden was er in België ook een zwarte dag.
22 keer zou er een begrafenis van een kind volgen!
Het was er één van een andere orde dan die van gisteren, maar er is een link – so bare with me!

Vier jaar geleden was er een vreselijk busongeval in Sierre, iedereen weet dat nog wel.
Ik werk in Lommel en dus kon het niet anders dat dat er ook betrokken leerlingen waren bij ons op school.

In mijn klas

Een jonger zusje van een leerling van mijn klas was helaas één van de dodelijke slachtoffers.
De hele klas werd uitgenodigd op de begrafenis.
Daar was héél wat om te doen.  Niet alle leerlingen wilden mee.

“Ik durf niet!”
“Ik weet niet wat ik moet zeggen”
“Ze krijgt er haar zusje niet mee terug!”

We konden de leerlingen natuurlijk niet verplichten om er mee naar toe te gaan, dat is uiteindelijk een beslissing van ieder op zich.
Toch heb ik geprobeerd om uit te leggen waarom ik het belangrijk vond dat we zouden gaan.
Dat ‘er zijn’ belangrijk is!  (Hoewel ik toen nog niet helemaal wist hoe belangrijk dan wel!)
Uiteindelijk besliste toch de hele klas om te gaan, we reden er met een paar auto’s naartoe.
We kwamen achteraan te zitten in een overvolle kerk, we verdwenen een beetje in de massa.
Ik vond het wel wat jammer, want zo kon ons klasgenootje niet zien dat wij er ook waren.  En dat vond ik toch wel erg belangrijk.
Dus op het moment dat het witte kistje naar buiten werd gedragen, droeg ik de klas op om langs het gangpad te gaan staan, zodat ze ons zouden zien bij het naar buiten gaan.
Het meisje was bijna buiten, toen ze me zag.  Ik knipoogde en ze keek omhoog, ging met haar ogen langs de volledige rij van de klas en glimlachte.
Ze liep met de rouwstoet mee naar buiten, trok aan haar moeders mouw, zei iets en rende terug naar ons:

“Oh wat ben ik blij dat jullie er ALLEMAAL zijn, riep ze met de tranen in haar ogen!”  

In één oogopslag had ze gezien dat er niemand ontbrak!  In één moment wist ze, dat ze niet alleen stond als ze straks terug naar de les zou komen!

Ik vind het zo jammer dat mensen kritiek geven op de manier waarop mensen dit proberen te verwerken, want het is zoiets persoonlijks:

De cartoonist maakt een pakkende tekening:

xye8ov6i290b_ht

De dichter doet het met woorden:

Een moeder die nooit meer thuiskomt,
Een kind dat wordt vermist.
Als er al een god bestaat
Heeft die zich duidelijk vergist…

Er valt zoveel over te zeggen
Maar misschien doen we dat beter niet.
Geen woorden van haat of van vergelding,
Alleen maar ruimte voor verdriet

En iedereen heeft theorieën
Over wat er allemaal anders moet
Maar de waarheid ligt altijd in het midden
‘het’ verandert enkel als je ook zelf wat doet.

Slachtoffers krijgen stilaan een naam
De cijfers worden een gezicht
Mijn gevoelens kan ik nog steeds niet benoemen
dus schreef ik dan maar dit gedicht…

(Wendy Debels)

Bart Peeters zingt weer zijn lied:

 

De mens op de social media

verandert zijn profielfoto in tranen, Belgische vlaggen of een welgemeende “fuck you” afbeelding met vingers in de vorm van frietjes.

12417737_134200893640953_6030849098516591811_n
De hele wereld belicht zijn monumenten in de Belgische driekleur (als ze even hebben opgezocht welke kleuren dat ook weer waren!)

599825033
Het is een teken van solidariteit, van ‘we stand together as one’, als troost…

Wat ik leerde op die begrafenis?

Ik heb daar geleerd dat ‘er zijn’ en solidair zijn en medeleven echt troost kan bieden. 

Dit treft ons allemaal.
Nee, ik schrijf dit niet omdat het in België gebeurde.
Het gebeurt dagelijks in de hele zieke wereld rondom ons.
Ik was al niet zo naïef om te denken “Hier zal het niet gebeuren”.
Ik ben nu niet zo naïef om te denken “Hier zal het nu niet meer gebeuren”

Ik ben er me van bewust dat dit niet de laatste keer is dat het zo dichtbij zal komen.
Volgende keer is het misschien manlief die terugkomt van zijn zakenreis.
Het was deze keer dinsdag, misschien was het eerst de bedoeling om het donderdag te doen…

De volgende keer en misschien…. 

Daar mogen we niet bij stil blijven staan!  Ik trek me op aan de bloemen en de kaarsen, de teksten van hoop en liefde.
Ik ben oprecht dankbaar na het zien van zoveel inzet van de hulpverleners en beroerd door de foto van de vluchteling “Sorry for Brussels”.
Bij het zien van zoveel liefde, heb ik nog steeds hoop!

Helaas zie ik ook andere dingen… 
Vooroordelen naar de moslimgemeenschap komt weer meer naar boven, de polarisatie neemt toe.
‘Idiot Trump’ wijst met de vinger en hij is niet alleen.

Al die negatieve vibes op de social media en verwijtende commentaar maakt mij bang.
Banger dan eender welke terroristische organisatie ter wereld ook.
Want ik ben er rotsvast van overtuigd, dat wij dit kunnen overwinnen door verstand te gebruiken, solidair te zijn en samen één liefdevolle maatschappij te vormen.

Maar om die maatschappij te vormen moeten sommige mensen echt nog eens goed in de spiegel kijken en neen, ik heb het niet over de moslimgemeenschap.

18 Replies to “Wat ik leerde op de begrafenis van een kind.”

  1. Weet je dat ik twee keer weg klikte voordat ik verder las? Ik kwam niet voorbij de titel. Ik kan niet lezen over het leed van kinderen, de dood…En ik las verder en je had het over het ongeluk in Sierre. Die weet ik nog. Ik kon toen ook amper naar het nieuws kijken. Kon me de pijn niet voorstellen als het je kind zou zijn, op schoolreis en nooit meer terug. Dat het alweer 4 jaar geleden is…. En toen las ik door en jeetje wat heb je het mooi verwoord want ja, dat is ook echt belangrijk, samen zijn. Samen ben je zoveel sterker. Ik ben blij dat er nog veel mensen zoals jij denken, het is niet alleen negatief. Al schreeuwen zij misschien wel harder.
    Frederique onlangs geplaatst…Brussel en de TroostduifMy Profile

  2. Wat heb je dat prachtig onder woorden weten te brengen!
    Ik vind het erg heftig en leef mee met alle nabestaanden. Het komt ineens zo dichtbij.. Eerst Parijs en nu al in Brussel. Ik woon in het noorden van Nederland maar meer dan 3 uur is dat niet weg.
    Maar met angst geven we het kwaad hun zin. We kunnen inderdaad beter de handen in elkaar sluiten en samen gaan voor een liefdevolle toekomst.
    Ik hoop zo dat er een einde mag komen aan deze verschrikkelijke gebeurtenissen :'(
    Rosanne onlangs geplaatst…Mijn leven als student #3My Profile

  3. De recente gebeurtenissen in Brussel hebben ook mij erg aangegrepen en de wereldwijde solidariteit en steunbetuigingen hebben me diep geroerd.

    Wat zo vreemd is… Langer dan twee jaar heb ik bewust geen nieuws gevolgd, geen nieuwsberichten gelezen, geen radio geluisterd, geen tv gekeken. Juist omdat ik er niet meer tegen kon, tegen al die terreur en horror. Dinsdagochtend dacht ik: Kom, laat ik de radio weer eens aanzetten na al die tijd. Het duurde nog geen kwartier of de eerste vage berichten over Brussel kwamen binnendruppelen…
    sunny mama onlangs geplaatst…EEN TIP VOOR WIE MEER BOEKEN WIL LEZEN, MAAR DAAR NOOIT AAN TOEKOMTMy Profile

  4. Wat ontzettend mooi Ilse dat je de klas hebt kunnen uitleggen * overtuigen) dat het ER ZIJN heel erg belangrijk kan zijn voor het zusje . En hoe dankbaar mag je dan later zijn als je dan dat stemmetje hoort wat zeg “Oh wat ben ik blij dat jullie er ALLEMAAL zijn.
    Wat zal ze zich gesteund voelen .
    Ik ben zelf heel erg vroeg mijn moeder verloren ze overleed toen ik 11 was. Ik kan me nog steeds heel goed herinneren dat ik 4 klasgenootjes op de derde rij zag zitten in de kerk tijdens de begrafenis. En hoe ik me daarbij voelde. Het doet ZOVEEL. met je als kind.
    Mooi mooi om dit te lezen. Goed geschreven Ilse X
    Liefs Diana

    1. Ik weet zelfs nog altijd wie er ‘niet’ was op mijn huwelijksfeest en daar waren meer dan 250 mensen.
      En dat is niet eens zo’n ingrijpende gebeurtenis… daar voel je je op dat moment niet droef of verloren.
      Bedankt voor je reactie! 🙂

  5. Wat mooi dat uiteindelijk de hele klas mee is gegaan. Er zijn is inderdaad vaak al voldoende, een blik uitwisselen is vaak al voldoende.

    Het is verschrikkelijk dat wat er in Brussel in gebeurd en ik hoop echt dat het stopt en dat mensen niet elkaar haren vliegen….

  6. Verschrikkelijk wat er is gebeurd in Brussel (en op elke andere plek, waar hetzelfde is gebeurd).

    Met name dat laatste, goed gezegd! Je verwoordt het goed. Ik ben het helemaal met je eens. Liefde, vertrouwen en respect overwint zoveel meer. Maar al die onzinnige dingen die gezegd worden, die onterechte haat/angst tegen vluchtelingen/moslims. Dat waar wij als Westerse landen wel invloed op hebben (ons gedrag) is soms misselijkmakend.

    Verschrikkelijk dat kinderen al op zo jong een begrafenis hebben meegemaakt. Ik herken het. Mijn klasgenootje verloor haar broertje. We zaten in de één na laatste of laatste klas van de basisschool. We zijn met z’n allen gegaan. Ik dacht er toen niet bewust over na of ik wel of niet zou gaan. We gingen met de klas en ik ging mee. Het was natuurlijk heel erg emotioneel, maar toch bleven we er best rustig onder. Dat komt ook een beetje omdat je je als kind op die leeftijd niet echt kan beseffen wat het eigenlijk in houdt; dat een klasgenootje een broertje of zusje verloren heeft.

    We zaten ver vooraan, kan ik me herinneren. Juist door de leeftijd van de overledene, vonden de ouders dat wij belangrijker waren dan de volwassenen (naast de familie natuurlijk). Het maakte het wat lichter en informeler. Ik kan me voorstellen dat dat prettiger is geweest voor ze.
    Sheila onlangs geplaatst…Hoe reanimatie het leven van mijn broer reddeMy Profile

  7. Wat mooi geschreven. Ik had dit nog niet eerder gelezen bij je. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen. Heel goed dat je alle kinderen mee genomen hebt, dat niet vast veel betekenen voor het meisje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.