Auteur: Ilse Verhoeven

Creatieve Belgische blogger met een chaotisch brein. Mama van drie kinderen en vrouw van jeugdliefde.
Voed je kind op, alsjeblieft.

Voed je kind op, alsjeblieft.

“Aan de kaaaaaaaant,

AAN DE KA-HAAANT” roept de ongeveer vierjarige kleuter naar me toe.
Ik zit aan de rand van het peuterhoekje van de binnenspeeltuin, De Neut, mijn jongste in het oog te houden. Ze baant zich voor de tweehonderdste keer een weg naar het trapje van de mini-glijbaan.
Ik voel mijn gezicht in ‘leerkrachten-pose’ vertrekken, je weet wel, zo met één wenkbrauw omhoog?
Uit mijn mond komen automatisch de woorden: “Als je dat op die manier aan me vraagt heb ik eerlijk gezegd niet zoveel zin om op te staan.  Als je nu ‘alsjeblieft’ had gezegd, of ‘Zou je even opzij willen gaan, alsjeblieft?”, dan was ik waarschijnlijk al lang opgestaan hoor.” (Sorry, beroepsmisvorming!)
Het jongetje kijkt me aan en jawel: “Zou je alsjeblieft even aan de kant kunnen gaan?”, vraagt hij nu netjes en ik laat hem passeren.

Voed je kind op!

Ik kijk naar het peuterhoekje, waar het plaatje: ‘Niet voor kinderen boven de drie jaar’ op hangt!  Ik tel de kindjes die hun derde verjaardag nog niet hebben gevierd.
Het zijn er denk ik vier van de tien die aan de juiste leeftijd voldoen.
Begrijp me niet verkeerd, mijn oudste van vijf zat er ook!  Hij was zijn glansrol als grote broer weer eens met verve aan het vertolken.
Helaas was dat gewoon nodig, dat hij op zijn kleinste zusje paste en haar wat afschermde.  Vooral voor de kinderen die gemakkelijk (3 x 3) jaar oud waren.
De grote zachte blokken werden gesmeten (ik noem het zelfs niet meer gegooid) om elkaar te raken.  Ze rolden de grote, zware rol, waar de kleintjes door kunnen kruipen, wild op en neer.  Ze sloegen geen acht op de allerkleinsten.
De bediening kwam een enkele keer zeggen: “Volgens mij zitten hier kindjes die ouder zijn dan drie”  en dan vertrokken er weer een paar om vijf minuten later gewoon terug te keren.

In de speelzaal staat er een schattig, klein, knalrood, oud en opgemaakt autootje, eentje waar de kindjes in mogen gaan zitten en aan het stuur mogen draaien.
Ze “Vroemen” en  “Tuut-en” er op los.
Enkele kinderen vonden echter dat het autootje eerder op een trampoline leek en stonden met een aantal bovenop de motorkap te springen….

Als een kinderopvang.

En dan zucht ik eens diep.
Sommige ouders gaan naar zo’n binnenspeeltuin, droppen hun kinderen in de speelhoek en kijken er voor geen meter meer naar om.
Dat de groten in de peuterspeelhoek het super gevaarlijk maken voor net diegenen waar het speelhoekje voor bedoeld is, dat er zijn die onbeleefd (ouders van) andere kindjes afsnauwen en dat er een autootje als trampoline wordt gebruikt is niet de schuld van het de bediening van de binnenspeeltuin.
Lieve ouders, het is jullie verantwoordelijkheid om je kinderen in het oog te houden!  Het is geen dagopvang daar, hè.  De mensen die daar werken hebben allemaal een eigen taak en die is niet ‘let op de kinderen.’
Dat wil heus niet zeggen dat je daar als een politie-agent moet staan roepen en tieren.
Opvoeding begint al net iets eerder dan daar op dat moment dat je kind het voor de andere kinderen onveilig maakt, of de spullen van anderen respectloos behandeld.

Klein apen, apen andere apen na…

Als ouder heb je een voorbeeldfunctie, je kinderen doen jou na!
Aan het begin van onze namiddag in de binnenspeeltuin stonden we aan de ingang netjes te wachten.
Het was er super druk en het meisje dat instond voor de tafeltjes, zocht een tafeltje dat vrij was voor ons.
Ondertussen kwam er een oud vrouwtje met een rollator aangewandeld naar de deur.
Wat doet mijn man, hoffelijk als hij is, opent hij de deur voor het vrouwtje met de rollator en krijgt onmiddellijk een boze sneer: “Moet ik naar buiten of wat?”
“Neen, ik dacht dat u naar buiten wilde en ik open even de deur voor u.”
“Ik ga niet naar buiten, ik wacht hier!”
En toen kon ik het niet laten om die mevrouw van antwoord te dienen: “Goh, wat reageren mensen toch vriendelijk op hoffelijkheid tegenwoordig!”
De mevrouw die naast me, ook op een tafeltjes stond te wachten, verborg haar lach achter haar hand.

Hoe kunnen we van onze kinderen nu gaan verwachten dat ze beleefd en respectvol zijn als zelfs een oma in een binnenspeeltuin het niet kan opbrengen om gewoon vriendelijk te antwoorden: “Oh wat vriendelijk van u meneer, dat u de deur voor me opent, ik wil hier nog even wachten op de rest van mijn gezelschap voordat ik naar buiten ga, maar toch bedankt.”

Lees ook: momenten dat een klant zijn koningskroon verliest.

Hoe wij opvoeden

Het spijt me, mevrouw met de rollator, dat wij onze kinderen nog proberen op te voeden tot hoffelijke, respectvolle mensen, door het goede voorbeeld te geven.
Ik hoop dat ze later, ondanks u onbeleefde antwoord, toch de deur zullen openen voor mensen die slecht te been zijn.
Ik hoop dat ze door het leven gaan met alsjeblief en dankjewel.
Ik hoop dat ze respect zullen opbrengen voor alles en iedereen en dat mag ik alleen hopen, als ik zelf elke dag aan hen laat zien hoe het moet.
En ik hoop dat ze, net als ik, net dat tikje relativeringsvermogen gaan hebben om tegen mensen met zo’n reactie zoals die van u, een lekker sarcastisch antwoord te formuleren.

Lees ook: bereid je kind voor op het verwijderen van een gispverband. 

 

voed je kind op

De Decadente Date

De Decadente Date

Van missen naar daten.

Vorige week zat ik een beetje in zak en as mijn ventje extra hard te missen op valentijn.
Niet eens dat we valentijn echt vieren, hoor.  We vinden het beiden een commerciële truc om meer bloemen en chocolade te verkopen tussen Sinterklaas en de paashaas.
Maar toch, als iedereen foto’s van chocolaatjes en bloemen post op social media, terwijl je zover van elkaar zit, dan vind je de dag echt niet zo leuk!

Mijn ventje WhatsAppte me deze eigen quote vorige week:

Date voor mama en papa

En natuurlijk had hij gelijk.  Je kan, mag en moet elkaar laten zien dat je elkaar graag ziet op elk geschonken moment dat je samen bent.

Date morgenavond

Vrijdag zat er een mailje in mijn inbox van mijn ventje – ik moest ‘casual’ klaarstaan om zaterdag met hem op date te gaan.  De twee oudsten gingen bij oma en opa logeren, de jongste ging naar haar metie.
Alles was geregeld.

Warre en Inthe vinden het super leuk om bij oma en opa te gaan logeren.
Ze eten macaroni, hot-dog of zoals deze keer frietjes.
Ze mogen langer opblijven, want ze zijn daar nooit moe,…

Op logement

Warre begon met zeuren om zijn koffer klaar te maken vanaf het moment dat hij wist dat hij naar oma en opa mocht.
Hij had echter eerst nog zijn eerste karate-stage in de voormiddag, dus de koffer maken mocht hij doen als hij terug thuis was.
(Die stage was trouwens ook iets super spannends voor hem! Hij verzamelt met deelname aan stages en andere activiteiten examen punten voor zijn ultieme doel: de volgende band, maar dat is een ander verhaal)
Hij haalde zijn rol-koffertje, stopte er zijn pyjama en zuiver ondergoed in – en haalde er iets anders uit:

wp-1456057017685
DE onderzetters

Onderzettertjes die me héél bekend voorkwamen, maar die ik niet meteen kon plaatsen … tot ik me de keer bedacht dat de rol-koffer de laatste keer was gebruikt: Ons reisje naar Engeland – nog iets wat aan het lange lijstje van misser van die vakantie kan worden toegevoegd.  (Als je niets (meer) weet wat voor fiasco’s we daar hebben meegemaakt kan je dat hier lezen!)
Warre heeft dus de onderzettertjes van de cottage in Engeland mee naar België verhuisd.  Zijn “Oeps” met schuldbewuste ogen sprak boekdelen!

Leni ging voor het eerst ergens anders dan bij ons slapen… Dat blijft toch gek doen!
Metie was helemaal in de wolken en gaf Leni dan ook een full verwen logement met exclusieve bad-tijd (hier moet ze meestal het bad delen sinds ze zelfstandig kan zitten.)

 

wp-1456057060515
Foto van Metie Sindy

 

Decadente date

Papa had voor ons twee een wellness-sauna date avond geregeld.

Ook dat bleek achteraf heel wat voeten in de aarde te hebben gehad.
Hij had een arrangement gevonden niet zo héél ver uit de buurt, maar moest eerst de baby-sits nog regelen – Tegen dat de baby-sits waren geregeld, was het arrangement in de buurt al weg en kon hij terug op zoek.

Hij kwam uit bij de Napoleon Suite in Kapellen.
Dat was ietsje verder rijden van bij ons thuis uit.

 

Vroeger deden we wel eens een publieke sauna en dat was altijd fijn en gezellig, maar met dit was het niet te vergelijken!

WAUW!
Alles was er héél gezellig ingericht, het was er proper en echt alles was er.

Twee relaxgedeelten, één met leuke brandpasta haard.
TV, radio, docking station, massage tafel, mini-koelkast, handdoeken, zeep, shampoo, scrub, grote regendouche, twee bubbelbaden, warmtegolf sauna, buitenzwembad, koffiezetter, slippertjes,  dekentjes, kussens,… heerlijke dikke kamerjassen!

wp-1456057041637
Slechte foto – slecht licht 😉 En ik heb een paar fotootjes gemaakt voor we begonnen en toen ging de smartphone netjes weg!

 

Ik voelde me echt even op een andere planeet.
We hadden het kaas en wij arrangement en dat was ook héél lekker en verzorgd.
De zaakvoerder was super vriendelijk en ik voelde me erg welkom!

En daar zaten we dan met een héérlijk glas wijn in een bubbelbad! Dat, na een heerlijke regendouche met scrub en sauna-beurt – even lekker decadent te doen.
Maar ik heb er héél hard van genoten en ik voelde me niet schuldig over het bedrag dat we kwijt waren – het was het dubbel en dik waard!

Wat was ik relaxed na die twee en een half uur.  Ik was vergeten hoe goed dat kan voelen om echt even van de wereld weg te zijn – al is het maar voor twee en een half uur – het was nodige kwaliteit-tijd.

De fles Champagne van 105 euro hebben we toch maar dicht gelaten. 😉

Gaan jullie ooit naar de sauna of wellness en wat zijn jullie aanraders?
Deze zou in meteen aanraden!

Jules Vernes in Nantes –

Jules Vernes in Nantes –

In 2009 gingen manlief en ik met zijn tweetjes (één van de laatste keren zonder kinderen) op vakantie naar Frankrijk.
We reden met de auto naar Nantes.

Nantes op zich is een héél mooie stad, we hebben er lekker gegeten en gewandeld.

Maar wat er het meest indruk heeft gemaakt was de gigantische mechanische olifant van twaalf meter die voorbij gelopen kwam met een puffend geluid.
De straal water uit de slurf kon op een warme dag voor verfrissing zorgen.
Boven in de olifant zaten allemaal mensen die meereden met de olifant.
Wonderbaarlijk was het.
Ik vraag me af wat mijn kinderen ervan zouden vinden.  Warre vindt het vast geweldig, misschien is het tijd om nog eens naar Nantes te gaan?

nantes

De machines, geïnspireerd op Jules Vernes worden gemaakt en vertrekken vanuit een verlaten scheepswerf.
Je kan zien hoe ze van ontwerp groeien tot attracties, waar mensen ook echt op kunnen meereizen door de stad.

Als ik  nu op zoek ga op internet, kom ik uit op de website van Les Machine de Nantes
Er is ondertussen een mega carrousel met zeewezens uit de boeken van Vernes bijgekomen.
Hoe meer ik rondklik op de site, hoe meer ik zin krijg om mijn koffer te pakken en terug te gaan naar Nantes, deze keer met de kinderen….

In de buurt ligt ook een prachtig dierenpark, waar je met je auto door mag rijden: Planète sauvages
Daar herinner ik me nog een slappe lach moment met een zebra van, die ergens was waar ik hem niet had verwacht, maar dat is weer een andere verhaal…
4712_1145107272349_5118050_n

Deze serie ‘verhalen’ rond foto’s die gemaakt werden op uitstapjes en reizen is een deelname aan de reisfotochallenge van de blog van Thomas Pannenkoek.
Ik heb er al erg van genoten om in de foto’s te duiken naar herinneringen.  Als je mee wil doen, voel je vrij en laat Thomas even weten dat je ook meedoet.

Aan mijn verre Valentijn in China

Aan mijn verre Valentijn in China

Aan mijn Verre Valentijn

*zucht*

Terwijl de foto’s van romantische etentjes, hartjesballonnen, chocolaatjes en meer me op de social media me rond mijn oren vliegen, sturen wij elkaar WhatsApp berichtjes heen hen weer.

Jij zit in China, voor de derde keer op drie maanden ben je voor je werk bezig in een mega fabriek daar in Beijing (goed van me hè, ik noemde het niet Peking 🙂 )

Ik zit hier, in de krokusvakantie nog wel, thuis met de drie kindjes.

“Neen, je gaat niet in een schoolvakantie!”, beet ik je toe, toen je me de e-mail liet lezen van je baas.
“Niet tijdens mijn verjaardagsfeestje, niet tijdens de vakantie en niet op 14 februari (niet zozeer voor Valentijn, eerder omdat er oorspronkelijk iets anders op onze kalender stond!)

Maar uiteindelijk viel onze verplichting voor de 14de weg en heb ik gezegd dat ik wel een compromis wilde sluiten.
Helaas als je ze op het werk een vinger geeft, nemen ze praktisch je hele arm , euhm vakantie….
Je bent dinsdagmiddag vertrokken.  Na een druk weekend was dat dus anderhalve dag ‘vakantie’ dat we samen hebben gehad.
Je ging weg en liet ons letterlijk in de ‘shit’ door de renovatiewerken die anders liepen dan verwacht.
Een vliegtuig wacht niet, gelukkig zijn er mensen die dan bijspringen!

De kindjes waren ziek in het begin van de week, dus veel hebben we aan die dagen dat je wel hier was niet gehad.
Warre vroeg dinsdag, de dag dat je zou vertrekken nog: “Papa, wat gaan we nog voor leuks doen deze vakantie?”
Hij weet dat vakanties gereserveerd worden voor tripjes naar de binnenspeeltuin en de cinema en lekker samen hangen op de bank.
Ik zag je schouders in elkaar zakken, je slaakte een zucht.  Je wilde ons helemaal niet achterlaten hier, in de vakantie.
Jij wilde ook samen met ons herinneringen maken.

“Want straks zijn de kindjes groot en je mist al zoveel.”

Ik heb spijt van de reactie “Je gaat niet!“.
Dat was een emotionele, niet doordachte sneer.
Want ik weet dat je dit liever niet zou doen, dat je dit gaat compenseren als je wel thuis bent,…
Ik vind het gewoon niet leuk, want ik mis je en de kinderen missen je ook.
En ik weet dat je ons ook mist.

Dit is de derde keer dat je in China bent en ik heb je ‘eindelijk’ kunnen overtuigen om toch echt ‘Die muur’ eens te gaan bezoeken.
Ik had nog zoveel werk!” zei je de vorige keer.
“Maar jij hebt altijd veel werk, ga gewoon op zondag naar die muur!”

En jawel, vandaag op Valentijnsdag WhatsAppen we naar elkaar.
Ik in de zetel bij de kinderen, jij vanop de Chinese muur op je ‘vrije’ dag.
Het is er koud maar mooi weer.

verre valentijn
Je hebt als een echte avonturier een overvol busje gedeeld met een deel Chinezen, want de treinen waren uitverkocht en de taxi zou ongeveer € 300 hebben gekost.
Je stuurde foto’s van ‘echte’ kanonnen voor Warre vanop de muur.
“Kunnen die echt schieten, ik hoop maar dat ze papa niet dood maken!”

wp-1455436187670

Je reist de hele wereld rond: Madrid, Berlijn, Londen, Parijs, Shangai, Oslo, ….
Maar je ziet er te weinig van.  Je werkt vaak ’s nachts of je bent daar voor het behalen van een deadline…
Maak maar eens wat meer tijd op je tripjes om ook echt wat te zien, lieve schat, want je hebt dat echt verdiend!

Vandaag stond ik een klein beetje samen met jou op de Chinese Muur.
Vandaag mis ik je nog een beetje meer als op andere ‘gewone’ dagen.
Vandaag is het nog vier keer slapen.
Vandaag is het Valentijn en wij vragen je, papa, met ons vier:

Zou jij onze Verre Valentijn willen zijn?

X Ilse, Warre, Inthe en Leni.

Frustraties van de beginnende loper.

Frustraties van de beginnende loper.

Ik ben begonnen met lopen en tot nu toe ben ik netjes elke week drie keer geweest.  Regen of niet, wind of niet, je kon me om de dag op de Finse piste vinden, die hier recht tegenover mijn deur ligt.

Het ‘liep’ allemaal niet zo vlot als ik het had gewild en ik heb ondertussen al wat frustraties opgelopen…
Misschien dat ik met dit tekstje wat frustratie kan voorkomen bij andere beginnende lopers.

De juiste loopschoen voor jou!

Het begon natuurlijk met de queeste naar de goede loopschoenen
Zoals ik al schreef toen ik mijn ‘reis’ naar mijn loopschoenen achter de rug had: zorg voor goede loopschoenen!
Ga naar een winkel waar ze kunnen testen op de stand van je voeten en waar ze je de juiste schoenen verkopen.
Ze zijn niet goedkoop, maar een fitness abonnement is dat ook niet.

wp-1454136058718

Euhm sportkledij?!

Thuisgekomen met de loopschoenen vond ik dat ik dan ook maar meteen moest beginnen met lopen.
Ik ging naar mijn kledingkast om daar verbaasd te staan kijken naar mijn sportkleding….
Die “collectie” was dus onbestaande, toch zeker als het aankwam op lopen in de winter met ruige wind.  Maar ik wilde niet uitstellen, dus ik nam een broek met losse elastiek en een shirtje.
Een vest van Pukkelpop in sweaterstof erboven en hoppaaaaa….  – Nou ja, dus niet!
Ik heb de hele weg aan mijn broek lopen trekken, een elegant zicht kan het niet zijn geweest.  Zeker niet met de bijbehorende knalrode kop die ik sowieso altijd krijg als ik sport.
Investeer, naast de schoenen, ook in degelijke loopkledij.  Ik kocht een sport-bh, een training en een topje.
Ondertussen ben ik erachter dat ik best twee setjes in huis haal, want ik wil graag elke keer dat ik ga lopen fris gewassen kledij aan en niet de kledij waar ik twee dagen geleden in heb lopen zweten…

Een App.

Die eerste keer lopen bracht nog een frustratie naar boven: de app waarmee ik wilde gaan lopen.
De vorige keer dat ik ben begonnen met lopen, deed ik dat op het mp3-tje start to run met Evy Gruyaert.
Nu is dat een app geworden.  Maar bij het downloaden van de app bleek dat ik telkens ‘punten’ moest kopen om de onderdelen te gebruiken en ik las in de recensies dat de app niks opslaat.
Dus die vloog al snel terug van mijn smartphone af.  Ik ging op zoek naar een andere app voor beginnende lopers. 
De doorwinterde lopers onder mijn (facebook)vrienden zeiden dat Runkeeper een goede app is.  En ik geloof dat ook echt wel, maar ik moest een app hebben voor beginnende lopers, met een trainingsschema.  Nu loop ik dus met Run3K.  Als ik eenmaal goed opgebouwd heb, ga ik over op runkeeper.
Het leuke aan Run 3K is dat hij ook linkt met mijn fitbit charge hr en dat ik mijn eigen spotify muzieklijst kan gebruiken.

Armband voor je smartphone

Als je met je smartphone loopt, moet je die natuurlijk ook meenemen en beschermen. Ik kocht een waterdicht hoesje.
Ik moest wel even leren hoe ik dat ding het best omdeed.
Nu zit hij op mijn linker bovenarm.  Ik zorg dat de telefoon niet op de plooi van mijn elleboog komt.
Hij zit goed vast, maar niet zo vast dat het ongemakkelijk is en ik draai het scherm naar de binnenkant.  Zo kan ik zien hoe lang ik nog moet lopen/wandelen.
Ook dat heeft even geduurd vooraleer ik de juiste plaats gevonden had en ook op dat ding heb ik lopen foeteren tijdens de ‘wandelmomenten’.

wp-1455106885625

Oortjes

Zorg voor oortjes die goed blijven zitten bij het lopen.  Ik had de originele van mijn telefoon bij en dat was het dus echt niet.
Ik denk dat mijn hartslag eerder omhoog ging door de frustratie van de uitvallende oortjes dan van mijn tempo. 😀

Hoe gaat het nu met mij en mijn looptrainingen?

Ik loop ondertussen meer minuten dan dat ik wandel met het schema dat ik volg.
De afstand dat ik loop is ook verder.
Ik kan nu vijf minuten aan eens stuk vlotjes lopen, daar ben ik zelf verbaasd over.  De eerste keer dat ik vijf minuten moest lopen van de app dacht ik “Whaaaaat? Dat kan ik toch (nog) niet!?”
Maar ik dat kan ik dus al wel.
Ik ‘loop’ niet zo hard, maar ik ‘loop’ wel de hele afstand die aangegeven wordt.
Ik vind lopen niet saai met een goed muziekje op de achtergrond en ik kan er ook even mijn zinnen mee verzetten.
Toen ze hier gisteren mijn afvoer kapot getrokken hadden (lees hier het artikel over de renovatiewerken) ben ik gaan lopen en dat hielp.
En tijdens het lopen bedenk ik zelfs blogjes, zoals jullie lezen… 😉

Ik kreeg de tip om vol te houden, dat je vanzelf fanatieker gaat worden als je dat doet.
En ik kan me daar wel iets bij voorstellen.

Voorlopig ben ik vooral trots op mezelf dat ik het netjes heb volgehouden tot nu toe.
De echte test komt wel deze volgende 8 dagen, want manlief is terug naar China en dat is het gewoon moeilijker inplannen.
Toch moet en zal het me lukken! Nah!

Welke sporten doen jullie zoal?  

 

 

Renovatie verrassingen deel … (ik ben de tel kwijt)

Renovatie verrassingen deel … (ik ben de tel kwijt)

In 2005 kochten wij ons huisje uit 1964.  We deden tot nu toe het meeste van de renovatie zelf.

Ik kan een boek schrijven over wat er allemaal al is misgelopen tijdens die werken.
Het grootste fiasco was de renovatie van onze slaapkamer toen ik hoogzwanger was.

Al een tijdje lag de offerte van de grondwerken van de voortuin klaar op manlief zijn bureau.
We hadden aan buren en vrienden gevraagd of er nog iemand was die buxus plantjes wilde hebben.  Die zijn ze komen uitgraven en toen kon in principe de grondwerker beginnen.
Maar door de twee tripjes naar China, werd het weer wat op de lange baan geschoven, want manlief wilde er graag bij zijn.
“Stel dat ze iets kapot doen met de grondwerken”.

Gisteren belde manlief dan naar de grondwerker om een afspraak te maken, bleek dat het erg rustig was.
Het voorstel was vandaag, deze voormiddag, te beginnen aan het afgraven.
Manlief moest ten laatste om 13.00 uur vertrekken voor tripje drie naar China.
Er werd getwijfeld, maar uiteindelijk toegestemd.

Graafmachines werden afgeladen, steenpuin werd gebracht.
Warre was helemaal in de wolken, met de graafmachines voor de deur.

Maar als er hier iets kan mis gaan, dan zal het ook misgaan. (Hey, beste vriend Murphy 🙁 )
Ze trokken de buis van de afvoer naar de riolering kapot. (Maar dat is niet erg, want je kan makkelijk een nieuwe steken en als manlief al weg zou zijn, kwam mijn schoonvader het wel oplossen…)
Even later kwamen ze een putje voor de riolering tegen… dat zat veel te hoog voor de plannen van de voortuin, dus werd het weggegraven. (Een nieuwe buis en een nieuw putje steken is echt niet zo’n probleem, dat komt in orde!)

Ondertussen was ik gaan lopen.  De douche die zo welkom was werd uitgesteld, de wasmachine werd niet aangezet en ook de vaatwasser bleef uit…
Het toilet doorspoelen kon ook even niet – Warre was er even door in paniek, hij dacht dat hij dan ook niet kon gaan…. (Neen, jongen, alleen niet doorspoelen).

Het begon steeds harder te regenen.  De steenpuin werd vast gedrild.
Ze begonnen naar het zoeken naar de buis, die zou moeten worden aangesloten op de nieuwe put, maar die was helaas niet te vinden.
Het water stroomde, de werkman stond kleddernat in de modder te ploeteren.
Er was gewoon geen beginnen aan!

Er werd dus beslist om de werken uit te stellen tot beter weer op komst was.
Er werd een bezink put gegraven, zodat we kunnen wassen en het toilet kunnen doorspoelen.
Als ze dan later terug komen, ‘graven’ ze het allemaal wel terug weg.

*zucht*

Ik moet toegeven, zelfs nu ziet het er beter uit dan ter voren.
Maar het had gerust nog een paar dagen langer mogen blijven liggen.
Ik vind het echt niet zo’n fijne gedachte dat ze straks hier in onze uitwerpselen en andere drek staan te roeren.
Manlief zei: “Het is wel met hun machines eh” – Euhm ja, dat weet ik ook wel, maar ik blijf het een vervelende gedachte vinden.

Nooit, maar dan ook nooit, loopt een renovatie zoals het zou moeten.  Ik woon hier heel graag, maar soms, zo op momenten als nu, wilde ik dat we een nieuwbouw hadden gezet….

Maar kom, we denken positief, het regent niet meer zo hard en het uitzicht is echt al beter (verbeter me buren, als het niet zo is 😉 )

verrassingen

 

Vakantie ‘buiten het seizoen’ – reisfoto challenge deel 6

Vakantie ‘buiten het seizoen’ – reisfoto challenge deel 6

Ik ben, zoals trouwe lezers weten, leerkracht in het secundair onderwijs.
Ik ben geen klager, ik weet dat ik het daar goed heb, het heeft veel voordelen en ik doe mijn job ook erg graag.
De meeste mensen buiten het onderwijs vinden dat er één voordeel met kop en schouder bovenuit steekt:

Jullie hebben toch veel vakantie.

En ik ga daar niet onnozel overdoen: Inderdaad, wij mensen van het onderwijs hebben veel vakantie.
En ja, dat is een groot voordeel, maar aan dat grote voordeel hang een groot financieel nadeel:

Wij moeten altijd in het hoogseizoen op vakantie.

En ik heb eigenlijk nooit echt geweten dat het op vlak van prijs zoveel verschil uitmaakte.
Ik wist wel dat het duurder was, natuurlijk, maar ik had nooit echt de prijzen vergeleken, want dat was niet aan de orde.

Tot in september 2012, de zomer dat Inthe geboren werd.
We boekten een huisje bij Sunparks De Haan aan zee voor 600 Euro minder dan dat het in juli of augustus gekost zou hebben.

buiten het seizoen
We hadden geluk.  We hadden prachtig weer, om ijsjes te eten en pootje te baden aan het strand. (Zwemmen kon ook, maar de kindjes waren iets te klein toen.)
Warre zijn eerste echte ontmoeting met de zee staat hier op de foto vastgelegd.

Alle toeristische attracties waren zo rustig.  Geen lange rijen of aanschuiven.  Wat een enorm verschil met het volle hoogseizoen!

Dit was écht vakantie, mooi weer, in eigen land, niet te duur en écht de nodige rust.  Het was heerlijk.

Vorig jaar heb ik een sabbatjaar als thuisblijfmama gehad.  In juni gingen we dus, weer buiten het hoogseizoen, op vakantie naar Toscane.  Van het prijsverschil hebben we al ons eten van de volledige 12 dagen kunnen betalen.  We hebben dus ook iets minder gekookt en zijn iets meer uit gaan eten.

Dit grote financiële nadeel is er niet alleen voor leerkrachten.
Gezinnen met schoolplichtige kinderen, hebben dat natuurlijk ook.

Ik raad je dus aan om als student of als gezin zonder kinderen zoveel mogelijk buiten het seizoen op vakantie te gaan…. maar dat wisten jullie zelf al wel zeker? 😉

De 25 vragen voor nieuwe blogger tag.

De 25 vragen voor nieuwe blogger tag.

nieuwe blogger

Ik werd door http://blogmetpassie.nl/ getagged om deze vragen in te vullen van ‘ik doe mee aan het tag 25 spel’.
Ik ben niet zo ‘nieuw nieuw’ in blogland, maar ben eigenlijk pas een dik half jaar serieus bezig met mijn blog… vandaar dat ik nog wel mee mag doen met de tag voor nieuwe bloggers.
Ik vond net als diegene die me heeft aangeduid dat er een paar vreemde vragen tussen zaten, maar kom, voor de fun: 

25 vragen voor de nieuwe blogger

1. Heb je huisdieren?

Ja, wij hebben nog drie van de vijf katten die we ooit hadden over.
De oudste is gestorven aan een ouderdomsziekte. Tibo is sinds deze zomer verdwenen met de noorderzon.
Hij was een rosse kater, lief en at graag pizza.
Nu hebben we nog Skitty en Nemo (héél erg bange katten, komen van vzw kat in nood) en Wolkje.

2. Noem 3 dingen die het dichts bij je zijn.

Mijn smartphone, hoe kan het ook anders…
Mijn literfles met water die ik sinds 2 januari netjes twee keer per dag vul en zorg dat ze leeg is tegen het einde van de dag.
Mijn fitbit, die ik sinds een paar weken draag.

3. Hoe is het weer nu?

Druilering en winderig. – Bah 🙁

4. Rij je met de auto? Zo ja, heb je wel eens een ongeluk gehad?

Ja, ik rij met een Ford Tourneo Courier met schuifdeuren sinds vorig jaar. Kinderen en schuifdeuren: wat een héérlijke uitvinding is dat. Ik zou niet meer zonder willen.
Ik heb inderdaad al eens een ongeluk gehad. Toen ik moest stoppen bij wegenwerken, kwam er een traktor op mijn rijvak. Ik stopte en de blauwe BMW achter me knalde tegen me op.
In zijn auto zaten drie kinderen, natuurlijk helemaal niet vastgeriemd. Ik was me dood verschokken;
En vorig jaar knalde een mama van een kindje bij mijn zoontje in de klas tegen mijn gloednieuwe auto, daar blogde ik al eens over en dat lees je hier.

5. Hoe laat was je deze morgen wakker?

6:30 – Drie kindjes klaarmaken voor de voorschoolse opvang en de onthaalmoeder en mezelf klaarmaken om tegen half acht te vertrekken.

6. Wanneer heb je voor het laatst gedoucht?

Deze morgen.

7. Wat is de laatste film die je hebt gezien?

Echt geen idee….

Ik ben meer een netflix serie kind of girl.
De laatste die ik in de cinema ben gaan kijken was de nieuwe Star Wars, samen met mijn ventje.

8. Wat staat er in je laatste sms-je?

Goede middag je hello fresh boks wordt morgen rond 20:30 bezorgd. Let op: dit is een indicatie. De bezorgtijd kan een uur afwijken. Groet Maartje

9. Wat is je ringtone?

Een standaard gevalletjes in de lijst van de samsung Galaxy S5

10. Ben je al eens in een ander land geweest?

Ja, Egypte, Turkijke, Griekenland, Zwitserland, Luxemburg, Duitsland, Frankrijk, Nederland, Engeland, Italië, Oostenrijk, … dat is het zowat.

11. Hou je van sushi?

Geen idee, maar ik ben een viseter, dus ik veronderstel van wel?!

12. Heb je ooit medicijnen geslikt om sneller in slaap te vallen?

Nee, helemaal niet nodig.

13. Waar doe je je boodschappen?

Ik doe mijn boodschappen in de Albert Heijn, in de proxy delhaize en de bio-winkel.  Soms ook de Lidl en de Colruyt,  hangt er een beetje van af wat ik nodig heb en waar ik ben.

14. Heb je broers en zussen?

Ja, een zestien jaar oudere zus en een twaalf jaar oudere broer.

15. Heb je een computer en een laptop?

Ik heb een desktop (sinds een jaar, daarvoor een laptop) en een tablet.

16. Hoe oud zal je zijn, de volgende keer dat je je verjaardag mag vieren?

36; want ik ben net 29 januari 35 geworden.

17. Draag je een bril of lenzen?

Ik draag een bril al heb ik de perfecte ogen om lenzen te dragen. Op een keer was ik ze gewoon BEU.

18. Verf je je haar?

Ja, ik heb donkerbruine, blonde en rode meshen in mijn bruine haar om de grijze sprietjes te verdoezelen.

19. Wat ben je vandaag nog van plan?

Ik ga koken voor de kindjes, de keuken opruimen, de kindjes in bed steken en nog wat voorbereiden voor mijn les van morgen.

20. Wanneer heb je voor het laatst gehuild?

Euhm – ik ben een emonotioneel iemand. Ik huil dus vaak bij films (ook de Lion King).
Maar de laatste keer was het bij een boek dat ik las waarbij de vader van het hoofdpersonnage in Afganistan was omgekomen en haar moeder in shock was, zodat zei de boel moest rechthouden.
Als ze erachter komt dat haar nieuwe vriendje ook in het leger zit breekt haar hart en het mijne brak mee.

21. Wat is je favoriete pizzabeleg?

Scampi 🙂

22. Eet je liefst een hamburger of een cheeseburger?

Cheeseburger.

23. Heb je al eens een nachtje doorgetrokken?

Ja, ik ben student geweest hè 🙂

24. Wat is de kleur van je ogen?

Bruin.

25. Merk je het verschil tussen Pepsi en Coca Cola?

Zeker weten, ik vind Pepsi niet te drinken, MAX gaat nog, maar gewone Pepsi, nee bedankt.
Sowieso beperk ik de frisdrank sinds 2 januari tot een minimum.
Op een verjaardagsfeestje drink ik één glas cola en bij mijn frietjes een mini blikje.

Voor de rest is het water, water, water.

Ik tag Karin van http://overhaar.nl
Sindy van http://Lileliens.be
Kim van http://levenvankim.blogspot.nl/

Zijn er nog een nieuwe blogger? Tag ze gerust.


De queeste naar de goede loopschoen

De queeste naar de goede loopschoen

loopschoen Deze week in de reeks “reisfoto challenge” voor de uitdaging op de blog van Thomas Pannenkoek de foto van mijn nieuwe loopschoenen.  Geen mega grote reis, of super toffe uitstap, maar een heuse queeste werd het, in mijn ogen.

Een goed jaar geleden was ik vol goede moed eindelijk nog eens begonnen met lopen.  Je weet wel: Start to Run, Evy Gryaert vertelt je wanneer je moet wandelen, moet lopen, moet ademen,….
Ik had in een sportwinkel loopschoenen gekocht en jawel, ik hield het al zowat vijf weken vol toen het noodlot toesloeg.
Mijn twee knieën waren overbelast.  Verdict door de dokter: stoppen met lopen en het helemaal laten genezen.

Weg opgebouwde uithouding!  Bij mij ‘loopt’ het allemaal wel als ik eenmaal bezig ben, maar dat beginnen hè.
En nu moest ik ‘terug beginnen’ en dat kwam er maar niet van.

Vooral omdat ik de goede raad had gekregen om naar een gespecialiseerde zaak te gaan en daar te laten testen welke loopschoenen ik nodig had.  Want blijkbaar waren mijn schoenen volgens iedereen het probleem van mijn pijnlijke knieën.

De winkels die hier zo’n loopband hebben, liggen niet meteen op de hoek van de straat.  Ik woon in Noord-Limburg hè, zowat de uithoek van de uithoek. (Probeer hier maar eens ergens te geraken met de trein, de bus of ga op zoek naar de dichtste oprit voor een autostrade…)

Daarbij komt nog dat ik op vlak van oriëntatie een dikke NUL ben.
Ik ben in Hasselt, waar ik samenwoonde in een studio, op twee straten van waar ik woonde verloren gelopen.
Ik ben zo blij met die mooie uitvinding die de GPS is!

Deze week hakte ik de knoop door; ik zou naar Bree gaan.
Dat ligt op 20 minuutjes rijden van bij ons thuis.  Manlief werkte van thuis uit en zijn wagen is uitgerust met een boordcomputer met GPS-systeem.
Ik gaf het adres in en vertrok.

Het ging erg vlot, tot in Bree zelf.  Ik moest namelijk links afslaan, maar de volledige weg aan de linkerkant wat opgebroken.  Er stonden wel omleidingspijlen, maar ik had geen idee welke ik dan zou moeten volgen.  De winkel die ik zocht stond er natuurlijk niet bij.
Ik reed door en de GPS herberekende telkens de route, maar hoe ik ook keerde en terug reed, ik geraakte er gewoon NIET.
Doorrijden, terugdraaien, richting centrum rijden, terug voorbij de weg waar ik niet in mocht, …. *zucht*
Bijna had ik het gewoon opgegeven en was ik terug naar huis gereden.
Maar ik wist dat als ik dat deed, ik waarschijnlijk mijn aankoop van mijn loopschoenen weer voor onbeperkte tijd zou uitstellen.
Ik reed dus  maar het centrum in  en parkeerde me daar.
Ik nam de smartphone er bij en gaf het adres in op google maps.
Een goede kilometer stappen bleek het te zijn.  Dat bleek dus een goede zet. 😉

En jawel, ik vond de speciaalzaak.
Letterlijk knal aan de andere kant van de opgebroken weg waar ik niet af kon draaien door de wegenwerken.

Ik moest een aantal keer lopen op de loopband om te zien dat mijn voeten wat naar binnen staan.
Ik kocht dus een schoen met ondersteuning aan de binnenzijde van de voet.
Ik wandelde terug naar de auto en reed terug naar huis – met mijn loopschoenen op de passagiersstoel.

Ondertussen ben ik al twee keer gaan ‘lopen’ (lees 2 minuten lopen, 3 wandelen, 2 lopen, 3 wandelen,….) – Gelukkig ligt de Finse Piste recht tegenover mijn huis.
Ik kan tenminste niet verloren lopen terwijl ik naar daar ga… 😉

Gedichtendag

Gedichtendag

Gedichtendag – precies of bloggen vandaag enkel in rijmwoorden mag.

Mooie teksten las ik al vandaag, van dé Herman en ook den Bart
Ik ging terug in de tijd van de studie literatuur met smart.

Wat kon ik toch genieten van Shakespeare’s prachtige sonnetten, 
Ik deed zo mijn best om in die lessen super goed op te letten.

Want wat zo’n dichter met woorden kan bereiken,
het kan soms alles zo relatief laten blijken.

Mooie woorden over liefde en pijn
Soms is dat gewoon alles wat nodig blijkt te zijn,

om je niet helemaal alleen te voelen en te weten
“Ik ben niet de enige die in deze ‘shit’ heeft gezeten.”

Het gevoel van niet alleen te zijn in pijn of verdriet
Gewoon omdat een dichter het ook in je ziet.

Kunstenaars van het woord: dankjewel.
Deze speciale dag verdienen jullie wonderwel

gedichtendag

Schrijf jij ooit gedichten?  Lees jij gedichtenbundels?
Kan je genieten van de mooie woorden of vind je het helemaal niks?
Heb je ooit gedichten in andere talen moeten bestuderen?  Shakespeare moeten uitspitten?
Sonnetten moeten ontleden?
Ik wel en ik heb er echt veel van geleerd en ik kan er ook echt van genieten.
Die ene leraar Engels, Tom, hoe was je familienaam ook weer?
Jij hebt mijn liefde voor poëzie aangewakkerd!