Auteur: Ilse Verhoeven

Creatieve Belgische blogger met een chaotisch brein. Mama van drie kinderen en vrouw van jeugdliefde.
schaamrood op mijn wangen bij de zwemles

schaamrood op mijn wangen bij de zwemles

Zondag = zwemdag.

Warre volgt sinds september zwemles op zondag.
Papa gaat elke zondag met hem naar het zwembad, maar deze zondag was er natuurlijk geen papa om mee te gaan, dus mama haar beurt.

Papa had met Warre afgesproken dat hij alles ging uitleggen aan mij, want mama wist niet hoe het werkte:

wachten tot het zwembad open gaat – kaartje laten stempelen – helpen omkleden (vooral kleding terug goed trekken, zodat hij het zelf makkelijker aan kan doen achteraf) – ik moet centjes aan de juf geven (we betalen per les), je moet je broek oprollen, want je moet door een klein zwembad –

Warre vertelde al erg veel, maar vergat één klein detail te vermelden of hij heeft het gewoon niet geweten.

“Hier mama, wij moeten in kleedkamer drie!”
Hij stormde de kleedkamer binnen en ik erachter aan … om dan te zien dat het de mannenkleedkamer was.  Niet alleen de kinderen, ook de mannen waren hun zwembroekjes aan het aandoen!
Ik keek naar beneden, handdoeken werden omgeslagen.
Ik voelde het schaamrood op mijn wangen komen…

De zwemjuf vertelde me achteraf dat de mama’s in kleedkamer vier gaan met de kinderen en de papa’s in kleedkamer drie.
Dat overkomt me dus niet meer.

Op mijn twaalf dagen zonder man, heb ik dan toch wat mannelijk naakt mogen aanschouwen (of het ook schoon was, ga ik even in het midden laten) 😉

Mijn man lag uiteraard dubbel van het lachen!  Ik  zei hem dat hij me wel eens had mogen vertellen over het verschil tussen kleedkamer drie en  vier…
Ik zei lachend dat ik nu toch wat ‘mannelijk schoon’ had kunnen bewonderen als ‘alleenstaande mama’.

schaamrood
Foto van English help online, maar ik vond hem zo goed passen…


Kidi app van leesknuffel – digitale voorlezer

Kidi app van leesknuffel – digitale voorlezer

kidi app

Zoals de trouwe volgers weten, hebben wij boeken kindjes.
Elke avond lezen we samen boekjes voor het slapengaan.
Of papa of mama doet dat, of de baby-sit (zelden, want ik probeer er zelf te zijn om ze in te stoppen).

Als ik zo alleen thuis ben, met man in het  buitenland, groeit mijn immense respect voor alleenstaande mama’s en papa’s altijd aan.
“Hoe doen jullie dat toch? Zo altijd? ”
Ik ben na vijf dagen stik aan de pin. Nu met twaalf dagen weet ik nog niet hoe ik er volgende vrijdag bij ga lopen ?

Alles komt neer op mij… En in zo’n periode zoals nu, besef je echt wat zo’n topvent zoals die van mij allemaal doet.
Al zijn het kleine dingen zoals een verhaaltje lezen, ze helpen het allemaal georganiseerd te krijgen.

Ik geef toe dat soms het verhaaltje lezen als papa weg is er even teveel aan is. Ik zie er dan tegenop omdat er nog zoveel te doen is.
Niet lezen is geen optie. Papa is er al niet, dan kan ik toch niet ook niet willen lezen…
Dus ik las elke keer voor.

Warre heeft een boekjes abonnement op leesknuffel via de school. En dit jaar zat er een code voor de kidi app bij.
Een stem leest het verhaal voor. Heel mooi. Het is een educatieve app, ze kunnen dan het verhaal in de juiste volgorde plaatsen of puzzels maken.

Nu mogen ze dus, als papa weg is, een keer meer op de tablet. Een verhaal van leesknuffel kiezen.
Ik wil zeker het moment niet vervangen door de tablet, maar zo af en toe, zoals nu, maak ik er dankbaar gebruik van.

Netflix en de bingetrap waar ik in durf te trappen!

Netflix en de bingetrap waar ik in durf te trappen!

Die Netflix,  dat hadden ze nooit mogen uitvinden.
Echt niet.
Als manlief in het buitenland zit, trap ik keer op keer weer in de bingetrap.
Wel altijd als de kindjes in bed zitten, natuurlijk en als al het schoolwerk achter de rug is.
Pyama, flesje fris , knabbels (en neen, niet de verantwoorde, gezonde soort – ik ben een emo-eter) en op de bank.

Ik heb zo al een paar reeksen ‘uitgekeken’.
Merlin, White Colar,  Teen Wolf…
Ja, ik heb een voorkeur naar fantasie series of mythische reeksen.
We hebben ook series die we samen kijken zoals The Blacklist en Breaking Bad, maar dan moet manlief thuis zijn.

Deze week begon ik aan once upon a time. Die reeks over de sprookjeswereld stond al even op mijn lijstje.

En het is vergif! (Ja, zoals de rode appel van sneeuwwitje, dat vergif!) Als ik eigenlijk moet gaan slapen, is het einde zo spannend dat ik denk “nog eentje “.

Met het gevolg dat ik twee avonden te laat in mijn bedje zat. En Leni voelt zich helemaal niet goed, dus die werd vier keer wakker voorbije nacht. Deze ochtend was ze om zes uur niet meer te houden. Ze moest “uis” (uit bed ).

Dus nu zit ik hier te gapen… straks ga ik echt op tijd mijn bedje in, ik beloof het plechtig aan mezelf…
Of misschien, heel misschien,

toch nog eentje. ? (Want die kapitein Hook is toch in de serie echt beter te pruimen dan de Hook in de tekenfilm, hoor!)

Er zijn trouwens ook al heel wat ontdekkingen geweest op film gebied.
Die Bright bijvoorbeeld met Will Smith?! Ik ben er nog steeds niet uit wat dat moet voorstellen!

Nog mensen die in de bingetrap zijn getrapt en die mijn lijstje willen aanvullen?

Gemis hier in huis – papa in China

Gemis hier in huis – papa in China

gemis

Gemis en verdriet.

De juf van onze oudste wist te vertellen dat Inthe uit haar doen is. Ze is stiller dan anders en vertelt bijna niets…
Helemaal niet zoals ze ‘echt’ is.  Als ze blij en gelukkig is, staat haar tater geen moment stil.

Zij is diegene die het hardst afziet van het feit dat papa zo lang en zo ver weg is.
De jongste beseft het niet helemaal en onze zoon begrijpt beter dat het voor een langere periode is en heeft het concept van de aftelkalender beter door.

Gemis aan de eettafel.

Bij het avondeten was ze boos dat ik de restjes naar de vuilnisbak deed, want die moest ik wel voor papa beweren.
“Neen, meisje, papa zit in China, komt pas over héél lange tijd terug.”

“Nog één keer slapen papa terug eh”

“Neen , kijk (wijzend op de kalender, samen tellen) dan komt papa terug.”

Ze zwijgt in alle talen.

Ze had op school helemaal niet gezegd dat papa in China zit. Haar broer kan er waarschijnlijk niet over zwijgen.

Door het tijdsverschil is Skype ook niet de makkelijkste weg.  Vaak stopt papa pas met werken als zij al in hun bedje moeten.
Deze morgen klom ze op papa zijn plaats in het grote bed.  De geur vana papa zal er vast nog wel hangen.

Ze is uit haar doen, ze zoekt tevergeefs haar maatje, haar dollende papa.
ze heeft nood aan extra knuffels en aandacht.

Alles bij haar geeft het aan: Gemis!  Gemis van haar papa!

Het verloren elfje

Het verloren elfje

Het elfje in de zak

Vandaag stopte ik nog snel even bij de speelgoedwinkel.  Bijna een belangrijke verjaardag van een goed heilig man! 😉

Een goed kwartier later kwam ik buiten, stopte een zakje in de koffer en mijn oog viel op een ander zakje van de speelgoedwinkel, vlak naast mijn auto.
Ik ving een glimp op van een ‘Flutterbye’.
Zo’n vliegend elfje.
Niet echt speelgoed dat wij zouden kopen.

Er was niemand in de buurt, ik wilde het eerst nog naar de speelgoedwinkel brengen. (Zou iemand gewoon een zakje verloren zijn?)
Maar de doos van de Flutterbye was kapot…
Dit was een flutterbye die een kindje heel gelukkig had moeten maken, daar was ik zeker van.

Ziel van speelgoed

Als kind was ik er vast van overtuigd dat speelgoed een ziel had. (Zelfs nog voor dat Toy Story uit kwam!)
Ik nam ook niet graag afscheid van speelgoed, want dat was zo zielig voor dat speeltje.
Dat gevoel heb ik héél lang gehad.  Speelgoed had gevoelens!

Blijkbaar zit er nog ergens een stuk kinderlijk geloof diep in mij, want de Flutterbye kwam ook in mijn koffer terecht.
Ik kon dat arme schaap daar toch niet achter laten! 😉

Het elfje was kapot.

Thuisgekomen bekeek ik de Flutterbye eens goed.
Het verhaal van het feetje werd me min of meer duidelijk.
Er zit een klein kabeltje aan de de Flutterbye met de batterijtjes verbindt.  Het leek erop dat het kabeltje was over geknipt/getrokken.
De Flutterbye zal dus niet meer werken….
Ik zag in gedachten al een boze mama met de kapotte Flutterbye naar de winkel stappen, eisend om een nieuw exemplaar van iets wat ze zelf kapot had gemaakt.

(Jawel, die mensen bestaan!  Ik heb als jonkie in een kledingzaak gewerkt.  Daar was een mevrouw die maatje 34 van broek had.  De verkoopster probeerde haar te overtuigen dat de 36 toch beter zou zitten, dat dit model klein uit viel, maar de mevrouw gaf niet af!  Ze had maatje 34 – punt uit.
De week erop stond dezelfde mevrouw met een gescheurde broek van haar tak te maken dat voor zo’n duur merk het toch echt niet kon dat de broek zomaar scheurde. — Tssssss, zomaar, ze was gewoon te klein!)

De speelgoedzaak heeft waarschijnlijk geweigerd om de flutterbye te vervangen.
Daarmee belandde de fee genadeloos in een zak op de parking van de speelgoedwinkel.

Kan het nog gered worden?

Ik zit hier dus nu met een flutterbye die niet werkt, iets wat ik al niet zou kopen (al zou Inthe het wel héél leuk vinden, denk ik) en het is kapot.

Maar ik ga straks eens héél lief naar papa kijken, want ik denk dat die misschien met zijn nieuwe soldeerbout de flutterbye nog wel kan maken…. Misschien kunnen we dit speelgoedzieltje dan toch nog redden.

elfje

Jas nummer…. hoe snel jassen kapot gaan in de winter?!

Jas nummer…. hoe snel jassen kapot gaan in de winter?!

Vandaag kocht ik alweer een nieuwe jas voor onze zoon.
De derde winterjas voor dit seizoen!  Ongelofelijk!  Op de één of andere manier zijn die dingen deze winter geen lang leven beschoren!

Jas 1

Ik begon met de fluorescerende jas van de Hema. De hele jas is fluo stof, valt heel erg op.
Zowel de oudste zoon als de oudste dochter kregen er één.
Maar het stof was van erbarmelijke kwaliteit.
Na twee weken zag het stof van de mouw er zo uit:
image

De foto werd met flash getrokken, zo zie je de fluorescerende stof en hoe die al vreselijk geschift was na drie weken.
Ook die van de zus heeft het niet zo lang uitgehouden!  Nee, dit was een miskoop!

Jas 2 en ook 3

jas

Bel&bo is lid van de fair wear foundation. (Daar is tegenwoordig een app voor om merken ter plaatse op te zoeken.)

Deze ging toch een paar maand mee!  Toch ook niet zo heel lang, eigenlijk!
Tot er iemand op de sluiting van de rits is gaan staan. Niet meer te maken.
Onze zoon verdrietig… hij vond het een fijne!   (Met veel zakken om te verzamelen).

Ik terug naar Bel&Bo en ze hadden hem nog in zijn maat. Dus ik kocht dezelfde.  Mijn zoontje gelukkig!

Ik zocht Bel&Bo op in de app, nu blijkt dat ze toch nog een hele weg af te leggen volgens de fair wear foundation.
Maar ik troost mezelf dat de wil er is, anders waren ze geen lid geworden, toch?

Ik hoop nu toch dat exemplaar nummer drie het vol zal houden tot na de winter…
Ik heb zelfs gedacht een reserve jas te kopen, moest ook deze kapot gaan. Misschien in de solden…
Ik vind een reserve jas sowieso erg handig, want hoe vuil die jassen ooit terugkomen na een paar dagen naar school!

Nog kindjes die kleding kapot krijgen op een hels tempo?

Verlichting – een lieve man die zorgt voor mij

Verlichting – een lieve man die zorgt voor mij

Ahhh, verlichting!

Rust, warmte, pillen,…
maar toch vooral goede zorgen:

Het feit dat mijn ventje thuis bleef om de kindjes te gaan brengen, halen, uit bed te halen, in bad te doen, de was in en uit de machine te doen, mijn rug in te smeren en er gewoon voor te zorgen dat ik ook effectief de rust kon nemen die ik nodig had heeft ervoor gezorgd dat ik terug naar school kan vandaag.

Gelukkig.  Ik kan terug bewegen, maar nog beter, ik kan terug slapen.
Ik kijk met megaloos respect aan tegen alle mensen in mijn omgeving die vaak te maken krijgen met rugpijn.
Het is echt niet niks.
Niet kunnen slapen, niet kunnen bukken, je kindjes niet kunnen opnemen, … niet fijn.

Het gaat de goede kant op.
Ik voel het nog, maar al bij al ben ik er snel van af geraakt.

Zo’n man, zo één zoals die van mij, dat is toch onbetaalbaar hè.
Ik weet nog veel dames in de omgeving die zo’n prachtexemplaar hebben.
En écht, we mogen op ons blote knietjes ‘Dankjewel’ zeggen.
verlichting

Minion Zelfportret – tekenlesje

Minion Zelfportret – tekenlesje

Kinderen creatieve tekeningen laten maken is niet altijd even gemakkelijk. Zeker niet als ze op een bepaalde leeftijd komen (middenschool) of als ze hoogbegaafd en/of perfectionistisch zijn. Een mooie manier om ervoor te zorgen dat alle leerlingen toch een eigen invulling geven aan een tekening is om hen een zelfportret te laten maken. Iedereen is anders, dus ze zullen dat op één of andere manier toch moeten laten zien. In eerste instantie kan de aankondiging van het project ‘zelfportret’, zeker bij de wat oudere kinderen, wel wat tegenstand krijg. Maar als je er een creatieve draai aan geeft, garandeer ik dat je grootste hoop gewoon mee krijgt! Een Minion zelfportret geeft bijvoorbeeld al voldoende veiligheid om zichzelf te ‘verstoppen’ in een minion verkleedpak in een tekening!

En met een stap voor stap instructie, lukt het hen met jouw hulp vast en zeker! 😉 

Een zelfportret tekenen

Zelfportretten zijn van alle tijden. Het is héél leuk om met kinderen de kunstgeschiedenis in te duiken en bijvoorbeeld zelfportretten te laten rangschikken van vroeger naar nu. 
Rembrandt en Vincent Van Gogh, maar ook Margritte of Dali lenen zich er uitstekend toe en je zal zien dat sommige kinderen echt al wel hier en daar wat hebben opgevangen over schilders!

Maak dan de sprong naar vandaag. Want mensen maken nu ook heel veel zelfportretten, al heeft dat nu een veel hipper woord toegewezen gekregen: een Selfie!

Ook een leuke manier om de opstart te maken over ‘wat is echt’ op social media trouwens. Want een selfie krijgt vaak filters en gekke facial filters met oren en regenbogen die uit de mond komen. Wat deden schilders vroeger om iets minder realistisch te maken? Vincent Van Gogh schilderde met zichtbare penseelstreken in minder realistische kleuren… 

Hoe maak je van een tekening een zelfportret?

Uit een leergesprek laten we onze leerlingen ontdekken dat ieder uniek en en eigen specifieke kenmerken heeft.
Door die kenmerken in een bepaalde tekening te brengen kan je ervoor zorgen dat die tekening op jezelf begint te lijken.

Belangrijke elementen om op uit te komen zijn bijvoorbeeld het kapsel, de kleur van de ogen en het haar, kleding die je vaak draagt, juwelen die je vaak aan hebt, littekens of vlekjes in het gezicht….
Als je deze elementen toepast kan je eigenlijk van héél veel onderwerpen een zelfportret maken.

Het minion zelfportret

In de bespreking van de minions is het belangrijk de kenmerken van deze mannetjes goed in de verf te zetten.
Grote ogen, korte beentjes, drie vingertjes aan elke hand.
Hoewel een minion normaal een blauwe broek aanheeft , is het bij het zelfportret eerder aangewezen om de kleding te laten aanpassen.
Merkjes die de leerling graag draagt of misschien is hij wel supporter van een bepaalde voetbalploeg en heeft hij de kleuren van die ploeg aan.

De resultaten waren, zoals altijd wel bij de zelfportretten, best goed. Deze foto heb ik wel met Gimp bewerkt. Het was een zeer oude foto en van slechte kwaliteit! Vandaar dat ik hem even wat opgefleurd heb. 

minion zelfportret tekenen

Materiaal en techniek 

Deze opdracht is het leukst als je hem in kleurpotlood of viltstift laat inkleuren. 
Let erop dat je de afmetingen niet te groot laat maken. Een A5 is zeker voldoende groot. Op die manier zal de afwerking ook beter zijn, aangezien ze op een kleiner formaat zich net voldoende lang kunnen concentreren! 

Beeldaspecten

De beeldaspecten vorm en kleur zijn hier het belangrijksten. Toch kan je ook lijn en de gevoelens die een lijn kunnen uitdrukken hierbij betrekken. (Denk aan Emojie met sip mondje of lachend mondje.) 

Als je wat wil variëren kan je ook kiezen voor een Simpson Zelfportret.  

Take care en tot snel

Liefs Ilse 

Verwende nestjes die kinderen van ons!

Verwende nestjes die kinderen van ons!

Achtendertig was mijn mama toen ze te horen kreeg dat ze zwanger was van mij en meteen kreeg ze een adres om ‘het’ te laten weghalen.
Toen, in die tijd werd achtendertig aangezien als ‘te oud’, de risico’s ‘te hoog’.
Mijn oudere zus was vijftien, mijn oudere broer elf.
Gelukkig zei mijn mama; ‘Nee, dankjewel, we zullen wel zien wat het geeft”.

Ik werd geboren, zo gezond als een visje.
Ik werd het ‘kakkenestje’ en ook héél degelijk het “verwende nestje”.

Vooral mijn papa kon (en kan) er wat van.
Zo was er een héél grote rode bal met witte bollen die ik in de supermarkt te pakken kreeg.
Ik liet hem niet meer los.  Van mama moest ik hem terugleggen, maar papa zei: “Och, lut hum die toch houwe” (Dialect Pelts voor – Ach, laat ze die toch houden).
De bal was er zo één van de maat: ‘Waar gaat die bal met dat kindje naartoe”.
Hij heeft het wel lang uitgehouden – Warre heeft er nog net mee kunnen spelen.

Vaak wilde ik dingen bij mensen thuis, in de winkel of van mijn broer of zus niet terug afgeven.

Zo was er ook Aapie.  Een mooie knuffel die een aapje voorstelde, bruin met een oranje T-shirtje aan.
Hij werd Aapie genoemd.  Waar Aapie precies vandaan komt weet ik niet, maar de aap is nu één van de favoriete speeltjes van mijn kindjes bij mijn ouders.
Hij ziet er nog super mooi uit en is terug helemaal ‘in’ – Want hij is echt retro 😉

Gisteren ging ik met de drie kindjes even naar de zeeman.
Ik had nog een paar wolletjes nodig voor een projectje (nee, garen heb je nooit genoeg …)
Leni kwam voorbij een bak met knuffels en wat lag er in?  Een aap.
Ze nam de aap uit de bak en riep dol enthousiast: “Aapieeeeeee”
“Leni, leg je de aap terug in de bak?”
De toon veranderde naar dwingend en zielig tegelijk: “Aapieeeeeeeeee”
Ze knuffelde de aap alsof haar leven er van af hing.

Ik schoot bijna in de lach! Daar stond nummer drie in de rij, de kleinste van de hoop.
Net zoals ik de derde in de rij ben, de jongste van de hoop, op dezelfde manier te smeken om iets wat ze absoluut niet wilde afgeven.
Ik zag een mini-me staan.

Kindjes moeten leren dat ze niet altijd alles kunnen krijgen wat ze willen, ik weet dat wel.
Maar we waren in de zeeman en “Aapie” was niet zo duur.
Ik heb toegegeven voor een keertje – gewoon omdat het zo grappig was en ze mijn trucjes van vroeger toepaste.
Helaas was ik niet met één, maar met drie kindjes op stap en werden er dus nog een dinosaurus voor Warre en (nog maar eens, want ze heeft er al twee) een tijger voor Inthe aan het winkelmandje toegevoegd.
Aapie, ging alvast mee slapen, moest deze morgen mee aan de ontbijttafel en werd ondergestopt op de zetel.

Volgens mij voelt hij zich hier al helemaal thuis.

verwende nestjes

 

Granny Shrug en Granny Bolero

Granny Shrug en Granny Bolero

Een aantal weken geleden maakte ik een granny shrug voor mezelf naar het patroontje dat ik hier vond: http://www.mariavalles.com/blog/granny-cocoon-shrug

Ik ben redelijk tevreden, al wil ik hem nog eens overdoen in dunner garen.

12063864_10207746477724412_8696764364313065502_n

Ik dacht: “Laat ik er voor de oudste dochter ook één maken!”
Ik vond dit mooie, zachte garen met een beetje glitter:
11410729_946296942111817_1776263496_n

Ik begon er gisteren avond aan, lekker snel met haaknaald 10 – Ik maakte de basis granny 70 cm.
Vanmorgen moest ze hem passen.
Ze zei meteen: “Is un beetje grjoot eh mama!”
Dat dikke garen voor mijn kleine, fijne meisje was echt geen goed idee.
Ik deed het vestje van haar aan en merkte dat het mezelf gewoon paste.
Als bolero, dat wel, maar toch!

granny shrug
Een grote “FAIL” dus als vestje voor de dochter, maar ik heb er wel een bolero bij.
Ik wil dit voor haar nog eens opnieuw doen, ook met dunner garen, ik denk echt dat het dan mooier valt.

Wat met mijn WIP?

Er zit nu een ‘Unicorn Hat’ op mijn haaknaald voor een kennis met twee meisjes die ook graag als pony op de speelplaats willen lopen.
En ook nog steeds een mini-lupo voor het petekindje van mijn man.
Ik kom gewoon even niet aan ‘telhaakwerkjes’ toe.  Ik zit even in een snelle projectjesfase geloof ik.