Auteur: Ilse Verhoeven

Creatieve Belgische blogger met een chaotisch brein. Mama van drie kinderen en vrouw van jeugdliefde.
Open brief: ouders Corneliusschool Lindelhoeven.

Open brief: ouders Corneliusschool Lindelhoeven.

Oudervereniging

GROOT NIEUWS!

Ruth en Roel stoppen er mee…
Het ergste is misschien wel dat meer dan de helft van jullie helemaal niet weet wie Ruth en Roel zijn!
Ruth en Roel zijn de ‘trekkers’ van de oudervereniging en geven al jaren het beste van zichzelf voor al onze kinderen.
Ze worden bijgestaan door een handjevol andere ouders (waaronder ikzelf) op de activiteiten, die door de oudervereniging worden georganiseerd.
Nu gaan Ruth en Roel stoppen, zij willen de fakkel doorgeven, dat is hun goed recht!
‘So What?’, hoor ik een aantal van jullie denken.
Dan neemt iemand anders dat toch gewoon over, niet?
Tja, met zovelen zijn wij niet. Als ik zeg een handjevol, dan bedoel ik dus, met Ruth en Roel er niet meer bij, ECHT een handjevol:

Een handjevol dat honderden wafels staat te bakken voor al onze kinderen als traktatie voor bij de carnavalsstoet.
Een handjevol dat de recepties van de communie verzorgd.
Een handjevol dat een eetfestijn organiseert voor meer dan vierhonderd eters.
Een handjevol dat een kienavond in elkaar bokst voor een overvolle parochiezaal.
Gelukkig iets meer dan een handjevol helpers op het schoolfeest!

Dat handjevol trekt het niet meer alleen!

“En?” hoor ik weer een aantal van jullie denken.

Ik heb een flauw vermoeden dat meer dan de helft van alle ouders geen idee heeft welke bedragen de oudervereniging elk jaar kan toeschuiven naar de school van onze kindjes!
Voor een school, waar de subsidies weer worden verminderd en waar een maximum factuur van kracht is, komt het overeen met ‘bakken vol geld!’

Er is al overleg geweest met de directie.
Zij zijn duidelijk: Geen oudervereniging?
Dat is ook geen schoolreis, geen ski-reis, geen schoolfeest, geen wafels, geen extra verfraaiïngen op de speelplaats – want zonder de bak geld van de oudervereniging kunnen ze dat gewoonweg niet betalen.

“Dan betalen we allemaal toch wat meer?!”
Niet dus – maximum factuur, weet je nog?
En zelfs al was die er niet, veel ouders kunnen niet zomaar weer wat extra geld op tafel smijten!

“Zeg, ik vind je toon wel een beetje aanvallend, als ik dat mag zeggen?!”
Ja hoor, dat mag je zeggen, want ik ben ook best boos!
Er zijn meer dan duizend ouders bij ons op school! Meer dan DUIZEND!
Als elke ouder op één activiteit de handen al uit de mouwen zou steken, hebben we voor 10 jaar voldoende mankracht om alle activiteiten te blijven doen.
Helaas blijven oproepjes en uitnodigingen altijd onbeantwoord, worden ze niet bekeken en in de papierbak gegooid, want ja: “Ik heb het daar te druk voor!”
Ruth is dokter, Roel zelfstandige… zij hadden er ook geen tijd voor!

Ik werk, heb drie kindjes, doe vrijwilligerswerk en zetel in de gemeenteraad – eigenlijk heb ik er ook geen tijd voor!

Maar omdat ik het belangrijk vind sociaal engagement te tonen en mij in te zetten voor de gemeenschap, doe ik het toch.
Zo ben ik nu eenmaal, veel te idealistisch voor mijn eigen goed.

Er zal nog geprobeerd worden om de oudervereniging te laten overleven… de bekende briefjes zullen weer op de tafels van het schoolfeest liggen! Er zal weer een oproepje verschijnen.

Mag ik deze keer hopen dat het allemaal niet tevergeefs zal zijn?

Bij deze dus: alsjeblieft, VOOR AL onze kinderen en voor de school VAN ONZE kinderen…
Het handjevol kan het niet meer alleen!
We hebben hulp nodig – niet ‘ooit misschien eens’ – maar vandaag!
Ilse Verhoeven
lid van (ten dode opgeschreven?) oudervereniging Corneliusschool Lindelhoeven

 

PS: Deze open brief schreef ik volledig op eigen initiatief, als je er iemand op wil aanspreken, ben ik dat!  En ik ben best een aangenaam persoon in omgang als ik niet zo teleurgesteld ben, dus laat je daardoor alstublieft niet afschrikken. 😉

Gezonde school: Is het overdreven?

Gezonde school: Is het overdreven?

Gezonde school: Overdreven?

Onze school is een ‘gezonde school’, staat in erg veel schoolbrochures en websites om hun school te promoten, want iedereen weet dat gezonde voeding erg belangrijk is.  Zowel voor volwassenen als voor kinderen is het belangrijk om een goede voedingsgewoonte te hebben en daar kan je best zo vroeg mogelijk mee beginnen.

Ikzelf ben een suikerverslaafde en ben voor eeuwig en altijd in gevecht met de kilo’s, ik schreef al eens over mijn suikerverslaving en mijn zwakte als het op chocolade en chips aankomt.
Ik probeer mijn kinderen dus ook ‘gezond’ te doen eten omdat ik vind dat ik er zelf wel last van heb ondervonden om zo’n suiker-verslaving op te bouwen.
Maar hoe ik het ook draai of keer, ik heb er ook gewoon aanleg voor.  Dat is geen excuus, begrijp me niet verkeerd.  Maar er zijn gewoon mensen die alles kunnen eten en geen grammetje bijkomen.
Dat is bij mij niet het geval en alvast één van mijn kinderen heeft die erfelijke belasting ook.  Een gezonde school is voor ons dus bijna noodzaak!

Hij is te zwaar voor zijn lengte, mevrouw!

Ons zoontje ging voor het eerst op medisch schooltoezicht in de eerste kleuterklas.  Ze zijn hier dan 3 jaar oud.
Na het onderzoek kreeg ik een brief mee naar huis waarop stond dat hij te zwaar was voor zijn lengte en dat ik hem geen frisdrank, fruitsap of snoepjes mocht geven.
Ik sprong zowat uit mijn vel.
Mijn zoontje heeft voor zijn twee jaar namelijk amper suiker gekregen.  Hij heeft met Rapley leren eten en kreeg geen koek in zijn fruitpap, enkel bij de onthaalmoeder.
Frisdrank krijgen mijn kinderen thuis niet, snoep zelden.
Ik ben héél boos geworden en heb gebeld met de dokter: “U mag er niet vanuit gaan dat als kinderen te zwaar zijn dat sowieso ligt aan een ongezonde voeding!”
Mijn zoontje is wel een hele goede eter.  Als driejarige ging hij niet om voor drie (!) borden spaghetti of vier boterhammen.
Hij zei dan dat hij nog honger had en ik gaf hem nog… Geef jij een kind dat nog honger heeft (of dat zegt) niets meer?
De dokter verontschuldigde zich en dat was het dan.

Het is nog erger, mevrouw!

In de tweede kleuterklas gingen ze opnieuw op medisch schooltoezicht.  Mijn zoontje was nog zwaarder in verhouding met zijn lengte en de dokter belde me al meteen op.
“We weten dat u bezig bent met gezonde voeding, dus we vinden dit wel vreemd, we zouden graag hebben dan u bloed laat nemen bij de huisdokter en de hormoonwaarden laat meten.”
Ik heb daar niets op gezegd, ik was even helemaal van slag.  Een vierjarige bloed laten nemen omdat hij te zwaar is?
Na overleg met mijn huisdokter hebben we beslist om dit niet te doen.  Het kereltje was vier!  Ik wilde hem nog niet angstig maken voor zijn gewicht en hem een eetstoornis ‘aankweken’.
Onze huisdokter zei: “Zolang u weet dat hij gezond eet en voldoende beweging krijgt, gewoon verder doen.  Het trekt zichzelf wel recht!”

Gezonde voeding op school is dus (voor ons) erg belangrijk.

De school van onze kindjes is een vrij ‘gezonde school’.  Chocolade mag niet, geen frisdrankjes, woensdag is fruitdag en bij verjaardag-traktatie is het een droge cake of iets gezond.
Ik heb daar zelf niet zo’n problemen mee, want voor mijn zoontje is het wel erg belangrijk dat hij gezond eet…

Toch gaat de school nog wel op een paar punten helemaal de mist in.  Onder de middag kunnen de kindjes een drankje kopen op school. Er is keuze uit water, water met bubbels (tot hier alles oké), chocolademelk, fristi, fruitsap en multi-sap (euhm, zo gezond zijn die niet hoor!)
Op zich heb ik er ook niet echt iets op tegen, als ze consequent zouden zijn.  Mijn zoontje kwam thuis met de mededeling dat zijn zakje ‘granola met raw cacoa’ niet mocht, want er zat chocolade in…
Euhm – cacao is geen chocolade hè.  Maar goed, ik geef het niet meer mee!

Eten ze dan altijd gezond bij jouw thuis?

Natuurlijk niet!  Als we ergens gaan eten kiezen ze wel eens Fristi, we gaan wel eens bij Mac Donalds eten en Pizza wordt ook gesmaakt … maar met mate natuurlijk.
En als de kinderen jarig zijn is er ook een vreselijk lekkere (en ongezonde) taart!  Het is wel feest dan hè!

Gezonde school? Sommige ouders vinden het gezeur!

Ik las op een paar blogs en op facebook echter dat sommige ouders het allemaal gezeur vinden.  Het is helemaal niet nodig om de traktaties voor de jarige gezond te maken.
Het is een gedoe en het is overdreven.
Ik heb er even niet uitgehaald of het enkel over de traktaties ging of ook over de dagelijkse snacks in de pauzes.
Hier hebben de kinderen elke voormiddag een stuk fruit mee en in de namiddag granola, rozijntjes, een droog koekje, komkommer,….

Persoonlijk vind ik het wel belangrijk omdat ons zoontje al erg klein geconfronteerd werd met overgewicht.  Maar ik stond er niet echt bij stil dat er ook ouders zijn waar dit helemaal geen rol speelt en waarvoor het niet zo belangrijk is en zelfs soms een gedoe.

Lees ook: De brooddoos die faalde en zijn vervanger

En als ze ouder zijn dan?

Op de middelbare school waar ik lesgeef zit er geen coca-cola meer in de automaten, maar wel fruitsap…
En op de sportdag hebben alle leerlingen een grote puntzak snoep bij van ’t Kruidvat…. tja?!

Wat vind jij?  Is dat ‘gezonde school’ gegeven een gedoe en gezeur of vind je het belangrijk?

Tangle-tekenares: Kreatieve Kronkels deel 2

Tangle-tekenares: Kreatieve Kronkels deel 2


tangle-tekenares klein

Hier zijn we dan met het tweede artikel in de rubriek “Kreatieve Kronkels”, waarin mensen wat meer vertellen over hun creatieve hobby.  Deze week is Annemarie aan de beurt, ze is een tangle-tekenares.  Ik volg zelf Annemarie haar tekeningen al een hele tijd aangezien ik een tijdje even druk bezig ben geweest met het patroontjes tekenen, net als zij.  Dit patroontjes tekenen heet in het Engels (Zen)tangle.  Vandaag komt dus de tangle-tekenares Annemarie wat meer vertellen over haar hobby:

Vertel aller eerst eens iets over jezelf:

Mijn naam is Annemarie en ik woon in een kleine stad in het midden van Nederland. Ben in 2006 getrouwd met Kees en heb twee volwassen kinderen. Ook woont Tedah (naam komt uit wicca en betekent ‘vurige schoonheid’) hier, dat is onze oude, zwarte kat!
Sinds 2013 ben ik met (toen vervroegd) pensioen gegaan en soms vraag ik me nu af waar ik de tijd om te werken (ik deed dat vier dagen per week) vandaan haalde.

Ik werkte 25 jaar bij een organisatie in kinderopvang. Toen ik daar kwam was het maar één kinderdagverblijf, maar het groeide enorm in die jaren. Ik deed in het begin alle administratie, maar bij het groter worden werden mijn taken meer beperkt. Ik was voornamelijk bezig als secretaris voor het bestuur en de directeur, maar ook het systeembeheer kwam gedeeltelijk (zover mijn kennis strekte, daarna werd het door een bedrijf gedaan) onder mij te vallen.

Wat is jouw Kreatieve Kronkel?

Mijn hobby is tanglen, tanglen en meer tanglen.  

Hoe lang ben je al bezig met jouw hobby?

Rond 1994 heb ik een aantal cursussen gevolgd, nl. mandala, vorm- en chakra tekenen.
Omdat ik ‘niet kan tekenen’ stopte ik na die cursussen. Maar ….. in de zomer van 2011 maakte ik via mijn vriendin Gerla kennis met Zentangle en sindsdien ben ik totaal verslaafd. Niet kunnen tekenen en dan toch prachtige zentangles en zia’s maken!

Hoe heb je deze hobby voor het eerst ontdekt?

Toen ik in 2011 weer eens bij Gerla kwam had zij net haar starter kit per post ontvangen en zei ze “Nu heb ik iets gevonden dat echt iets voor jou is.

Wist je meteen: “Dat wil ik ook doen/kunnen?”

Ja, absoluut!!!!

Wat is er nu net zo leuk aan je hobby?

Dat het je laat zien dat iedereen het kan, dat je met een aantal lijnen een prachtig iets kunt creëren.

Op welk ‘werkstuk’ ben je het meest trots en waarom?

Ik tangle soms ook op stenen, in ieder geval twee maal per jaar voor de geboorte- en sterfdag van de jongste zoon van mijn vriendin die in 2004 dodelijk is verongelukt; hij was toen 17 jaar oud. Deze stenen leg ik op zijn graf; ik doe dit in navolging van de Joodse gewoonte. Op deze stenen ben ik het meest trots, ze zijn absoluut niet het mooiste dat ik maakte, maar wel het meest waardevolle.

Zou je van je hobby je beroep kunnen/willen maken?

Nee, want ik denk dat ik dan anders zou gaan werken, meer zoals mensen van me zouden willen en dat is niet wat ik wil.

Wat vind je moeilijk bij het beoefenen van je hobby?

Om te proberen zo dicht mogelijk bij de basis van Zentangle te blijven.

Kost je hobby veel geld en hoe kom je aan je materiaal?

Deze hobby hoeft bijna niets te kosten, want je hebt in principe alleen papier (een tile), een potlood, een doezelaar en een pen nodig. Ik geef er eerlijk gezegd wel veel geld aan uit; ik koop graag extra mooi papier, verf om dat op mijn eigen manier te kleuren, gekleurde pennen, kleurpotloden en als allergrootste uitgave een daglichtlamp met loep.

20160531_082604-1

Waarom doe je dit zo graag?

Het ontspant me en het resultaat is leuk/mooi. Daarbij kun je het overal doen (in wachtkamers e.d.) en dat is prettig.

Hoeveel tijd steek je erin. Kan je er voldoende tijd in steken naar je gevoel?

Gemiddeld denk ik een uur per dag. Ik heb meestal voldoende tijd om te tanglen.

Wat wil je zeker nog graag doen met betrekking tot je hobby?

Dat ik het iedereen kan aanraden, zeker mensen die wat ontspanning kunnen gebruiken. Maar ook, dat ik het wel heel jammer vind dat je alleen in USA certified zentangle teacher kunt worden; het zou mooi zijn als dat ook in andere werelddelen kon. Een CZT worden is wat ik wel graag zou willen. Maar ook met een groep mensen af en toe bij elkaar komen om van elkaar te leren en gewoon ervaringen uitwisselen.

Waar kan je het werk van Annemarie de tangle-tekenares terugvinden:

http://annetangleblog.blogspot.nl/
https://www.facebook.com/annemarie.huijts
https://www.flickr.com/photos/26662367@N05/

 

Tangle-tekenares Annemarie aan het werk
Annemarie aan het werk.

Hieronder vinden jullie een filmpje dat ik maakte met de foto’s die Annemarie de tangle-tekenares me doorstuurde met haar tekst.  De tekening in de zwarte kader in het filmpje is een werk dat ze samen met Gerla heeft gemaakt (dezelfde als ze hierboven in haar tekst vernoemd!):

 

Bezoek aan het Fort van Breendonk – waardevolle excursie

Bezoek aan het Fort van Breendonk – waardevolle excursie

Daar stond ik dan, op de executieplaats in het Fort van Breendonk, voor de zevende of achtste keer, samen met mijn leerlingen, in de kou te staren naar de kogelgaten in de palen.
Elk jaar stond ik daar, het was dé excursie van het tweede jaar bij ons op school.  Elk jaar opnieuw was ik daar, maakte ik ongeveer dezelfde foto’s, in de kou.  De excursie was altijd in februari en de temperatuur onderstreepte telkens de gruwel van het doorgangskamp van de nazi’s tijdens de tweede wereldoorlog, nog net dat beetje extra.

Executieplaats Fort van Breendonk

Elk jaar werd de excursie voorbereid met een film zoals “La vita et Bella” of “The boy in the striped pajamas” – elk jaar veegde ik mijn tranen weg.

Elk jaar verbaasde ik me weer wat een indruk de gids maakte op mijn groep veertienjarige pubers.  Hij brulde hen in het Duits toe op de manier van spreken van een SS’er.
Hij vertelde over de gruwel in de folterkamer en het feit dat ‘anders zijn’ je dood betekende.
Ik zag ze slikken, mijn groepje pubers…

Geen enkele keer heb ik ook maar één van hen tot orde moeten roepen, ik wees hen altijd op het plaatje net aan de buitenzijde van het fort:

breendonké

Maar om de één of andere reden vertelt dat fort op zich al genoeg en voelden ze aan dat zich op die plaats niet gedragen ‘not done’ was.

Excursie “Fort van Breendonk” afgevoerd.

Een paar jaar geleden merkte ik op dat het bezoek aan het Fort van Breendonk niet op de agenda stond en vroeg aan de tafel onder de middagpauze aan mijn collega’s waarom.
Blijkbaar was het afgevoerd, dat jaar dat ik thuis was met loopbaanonderbreking, dus ik heb het juiste verhaal niet meegekregen.  Waarschijnlijk heeft het te maken met de overvolle agenda en/of de prijs – want steeds meer mensen kunnen hun schoolrekening niet betalen…

*zucht* – zo jammer – zo spijtig – want leren doe je echt niet alleen op de schoolbanken! Maar ik begrijp de school ook. Je kan niet alles met een beperkt budget! 

Ik wacht dus geduldig af tot ik het eerste hakenkruis zie verschijnen op één of andere tekening. Ik weet dat het moment gaat komen dat een onwetende puber een ‘cool sign’ ergens ongepast op zal zetten…
En ik weet dat dan mijn vele foto’s van het Fort van Breendonk nog van pas zouden kunnen komen. De foto’s, elk jaar genomen in ongeveer dezelfde setting, in de kou!
De kou die er niet zal zijn op de schoolbanken als ik de foto’s projecteer en die dus het gevoel niet kunnen weergeven.  Het gebrul van de gids kan ik nog niet half benaderen.
De sfeer in de folterkamer kan ik niet in het klaslokaal blazen… maar mijn steentje bijdragen om het allemaal niet te doen vergeten, dat kan ik dus wel….

Take care en tot snel

liefs Ilse 

 

 

Rouwverwerking bij kleine kindjes: Wat als oma sterft?

Rouwverwerking bij kleine kindjes: Wat als oma sterft?

Rouwverwerking bij Kleine kinderen: Wat als oma sterft?
Hoe beginnen kinderen aan rouwverwerking? Wat als oma sterft?  Wat als opa sterft?  Wat als dat voor jouw kindjes de eerste persoon is uit de nabije omgeving die doodgaat?  Hoe ga je daarmee om?
Een anderhalve maand geleden werden wij en onze kindjes geconfronteerd met hun eerste verlies.  Ik wil onze ervaringen met jullie delen, misschien heb je er iets aan.
Maar ik wil wel even benadrukken dat dit onze persoonlijke ervaringen zijn, onze persoonlijke beslissingen die voor onze kindjes goed hebben gewerkt.  Elk kind is natuurlijk anders en rouwverwerking verloopt bij iedereen, dus ook bij kleine kinderen anders.  Het is geen wetenschap, het is een gevoelskwestie…

De band met de persoon die is gestorven.

Voor onze kindjes was het hun overgrootmoeder die ze moesten afgeven.  Voor sommige kinderen is dat misschien niet zo’n schok omdat de band met die persoon niet zo goed was.
Maar voor onze kinderen was oma Mien gewoon ‘nog’ een oma.  Ze woonde bij mijn schoonouders in een kangoeroewoning en als we daar op bezoek waren, was er het vast bezoekje aan oma Mien.
Vorig jaar kon oma Mien voor het eerst niet naar de verjaardag van ons zoontje komen.  Hij is dan de dag erna een stuk taart gaan brengen, met papa.  “Omdat je er niet bij kon zijn, eh oma Mien.”

Het voorbereiden

We hadden het natuurlijk zien aankomen.  Oma Mien was 92 en was altijd van de partij.  Als dat dan niet meer gaat en je zie het achteruit gaan, dan weet je dat het kan gebeuren.
We hebben daarover zeker al met de kindjes gebabbeld, dat is eigenlijk al het begin van de rouwverwerking.
Voor ons zoontje was de enige manier om een vergelijking te maken die met de hond.  Die had veel pijn en die is dan ook doodgegaan en daarom zien we hem nooit meer terug.

“Oma Mien is dood”

Onnozel misschien, maar ik dacht terug aan mijn lerarenopleiding… “Het slecht nieuws gesprek”.: Kort, niet rond de pot draaien, duidelijk.
Dus toen ik wist dat Oma Mien gestorven was, heb ik de kindjes alle drie op de bank gezet en meteen gezegd: “Weet je nog dat ik verteld heb dat oma Mien wel eens dood zou kunnen gaan?  Dat is deze nacht gebeurd.”
“Dan ga ik oma Mien nooit meer zien!”
“We gaan eerst nog afscheid nemen, hoor!”
Ik heb alle ‘stappen’ in het afscheid nemen met hen doorgenomen, ze moesten weten waar ze aan toe waren.
Weten waar je aan toe bent helpt volgens mij ook in het rouwverwerkingsproces.

Boekjes

Ik ging naar de bibliotheek en haalde er het boekje “Waar is oma nu”.

Isa haar oma is dood en ze vraagt zich af waar oma nu is.  En het vervelende is dat iedereen iets anders zegt.   Dat maakt het alleen nog meer verwarrend en moeilijk.
De juf geeft uiteindelijk het ‘juiste’ antwoord: “Iedereen zegt iets anders omdat niemand het weet, alleen de mensen die dood zijn en daar kunnen we het niet meer aan vragen.”

Het boekje “Een ballon voor opa” vond in ook zeer ontroerend en mooi beschreven.
Het verhaal was echter iets te lang voor onze kindjes (5, bijna 4 en bijna 2)

Ook crematie wilde ik graag op voorhand even verduidelijken, want dat moet toch onnoemelijk eng klinken voor een kind…
Daar hebben de boekjes ook bij geholpen.
Er zijn veel boekjes over rouwverwerking bij kinderen.  Er is er zelfs één van Nijntje.
De bibliotheek kan je zeker ook helpen bij het kiezen van een boekje voor de juiste leeftijd!

Vragen over de dood

Verwacht je aan veel vragen waarvan de antwoorden voor ons zo logisch zijn, maar voor hen dus niet.

“Als ze de kist van Oma Mien dicht doen, zitten daar dan gaatjes in?”
“Mag ik een taart maken in klein voor Oma Mien? Want nu kan ze op mijn verjaardag geen taart meer komen eten?”
“Oma Mien is nu toch echt een sterretje, hè mama?”
“Vond Oma Mien dit liedje mooi en zetten ze dat daarom op in de kerk?”

….

Gaan kijken naar een dode oma: Doen of niet?

Dit vond ik zo een vreselijk moeilijke beslissing.  Wel, niet, wel, niet?
Ik weet dat niet iedereen dat graag doet en ik weet dat mensen zeggen ‘Ik wil ze zo niet herinneren’.
En dan moet je als mama die beslissing voor je kinderen nemen?!
Een goede vriendin van me zei: “Ilse, vraag het hen zelf!”
En dat heb ik dus ook gedaan.  Ons zoontje zei meteen ja en vroeg ook meteen “Dan ziet ze er een beetje uit als een pop en ligt héél stil eh mama!” (Daar komen de boekjes weer boven!)
De jongste heb ik thuisgelaten, die besefte het helemaal niet.  De oudste twee zijn wel mee geweest en dat ging héél erg goed.
Ons zoontje zwaaide nog: “Daaaaag, Oma Mien!”

Het mooie afscheid.

De familie had héél erg veel tijd gestoken in een super mooie dienst.
Prachtige liedjes, mooie teksten…. Oma Mien zou het geweldig hebben gevonden.
Toen de viering voorbij was hebben alle achterkleinkinderen een witte ballon met een sterretje met een boodschap opgelaten.
Ons zoontje had uiteraard eens stuk taart getekend.
Ik had de jongste ook mee naar de viering, maar die was moe en het snel beu en riep de hele tijd ‘neeeeee’ (tja ze is dan ook bijna 2!)
Ik ben met haar even naar buiten gegaan.
Daar stond één van de mannen van de begrafenis ondernemer.
“Tja, dat is wat lang voor die klein mannen, eh”
“Ja, ik weet het, maar ik wilde haar erbij hebben, oma Mien had dat ook graag gehad en ook al weet ze dat niet meer, ik weet het wel…”
“Maar dat maakt zo’n viering net zo mooi, mevrouw.  Dat is het leven, zo hoort het ook te gaan!”

Is de rouwverwerking nu gedaan?

De kindjes hebben het erg goed gedaan!
Ik was blij met hoe het gelopen was en had ook de indruk dat ze het al goed hebben verwerkt… maar toch:

Een aantal weken geleden moest ik met school op driedaagse, ik was dus niet thuis.
En onze zoon heeft één van die nachten een vreselijke nachtmerrie gehad.
Hij was overtuigd dat mijn zus overleden was en had het steeds over een vuur…  Ergens zijn ze er dus toch nog wel mee bezig, misschien onbewust.
Maar over het algemeen ben ik blij dat hun eerste verlies op deze manier is verlopen en dat het zo’n mooi afscheid was.

 

Hebben jullie kindjes al een nabij verlies moeten verwerken en herken je iets uit ons verhaal?  Ik hoor het graag!

Rouwverwerking sterretjes voor oma

Kreatieve Kronkels deel 1: de strip-reviewer

Kreatieve Kronkels deel 1: de strip-reviewer

strip-reviewer

Hier is hij dan, zelfs sneller dan ik had gedacht het af te krijgen, mijn beloofde nieuwe rubriek over mensen met hun ‘Kreatieve Kronkels‘. Mijn collega Seppe mag de spits afbijten omdat hij diegene was die me met zijn hobby als strip-reviewer het idee gaf om mensen een inkijk te geven in de vele creatieve hobby’s die mensen beoefenen.  Seppe vertelde zijn verhaal vol enthousiasme en wilde dan ook graag op mijn voorstel voor een interview ingaan…

Vertel mijn lezers eens wie je bent, Seppe:

Ik ben Seppe Cools, 21 jaar en ik heb gestudeerd voor leraar Nederlands-Frans. Momenteel ben ik leraar Frans op dezelfde school als waar Ilse werkt.  Het is een fantastische school met fijne collega’s. Ik hoop er volgend jaar opnieuw les te mogen geven.

Wat is jouw Kreatieve Kronkel:

Ik schrijf stripbesprekingen voor www.stripspeciaalzaak.be, één van de grootste websites over strips in België. Buiten besprekingen vind je er ook interviews, weetjes, wedstrijden en nog veel meer. Het is zeker de moeite om deze website te bezoeken als je geïnteresseerd bent in strips.
Hoe lang ben je al bezig met jouw hobby?
Sinds de zomer van 2015 ben ik helemaal into stripverhalen geraakt. Eerst ben ik uit verveling begonnen met een Lucky Luke te lezen, waarna ineens alle andere albums uit de reeks volgden.
Ik heb die zomer een driehonderdtal strips gelezen in alle mogelijke genres. Je kunt zeggen dat ik de smaak helemaal te pakken had! Mijn eerste echte contact met de Franstalige strips is gekomen in De Haan. In een strandbibliotheek vond ik er een Franse ‘Quick et Flupke’, die ik zo goed vond dat ik vanaf dan mezelf wilde focussen op die taal. Sinds september ben ik dan ook Franstalige strips beginnen te verzamelen. Bovendien vind ik deze versies van de albums ook veel beter dan de Nederlandstalige. Meestal zijn ze oorspronkelijk in het Frans gemaakt en gaan er geen woordgrappen verloren door de vertalingen. Daarnaast hebben de meeste albums in het Frans een harde kaft, waardoor de kwaliteit minder snel verloren gaat.

Het schrijven van recensies deed ik sinds oktober al voor mijn plezier op een website die de vader van mijn vriendin voor het plezier ontwerpt, namelijk www.stefansworld.be. Af en toe piekten we naar een veertigtal lezers op één recensie, maar dit is niet te vergelijken met het aantal lezers dat ik nu bereik met mijn besprekingen. Ondertussen schrijf ik voor hem nog steeds besprekingen voor het plezier!

Tussen de krokusvakantie en de paasvakantie ben ik ad interim gaan werken op het Technisch Instituut Sint-Paulus in Mol en daar kwam ik in contact met een groot stripverzamelaar. Hij schreef toen al besprekingen voor SSZ (zo kort ik www.stripspeciaalzaak.be vanaf nu af) en hij zei dat het team nog versterking zocht. Ik mocht meteen een proefrecensie doorsturen. Even later kreeg ik mijn eerste echte opdracht om te bewijzen dat ik in het team paste met het eerste album van de nieuwe tienerreeks BFF’s. Met succes, want ondertussen heb ik al een klein tiental besprekingen gemaakt voor de website en ik ben er best trots op hoe ik in nog geen jaar van stripleek evolueerde naar een échte recensent. Ik had nooit gedacht dat ik het zo ver zou schoppen in de stripwereld.

Wist je meteen: “Dat wil ik ook doen?”

Ik kon al op heel jonge leeftijd goed lezen. In het begin van het tweede leerjaar had ik het hoogste AVI-niveau en las ik al strips. Dit heb ik deels te danken aan mijn ouders, die me al snel leerden lezen en door hadden dat ik liever een strip las dan bijvoorbeeld mee in de tuin te werken.
De interesse in de wereld rond het stripverhaal was er toen nog niet, die is vooral gekomen sinds vorige zomer. De vader van mijn vriendin heeft een heel grote stripverzameling en hij heeft me er al veel over bijgeleerd, maar er valt nog zo veel te leren. Elke dag leer ik dingen bij en dat maakt deze hobby net zo leuk en uitdagend

Wat is er nu net zo leuk aan je hobby?

Ik leer elke dag nog dingen bij en dat maakt alles net zo leuk. Tijdens het maken van besprekingen zoek ik bijvoorbeeld extra informatie op over de auteurs. Elke tekenaar heeft ook zijn eigen stijl en dat maakt alles ook zo interessant. Elk verhaal kan me op de een of andere manier boeien en verwonderen. Bovendien geeft het een voldaan gevoel dat veel mensen die besprekingen ook lezen. Elke dag bezoeken duizenden mensen de website en het kan misschien door mij komen dat sommige lezers een bepaald album al dan niet aankochten. Als ik erover nadenk, geeft het een superleuk gevoel.

Op welk ‘werkstuk’ ben je het meest trots?

Ik ben op elk gemaakt werkstuk trots, omdat ze allemaal zo uniek zijn. Mijn eerste officiële recensie voor de site, blijft speciaal voor mij.

Ik vond het ook een grote eer om een bespreking te maken over twee integrale albums van Robbedoes en Kwabbernoot
André Franquin is voor mij één van de allergrootsten in de stripwereld. Hij was een echte pionier van de Franco-Belgische strip.

Zou je van je hobby je beroep kunnen/willen maken?

Momenteel nog niet. Ik geef er veel te graag les voor om mijn huidige beroep op te geven. Wie weet dat dit kan veranderen, maar op dit moment moet ik mezelf nog hard bewijzen om ooit op het punt te kunnen komen om van mijn hobby mijn beroep te maken.

Wat vind je moeilijk bij het beoefenen van je hobby?

Ik vind het soms moeilijk om de juiste woorden te vinden in mijn besprekingen. Het was in het begin ook niet simpel om een bespreking door te sturen, omdat ik vrij onzeker was. Nu verloopt alles al een pak vlotter en weet ik precies wat SSZ van me verwacht.
Kost je hobby veel geld en hoe kom je aan je materiaal?
Het schrijven van besprekingen kost weinig tot geen geld. Het enige dat ik nodig heb, is Adobe Acrobat Reader en een computer. Het gebeurt dat ik voor een bespreking een strip moet aankopen.
Het verzamelen van Franstalige strips is daarentegen wel een hobby die geld kost. Ik probeer via www.2ememain.be af en toe een mooi lot op de kop te tikken voor een goede prijs (ongeveer 3 euro per album gemiddeld), waardoor de kosten niet al te hoog oplopen. Toch zijn er soms strips bij die ik aankoop voor een iets duurdere prijs, zoals integrales of speciale uitgaves. Toch doe ik geen ‘zotte’ dingen, door bijvoorbeeld 50 euro uit te geven aan een eerste druk of een gesigneerd exemplaar. Dat vind ik het geld helemaal niet waard.

Waarom doe je dit zo graag?

Ik schrijf graag en ik lees graag strips. Op die manier combineer ik de twee dingen samen en daarom dat ik het net zo graag doe. Er kruipt veel tijd en werk in, maar het gevoel van voldoening na een bespreking maakt alles goed. Het geeft ook een soort van ‘kick’ als je jouw werk op een grote website ziet verschijnen.

Hoeveel tijd steek je erin. Kan je er voldoende tijd in steken naar je gevoel?

Toen ik deze hobby combineerde met een voltijdse job, was het vrij zwaar. In één bespreking steek ik er gemiddeld een tweetal uren in, maar dat kan soms ook veel hoger oplopen. Eerst lees ik de strips en noteer ik kort de belangrijkste zaken. Dan schrijf ik er een tekst van en daarna herschrijf ik die ook, om herhalingen te voorkomen en om het zo aantrekkelijk mogelijk te maken voor de lezer. Er zijn ook besprekingen bij waarbij ik niet overdrijf als ik zeg dat ik er vijf uren aan gewerkt heb.

Wat wil je zeker nog graag doen met betrekking tot je hobby?

Ik wil vooral op dit elan blijven verdergaan: strips lezen en er mijn mening over geven. Op termijn hoop ik vaker in contact te komen met tekenaars en/of scenaristen. Dan zou de cirkel compleet zijn voor mij en zou het een soort van droom zijn die uitkomt. Ik heb ooit Urbanus ontmoet op de boekenbeurs in Antwerpen, maar ik ben flauwgevallen voordat hij mijn album kon signeren. Ik had die ochtend amper ontbeten en de benauwde temperatuur deed er ook geen goed aan. Vanaf nu ontbijt ik voldoende, voor ik zulke mensen ontmoet!

Waar kunnen we je werk als strip-reviewer terugvinden?

www.stefansworld.be en www.stripspeciaalzaak.be zijn de twee websites waarvoor ik werk.

Seppe aan het werk
Seppe de strip-reviewer aan het werk.

 

Bij deze wil ik Seppe nog eens bedanken voor het idee en om mee te willen werken.  Ik heb al een aantal andere mensen die graag willen meewerken aan Kreatieve Kronkels.
Als er nog mensen zijn die graag hun hobby, samen met hun instagram, facebook of blog, in de kijker zetten, hoor ik het graag via Ilse@kreanimo.be

Shanghai Disney Resort –

Shanghai Disney Resort –

kasteel.jpg

De grote geheimhouding van Shanghai Disney Resort

Bijna een half jaar heeft mijn man meegewerkt aan het nieuwe Shanghai Disney Resort!  Een half jaar waarbij geen foto mocht doorgelekt worden, geen sfeerbeeld mocht gedeeld.
Grote geheimhouding voor het nieuwe, geweldige Disney resort in China
Maar nu is het ‘soft-opening’ geweest – het park begon een paar weken geleden langzaam op gang te trekken aan zo’n 12 000 bezoekers per dag.
De eerste kaartjes, de eerste ritjes, de eerste ‘ohhhh’ en ‘ahhhh’ geluiden (of klinken die in het Chinees anders?) weerklonken in het nieuwe pretpark.

Manlief liep er rond en maakte fotootjes en deed een paar ritjes…  Hij wilde absoluut in de ‘Tron’ en achteraf bleek het ook echt de moeite.

“Het voelde net alsof je zelf echt in die film zat!”

tron overdag

tron

People Suck

Voor het kasteel is een groot podium, waar shows worden gegeven.  In pretpark termen heet dat een ‘People Suck’…
Ze zuigen publiek naar een bepaalde plaats in het Shanghai Disney Resort (of in de Efteling 😉 ) om er zo voor te zorgen dat de mensenstroom een beetje beperkt wordt naar de grotere attracties.
Als er genoeg ‘People Suck’ plaatsen zijn, kan er ook veel meer volk binnen gelaten worden… tja en wij trappen daar natuurlijk met zijn allen altijd in hè.
Zeker als er een show wordt opgevoerd met als hoofdpersonages Anna en Elsa van Frozen:

A en E

Die ijsschots waar (De Chinese) Anna en Elsa opstaan, daar heeft papa dus aan gewerkt! 😉

En als papa fotootjes maakt van Anna en Elsa voor de dochters kan hij natuurlijk niet achterblijven om ook voor de zoon kiekjes te maken samen met een paar van zijn helden: Spiderman en Darth vader met een paar Stormtroopers.

spiderman

Darth

 

Kunstig, dat nieuwe Shanghai Disney Resort!

Manlief was vol van hoe ze zo’n pretpark opbouwen. “Stel je voor, je wandelt door de Efteling, maar je ziet hoe ze alles maken!” zei hij een paar maanden geleden.
Het is geweldig om te zien!  Het resort is een huzaren stukje aan ‘craftmanship’ geworden!

mozaïk

mozaïk 2

Hierboven zie je bijvoorbeeld een paar mozaïken van prinsessen.

Alice in wonderland maze

Hier zie je een fotootje van het ‘Alice in Wonderland’ doolhof.   Ook dit is allemaal prachtig uitgewerkt, tot in de kleinste details.
alice in wonderland maze 2

Ook aan avonturiers is gedacht!

Er is een heuse Pirate Cove! Denk aan Pirates of the Carribbean in Real life:

pirate cove

Of een avonturen parcours met een nep  waterval:

waterval

Als ik niet had moeten werken en de kindjes niet naar school hadden gemoeten dan hadden ze ons de laatste keer dat manlief moest gaan wel willen overvliegen.
Dan hadden we het allemaal in het echt kunnen bewonderen.
Toch vind ik naar China vliegen precies niet zo’n goed idee met zo drie kleintjes.  Maar wie weet ooit dat we er toch nog wel eens geraken, zodat manlief (papa) ter plekke kan vertellen over zijn avonturen daar in China.
Geen idee of hij binnenkort al dan niet terug zal moeten, ik heb het eerlijk gezegd na een half jaar echt wel gehad.
Voor nu zijn de fotootjes en de verhalen voldoende!

Wat vinden jullie van de sfeerbeelden?
Zouden jullie naar China vliegen voor dit Resort te bezoeken? 

Nooit genoeg Magformers!

Nooit genoeg Magformers!

Magformers Robot
Magformers Robot

Onze zoon kreeg van de Sint vorig jaar een klein basis doosje Magformers om autootjes mee te maken.
Het speelgoed was meteen een grote hit, want constructiespeelgoed zoals Lego, clicks en nu dus ook Magformers zijn favorieten uit de speelgoedkast!

Waarom zijn magformers nu zo leuk?

Ik vind het een groot voordeel dat iedereen hier in huis er mee kan spelen.  De kleinste is bijna 2 en ze vindt het geweldig om de magneten tegen elkaar te klikken en terug los te halen.  Op de doos staat wel dat het nog niet mag (+3), maar die magneten krijg ze echt niet in haar mond, laat staan dat ze het zou doorslikken!
De oudste dochter maakt ook al eenvoudige constructies zoals huisjes en legt ook graag combinaties van kleuren of patronen op de grond.
Ons zoontje maakt, helemaal volgens het plannetje, de dingen na en ga gaat er dan aan veranderen.
Het is echt super leerrijk speelgoed dat creatief denken stimuleert.
En ik ben ook echt wel tevreden over de kwaliteit.

Waarom heb je nooit genoeg Magformers? (Volgens onze kinderen!)

Het doosje Magformers van de Sint gaf telkens problemen als iemand er mee wilde spelen.
Je hebt namelijk ALLE magneetjes nodig om bepaalde autootjes te vormen.  Als er dan iemand mee begon te spelen, wilden de andere twee ook meedoen en dat gaf telkens weer ruzie.
Ik had al van alles geprobeerd: om de beurt, als het autootje af is wisselen…
Dat laatste gaf ook ruzie, want dan moest het net in elkaar gezette autootje weer uit elkaar gehaald worden.

Vorige week was ik dus in de speelgoedwinkel, ideetjes aan het opdoen voor de komende verjaardagen, toen ik de Magformers weer tegen kwam in de winkel.
Ze hadden een super leuke robot-set en zelfs een doos met enkel paars-roze magneetjes (Ja, helemaal mijn dochter haar ding!)
Ik besliste om te investeren en nam zowel de robot als de roze magneetjes mee naar huis.

Het ging goed, ze konden alle drie samen spelen…
Tot op een keer de oudste dochter naast me stond: “Ik heb niet genoeg roze driehoeken”.
Ze was dus blijkbaar een hele straat huisjes aan het bouwen en had dus niet genoeg blokjes! *zucht*

Ik had dus net voor meer dan 100 euro geïnvesteerd en nog bleek het niet genoeg…
Je hebt dus nooit genoeg Magformers! 😉

Ik heb even een babbel gedaan met de dochter, ze zal het toch echt even moeten volhouden met enkel deze magneetjes.
En ze kunnen echt al veel maken met deze drie sets.

Maar ze zijn wel duur hè, die Magformers!

Ja, ze zijn inderdaad best prijzig!  Maar net zoals Lego denk ik dat het zijn waarde wel zal houden.
Dit is speelgoed dat volgens mij een blijvertje is.
Je kan het tweedehands vast nog terug verkopen of op de zolder leggen, voor de kleinkinderen. 🙂

En euhm, wees bereid in een lesje nederigheid, ik ben net aan mijn zoontje van 5 gaan vragen hoe ik die robot in elkaar moest krijgen om een foto te maken!
Hij deed ‘klik- klik’ en ’t was klaar en ik was al zeker 5 minuten aan het prutsen!  Hadden ze ‘in onze tijd’ maar Magformers gehad! 😉

Zin om zelf een robot-setje aan te kopen of een ander leuk starters-setje?  Je kan ze onder andere vinden bij bol.com

 

Heb je zelf ook magformers in huis?
Of is er een ander constructiespeelgoed bij jouw thuis een grote hit?  Ik hoor het graag!

 

Dit artikel bevat affliate links.

PlopsaCoo mocht zonder Plopsa –

PlopsaCoo mocht zonder Plopsa –

40768_1563729137634_4672738_n
Bij de watervallen van Coo (PlopsaCoo)

Ik was er nog nooit geweest, in Coo!  Welke goede Belg heeft nu nog niet eens de watervallen van Coo bezocht?  Ja, ik dus!
Zelfs mijn moeder, die echt nog weinig van de wereld heeft gezien, was er al wel geweest.  Blijkbaar was dat vroeger een schoolexcursie… net als de grotten van Han en de Leeuw van

Waterloo.

Toen we dus in augustus 2010 in de buurt waren, gingen manlief en ik naar de watervallen van Coo.
Ik was 7 maand zwanger op de foto.

 

 

Lees ook: Puzzle plante – trois ponts

Het spijtige van Plopsa in PlopsaCoo

Helaas zijn de watervallen van Coo omgetoverd tot PlopsaCoo.

Helaas?

Ja, eerlijk gezegd vond ik het enorm storen dat de liedjes van Piet Piraat en Plop te horen waren boven het gekletter van de waterval.
En dan zwijg ik nog over het feit dat als je naar boven wil om het zicht te bewonderen, je sowieso een inkomticket voor Plopsa moet kopen, al heb je helemaal geen behoefte om het pretpark te bezoeken.
Aan de ingang wachtte een enorme rode Bumba look-alike me op (ik had toen geen idee dat die Bumbalu heette, ik was er echt nog niet in thuis – ondertussen noem ik de hele cast op van vogel tot olifant en alles ertussen in 😉 ).
Ik kwam voor de waterval, niet voor een clown!

Vind ik Plopsa niet leuk dan?  Jawel hoor, met de kinderen naar Plopsa is genieten van hun enthousiaste gezichtjes en de glimlachjes op hun gezicht.
Maar ik vind deze locatie echt jammerlijk gekozen.

Waarom is die prachtige waterval op zich niet genoeg meer?
Waarom moet het altijd commercieel en om zoveel mogelijk geld uit een mens te kloppen?

Sensatie en geldklopperij boven de pracht van de natuur… spijtig vind ik dit.  Of ligt het nu aan mij?

Stoor jij je soms ook aan van deze dingen?  Of ben ik gewoon een zeur nu?

To ‘HelloFresh’ or not to ‘HelloFresh’?

To ‘HelloFresh’ or not to ‘HelloFresh’?

Als manlief weg is voor zijn werk (zoals nu weer naar China) zoek ik manieren om het me iets makkelijker te maken.  Eén van dingen is bijvoorbeeld HelloFresh in huis halen.
Ik veronderstel dat ik het concept al niet meer moet uitleggen, want ze gooien met de reclame rond je oren dat het een lieve lust is.
Er zijn trouwens nog firma’s met hetzelfde concept!  Smartmat bijvoorbeeld, waar een aantal van mijn collega’s ook zeer over te spreken zijn of de boxen van Allerhande (Albert Heijn kon natuurlijk niet achterblijven!)

Ik heb de laatste tijd de Familie box voor 2 personen als manlief weg is.
Wij eten daar makkelijk met ons vier (de kindjes van 5, bijna 4 en bijna 2 en ik) van.  De recepten zijn iets gemakkelijker in de kindermondjes te krijgen dan de original box die we hebben getest vorige zomer.
Er zitten ook steeds extraatjes in voor de kinderen.  Die extraatjes kan je op hun blog vinden onder kidspiration en uitprinten.

Sinds twee weken hebben ze het nog makkelijker gemaakt voor mij!  De recepten zitten nu per dag verpakt.  Alles zit dus samen in één papieren (!) zakje.
Als je de doos open doet, ziet er dat dus zo uit:

Hellofreshnieuwe verpakking
Hellofresh family box voor drie daqen met nieuwe verpakking.

Ik zat wel met een vraag… sommige dingen moeten in de koelkast, anderen moeten eigenlijk in de voorraadkast.  Maar ik zet nu alles gewoon in de volledige papieren zak in de koelkast, gewoon omdat het zo handig is dat alles samen blijft.  Ik weet niet zo goed of ik dat nu een voordeel moet vinden of niet.
Als ik alles splits, moet ik alles nog bij elkaar gaan zoeken voor ik begin met koken, dus dan zie ik niet zo goed in waarom de apart verpakte ingrediënten nuttig zijn.

Wat zijn nu de voordelen van Hellofresh?

  • Je moet niet nadenken over wat je gaat maken, alle ingrediënten zijn in huis.
  • De bereidingstijd van de recepten schommelt tussen 25 en 45 minuten.  Je bent dus snel aan het eten.
  • Alles is vers en van kwaliteit.  Als dat niet zo is lossen ze dat op (ik heb in het begin iets aan de hand gehad met een biefstuk)
  • Je eet gezond.
  • Je moet bijna geen eten weggooien, dat vind ik echt een groot voordeel.
  • De kartonnen dozen waarin de levering komt, mag je de volgende keer terug meegeven als je wil.
  • Bij veel recepten staan tips om de kinderen te laten helpen in de keuken.

Wat zijn de nadelen van Hellofresh?

 

  • De prijs – ik vind het nog steeds niet aan de goedkope kant.  Maar let’s face it, voor gemak moet je betalen en verse kwaliteitsproducten kosten in de winkel ook geld!
  • Ik mis (vooral in de zomer) de flexibiliteit.  We werden bijvoorbeeld uitgenodigd voor een barbecue, maar dat ging niet, want we hadden HelloFresh in de koelkast staan.
  • Een vriendin van me is het even beu gegeten, vertelde ze me.  Als je het vaak besteld, komen vaak dezelfde ingrediënten en smaken terug.  Ik heb daar zelf nog niet zo veel van gemerkt.  Maar als er nog mensen zijn die dit gevoel hebben, hoor ik het graag.

Wat waren de top 3 kindvriendelijke recepten volgens onze kinderen tot nu toe?

Schelpjespasta met venkel, pitjes en Grana Padano
Beestenboelsoep met knoflookcroutons
Lentestampot met warmgerookte zalm en waterkers.

 

HelloFresh kan in mijn ogen echt een verademing zijn in de drukke weken.  Je zal niet snel naar fastfood grijpen als er verse dingen in je koelkast staan die snel klaar zijn.
Voor mij is het echt een hulp.
Ik ben tevreden over de producten en de service en betaal dan ook graag voor het gemak dat ik er mee koop.
Drie maaltijden per week vind ik ideaal, daarmee heb ik nog voldoende flexibiliteit voor een spontane barbecue of pannenkoeken voor de kindjes.

Zijn er nog HelloFresh gebruikers onder mijn lezers?  Ben ik voor- of nadelen vergeten?
Of heb je misschien smartmat of de Allerhandebox in huis gehad?