Auteur: Ilse Verhoeven

Creatieve Belgische blogger met een chaotisch brein. Mama van drie kinderen en vrouw van jeugdliefde.
Editors in Paleis 12 – date voor mama en papa

Editors in Paleis 12 – date voor mama en papa

Al een half jaar of zo hingen de tickets voor Editors klaar op het prikbord.

Toch hebben we getwijfeld om te gaan.
Het was weer zo’n druk weekend en manlief was nog maar net terug van Oslo.
We moesten naar een verjaardagsfeestje en ik moest nog koffers pakken.
Want zondag zouden we vertrekken naar The United Kingdom.
Ik was nog niet helemaal op mijn plooi van de buikgriep…

Maar ik keek er al zo lang naar uit.
Gelukkig wilde de schoonouders komen baby-sitten.
Ik wilde de kindjes nog een nachtje in hun eigen bedje laten slapen vooraleer we zouden vertrekken richting Calais om daar de oversteek te maken.

We zijn dus toch maar gegaan.

Bij aankomst was het Atomium al in feeststemming.

Editors atomium

Wel vraag ik me af of sommigen op een concert niet ‘vergeten’ om te genieten als ze daar zijn.
Over het algemeen vond ik het meevallen met de smartphones.  Maar toch waren er verschillende mensen die echt bij elk effect en bij elke hit aan het filmen waren of foto’s maakte.
Eerlijk?  Ik vind dat zo jammer!  Een fotootje ok, maar echt honderd foto’s en filmpjes.  Sommigen daar keken het concert via hun smartphone.
Ik vind dat zo jammer, een gemiste kans.  Een stuk van de sfeer ontgaat je toch? Hoe kan je nu willen ‘proberen’ om de sfeer te herleven via die foto’s en filmpjes als je eigenlijk het geheel gewoon gemist hebt?
Of ben ik nu gewoon ouderwets?

Ik, of beter wij, hebben er wel héél erg van genoten.
Van de eerste noot, via de grote hits en voor mij nieuwe songs naar het akoestische gedeelte.  Ontploffen met ‘Pappillon’… het concert was gewoon top.

Het Halloween sfeertje mocht natuurlijk niet ontbreken.  Maskers verschenen soms en als grand finale doodskop confetti …

Het was gelukkig niet al te laat gedaan.
We konden ook vlotjes vanuit Brussel naar huis en ik kon redelijk ‘op tijd’ mijn bedje in om half één.
Het ventje moest nog een beetje voorbereiden voor het werk.
Voor hem zou onze reis zowel ‘vakantie’ als ‘werk’ zijn.
Het nuttige aan het aangename koppelen.

ruimteschepen – Wat tekent mijn kleuter?

ruimteschepen – Wat tekent mijn kleuter?

ruimteschepen

Warre maakt tekeningen, altijd simpel met één kleur in pen of potlood.
Hij vouwt ze op (vandaar de kreuken) en plakt ze dicht met een stickertje: “Een cadeautje voor je, mama.”

Elke keer een verrassing – hoewel het vaak kranen of robots zijn.
Deze week, op zijn verjaardag, bracht hij me deze:
Kijk mama een ruimteschip op een klif.
En daar achter is er nog één (kijk goed links onderaan) – die is klein, want die is verder weg.

Hoe hij daar bij komt?  Geen idee, want ik heb het hem nog nooit verteld over perspectief of illusie van diepte, dat vertel ik wel vaak in de klas, als ik aan het lesgeven ben.

Maar Warre is nu eenmaal erg goed in dingen observeren en opslaan…

In ieder geval was ik maandag een extra trotse mama.
Ik kreeg nog een hele reeks ruimteschepen!

Karatekid? Is onze zoon dat wel in plaats van voetballer?

Karatekid? Is onze zoon dat wel in plaats van voetballer?

Karatekid

Onze zoon is dit jaar begonnen bij de karate, nadat voetbal vorig jaar echt zijn ding niet bleek te zijn.

Of hkaratekidet dit nu echt zal zijn?  Ik weet het nog steeds niet.  Ik vind hem nog steeds erg jong om die beslissing te maken.
Maar we hebben wel samen beslist dat hij het een jaartje gaat doen, samen met de zwemles en dat we dan wel zullen zien.

Feit is dat ik wel een heel andere Warre zie op de trainingen van de karate dan op die van de voetbal van vorig jaar.
Ik wil geen afbraak doen aan de trainers van de U6 van de voetbal, bij ons waren dat 16-17 jarige pubers die hun tijd erin staken en best lief waren voor de kleuters.
Maar het verschil met de trainers van de karate is voor mij duidelijk zichtbaar.  Bloso getraind en jawel, ze krijgen ook hem op gang!

Hij heeft op een dikke maand tijd al harder gelopen bij de karate, dan bij de voetbal op een heel seizoen.
Lopen is niet zijn ding, maar hij heeft super veel vooruitgang gemaakt.  Ik sta er echt van te zien.

Hij vraagt nu wanneer hij moet gaan trainen, zou er zo nog een extra dagje bij doen.
Ik zie hem in zijn spel karatebewegingen doen en ik hoor karate geluidjes.

Hij staat de hele training met een smile tot achter zijn oren op de matten.

Hij was echt super gelukkig met zijn kimono en hoewel hij ook best fier was op zijn voetbalkleding vorig jaar, heeft hij daar toch ook over gezeurd.
Gisteren zou hij zijn gaan slapen met zijn karate-pak.

Eén van de papa’s zei: “Zeg die van u, dat gaat nog ne goeie worden, die geeft niet op eh!”
En ja, dat is waar, het is een bijterke als hij iets echt wil.
Ik moest er wel mee lachten, want of hij nu goed gaat worden of niet, dat maakt me eigenlijk niet zoveel uit.  Ik hoop dat de smile op zijn gezicht blijft staan.

Ik heb hem op een maand tijd echt zien groeien in zijn nieuwe sport, dus ik heb er wel hoop in dat we een goede kanshebber hebben gevonden.

Als ik de groene en blauwe banden (kinderen van 10-12 ongeveer) bezig zie, vind ik dat echt geweldig knap.  Wie weet over een paar jaar …

Maar ik hou het open.  Na een jaartje trainen zullen we zien… Maar voor nu is hij in ieder geval echt een karatekid.

Lees ook hoe het hem vergaan is, onze karateka.

Zoogdier vindt het vreemd haar jong te zogen.

Zoogdier vindt het vreemd haar jong te zogen.

zoogdierGisteren was bij Karen en Decoster alweer een discussie tussen ‘borstvoeding gevende mama’s en ‘flesjesmama’s’.
De zoveelste… ik meng er me niet graag in, ook niet meer op facebook.  In het algemeen eindigt het steeds hetzelfde: borstoeding gevende mama’s boos en gefrustreerd, de flesjesmama’s gekwetst en boos.

Deze keer wil ik wel even reageren.
Ik hoop dat alle mama’s even meelezen, het maakt echt niet uit hoe je kinderen werden gevoed.  Want uiteindelijk werden/worden ze gevoed – punt!
Ik ben zelf pro-borstvoeding, maar ik wil er ook meteen even bij vermelden dat ik respect heb voor de mama’s die de keuze maken, om eender welke reden dan ook, om voor kunstvoeding te kiezen.

De mevrouw die gisteren heel duidelijk verkondigde: “Ik heb bewust voor flesjes gekozen, ik vond het maar een raar idee, zo’n baby aan de borst!”, legde eigenlijk zelf de vinger op de wonde van zoveel organisaties die vechten voor de normalisering van borstvoeding.

“Een zoogdier, want mensen dat zijn we nog steeds, vindt het vreemd dat ze haar jong gaat voeden op de meest natuurlijke manier mogelijk.”

Kan die mama daar iets aan doen? Is dat ‘fout’?  Nee, dat is haar gevoel en een gevoel kan niet fout zijn!
Maar het geeft wel weer wat een druk en invloed de maatschappij op het hele thema heeft (gehad).
Al enkele generaties zien we nog weinig mama’s die borstvoeding geven.
Als ze het al doen worden ze naar toiletten verbannen, al is op dat vlak wel verbetering merkbaar.
Het werd voor de maatschappij ‘normaler’ om flesjes te gaan geven, want dat is/was gewoonweg het meest zichtbaar.
De fabeltjes rond borstvoeding slopen binnen.
* Je hebt geen melk genoeg
* Als je begint te werken, moet je toch stoppen, dus bouw het maar af.
* Het doet pijn
* Je moeder heeft het niet gekund, dus zal jij het ook wel niet kunnen (deze was voor mij héél persoonlijk trouwens.)
* Het is te vermoeiend voor je lichaam
–> meer fabeltjes kan je vinden als je op de link klikt: https://www.borstvoeding.com/artikelen/fabel/fabeltjes-1.html

Mensen zijn echt gewoon niet meer juist geïnformeerd. 
Als je naar huis gaat na de bevalling krijg je al een briefje mee van de kinderarts: “Als je stopt met borstvoeding ga je over op merk X kunstvoeding.”
Ik verkondigde trots dat ik dat niet nodig zou hebben.

Het punt is dat deze hele discussie niet moet gaan over hoe je kiest om je kind te voeden.
Het moet niet weer de zoveelste borstvoedingsmaffia tegen flesjes-mama discussie worden.
Het is gewoon een gevecht om terug de juiste informatie te verspreiden, om borstvoeding terug meer te integreren in de maatschappij.

De borstvoedings mama’s zijn helemaal niet boos op de mama’s die flesjes geven.
Ze zijn gefrustreerd om al de foute informatie en de verkeerde zorgverlening die ook vaak fout informeert.
Een vrouw mag een keuze maken, maar liefst een geïnformeerde keuze met de juiste zorgverleners aan  haar zij.
De onwetendheid over borstvoeding is nog steeds zo groot!
En daar loopt het vaak grandioos fout!

Dat was ook heel mooi zichtbaar op het eind van het programma.
Er werd aan Karen gevraagd of ze twee jaar zou voeden moest ze nog een kleintje krijgen.
Ze vroeg of ze dan twee jaar thuis mocht blijven en meteen kwam daar reactie uit de borstvoedingshoek: ‘Dat hoeft helemaal niet’.

Hoe zit het bij mij?
Ik heb alle drie mijn kindjes borstvoeding gegeven.
Warre tot 14 maand, Inthe tot 16 maand.  Bij beiden was door de zwangerschap van de volgende in de rij de productie heel erg verminderd en namen we vrede met stoppen.
Leni is 15 maand en krijgt ook nog borstvoeding en ik wil met  haar graag de WHO-norm halen.   Dat voelt niet vreemd.  Alle kindjes van twee jaar krijgen toch melk.
Of dat nu melk van mama is of melk uit een doosje of een pak… het is melk.
Mensen hebben daar een héél vreemd beeld over…. Ik draag ondertussen terug gewone bh’s, ik heb geen borstvoedingspads meer nodig (mijn borsten zijn ‘zindelijk’ zoals ze zeggen), ik moet niet meer kolven (mijn productie is stabiel).  Leni drinkt ’s morgens als ze opstaat en ’s avonds als ze gaat slapen en als we thuis zijn tussendoor ook nog wel.  Maar dit valt in geen geval te vergelijken met een mini baby van een paar weken die om de paar uur komt vragen…

Laten we alsjeblieft stoppen het goed, beter, best verhaal.
Laten we alstublieft elkaar respecteren.
Laat borstvoeding terug normaal worden, want dat is het!  Maar respecteer ook de keuze van een ander om dat niet te doen.
Ga niet in discussie over hechtingsproblematiek (of andere gevoelige thema’s).
Natuurlijk kwetst dat als een mama geen borstvoeding heeft gegeven en een andere mama zegt dat de hechting bij haar beter is omdat zij wel borstvoeding gaf.
Een mama die goed zorgt voor haar kindje en er is voor haar kindje zal er een goede band mee krijgen, eender welke voeding ze geeft.
Denk na als je iets zegt tegen een mama die een andere keuze heeft gemaakt dan de jouwe.  Wil je die mama kwetsen? Is ze een mindere mama omdat ze een andere keuze maakt?
Nee – we zijn allemaal mama’s die het beste voor hebben met onze kindjes.

“Het zoogdier vindt het vreemd om haar jong te zogen” is helemaal waar en bewust gekozen, een beetje als ‘trigger’
Maar eigenlijk moet het zijn:
“De mens vindt het vreemd zijn kind te voeden.”
Het is niet vreemd dat een vrouw haar kind borstvoeding geeft, maar het is ook niet vreemd dat een vrouw haar kind een flesje geeft.

Laat ze beiden, naast elkaar, met respect voor elkaar, normaal zijn. 

Bekijk fragment Karen en Decoster

 

speenkoord haken – werkbeschrijving

speenkoord haken – werkbeschrijving

Een speenkoord is echt heel gemakkelijk te haken, dus ook een ideaal beginnersproject.
Ik haakte voor onze oudste dochter jaren geleden een tutjes koord en dat ding heeft echt van alles en nog wat meegemaakt en had het allemaal overleefd. Op het einde was vooral de clip aan vervanging toe. Het haakwerk was nog steeds erg goed van kwaliteit!

Waar moet je op letten bij het haken van de speenkoord?

  • Gebruik garen van 100 % katoen. Dit garen is kwaliteitsvol en gaat niet pluizen. Het kan ook tegen een stootje in de wasmachine en dat is met kleine kinderen toch echt een must!
  • De totale lengte van de speenkoord mag niet meer dan 22 cm. zijn (zonder de clip). Dit is uiteraard voor de veiligheid van het kindje!
  • Alle onderdelen moeten goed vast zitten. Bij mijn werkbeschrijving is alles daarom in één stuk door gehaakt en meteen aan de clip vastgemaakt.
  • Gebruik je houten kralen? Zorg dan dat je beukenhout koopt. Dat hout splijt namelijk niet. Ik ben ook geen voorstander om deze kralen aan te schaffen via bijvoorbeeld Ali. De kralen moeten ook van onbehandeld hout zijn.

Werkbeschrijving simpele speenkoord haken

Het haken zelf is echt makkelijk.  Je moet alleen vasten en keerlossen kunnen haken, kunnen vermeerderen en verminderen en afwerken. Echt ideaal voor beginners dus!

Gebruikte materialen speenkoord haken: 

  • haaknaald 3 mm
  • 100 procent katoen garen

T1:  haak 5 vasten in het ijzertje van de clip en 1 keerlosse. (5)
draai je werkje om.
T2: haak 2 vasten in de eerste vaste, haak 3 vasten, haak 2 vasten in de laatste vaste (7) haak 1 keerlosse keer je werkje om.
T3: haak 7 vasten en 1 keerlosse en draai je werkje om.
Herhaal T4 tot het tutjeskoord de gewenste lengte heeft. (Die van mij zijn 20 cm zonder het lossen lusje)

Derde laatste toer: haak 2 vasten samen, haak 5 vasten, haak 2 vasten samen, haak 1 keerlosse. keer om (5)
Voorlaatste toer: haak 2 vasten samen, haak 1 vaste, haak, 2 vasten samen, haak 1 keerlosse. keer om (3)
Laatste toer: haak 15 lossen, haak 1 halve vaste in de laatste vaste. Hecht af.

Zoals je ziet, echt super simpel!
Toch weet ik dat beginnende hakers hier echt veel aan kunnen hebben. Toen ik begon met haken ging ik op zoek naar van deze simpele dingen, die niet te lang waren en toch een leuk resultaat gaven!

Lees ook: Leren haken – hoe begin je daaraan? 

Lees ook: Hoe vind je Nederlandstalige haakpatronen op Pinterest? 

Take care en tot snel

Liefs Ilse

 

 

 

Oog om oog, tand om tand?

Oog om oog, tand om tand?

oog om oogEr was iets loos met mijn grote kleine man toen ik hem ging ophalen deze middag.
Hij stond daar met een lip tot op zijn tenen.
“Wat is er jongen, je kijkt zo zielig?”
En meteen kwamen er tranen en een onsamenhangend verhaal.  Een behulpzaam klasgenootje kwam zeggen dat hij had gevochten met een ander kindje.

Mijn rustige, gevoelige kerel had het nodig gevonden om een ander kindje, dat hem had geslagen, terug te slaan en te schoppen.
Natuurlijk was de juf boos geworden, hadden ze een gesprek gehad en was er afgesproken dat hij dat niet meer mocht doen.  Dat hij het moest komen zeggen als iemand hem pijn had gedaan.

Warre was er helemaal van aangedaan.  De juf was boos geweest op hem.
Een heel gesprek met papa en mama volgde deze middag, waarbij we nog eens duidelijk hebben gemaakt dat andere kindjes pijn doen niet kan.
Nooit.  Pijn doen willen we niet, doen we niet, punt.
Hij weet dat.

Ik blijf dit iets moeilijk vinden.
Ik wil niet dat hij anderen pijn doet, maar langs de andere kant wil ik ook niet dat hij over zich heen laat lopen.
Langs de ene kant vind ik het wel goed dat hij voor zichzelf opkomt, maar niet op deze manier.
Hij is ook nog zo klein om mee te redeneren en uit te leggen dat slaan een teken van zwakte is.
Dat het nooit een oplossing is, want voor hem is het op dat moment natuurlijk wél een oplossing.

Met het ouder worden kunnen we het hem hopelijk duidelijk maken dat er andere manieren zijn om zoiets op te lossen.
Dat volwassenen hun geschillen (normaal gezien) ook niet oplossen met erop te kloppen.

Ik zie ons daar nog staan op een fuif als 16-17 jarige, dansend.
Komt er een kerel voorbij met een bekertje bier en daar boste iemand van onze vriendengroep per ongeluk tegen, zijn biertje ging de grond op. Meteen volgde een kopstoot, een bloedende oogkas tot gevolg.
De man vond het nodig om nog wat extra beginnen te dreigen…
Daar was dan mijn held, mijn vriendje (nu mijn man 😉 ) met een paar drankbonnetjes: “Kerel, het was per ongeluk, het was maar een pintje, hier heb je een nieuw bonnetje.”
Groot gevecht vermeden.

Er zullen in de omgeving altijd mensen rondlopen die geweld als enige oplossing zien.
Maar voor ons en voor onze kinderen blijft het ‘not done’.
Ik zal dus blijven hameren op het feit dat erop kloppen nooit de oplossing is.
Het oog om oog, tand om tand principe is niet  ‘the way to go’ in onze ogen.

Opvoeden, het blijft een uitdaging!

Ik heb wel wat vragen?
Hoe reageren jullie op jullie kindjes als ze slaan op schoppen als ze zelf pijn werden gedaan?
Hoe reageren jullie als ze zelf zijn begonnen?
Vinden sommigen van jullie het oog om oog principe wel goed?
Hoe redeneren jullie met zo een kleuter over zo’n dingen?
Misschien haal ik wel wat tips uit jullie antwoorden, wie weet. 🙂

 

Selfie tekenen – Tekenlesjes zelfportret op sjabloon.

Selfie tekenen – Tekenlesjes zelfportret op sjabloon.

Selfie tekenen

Als eerste opdracht van het schooljaar mochten onze eerstejaars secundair een selfie tekenen.  Een selfie is eigenlijk een moderne versie van een zelfportret.  Het verschil is dat het vroeger werd geschilderd en dat het nu met een smartphone of met een tablet gemaakt wordt.
De link naar de leefwereld van ons publiek is op deze manier snel gemaakt, aangezien ik, samen met mijn collega R, lesgeef in een middenschool.
Toch is het altijd wel even ‘stress’ die we aflezen op de gezichtjes in het begin van het schooljaar.  Vandaar dat het aan ons is om de leerlingen stap voor stap te begeleiden!

Kunstbeschouwing zelfportretten in de kunstgeschiedenis

 

selfie tekenen deden ze vroeger ook
Rembrandt van Rijn van http://www.verenigingrembrandt.nl/
Leonardo da Vinci – foto van http://www.raamstijn.nl/
Vincent Van Gogh – foto van http://www.allposters.be/

Gezicht tekenen

We hebben de grote delen van het gezicht goed uitgelicht.
Waar staan de ogen, de neus en de mond?

In de ‘How to draw a face wiki’ kan je de tekeningen stap voor stap volgen.

 

Kleurpotlood technieken

Met een kleurpotlood kan je veel meer dan enkel inkleuren.
Structuur maken, mengen, overgangen maken,….
Dat zijn dingen die zeker niet al onze leerlingen kennen en kunnen als ze bij ons aankomen.
Daarom oefenen we deze technieken altijd nog eens in met een werkblaadje.

Hoe maak je van een portrettekening een ‘selfie’?

We hebben besproken hoe je van een portret naar een zelfportret gaat.
* Vorm van het gezicht
* Kapsel
* Kleur van de ogen
* Accessoires (bril, beugel, juwelen)
* Bijzondere kenmerken (littekens, moedervlekjes,…)

Download gratis sjabloon smartphone:

Dan kregen de leerlingen een sjabloon van een smartphone en mochten ze een schets maken.
Dit sjabloon kan je hieronder downloaden en je kan er gratis gebruik van maken.
Link wel even terug naar hier en vermeld altijd netjes dat je het hier hebt gevonden!

smartphone 2
Sjabloon smartphone gratis downloaden.

Enkele resultaten:

sven Indy

 

Boekenkindjes – hebben jullie ze ook?

Boekenkindjes – hebben jullie ze ook?

Boekenkindjes

Wij hebben boekenkindjes.
Alle drie zaten ze al snel met hun neus in de babyboekjes.
We hboekenkindjesebben een grote boekenkast en daar trekken ze naartoe om boekjes te kiezen.
’s morgens lezen we boekjes in het grote bed (toch in het weekend en de vakanties).
In de living hebben we drie bakjes met boekjes staan, die ‘lezen’ ze in de zetel.
We hebben een boekjes abonnement dat elke maand vier exemplaren brengt voor één van de drie, om de beurt al naargelang hun leeftijd.

Ook in het ‘naar bed ritueel’ zitten hier boekjes.
Pyama aan, tandjes poetsen, de twee oudsten kiezen elk een boekje, we lezen hun boekjes samen in de kamer van Ware of Inthe om de beurt….

Twee weken geleden echter kwam daar de kamer van Leni bij.  Ze heeft een super mooi zeteltje van haar metie dat op haar kamertje staat.
Papa had haar alvast op de grond gezet toen haar tandjes waren gepoetst en ze was in haar zeteltje gaan zitten. Precies of ze wilde zeggen: “Nu gaan we eens een keer in mijn kamertje lezen.”

Vandaag zette ik Leni neer na het tandjes poetsen en liep ze, net als de andere twee, naar de boekenrek, haalde er een boekje uit en liep verder.

Vanaf vandaag lezen we dus drie boekjes in plaats van twee…

Wij hebben boekenkindjes.

slechte mama gevoel – iedereen heeft het wel eens.

slechte mama gevoel – iedereen heeft het wel eens.

Elke mama kent dat wel.
Even dat gevoel van: “Dju, dat had ik anders willen doen”.

Vorige week had ik er zo één momentje met Inthe.
Ik kwam in de living, (die ik net had opgeruimd) en daar zag ik een hele boel natte plekken en een ikea draaistoel helemaal onder het aangelengd diksap.
En natuurlijk werd ik boos, want het was zo’n een plakboel.
“Inthe, verdorie toch, wat heb je nu gedaan? Je weet toch dat je het drinkbekertje dicht moet laten!  Zie nu toch eens wat een knoeiboel! Dit vind ik echt niet leuk!”

Haar gezichtje stond op schuldbewust, maar ook nog op iets anders… Ik kon het niet meteen plaatsen.

Ik  haalde een dweil en heet water om de boel op te poetsen en toen zag ik wat dat ‘anders’ was, wat ik op haar gezichtje gezien had.

Ze was al zelf een doek gaan halen en had echt héél erg haar best gedaan om haar knoeiboel op te poetsen.  Ok, ze had het in alle eerlijkheid alleen erger gemaakt, maar de intentie om haar fout goed te maken was er wel geweest.

Wat was ik trots op haar!  Die boosheid van mama was dus niet nodig geweest, want ze had al gezien dat ze fout was geweest en had ook haar best gedaan om haar fout terug recht te zetten.

Op zo’n moment ben ik dan kwaad op mezelf.  Had eerst eens goed gekeken naar de hele situatie!  Had gezocht naar dat gevoel op haar gezicht dat je niet kon plaatsen…

We hebben afgesproken dat, als er nog zo eens iets voorvalt, ze mama moet komen halen en dat we het dan samen zullen oppoetsen…

Leerschool voor mama en Inthe…

slechte mama
http://quotesgram.com/
Groene pan – heb jij er ook al een? En wat vind je ervan?

Groene pan – heb jij er ook al een? En wat vind je ervan?

Pannen, ik heb er een klik mee of juist helemaal niet en dan worden we ook nooit de beste vriendjes…

De allereerste twee pannen die ik kocht waren twee wokpannen.
Eén nieuwe en één in de kringwinkel.
Dat waren mijn ‘kotpannen’.  Ze werden voor alles gebruikt.  Om spaghetti en rijst in te koken, om vlees te braden, aardappels te bakken of te koken.  Ze diende als pot en als pan!
Een pan daarvan is ondertussen vervangen.  Of het de nieuwe of de kringwinkelpan is weet ik niet, maar ik heb er nog één van.
Deze week echter zag ik dat (ook) deze pan haar beste tijd heeft gehad.

De volgende pan was een honingraat pan van Tefal.  Een héérlijke pan vond ik dat.
Maar ik had de pan niet zo goed verzorgd (lees in de vaatwasser gezet – nefast voor de aanbaklaag – ik weet het – shame on me).
Dus die pan moest vervangen.

Lucky for me – het was bijna eindejaar en dus stond er een  nieuwe pan op mijn ideetjeslijstje.  Een grote, want het gezin was ondertussen wel wat uitgebreid.
Ik kreeg voor Kerst een nieuwe pan.
Maar oh jee, die pan en ik, dat klikte niet.  Pannenkoeken plakte in de pan, ik brandde van alles aan.  Daar stond (en staat, ik moet ze eens wegdoen bedenk ik me nu.) een ongebruikte pan in mijn keukenlade.

Terloops vertelde ik mijn mama, van wie ik de pan gekregen had, dat de nieuwe pan en ik geen vrienden zouden worden.
Ik ergerde me dood aan dat ding, dus gebruikte ik ze niet.
“Zonde van zo’n dure pan” zei mijn moeder daarop.  En gelijk heeft ze, maar helaas die pan en ik het zal nooit wat worden.

Ondertussen had mijn mama de welbekende greenpan gekocht.
Haar oude pan was versleten en ze had al zoveel goeds gehoord van de ecologisch verantwoorde greenpan.
Maar die pan wilde niet samenwerken met het inductievuur van mijn ouders.
Het lampje van het vuur flikkerde, de pan werd niet warm, de pan moest perfect op de cirkel staan.
Zeer vreemd voor een inductievuur!

Ik stelde voor om de pan mee te nemen naar ons thuis en te testen of ze op ons inductievuur wel wilde werken.
En ja, de pan werd warm, op elke plaat die ik probeerde.

Een paar dagen later kwam ik dus terug bij mijn ouders met de pan: “Mama, die werkt gewoon hoor!”
“Ah je hebt ze terug bij?  Als ze bij jouw werkt mag je ze houden, je hebt nog een pan te goed in plaats van die andere die niet goed werkt!”
“Maar mama, deze pan werkt gewoon, zullen we eens proberen”.
De pan ging terug op het vuur van mijn ouders en jawel, het ding deed gewoon wat het moest doen.
Dus de pan bleef bij mijn ouders.

De dag erna kom ik weer bij mijn ouders binnen en het eerste wat mijn mama deed was de greenpan in mijn handen duwen:

“Hier ik kan ze niet meer zien, de rommel!  Zet ze in uwen auto, ik wil het ding niet meer hebben en gij had toch nog ”een goei” pan tegoed”.

De avond ervoor had mijn papa terug geprobeerd om met te pan te bakken, weer waren de lampjes gaan flikkeren en werd de pan niet warm.
Ik kan me al levendig voorstellen hoe dat in de keuken moet geweest zijn met de pan die het weer niet deed en bij mij gewoon werkte…

Net zoals ik geen klik had met de nieuwe pan van onder de kerstboom, zo hadden mijn ouders geen klik met de greenpan.

Ik ben er wel bijzonder tevreden van.
Ik zal ze maar netjes met wat afwasmiddel en warm water reinigen in plaats van de vaatwasser, dan is ze een langer leven beschoren dan mijn honingraatpan.

Nog iemand favoriete pannen in de keuken?
Ik wil nog wel een pannetje bij en twijfel of het een tweede greenpan gaat worden of toch nog een andere ‘goei’ pan.

groene pan