Auteur: Ilse Verhoeven

Creatieve Belgische blogger met een chaotisch brein. Mama van drie kinderen en vrouw van jeugdliefde.
7 tips voor meer stappen op de teller

7 tips voor meer stappen op de teller

meer stappen

Een doel

14 000 per dag, dat is momenteel mijn streefgetalletje.  Als ik ga hardlopen op een werkdag haal ik dat super gemakkelijk.  Er zijn dagen bij dat ik vlot over de 20 000 stappen per dag zit.
Ik heb al een paar keer de vraag gehoord: “Hoe haal je dat dan?”.

Wel het is natuurlijk een complete mentaliteitsverandering die aan het begin staat van het hele getal.
Ik verwijs even naar een blogpost van een paar weken geleden waar ik een aantal tips gaf aan mama’s om meer te bewegen.

Niet te veel in eens willen!  Meer stappen volgen heus wel!

Want één van die tips wil ik hier terug herhalen: BEGIN KLEIN!
Het heeft geen enkele zin om je streefgetal voor het aantal stappen per dag omhoog te zetten als niet eerst elke dag de basis 10 000 met gemak kan halen.
Het zou frustratie kunnen opwekken als je met een te hoog aantal begint en dat werkt natuurlijk demotiverend.
Laat dus je 10 000 in het begin gewoon staan en zet je streefdoel pas hoger als je een aantal weken vlotje dat aantal haalt!

Als je een zittende job hebt of een echte ‘couch potato’ bent die terug wat actiever wil zijn, is misschien zelfs die 10 000 in het begin te veel.
Zet gerust je streefaantal een beetje lager, maar weet wel dat er aangeraden wordt om elke dag 10 000 stappen te zetten als basis voor een gezonde beweging.

Voor mij is die 10 000 op een werkdag echt vlot te halen.  Ik geef les en ik het is dan ook nog een praktijk vak.  Dat wil zeggen dat ik tijdens mijn les bijna de hele tijd aan het rondwandelen ben om bij te staan waar nodig.  Daarbij moeten ook materialen gehaald en opgeborgen worden.  Het begin is dus niet voor iedereen hetzelfde.

Maar hier zijn een paar tips die ik her en der bij elkaar geraapt heb, die voor mij werken.
Test ze uit en wie weet heb je nog wel een leuke aanvulling: ik sta open voor suggesties!

De bekendste tip!

Neem de trap in plaats van lift.
Dat is de tip die je echt overal terug zal vinden bij het behalen van je 10 000 stappen.  Als je ergens de trap kan nemen in plaats van de lift, doe dat dan.
Voor mij persoonlijk was dit geen echte tip, want dat deed ik al.  Maar ik merk wel dat ik trappen nu vlotter en met meer ‘schwung’ neem.

Waarom ik bij het begin van de parking sta?

Parkeer verder.
Zet je auto altijd verders weg.  Doe dit zowel op je werk als bij het winkelen.  Wees dus niet bang om twintig meter verder te moeten stappen.
Ook met kinderen kan dit.  Voor hen is het ook goed om actief te zijn, dus waarom zouden ze niet mee kunnen stappen?
Mijn collega’s weten ondertussen dat mijn auto terug te vinden is helemaal in het begin of helemaal op het einde van de parking.
Als ik naar het (kleine) centrum van ons gehucht ga, parkeer ik in het midden.  Zo kan ik de apotheek, bank, bakker en lokale supermarkt te voet bezoeken.
Ik loop dus vaker op en neer tussen de plaatsen waar ik moet zijn en mijn auto.
Leg wel zeker een paraplu in je auto!  😉

Niet zo goed voor de beurs.

Wandel de hele winkel rond.
Tijdens het boodschappen doen wandel je elke afdeling helemaal af, zodat je overal geweest bent.
Ik ben er nog steeds niet uit of mijn beurs het ermee eens is of dit wel een goede tip is, maar dat is discipline van mezelf, natuurlijk. 🙂

Kies bewust.

Liever te voet.
Kleine boodschappen bij de bakker op de hoek (of in mijn geval op een minuutje of 10 wandelen) doe je te voet.  Dit is er één die voor mij moeilijker is als manlief (weer) in het buitenland zit, want met drie kinderen vergt dat net wat meer organisatie.

Wat kan ook als je niet stilstaat?

Wandel rond als je normaal iets stilstaand doet:
Telefoneren en tanden poetsen doe ik nu al wandelend (bij telefoneren deed ik dat eigenlijk al wel!)
Let op dat je stappenteller niet aan je dominante hand zit bij het tandenpoetsen als je dit doet… Ik geloof dat het ongeveer 112 ‘stappen’ te veel zal weergeven! 😉

Fitness bij je thuis?

Voor de tv.
Als ik nog veel stappen moet doen zet ik het balance board van de WII fit voor de tv en de salontafel aan de kant.
Dit kan natuurlijk ook op een gewone step.
Ik stap dan van het balance board op en af voor bijvoorbeeld een serie tot ik aan mijn stapjes bent.

Hup met de geit!

Ga (hard)lopen
Dat is natuurlijk vanzelfsprekend.  Als je gaat lopen of een extra wandeling maakt ’s avond dan is dat alleen maar goed voor je aantal stappen.

Dit waren mijn zeven werkende tips.

Voor mensen die een zittend beroep hebben of met het openbaar vervoer naar het werk gaan zijn er nog veel meer:
* Stap een halte eerder af en wandel naar je werk.
* Ga een verdieping lager of hoger naar toilet of koffie halen.
* Wandel naar je afspraak als je te vroeg bent.
* Stap naar de bureau van je medewerkers in plaats van ze te e-mailen
* …
Die laatste tips zijn voor mij niet van toepassing, maar ik kan er me wel iets bij voorstellen!

Heb jij extra tips voor meer stappen op de teller?  Ik hoor ze graag.

Het midden van Parijs -Net voor het keerpunt –

Het midden van Parijs -Net voor het keerpunt –

keerpuntDaar stond ik dan, in 1998, op de stip die het midden van Parijs aanduidt,  voor de Notre-Dame.  Helemaal gelukkig, ik zat in het vijfde jaar… want dat was reis van de vijfdejaars bij ons op school.
Wist ik veel dat ik het jaar erop terug zou staan.  Terug op dezelfde stip, met een andere klas, in een andere richting, maar terug in het vijfde jaar.

Ik zat in 1998 op de richting economie-moderne Talen.  De talen waren niet zo’n probleem.  Economie, wiskunde en fysica waren dat wel.  Ik moet eerlijk bekennen dat het me geen sikkepit interesseerde die hele economie en aanverwanten.  Ik wilde al vanaf het derde middelbaar naar het kunstonderwijs, maar mijn moeder vond dat geen goed idee!

“Wat ga je dan doen?  Schilderijen verkopen zoals Van Gogh?”

Een héél bekrompen visie op “kunst” natuurlijk en ik vecht nu nog steeds tegen dat onbegrip in mijn lessen en in de richting waar ik lesgeef.

Maar goed, even terug naar het vijfde jaar waar ik niet slaagde.
Ik herinner me het telefoontje nog erg goed.  Ik ben in de keuken bij ons thuis huilend in elkaar gezakt.  Ergens had ik het toch moeten voelen aankomen, maar ik was er me niet echt bewust van.
Niet geslaagd!  Dat wilde zeggen dat ik niet naar het zesde kon.  Geen Italië reis, geen chrysostomos, geen Sinterklaas show (allemaal dingen die bij ons op school het zesde jaar mocht doen).
Ik zag het toen echt bijzonder somber in.  Al mijn vrienden zouden een jaar eerder afstuderen!

Nu bekijk ik dat héél anders!  Naar Kunst overschakelen is mijn beste beslissing ooit geweest!  Ik leerde nieuwe mensen kennen.
Mensen met een andere levensvisie.
Ik zat op een richting die ik wel graag deed.
Ik leerde hoe ik moest ‘vechten’ voor een plaats in een nieuwe klasgroep, want ik werd er echt niet zomaar aanvaard.

Door het overschakelen naar Kunst ging de weg open naar leerkracht Plastische Opvoeding.
De job die ik nu zo graag doe…

Wat is nu een jaar in een mensenleven?  En soms kan een mislukking er toe leiden dat je een andere weg moet inslaan… en soms is die weg ook gewoon beter!
Deze foto werd genomen net voor een keerpunt in mijn leven, als had ik er totaal geen benul van!

Ruzie voorkomen: wat een mama daarvoor al doet.

Ruzie voorkomen: wat een mama daarvoor al doet.

Sinds de 70ste verjaardag van mijn moeder gaan we elk jaar op vakantie met de hele familie.
De hele familie is bij ons ondertussen achttien mensen groot.  De oudste is 77 (mijn vader) en de jongste is 19 maanden (mijn jongste dochtertje).

Dit jaar gingen we voor het eerst naar de Ardennen.
We hadden een groot huis gehuurd waar we allemaal gezellig samen konden zijn.  Het huisje ligt in Saint Vith, in een hele mooie streek!

Vrijdag ochtend haalde ik dus onze koffer van de zolder, samen met twee trolley’s van de oudste kinderen.

Ik was onze kleding in de koffer aan het doen, toen er een ‘ruzie’ ontstond.
Leni zat met alle macht aan de trolley van Inthe te trekken en Inthe stond boos aan de andere kant te trekken: “Nee, Leni is mijn koffer!”
Leni was super verdrietig en boos!  Zij had geen koffertje om mee rond te wandelen!

De oudste twee zijn al een paar keer gaan logeren bij oma en opa met hun kleine trolley, Leni was zich er nooit echt bewust van tot nu.

Ik zag het al voor me: heel het weekend gedoe om een kleine trolley!  Daar had ik dus geen zin in.
Alles werd in de koffer geladen, maar voor dat we vertrokken richting Ardennen, werd er eerst nog gestopt bij een lokale handelaar in ‘tassen’ en zo.

Ik nam Leni alleen mee naar binnen en wandelde naar de kleine rol-koffertjes.
Er stond een super mooi licht blauw van ‘me to you’ met een enorm schattig beertje erop.
Ik zeg dus: “Kijk eens Leni, wat een mooi koffertje!”
Nej, Bubaaaa”
“Schatteke, ik zie geen trolley van Bumba hoor.”

Maar daar was ik even fout in, want Leni haalde achter een paar andere gewone Bumba schooltasjes een Bumba trolley tevoorschijn.

Nog even drama aan de kassa toen ze ‘haar koffertje’ even terug aan de mevrouw van de kassa moest afgeven, maar dat was gelukkig maar van héél korte duur.

Daar liep ze dan, zo fier als een pauw met haar koffertje naar de auto.  Ze heeft het koffertje de hele tijd op haar schoot vastgehouden (en een stuk of 100 keer laten vallen, gelukkig zat grote broer naast haar om het koffertje terug naar boven te hijsen!)

ruzie voorkomen
Hebben jullie ook al van deze situaties meegemaakt, waarbij je voor ‘de lieve vrede’ toch maar even iets gaat kopen of bijhalen?

 

De ‘Marie Kondo’ opruimvibe.

De ‘Marie Kondo’ opruimvibe.

Toch sorry!

Sorry dat jullie me zo lang hebben ‘moeten’ missen 😉
Jawel, ik weet heus wel dat ik zo geen blogpost moet beginnen, ik heb het overal al gelezen online en in mijn blogboekjes:
“Begin niet met: “Sorry, dat het zo lang geleden is, maar…..”

… ik heb een goede reden!  Ik ben in ‘opruimmodus’.
Ik heb het boek ‘Opgeruimd’ van Marie Kondo uitgelezen!
Ik loop mega achter, want boek was een dik jaar geleden al een hype. 😀
Het boek brengt me inspiratie en ‘goesting’ om op te ruimen.

Haar inzichten geven me de nodige ‘vibe’ om met de ‘grove borstel’ door mijn huis te gaan.

Voorlopig heb ik ongeveer 25 (!) winkeltassen kleding weggedragen.  (En dan tel ik voor het gemak de schoenen, handtassen, sjaals nog niet mee, want die horen ook thuis in die categorie!)
Ik heb mijn boekenkast gereduceerd tot 1 (jawel!) schap en heb ongeveer 10 grote dozen papier buiten gezet …

Een van de volgende categorieën gaan mijn hobby-spullen zijn, geen idee of ik de “schwung” ga kunnen vasthouden waar ik nu meer door mijn huis vlieg!

Waarom die Marie Kondo?

Ze is zeer streng en handhaaft een paar simpele methodes om op te ruimen.
De belangrijkste vraag is volgens haar:

“Word je er blij van?”


Bij het opruimen van een kledingkast is dat dus erg confronterend.  Alles wat te groot is, te klein is, afgewassen is of dient om te ‘werken’ daar word ik niet blij van…

En dat was dus erg veel!
Ik denk dat bij veel mensen in de kast wel een stapeltje “Voor als ik er nog eens ooit terug in kan” ligt, dat mag van haar dus niet: WEG DIE HANDEL.

Ik had tot nog toe altijd opgeruimd per ruimte, per kast, per lade…. FOUT (volgens Marie Kondo!)

Je moet opruimen per categorie van Marie Kondo


Dat was even ‘slikken’ voor mij.

Ik heb namelijk een kleerkast voor mij en mijn man en voor elk van de kinderen één.
Dan ligt er op zolder nog een bak met kleding die Inthe te klein is en die dus voor Leni kan dienen en een paar zakken met kleding die we van het groter nichtje hebben gekregen die dan voor Inthe zijn als ze erin kan.
En dat moet allemaal in één ruimte op één berg gegooid worden!
Ik kan je zeggen dat het een bende was.
Ik bedacht me ook nog de kast in de bureau waar kleertjes in liggen die ik probeer te verkopen, maar ook die moesten dus op de berg.

Toen ik de zakken naar buiten droeg schaamde ik me diep: Hoeveel kleding heeft een mens? Foei!  Ik kan gemakkelijk nog drie kindjes kleden van alles wat ik naar buiten heb gedragen!  Het is gewoon te veel!
Het grote voordeel aan deze methode was dat je een heel goed overzicht krijgt van alles wat je (dubbel) hebt of waar je te veel van hebt.
En ik merkte ook dat de kleertjes die ik bewaarde voor Leni vaak gewoon niet gaan passen in het juiste seizoen, want Leni is een totaal ander kindje van bouw.


Marie Kondo

 

Ook de boeken moesten eraan geloven!

De boekenkast moest gereduceerd worden tot maximaal 30 boeken, maar we hebben daar wel een beetje gefoefeld. We hebben 30 boeken per persoon genomen.
Maar ik moet zeggen dat ook dit wel vlotjes ging.
We hebben allebei een e-reader en ik denk dus dat ook deze boeken die we bewaard hebben zelfs niet meer gelezen gaan worden in boekenvorm.  Maar ze blijven mooi en in onze boekenkast in onze toekomstige lounge  (droom – droom – droom) gaan ze een mooi plekje krijgen en daar word ik blij van! 😉

12905080_251234395215342_62585914_n

Papieren!


Een mens bewaard toch wat papieren.  En dat mag dus ook niet.

Alle facturen, oude cursussen, tekeningen, bestellingen, offertes, agenda’s en God weet welke andere papieren ik tegen kwam.  Het moest allemaal weg.
Met als gevolg dat ik nu tegen een paar erg lege kasten aan zit te gapen….

Maar ik ben er nog lang niet!  Volgende stap gaat zijn mijn wolletjes uit sorteren…
En die moeten dus ook eerst naar één gemeenschappelijke plaats worden verhuisd, want ik heb twee kasten, een lade en een grote bak…. een wolletjesverslaving dus.

Ik heb volgens mevrouw Kondo 6 maanden de tijd om alles in het huis aan te pakken!
En volgens mezelf ben ik op de goede weg.

Lees ook: Wat als de Kringwinkel je spullen niet meer wil?

Is Marie Kondo heilig?

Euhm neen!  Ik vind haar zweverige toespelingen soms echt gewoon onnozel en ik lach er ook gewoon mee.
Ik heb niet elk kledingstuk vastgenomen en er tegen gefluisterd: “Bedankt dat je er voor me was, je hebt je dienst bewezen, nu mag je naar iemand die wel blij van je wordt!”.
In de reviews las ik vaak over dat ‘zweverige kantje’ en daar heb ik dus zelf ook gewoon langs af gelezen!

Maar haar manier van aanpakken ligt me wel.  Er is hier nog nooit zoveel buiten gedragen als de laatste paar weken en ik kijk letterlijk tegen lege kasten en lades aan.
Mijn huis lijkt al een beetje terug te ‘ademen’.
We zullen zien wat de verdere uitwerking van mijn ‘Kondoproject’ zal brengen.

 

Wat ik leerde op de begrafenis van een kind.

Wat ik leerde op de begrafenis van een kind.

begrafenisIets meer dan vier jaar geleden was er in België ook een zwarte dag.
22 keer zou er een begrafenis van een kind volgen!
Het was er één van een andere orde dan die van gisteren, maar er is een link – so bare with me!

Vier jaar geleden was er een vreselijk busongeval in Sierre, iedereen weet dat nog wel.
Ik werk in Lommel en dus kon het niet anders dat dat er ook betrokken leerlingen waren bij ons op school.

In mijn klas

Een jonger zusje van een leerling van mijn klas was helaas één van de dodelijke slachtoffers.
De hele klas werd uitgenodigd op de begrafenis.
Daar was héél wat om te doen.  Niet alle leerlingen wilden mee.

“Ik durf niet!”
“Ik weet niet wat ik moet zeggen”
“Ze krijgt er haar zusje niet mee terug!”

We konden de leerlingen natuurlijk niet verplichten om er mee naar toe te gaan, dat is uiteindelijk een beslissing van ieder op zich.
Toch heb ik geprobeerd om uit te leggen waarom ik het belangrijk vond dat we zouden gaan.
Dat ‘er zijn’ belangrijk is!  (Hoewel ik toen nog niet helemaal wist hoe belangrijk dan wel!)
Uiteindelijk besliste toch de hele klas om te gaan, we reden er met een paar auto’s naartoe.
We kwamen achteraan te zitten in een overvolle kerk, we verdwenen een beetje in de massa.
Ik vond het wel wat jammer, want zo kon ons klasgenootje niet zien dat wij er ook waren.  En dat vond ik toch wel erg belangrijk.
Dus op het moment dat het witte kistje naar buiten werd gedragen, droeg ik de klas op om langs het gangpad te gaan staan, zodat ze ons zouden zien bij het naar buiten gaan.
Het meisje was bijna buiten, toen ze me zag.  Ik knipoogde en ze keek omhoog, ging met haar ogen langs de volledige rij van de klas en glimlachte.
Ze liep met de rouwstoet mee naar buiten, trok aan haar moeders mouw, zei iets en rende terug naar ons:

“Oh wat ben ik blij dat jullie er ALLEMAAL zijn, riep ze met de tranen in haar ogen!”  

In één oogopslag had ze gezien dat er niemand ontbrak!  In één moment wist ze, dat ze niet alleen stond als ze straks terug naar de les zou komen!

Ik vind het zo jammer dat mensen kritiek geven op de manier waarop mensen dit proberen te verwerken, want het is zoiets persoonlijks:

De cartoonist maakt een pakkende tekening:

xye8ov6i290b_ht

De dichter doet het met woorden:

Een moeder die nooit meer thuiskomt,
Een kind dat wordt vermist.
Als er al een god bestaat
Heeft die zich duidelijk vergist…

Er valt zoveel over te zeggen
Maar misschien doen we dat beter niet.
Geen woorden van haat of van vergelding,
Alleen maar ruimte voor verdriet

En iedereen heeft theorieën
Over wat er allemaal anders moet
Maar de waarheid ligt altijd in het midden
‘het’ verandert enkel als je ook zelf wat doet.

Slachtoffers krijgen stilaan een naam
De cijfers worden een gezicht
Mijn gevoelens kan ik nog steeds niet benoemen
dus schreef ik dan maar dit gedicht…

(Wendy Debels)

Bart Peeters zingt weer zijn lied:

 

De mens op de social media

verandert zijn profielfoto in tranen, Belgische vlaggen of een welgemeende “fuck you” afbeelding met vingers in de vorm van frietjes.

12417737_134200893640953_6030849098516591811_n
De hele wereld belicht zijn monumenten in de Belgische driekleur (als ze even hebben opgezocht welke kleuren dat ook weer waren!)

599825033
Het is een teken van solidariteit, van ‘we stand together as one’, als troost…

Wat ik leerde op die begrafenis?

Ik heb daar geleerd dat ‘er zijn’ en solidair zijn en medeleven echt troost kan bieden. 

Dit treft ons allemaal.
Nee, ik schrijf dit niet omdat het in België gebeurde.
Het gebeurt dagelijks in de hele zieke wereld rondom ons.
Ik was al niet zo naïef om te denken “Hier zal het niet gebeuren”.
Ik ben nu niet zo naïef om te denken “Hier zal het nu niet meer gebeuren”

Ik ben er me van bewust dat dit niet de laatste keer is dat het zo dichtbij zal komen.
Volgende keer is het misschien manlief die terugkomt van zijn zakenreis.
Het was deze keer dinsdag, misschien was het eerst de bedoeling om het donderdag te doen…

De volgende keer en misschien…. 

Daar mogen we niet bij stil blijven staan!  Ik trek me op aan de bloemen en de kaarsen, de teksten van hoop en liefde.
Ik ben oprecht dankbaar na het zien van zoveel inzet van de hulpverleners en beroerd door de foto van de vluchteling “Sorry for Brussels”.
Bij het zien van zoveel liefde, heb ik nog steeds hoop!

Helaas zie ik ook andere dingen… 
Vooroordelen naar de moslimgemeenschap komt weer meer naar boven, de polarisatie neemt toe.
‘Idiot Trump’ wijst met de vinger en hij is niet alleen.

Al die negatieve vibes op de social media en verwijtende commentaar maakt mij bang.
Banger dan eender welke terroristische organisatie ter wereld ook.
Want ik ben er rotsvast van overtuigd, dat wij dit kunnen overwinnen door verstand te gebruiken, solidair te zijn en samen één liefdevolle maatschappij te vormen.

Maar om die maatschappij te vormen moeten sommige mensen echt nog eens goed in de spiegel kijken en neen, ik heb het niet over de moslimgemeenschap.

Je kind kansen geven – kine voor de zoon

Je kind kansen geven – kine voor de zoon

Een paar weken geleden had ik oudercontact van mijn twee kleuters.
Ik bkansenlijf het iets vreemd vinden, aan de andere kant van de tafel te moeten gaan zitten.
Al bijna 13 jaar ben ik diegene die verteld hoe de kinderen het doen in de klas, ben ik diegenen de delicate onderwerpen moet aanbrengen, die gedrag moet bespreken…

Ik vind het bijzonder dat de juffen de kinderen zo goed in kunnen schatten.
Ze vertelden me niets nieuws – zo ken ik mijn kinderen ook.  Gelukkig, dat wil zeggen dat ze zich goed voelen in de klas, toch?

Inthe is een vrolijk zingende kleuter.  Ze kan doorzetten tot iets af is (yep, daar is het karakterke!), wil met alles meedoen.
Soms klapt ze echter dicht.  Nu thuis is dat eerder omgekeerd, ze schreeuwt en schopt de hele boel bij elkaar en dat gebeurt meestal als ze EN moe is EN de dingen niet gaan zoals zijn het in haar hoofd had.  Een “neen”, kan voor Inthe héél moeilijk zijn.
Op school gaat ze boos in een hoekje zitten pruilen.  De juf vindt dit jammer, ik vind het jammer,… Met Inthe moet je blijven zoeken naar de gulden middenweg.
Zolang ze maar niet ‘gebroken’ moet worden vind ik het allemaal prima.

Warre is een pienter, sociaal kereltje.
Hij speelt graag met constructiespeelgoed, wil alles weten…
Maar zijn motorische vaardigheden... (Oh ow – daar zijn die woorden weer!)

In de tweede kleuterklas werd al snel duidelijk dat Warre zijn fijne motoriek niet zo goed liep als zijn klasgenootjes.
Nadat hij dat zijn brilletje kreeg en de wereld letterlijk voor hem open ging, leerde hij snel bij.
Gelukkig, want de juf zag echt een probleem voor het eerste leerjaar, was dat niet zo geweest.
Op dit moment kan hij echter alles wat hij moet kunnen voor het eerste klasje.  
Maar…

De juffen noemden een aantal zaken op die ik zelf ook al wel had gemerkt:
Warre drukt héél hard op zijn potlood, zijn bewegingen komen vanuit de bovenarm.
Als hij het niet gedaan krijgt zoals hij in zijn hoofd heeft, wordt hij gefrustreerd en krijgt hij stress en gaat het nog slechter…

“We raden aan om eens naar de kinesist te gaan en te kijken of zij hetzelfde zien en of ze hem kunnen helpen”

“Ok” – Twee verbaasde juffen keken me aan… was het echt zo makkelijk om deze mama te overtuigen? Ja, dus!

Ik maakte meteen een afspraak in de kinesist praktijk hier in de straat, er werkt ook een mevrouw die gespecialiseerd is in kinderen.

Warre ging dus vorige week met mij mee naar daar.  Ik kreeg een hele vragenlijst voorgeschoteld waar ik de helft niet meer van wist.  (Ben ik nu een slechte mama? Flitste even door mijn hoofd – bull-shit natuurijk, je bent geen slechte mama omdat je de apgar score van je zoontje niet meer kan herinneren en ook niet meer precies wanneer hij kon staan met steun… dat kan ik opzoeken, als het echt moet!)
“U blijft dan hier even wachten.” –
“Euhm, ja naturlijk ik laat mijn zoontje van vijf niet alleen bij iemand die hij helemaal niet kent!”
“Ja, dat is toch niet voor iedereen vanzelfsprekend”.  (Waaaaaaat? Dat meen je toch niet?)

De ‘test’ (die door Warre werd bestempeld als ‘spelletjes doen en oefeningen maken’) duurde een half uurtje.
Het uitvoerige verslag zat gisteren avond in mijn mail.

Oef! Ik had echt al wel dingen gezien en opgemerkt, maar als ik het verslag van die test zag, moest ik toch even slikken…
Ik ga de details besparen, maar uiteindelijk vinden ze dus dat Warre hulp nodig heeft om zijn overgang naar het eerste leerjaar zo vlot mogelijk te laten lopen.
Ik vond het geen fijn verslag om te krijgen.
Ik stuurde het door naar manlief in China….
En dan kreeg ik een antwoord terug, helemaal in de stijl van manlief, het verslag werd helemaal dood gerelativeerd… 😀

Warre doet niet alles ‘volgens de regels’ dat heeft hij nooit gedaan.
Het is een oplossingsgerichte kleuter.

Ik zie hem nog in het zwembad bij de watergewenning.
Ze moesten door een poortje dat onder water stond.  Warre ging toen niet graag met zijn hoofd onder water (je moet hem nu eens zien, meer onder water dan boven…)
Dus hief hij het poortje gewoon van de grond en stapte er met hoofd boven water doorheen.
Dat is Warre ten voeten uit… als het hem niet lukt op de manier dat iedereen het doet, doet hij het op een andere…

Is dat slecht dan?  Neen, dat is oplossingsgericht denken.
Manlief haalde nog een paar punten aan die in het verslag eerder een negatieve toon hadden, maar die hij omdraaide naar iets positief en ook spiegelde op zichzelf.
Want hoe ik het ook draai of keer, Warre is gewoon een mini-manlief.
Op vlak van interesses, karakter en zelfs de bouw …

En in hoeverre spreekt zo’n kinesist voor zijn eigen winkel?  (Yup, weer manlief!)

Als straks de kinesist zal telefoneren om te vragen wat we hebben beslist, zullen we toch toestemmen met een behandeling om zijn fijn motoriek te verbeteren.

Niet omdat hij dingen ‘anders’ doet, niet omdat we denken dat het hem anders niet zal lukken…
Puur omdat ik de frustratie in hem zie als hem iets niet lukt zoals ‘de anderen’.
Hij is erg pienter en ziet de verschillen.  Hij wordt er verdrietig van…
Dus om zich goed te ontwikkelen en een vlotte overgang te kunnen maken naar het eerste leerjaar, start Warre met kine.
We zullen zien of het hem kan helpen!
We willen hem ook leren dat hulp aanvaarden prima is en dat je er altijd iets van kan oppikken…

Uiteindelijk wil je een kind toch alle kansen geven. 

Wat een mama leert als papa weg is

Wat een mama leert als papa weg is

Zoals jullie weten ben ik momenteel even alleenstaande mama van drie (die halftijds werkt, ambassadrice is voor de inktvisjes voor couveusekindjes, gemeenteraadslid is en blogt).

Manlief zit momenteel voor zijn werk in Disneyland Resort Shangai voor de opbouw van het nieuwe park aldaar.

Als hij weg is moet ik mijn plan trekken.
Ik heb het al eens gezegd, mijn respect voor alleenstaande mama’s wordt iedere keer groter!
Hoe doen jullie dat toch?  Zo altijd? Ik ben telkens blij als mijn ‘drie weken’ om zijn!

Maar fair is fair: Je leert steeds meer je plan trekken!

Ik leerde bijvoorbeeld hoe ik de autostoel van Leni helemaal zelf uit, maar vooral terug in mijn auto krijg vastgezet. 
Hoe het komt dat ik dat nog niet kon?  “Schatteke, zet gij de stoel van Leni er effen terug in?”
Maar nu ben ik een aantal keren chauffeur geweest voor de kindjes van Warre zijn klasje.  Ze moesten naar de Bib en naar een lezing en ik had gezegd dat ik wel zou rijden.
Dus moest de stoel van Leni eruit, want een 5-jarige kleuter past daar niet meer echt in, natuurlijk 🙂
Ik heb gefoeterd, de eerste keer, maar nu gaat het vlotjes.

Ik leerde ook de beste manier om de vuilniszak dicht te maken.
Hoe het komt dat ik dat nog niet kon?  “Schatteke, zet gij de vuilniszakken aan de straat alsjeblieft?
Ik weet nu dat ik ze niet te vol mag doen, hoe ik het lintje er fatsoenlijk rond krijg.
Ik zet ze ook telkens IN een ton, want we hebben een ‘vuilbakkenpoes’ die het leuk vindt om de zakken te onderzoeken met zijn nagels.
Ik heb er ook een brede rol plakband voor aangeschaft: operatie vuilniszak (voor als hij er toch op één of ander manier bij geraakt!)

Ik leerde ook dat manlief niet altijd hier moet zijn om dingen in de verbouwing gewoon door te laten gaan.
Ok, het afgraven van de voortuin was dan misschien niet het perfecte voorbeeld 😉
Maar ondertussen is mijn trap wel gezandstraald en staat er een bad in de badkamer op de benedenverdieping.
En daar heb ik manlief helemaal NIET voor nodig gehad 😀
(Wel werkmannen, natuurlijk, maar dat laten we even buiten beschouwing) 🙂

Ik leerde op welke mensen je ‘echt’ kan rekenen.
Geen loze beloften, maar mensen die er gewoon ECHT zijn!
Mijn ouders, schoonouders, zus en nichtje, mijn vriendin en mijn onthaalmoeder, mijn schoonbroer.

En dan waren er nog een paar mensen die me oprecht aangeboden hebben om in te springen als het nodig zou zijn: Ellen bood aan om de kindjes op te vangen als ik “eens een uurtje wilde gaan lopen”  en Edine van onze frituur (echt waar!) zei ook dat bij hoogdringendheid zij zouden klaarstaan.

Ik leerde echter ook dat een vent toch nog steeds handig kan zijn:
Ik bestelde een nieuwe schoenenkast!
Ik was helemaal enthousiast toen DPD hier twee pakjes afzette.
Juij, mijn nieuwe kast, die zou ik eens rap in elkaar zetten!
Ik haalde netjes alle plankjes uit de doos, sleurde ze één voor één naar de gang en nam het plannetje erbij.
Sh*t!
Het plannetje zeg dit:

Twee personen – daar bedoelen ze vast geen kleuter van vijf mee?
Schroefboormachine – euhm, ten eerste waar ligt dat ding? Ten tweede dat heb ik dat nog nooit bediend!

Hulplijn! 

Mijn nichtje kwam met een schroefboormachine en we begonnen vol goede moed aan mijn nieuw schoenenkast.
Mijn oude kast past niet meer bij mijn idee voor de herinrichting en het is alsof ze het wist, want Inthe trok net deze week de lade kapot… nu is ze dus helemaal klaar voor het stort. (Of de vuurkorf deze zomer?)

mama leert

We puzzelden van 21 tot 23 uur alle kleine stukjes en schroefjes in de desbetreffende plankjes.
Maar toen we dan eindelijk gingen beginnen met het ding in elkaar te zetten, kwamen we erachter dat we beter hadden moeten nadenken.

Ik had ook ECHT niet nagedacht, dat geef ik eerlijk toe.  Ik had gewoon onder instructie gewerkt en achteraf gezien had ik het waarschijnlijk ook zelf op het plannetjes verkeerd gezien als ik wel goed gekeken had…
Feit was: de kast kon niet in elkaar want we hadden de houten stopje in de gaatjes gestopt waar de schroeven in moesten.
En natuurlijk was ik zo slim om die houten stopjes lekker diep in de planken te kloppen!
Met een tang en schroevendraaier moesten dus alle stopjes er terug worden uitgehaald en dat was echt een rot werkje!

Mijn nichtje moest de dag erna vroeg uit de veren en ik was ook doodmoe, dus we hebben de kast in stukjes in de gang gelegd.

Eerst was ik super boos op mezelf: “Waarom moest ik nu zo dringend aan die kast beginnen? Waarom had ik niet gewoon het geduld om te wachten?
Maar ik wilde eigenlijk gewoon dat het kastje klaar zou staan als manlief volgende donderdag terug thuiskomt!

Nu kan ik er wel mee lachten.
Gelukkig kan ik nog niet alles zonder de hulp van een vent 😉
Ik kijk er naar uit om volgende week samen de kast in elkaar te zetten.  Het is niet veel werk meer, de voorbereidingen zijn klaar!

Ik leer dus bij door ‘alleen’ te zijn, maar ik heb mijn ventje liever hier.  Niet alleen voor de auto-stoel, de vuilniszakken en het in elkaar zetten van een kast.
Eerlijkheid gebied me te zeggen dat kasten in elkaar zetten niet echt onze sterke kant is.
Ik vond het best gezellig met mijn nichtje, maar samen met mijn man de kast niet in elkaar krijgen, was gewoon nog leuker geweest. 😀

Voor de nieuwsgierigen, de kast zou er er binnen een dikke week zo moeten uitzien:

schoenenkast
foto is schermafbeelding van webshop Home24
Die verdomde k*tweegschaal – eeuwige strijd

Die verdomde k*tweegschaal – eeuwige strijd

weegschaal

Bye bye goede voornemens – argh die weegschaal

Daar gingen mijn goede voornemens voor het eerst sinds 2 januari.

Ik eet gezonder en probeer ik actiever te zijn ik ben meer actief aan het bewegen.
Er gingen terug batterijtjes in mijn weegschaal!

Vorige week maandag liep ik nog 6 kilometer….

De weegschaal verrekt het!

Maar die verdomde k*tweegschaal wil niet mee! (Excuseer me het woordgebruik, maar ik weet even niet hoe ik anders mijn frustratie nog meer kon onderstrepen dan dat woord te gebruiken!)
Ik let echt op wat ik eet (neen, geen dieet, gewoon gezonder eten) en ik ben ondertussen ook 7 kilo kwijt! Maar op die zeven kilo ben ik gestrand sinds een paar weken. (En ik wil er nog zoveel af! 🙁 )
Het bewegen gaat echt goed.  Ik heb mijn dagelijks stappenaantal omhoog gezet naar 14 000 en vorige week tijdens de werkweek heb ik ze bijna elke dag gehaald. Enkel woensdag strandde ik op 13 000. (Dankjewel vergadering waarbij ik moest zitten!)

Maar daar op de weegschaal, brokkelde mijn wil stilletjes aan helemaal af… de stress was terug en de emo-eter kwam weer naar boven.
Ik had een mega drukke week en ik mis mijn ventje super hard.  En daar kwam eerst een grote reep Tony’s. (Nee, ik ga hem niet in één keer opeten, ik verdeel hem netjes over de hele week.  Die ik op twee avonden naar binnen werkte).  Ik dronk weer een fles cola (light, maar toch!) in plaats van water.  Ik snoepte paas-eitjes en ook een zak chips werd naar binnen gewerkt.
Donderdag stond ik kei kapot op de Finse piste en moest stoppen voordat ik nog maar 2 kilometer gelopen had.
Eerst dacht ik dat ik mezelf iets aan het wijsmaken was: Ik dacht dat ik mezelf het slecht gevoel had aangepraat.
Maar toen ik naar mijn hartslag ging kijken, had die blijkbaar op de 2 kilometer ook echt een groot stuk op ‘peak’ gezeten.  (Te hoog dus, voor de leken op vlak van hartslag!)
Het ging me dus ECHT niet.
Met het boos zijn op mezelf omdat ik al die viezigheid niet links had kunnen laten liggen! Door de vermoeidheid van de voorbije week, haalde ik dit weekend amper 7000 stappen per dag.

De wil zakte in elkaar als een blubberpudding.

Maar dan ging ik zondagavond eens lekker vroeg mijn bedje in…
Ik stond op en ging toch maar op de rotweegschaal staan en liet hem deze keer niet enkel mijn gewicht, maar ook mijn vetpercentage meten… En tadaaaaa: dat is dus wel aanzienlijk gezakt.

Ik zie aan mezelf ook dat ik er beter uitzie.  Mijn benen zijn steviger, mijn buik is al echt minder.
Ik voel me beter…

Ik herinnerde me wat de WII-fit personal trainer me zei begin vorige week: “Gewichtverlies zit op een gezonde curve, het gaat niet te snel.” – maar er is dus wel gewichtsverlies – ah ja, 7 Kg.

Vandaag stond ik dus uitgeslapen terug op de Finse Piste!  Ik liep een uur lang aan hetzelfde tempo en kon zelfs het laatste stukje nog versnellen.
Ik nam mijn waterfles erbij en gooide ‘The last evidence of my mental breakdown” (lees het papiertje van de reep chocolade) in de vuilniszak.

Ik keek naar mijn fitbit, die wees weer bijna 19 000 stappen aan en 91 actieve minuten vandaag.  Ik heb het hangweekend er al weer bijna afgestapt en gelopen.

F*ck you rotweegschaal, I’ll beat you somehow!

Reisfotochallenge 11: Een foto kan zoveel zeggen…

Reisfotochallenge 11: Een foto kan zoveel zeggen…

zoveel zeggen We zijn februari 2013 op deze foto en we staan op het strand.

In 2013 gingen we voor het eerst met mijn hele familie op uitstap omdat onze moeder net 70 was geworden.
De hele familie dat is mijn moeder en vader, mijn zus, schoonbroer, hun kinderen en aanhang, mijn broer en schoonzus met hun twee kinderen en aanhang en wij met de (toen nog 2) kinderen.

Warre zit hier als 2,5 jarige op de rug bij papa in de draagdoek.  Hij had wat strakker gebonden gemogen (voor de kenners :p), maar hij was (eindelijk) in slaap gevallen, dus hadden we hem maar laten zitten.
Inthe knuffelt papa, het was toen al duidelijk te zien dat ze een papa’s kindje zou worden, vandaar ook dat net zij het  hardste afziet als papa in het buitenland zit.   Of tenminste ze toont het meest dat ze het moeilijk heeft.

Inthe draagt mijn allereerste zelf gehaakte mutsje.  Als ik nu zie wat ik haak, dan was dat echt een beginnerstukje…

Ondertussen doen we de familie uitstapjes elk jaar opnieuw, het was super meegevallen.  Ook dit jaar weer trekken we er met zijn allen op uit.
Ik vind een weekend net lang genoeg.
Doordat ik thuis een echt nakomertje ben (mijn zus is 16 jaar ouder, mijn broer 12), hebben mijn broer en zus al grotere studerende of getrouwde kinderen.  Wij zitten nog met de hele kleintjes, die vroeg wakker zijn en nog dutjes moeten doen.  Om iets te regelen waar we allemaal kunnen blijven slapen, toch wat privacy hebben en waar zowel oud als jong zich kan amuseren is al niet simpel.  En dan heb ik het nog niet gehad over de honden  van mijn nichtje die zeker niet overal mee binnen mogen.

Toch is het al telkens weer gelukt om er een tof weekend van te maken… ik kijk er nu al weer naar uit.

Voor mij vertelt deze foto zoveel: dat we draagdoekliefhebbers zijn, dat ik een haakster ben, maar vooral is dit voor mij een zoveel zeggend beeld over mijn man.
De rots in de branding, de super-papa: sterk en zorgzaam…. helemaal waarom net hij de papa van mijn kindjes is.

Deze reeks van blogtekstjes is een deelname aan de reisfotochallenge op de blog van Thomas Pannenkoek.
Hijzelf is momenteel op reis, maar ik doe gewoon verder.  Ik wil mijn 52 fotootjes proberen te halen.  We zitten al aan 11!

Fijne zondag iedereen.

574727_10200593677588879_2031069909_n

Meer bewegen als mama – heel fijn, maar hoe dan?! 6 tips!

Meer bewegen als mama – heel fijn, maar hoe dan?! 6 tips!

Ondertussen ben ik toch ongeveer een week of tien bezig met mijn luie gat op te tillen en te ‘proberen’ meer te bewegen.

Ik benadruk hier het woord ‘proberen’, want ik weet dat het als (full-time?) werkende mama van drie (of meer) kleine kinderen dat echt niet zo vanzelfsprekend is.
Laat staan als je een alleenstaande mama bent.  En met mijn man voor de vierde keer op drie maanden tijd in China voor een langere periode, ben ik net in die maanden dat ik meer wilde proberen te bewegen, vaak even alleenstaande mama geweest.

Meer bewegen een paar tips:

1) Stel niet meer uit, begin vandaag!

Ik neem het je niet kwalijk, ik ben ook goed in dingen voor me uitschuiven.  Nooit was het een goed moment om te beginnen: manlief moest weer naar het buitenland, ik heb een drukke werkweek, ik voel me niet super, ik heb geen tijd,….
Nee, je begint nu, vandaag, na het lezen van dit artikeltje, niet morgen!

En geloof me, hervallen in uitstelgedrag is erg makkelijk, ik weet dat hoor! En hier het bewijs:
wp-1457526834134
Tadaaaaaaa: mijn wekelijks aantal stapjes van de week van 8 tot 14 februari, de weken dan manlief vorige keer in China zat.
Je ziet duidelijk een verschil met de weken dat hij thuis was, het is dan gewoon makkelijker om te gaan hardlopen of te voet naar de winkel te stappen.
Maar het mag van mezelf geen excuus meer zijn.  Het laatste balkje is van deze week, het aantal stapjes deze week is al hoger dan het aantal stapjes van die weken dat hij vorige keer weg was.
Yay for me 😀

2) Begin klein

Verwacht van jezelf niet dat je in een maand tijd een halve marathon gaat lopen, maar zoek momenten uit waar je een beetje tijd hebt om actief te zijn.
Ik heb gemerkt hoe langer je bezig bent, hoe gemakkelijker het wordt om meer momenten in te plannen dat je actief kan zijn.  Het gaat steeds makkelijker.
Wat bedoel ik nu met begin klein?
Als je kindje naar de zwemles gaat, parkeer je jezelf niet in de cafetaria, maar neem je je zwempak mee en ga je baantjes trekken terwijl het zwemles is.
Wie weet krijg je wel een bijzonder moment cadeau zoals ik vorige week.  Terwijl ik naast mijn zoontje zwom, behaalde hij zijn 25m. diploma.  De laatste meter zwom hij naar mij toe en fier dat hij was.
Dat moment was niet half zo mooi geweest vanuit de cafetaria – just saying 😉

12784092_172903566425164_278626822_n

3) Zorg voor jezelf een stappenteller

Nee, dat kost niet veel geld!  Dat maak je zo duur als je zelf wilt.  Je kan een stappenteller app op je telefoon installeren.
Je kan ook een activity bracelet kopen.
Natuurlijk moet je zelf eerst de wil hebben om ook effectief je stappen te halen. Dat ding aandoen en er niets mee doen is natuurlijk idioot.
Je zou elke dag zo’n tienduizend stappen moeten zetten.  Toen ik merkte dat ik daar vlotjes aankwam, heb ik mijn dagelijks aantal omhoog gezet naar 12 000
Vorige week heb ik dan elke dag minstens 12000 stappen gezet,  nu heb ik mijn dagelijks aantal gisteren omhoog gezet naar 14 000.
Als je merkt dat je in het begin nog niet eens aan die 10 000 komt, zet dan je dagelijks aantal ook niet omhoog.  Je moet eerst vlotjes die 10 000 halen voor je dat doet.
Als je naar je stappenaantal kijkt moet je niet het gevoel hebben dat je voor een onmogelijke opdracht staat, dat werkt echt niet motiverend.
Begin klein, remember?
4) Zoek bewegingsmaatjes

Babbel met mensen over meer bewegen, je zal snel ‘maatjes’ vinden die ook meer willen bewegen, soms zelfs ‘maatjes’ die dezelfde activity bracelet hebben.
Ik zie bijvoorbeeld hoeveel stappen mijn fitbit vriendjes  hebben en kan hen toejuichen als het goed gaat of aanmoedigen als het wat minder gaat.
Je kan elkaar uitdagen om tijdens de werkweek de meeste stapjes te zetten.  Zie het niet als competitie, maar als extra motivatie.

5) Post op social media (als je jezelf daar comfortabel bij voelt)

Ik post op instagram en facebook als ik ben gaan hardlopen of als ik een goed aantal stappen heb behaald.
Niet om op te scheppen, er valt nog niet veel op te scheppen, want ik loop nog super traag! :p
Het is vooral voor mezelf.  (Net als bloggen eigenlijk)
Heel wat super actieve mensen liken op instagram je foto’s, ook al heb je maar een kleine vooruitgang gemaakt. Dat motiveert!

 

6) Doe het voor jezelf en enkel en alleen voor jezelf.

Ik vond bij Erica Cook een hele mooie quote.

Bk4yu0nIQAAsytQ

Het gaat me ook niet om de competitie!  Ik doe dit voor mezelf.  Ik doe dit omdat het beter is om te bewegen dan op de bank te blijven zitten.
Ik doe dit omdat ik me echt stukken beter voel, omdat ik meer energie heb nu.
Ik doe dit omdat ik gezonder wil zijn en als jij dat ook wilt, begin je vandaag, begin je klein met een stappenteller en zoek je bewegingsmaatjes en post je op instagram (of twitter of facebook of tumbler,…) je eerste afgelegde kilometer – want meer bewegen is gezond!
Succes en ik kom je al zeker aanmoedigen op instagram als je dat graag wil!  Go for it mama! 😉

Heb je nog extra tips om meer te bewegen?  Ik hoor ze graag!

Volg je ook mee op facebook, instagram en twitter