Aan de “Madamme” die dacht boven de hulp te staan.

Aan de “Madamme” die dacht boven de hulp te staan.

madamme

Dag Madamme, ik wilde u nog even iets zeggen.
Ik weet niet of u dit leest, het maakt me ook niet uit, ik moet het kwijt.
Ik denk er al langer over om dit artikel op het wereld wijde web te gooien.
En vandaag dacht ik: “Oh verrek, ik doe het gewoon, het is mijn persoonlijk plekje op dat wereldwijde web en ik heb u iets te zeggen”

Ik wil het even hebben over uw vorige huishoudhulp of moet ik haar ‘poetsvrouw’ noemen voor u begrijpt over wie het gaat?
Uw vorige hulp is namelijk iemand die me nauw aan het hart ligt en u hebt haar behandelt als vuil!

Foei, Madamme!

Weet u nu over wie ik het heb? Vast wel.
Want deze hulp was jarenlang uw steun en toeverlaat.  De persoon op wie u altijd kon rekenen.

Het begon uiteraard ‘gewoon’ als huishoudhulp.
Dat deed ze goed hoor, of beter, dat deed ze perfect, want zo zit ze gewoon in elkaar.
Altijd al is ze een perfectionist geweest.  Vroeger kon ze uren zitten studeren, veel te lang, want ze kende de stof al hoor, maar toch… wie weet was er nog dat één woordje of die ene formule die ze nog niet helemaal onder de knie had, waar ze voor wakker bleef.
Als huishoudhulp is ze ook de perfectionist zelf.  Voor minder doet ze het niet, dan voelt ze zich slecht.
Zo heeft ze ook jaren, bij uw thuis, het allerbeste van zichzelf gegeven!

Weet u nog, Madamme?

Langzaam werd ze meer.  Een vertrouwenspersoon!
U vertrouwde haar uw diepste geheimen en zorgen toe, Madamme.
Ze was daar met haar immer luisterend oor en wijze raad.
Ze vond u meer dan een werkgever!  Ze nodigde u bijvoorbeeld uit op een paar feestjes voor familie en vrienden.
U was daar ook!  Als werkgever tussen familie en vrienden.
Heeft u zichzelf toen gelukkig geprijsd dat u daarbij mocht zijn?  Of durfde u eigenlijk niet anders en was u daar niet ‘met volle goesting’?

Wat erg voor u, Madamme – echt waar!

Het noodlot raakte u toen diep, Madamme.
Uw grote liefde verloor de strijd tegen de slepende ziekte met de grote K.
U ging door een hel! Dat begrijp ik hoor, ik zou niet weten hoe ik zoiets zou doorstaan.
Ik denk trouwens dat u zichzelf ook heeft afgevraagd hoe je hier ooit mee zou leren leven!
Maar daar was uw ‘poetsvrouw’ madamme, zelfs samen met haar man.
Om u op te rapen, u eten te komen brengen, om de schouder te zijn om op uit te huilen,…

U bent denk ik nooit helemaal over de dood van uw grote liefde geraakt.
Maar u had mensen waar u op kon rekenen, die er voor u waren.

Mensen die elke dag naar uw katten zijn gereden, als u weer in het buitenland zat, om hen eten te geven en te knuffelen.
Mensen die één van die katten uren, neen dagen, hebben lopen zoeken, toen ze niet naar huis kwam…
Mensen die vanop een feest vertrokken omdat uw alarm afging en u niet alleen naar binnen durfde, Madamme…

Ik vraag me af… bent u dat allemaal vergeten?

De ommekeer

Uit het niets kwamen verwijten en beschuldigingen.
Opeens werd u achterdochtig.
Opeens werd uw steun en toeverlaat terug de ‘poetsvrouw’.

Jaren had ze bij u aan tafel mogen eten ’s middags, nu werd ze verbannen naar de achterkeuken om te eten.
U veegde het vuil in de keuken op een hoopje, maar liet het hoopje liggen – dat was voor ‘de poetsvrouw.’

U hebt haar gekraakt, Madamme!  De vrouw die jaren alles voor u gedaan heeft, werd niet meer gewaardeerd.
Ze kon niet meer en heeft haar ontslag gegeven.
Ze heeft al opnieuw werk hoor, ze praat er honderduit over.
Ze zegt dat ze het al veel eerder had moeten doen, dat ontslag geven, en ik geef haar gelijk!
Deze mensen zijn oprecht blij dat ze hen komt helpen!

Status ‘Madamme’ voor altijd kwijt!

Niemand heeft het recht om een ander te kleineren, Madamme!
Want weet u, Madamme, net dat gedrag van u maakt u Madamme af!
Voor haar, haar man, haar kinderen, haar ouders en mij bent u die status voor goed kwijt.
Je (nee, U verdien je niet meer!) kan nog rondlopen met chique kleding en dure handtassen, rondrijden in je veel te dure wagen en buitenlandse tripjes doen…
Het doet niks af aan je status..

Vanaf het moment dat je dacht jezelf boven iemand anders te kunnen plaatsen, toonde je namelijk dat je net daar helemaal niet thuis hoort!
Het maakt uiteindelijk niet uit hoeveel geld en status je hebt.

Het is hoe je anderen behandelt wat laat zien hoe hoog, of in jouw geval, hoe laag een mens gevallen is.

no-matter-how-educated-talented-rich-or-cool-you

cropped-verfspat-1.jpg

Volgen kan  op BloglovinFacebookTwitterInstagram –Pinterest –Youtube

Voor A.

10 Replies to “Aan de “Madamme” die dacht boven de hulp te staan.”

  1. Niets veranderlijker dan een mens. Zo oprecht jammer om mee te maken. Soms blijkt later ook dat een gedragsverandering een oorzaak kan hebben, zoals dementie of iets anders. Maar dat maakt het niet minder erg.

    1. Ik heb ook al eens gedacht dat die reacties zo vreemd waren en dat er een ‘andere’ oorzaak zou kunnen zijn, inderdaad.
      Maar het was bijzonder pijnlijk voor de persoon in kwestie.

  2. Wat een nare ervaring. Waar komt zo’n omslag toch vandaan? Is er niet meer aan de hand? Ik weet niet hoe oud ze is, maar kan er sprake zijn van dementie om maar wat te noemen?

    1. Wel, ik heb daar dus ook over zitten nadenken…
      Ik hoop in ieder geval niet dat het dat is, want het beroep dat zij nog uitoefent… daar zou dat echt niet zo handig bij zijn.

  3. Jeej zeg wat een nare ervaring. Ik zou zelf nog aan mijzelf denken, wat ik dan misschien fout heb gedaan of gezegd…maar het houd natuurlijk een keer op…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.